Τη Θεία Γενναιοδωρία αιτησόμενοι

0
242

Ο Ισοκράτης επιλέγει

«Είναι πιθανόν η ύλη να οφείλει την ακαμψία της αποκλειστικά στην ταχύτητα της περιστροφικής κίνησης των στοιχείων της.
Χάρη στην ταχύτητα τους αυτή, η ύλη περιέχει πολύ μεγάλη ποσότητα ενέργειας σε πολύ μικρό όγκο.


Στην απαρχή των πραγμάτων, συμπυκνώθηκε μέσα στην ύλη, υπό μορφή περιστροφής των στοιχείων της, μια τεράστια, αλλά πεπερασμένη, ποσότητα κίνησης. Αυτή τη φάση συγκέντρωσης την ακολούθησε μια περίοδος δαπάνης των συσσωρευμένων ενεργειών υπό μορφή κίνησης. Στη φάση αυτή εισέρχονται τώρα ο ήλιος και τα αντίστοιχα άστρα. Από την αποσύνθεση των ατόμων τους προέρχονται όλες οι φυσικές δυνάμεις που χρησιμοποιούνται σήμερα. Τα άτομα αυτά σχηματίζουν μια πελώρια δεξαμενή, που μοιραία θα εξαντληθεί. Άρα αυτό που αποκαλούμε ενέργεια, θα εξαφανιστεί για πάντα, όπως η ύλη.
Δείχνοντας ότι η ύλη είναι μια πελώρια δεξαμενή ενεργείας, έχουμε συγχρόνως δείξει ότι η ποσότητα [ενεργείας] που αυτή εκπέμπει, υπό την επίδραση μιας ξένης δύναμης η οποία δρα ως παράγοντας διέγερσης, μπορεί να είναι πολύ ανώτερη από εκείνη που λαμβάνει.
Η μάζα, που χρησιμεύει για να χαρακτηρίζουμε την ύλη, είναι το μέτρο της- αδρανείας της, δηλαδή της αντίστασης της στην κίνηση.
Κίνηση, δηλαδή αλλαγή, και αδράνεια, δηλαδή αντίσταση στην αλλαγή, αποτελούν τα θεμελιώδη στοιχεία τα προσιτά στη μηχανική.
Τα προϊόντα της διάλυσης των ατόμων θα είχαν μάζα ανάλογη με την ταχύτητα τους. Η μάζα αυτή θα μπορούσε μάλιστα ν’ αυξηθεί τόσο, ώστε να γίνει άπειρη, δηλαδή ν’ αντιτίθεται σε κάθε αλλαγή κίνησης για ταχύτητες που προσεγγίζουν την ταχύτητα του φωτός.
Ανεξάρτητα από τη διαφορά μεγέθους τους, δύο σώματα που σχετίζονται μεταξύ τους και είναι φορτισμένα με ενέργεια μπορούν να δράσουν το ένα πάνω στο άλλο για να παραγάγουν ενέργεια, και κατά συνέπεια έργο, μόνον όταν τα φορτισμένα με ενέργεια στοιχεία τους δεν έχουν την ίδια τάση και, κατά συνέπεια, όταν έχουν πάψει να βρίσκονται σε ισορροπία. Για τη θερμότητα, η τάση αντιπροσωπεύεται από την αύξηση της θερ­μοκρασίας· για τον ηλεκτρισμό, από την ηλεκτροκινητική ενέργεια· για την κινητική ενέργεια, από την ταχύτητα· για τη βαρύτητα, από το ύψος της πτώσης· κ.ο.κ.
Τα όργανά μας, όπως οι αισθήσεις μας, είναι ευαίσθητα μόνο στις διαφορές. Έτσι, αν δεν υπάρξει διαφορά επιπέδου δεν είναι δυνατόν νσ εκδηλωθεί ενέργεια.
Σ’_ένα κλειστό σύστημα, μια ισορροπία δεν μπορεί να καταστραφεί χωρίς ν’ αντικατασταθεί από μια άλλη μορφή ισοδύναμης ισορροπίας.
Η ενέργεια είναι προϊόν δύο παραγόντων: της έντασης ή τάσης, και της ποσότητας.
Σε μια δεξαμενή, η ποσότητα αντιπροσωπεύεται από τη μάζα του υγρού, η τάση από το ύψος πάνω από το στόμιο εκροής. Για την κινητική ενέργεια, η ποσότητα αντιπροσωπεύεται από τη μάζα και η τάση από την ταχύτητα· κ.ο.κ.
Τα μόρια που έχουν υποκινηθεί από μια δύναμη για να μετακινηθούν_από ένα σημείο σ’ ένα άλλο, μπορούν να πάρουν μόνο μια κατεύθυνση, αυτό που απαιτεί την ελάχιστη προσπάθεια.
Η μεταβίβαση ενεργείας μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον αν υπάρχει διαφορά στάθμης.
Η παρατήρηση αποδεικνύει ότι η εξαφάνιση μιας οποιασδήποτε μορφής ενέργειας ακολουθείται πάντοτε από την εμφάνιση μιας διαφορετικής ενέργειας, αλλά η εξέλιξη αυτή συνοδεύεται από υποβάθμιση της αρχικής ενέργειας, η οποία καθίσταται λιγότερο χρήσιμη.
«Τίποτα δεν δημιουργείται από μόνο του» σημαίνει ότι δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε την ύλη. «Όλα χάνονται» σημαίνει πως η ύλη εξαφανίζεται πλήρως ως ύλη, επιστρέφοντας στον αιθέρα. Ώστε ο κύκλος είναι πλήρης. Υπάρχουν δύο φάσεις στην ιστορία του κόσμου:

 

1. Συμπύκνωση της ενέργειας με μορφή ύλης. 2. Δαπάνη αυτής της ενέργειας. ) Η ενέργεια δεν είναι άφθαρτη· δαπανάται ακατάπαυτα και τείνει να εξαφανιστεί όπως η ύλη, που αντιπροσωπεύει μια από τις μορφές της.
Όταν ένα ελατήριο εκτινάσσεται, παράγει έργο ίσο με εκείνο που απαιτείται για να συμπιεστεί. Η κατανομή των διαφόρων μορφών ενεργείας υπακούει στους νόμους που διέπουν τη ροή των υγρών. Οι στάθμες των δεξαμενών που περιέχουν ένα υγρό, πρέπει να είναι σε διαφορετικά επίπεδα για να υπάρξει ροή από τη μια στην άλλη. Το ίδιο ισχύει για τη θερμότητα: μπορεί να περάσει από ένα σώμα σ’ ένα άλλο μόνον αν υπάρχει διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ τους.
Η θερμότητα μεταβαίνει από ένα θερμό σώμα σ’ ένα ψυχρό, και ποτέ από ψυχρό σε θερμό, υπακούοντας σ’ έναν νόμο ανάλογο μ’ εκείνον που υποχρεώνει τα ποτάμια να κυλούν προς τη θάλασσα και να μη ξαναγυρνούν στην πηγή τους.
Η γενικότητα της αρχής αυτής μας επιτρέπει να την επεκτείνουμε σ’ όλα τα φαινόμενα του σύμπαντος. Ρυθμίζει την πορεία τους και τα εμποδίζει να γυρίζουν προς τα πίσω, δηλαδή τα καταδικάζει να γίνονται πάντοτε προς την ίδια κατεύθυνση και συνεπώς να μη μπορούν ν’ αναστρέψουν τη ροή του χρόνου.
Για τον άνθρωπο, ο χρόνος είναι μόνο μια σχέση μεταξύ των συμβάντων, μια διαδοχή φαινομένων σ’ ένα σημείο του χώρου.
Η έννοια του χρόνου μας είναι προσιτή μέσω της αλλαγής, δηλαδή της κίνησης. Αν δεν υπάρχουν συμβάντα, προφανώς δεν υπάρχει διαδοχή, άρα ούτε χρόνος.
Επομένως η αλλαγή είναι εκείνη που όντως γεννά τον χρόνο. Και τον χρόνο, όπως άλλωστε τις δυνάμεις και όλα τα φαινόμενα, μπορούμε να τον συλλάβουμε μόνο με  τη μορφή κίνησης.
Συνεπώς, αυτή η θεμελιώδης έννοια της κίνησης βρίσκεται πάντα στη βάση όλων των φαινομένων. Χρησιμεύει για να οριστούν τα μεγέθη του σύμπαντος και μπορεί να οριστεί μόνον απ’ αυτά. Δεν είναι έννοια απερίσταλτη, επειδή διαμορφώνεται από τον συνδυασμό των εννοιών της δύναμης, της ύλης, του χώρου και του χρόνου.
0_Λάιμπνιτς όριζε τον χώρο ως διάταξη της συνύπαρξης των φαινομένων και τον χρόνο ως διάταξη της διαδοχής τους. Ο χώρος και ο χρόνος είναι ίσως δυο μορφές του ίδιου πράγματος. Δεν μπορούμε να συλλάβουμε τον χώρο έξω από την ύπαρξη των σωμάτων . Ένας ολότελα κενός κόσμος δεν θα μπορούσε να γεννήσει την ιδέα του χώρου, και γι’ αυτό ορισμένοι φιλόσοφοι αρνούνται την αντικειμενική πραγματικότητα του χώρου.
Μια δύναμη εσωτερική σ’ ένα σώμα, και χωρίς εξωτερικό σημείο στήριξης, δεν θα ήταν δυνατόν να κινήσει αυτό το σώμα.
Για να υπερνικηθεί η αντίσταση της ύλης στην αλλαγή, δηλαδή για να εξέλθει από την κατάσταση ηρεμίας της ή για να τροποποιήσει την κίνηση της, χρειάζεται έξωθεν επέμβαση. Μια τέτοια επέμβαση ονομάστηκε «δύναμη».
Η ενεργειακή θεωρία είναι μάλλον μέθοδος παρά δόγμα.
Στη θεωρία αυτή, η ενέργεια θεωρείται με δύο μορφές: την κινητική μορφή και τη δυναμική μορφή. Η πρώτη παριστάνει την ενέργεια εν κινήσει, η δεύτερη την ενέργεια εν ηρεμία μεν, αλλά έτοιμη να δράσει μόλις πάψει η ηρεμία.
Η δυναμική και η κινητική ενέργεια ενός συστήματος μπορούν να μεταβάλλονται παίρνοντας η μια τη θέση της άλλης, αλλά το άθροισμα τους παραμένει σταθερό στο εσωτερικό του συστήματος αυτού.
Ο μετασχηματισμός της ποσότητας σε τάση προκύπτει απλώς από τον τρόπο κατανομής της ίδιας ενέργειας. Αυτή η μετάθεση πραγματοποιείται με τη συγκέντρωση της ενέργειας σ’ έναν ασθενή χώρο, πράγμα που ανάγεται στην ανύψωση της στάθμης της έντασης πάνω από το ενεργειακό μηδέν. Η αντίστροφη διαδικασία θα μετασχηματίσει, απεναντίας, την τάση σε ποσότητα.
Το κριτικό πνεύμα είναι τόσο σπάνια ικανότητα, που ακόμα και οι πιο πειστικές ιδέες δεν ασκούν την παραμικρή επίδραση, αν δεν τις υιοθετήσουν ορισμένοι επιστήμονες που χαίρουν του κύρους μιας επίσημης αυθεντίας.
Η ιστορία δείχνει πόσο πολύ οι επιστημονικές θεωρίες καθυστερούν την πρόοδο, απ’ τη στιγμή που με κάποιον τρόπο θα παγιωθούν. Ένα νέο βήμα προς τα εμπρός μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο χάρη σε μια επαρκή διάλυση των προγενέστερων ιδεών. Μερικές φορές, η επισήμανση του λάθους και η αποδοχή των συνεπειών του είναι εξ ίσου χρήσιμη με μια ανακάλυψη. Με υπερβολική ευκολία δημιουργούμε λόγια ακατάλυτα` κανένας νόμος δεν φαίνεται αυστηρά αναγκαίος».

[Η εξέλιξη των δυνάμεων]
(αποσπάσματα απ’ το ομώνυμο βιβλίο του Γουστάβ Λε Μπον)

Ο Ισοκράτης σχολιάζει

Βρήκα, σήμερα, αυτό το κείμενο του Γ.Λε Μπον στο βιβλίο του Άσγκερ Γιορν “Περί μορφής” μετάφραση: Γ. Δ. Ιωαννίδης- Σπ. Σκούφος, εκδ Νησίδες.

Δίπλα, στο περιθώριο, είχα σημειώσει με λοξή γραφή:

“Ο τρόπος της φύσης είναι η οικονομία. Ο τρόπος του Θεού είναι η γενναιοδωρία!
Η εντροπία είναι ο τρόπος της φύσης αφού κάθε σύστημα έχει την τάση να χάνει την Τάξη του, αν αφεθεί,προς όφελος του Χάους.
Η θεοτροπία όμως είναι το αντίθετο! Από το Χάος συντίθεται η Τάξη, χάρη στου Θεού τη Χάρη, στις ρυθμικές δηλαδή ώσεις της “Θείας Οικονομίας”!
Διάβαζε της “Θείας Γενναιοδωρίας”…
17 Ιουλίου 2009 εν πλω για Σίφνο

Μου φάνηκε ιδιαίτερα επίκαιρη η σημείωση! Γιατί άραγε;

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here