Στα όρια του Έρωτα και της Ιστορίας

0
233

<!– @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>

Ο Ισοκράτης επιλέγει

 

Και έγραψε ο Ενας ο Ολόκληρος τρεις Γραφές για να πληρωθούν μες τους αιώνες. Και τις έγραψε με τον τρόπο τον κρυμμένο. Και τις έγραψε και με τον τρόπο τον φανερό. Και έτσι κράτησε ο θάνατος το επάγγελμα του – Αγγελιοφόρος, Ρασούντ Αλ Ιλάχ του Παντός. Και η πρώτη γραφή έλεγε, όλοι οι πεθαμένοι πρόγονοι συνάξετε τη Σάρκα σας και έχοντας αιώνες πλέον νιφτεί στα ανομήματα τα δικά σας και τις δικές μου αδυναμίες, την ιστορία, δείτε τον άλλο, κοιτάξτε τον στα μάτια και αγαπήστε τον. Και έτσι έγινε. Και εγέρθηκαν οι πρόγονοι και κοιτάχτηκαν στα μάτια και ο έρωτας, δηλαδή η Πνοή του Ολόκληρου, άρχισε πάλι να επικρατεί. Και γδύθηκε ο κόσμος τώρα τους δερμάτινους χιτώνες του και άγγιξε την Μήτρα του παντός, την μυστική Χοάνη».

Το ‘παμε πάντοτε· στον καθ’ ημάς Τρόπον, όταν δεν έχεις να γράψεις κάτι καλύτερο από την σιωπή, δεν σωπαίνεις, δεν αργείς, δεν απεργείς: αντιγράφεις.

Σήμερα, σπουδαιότερο από την σιωπή μου, είναι τούτο το νέο συναξάρι του Κωστή Μοσκώφ. Χρονικό μιας περιπέτειας παραμυθένιας -της δικής του- όπως ακριβώς ο ίδιος υπήρξε -για όσους βλέπουμε και τα κατοπινά- ένας παραμυθένιος πρίγκιπας, όταν μας γοήτευε για πάντα η ιστορία του παραμυθιού του, ενώ μας δάμαζε ες αεί η παραμυθία της ομορφιάς του:

«Εμένα με θέλγει ολόκληρο το Σώμα σου. Τα πέλματα ιδίως μέσα από τα οποία βλασταίνεις από τη Μητέρα Γη. Οι μηροί Σου βελανιδιές, δρυς, βασιλείς του δάσους… Τα χέρια Σου, βρίσκονται εκεί για να με αγκαλιάζουν. Το κεφάλι Σου το έθαψε στο δάσος της Φολόης ο Απόλλωνας γιατί το αγάπησε πολύ».

Αντιγράφω λοιπόν από τούτο το συναξάρι, για να αποδώσω τον προσήκοντα σεβασμό στην σιωπή, δια των λόγων του Μοσκώφ που τιμά την σιωπή καταργώντας την λήθη, όχι βέβαια με την μικρόχαρη αλήθεια των ψεμάτων μας, αλλά δείχνοντας μας, να: «Η Σάρκα σου Ολη»!

Το ένα είναι αυτό το γραπτό, «Η Σάρκα σου Όλη» και το άλλο είναι ένα απομαγνητοφωνημένο χρονικό, στο ως άνω πρόσφατο βιβλίο του Κ. Μοσκώφ.

Τι περιπέτεια κι αυτή η ζωή του, όλος αυτός ο τεθλασμένος βίος του; Από τα μέγαρα, τους δου­λοπάροικους και οικέτες του, από την πεφυσιωμένη ψιμμυθίωση της ανατροφής του, μέχρι τον εθελόθυτον εξανδραποδισμό του σε μια Συντροφικότητα, εξ ίσου ψιμμυθιωμένη κι αυτή Τροφή, αλλά για τους μεγάλους πλανήτες της αλητείας, ναι, «Η Σάρκα σου Ολη», Κωστή Μοσκώφ και μαζί το όλον Σώμα σου, το μέγιστο πνευματικό σου Όρθωμα… Διότι «Εγώ τοίνυν ούτω τρέχω… ούτω πυκτεύω, ως ουκ αέρα δέρων, αλλά υποπιάζω μου το σώμα και δουλαγαγώ, μήπως άλλοις κηρύξας, αυτός αδόκιμος γένωμαι».

Ναι! Διότι, «…όταν αρρώστησα και έμαθα ότι είχα και καρκίνο, δεν φοβήθηκα… Πρώτα απ’ όλα αισθανόμουν μια άγρια χαρά ότι αποδιδόταν δικαιοσύνη…». Ναι! Τι βίος εθελοθύτου Αμνού αυτή του η Ορθοστασία! Τι αρχηγική του πολιτεία, εκείνη η εξάρχουσα εκδημία του, πέραν, «ένθεν μεν Σκύλλη» της αστικής του επιστημολογίας, που τον προώριζε μέγα και τρανό συμβιβασμένο, «ετέρωθι δε… Χάρυβδις» της μαρξιστικής του πρωτοπορείας, που τον καθώριζε μέγα και τρανό πεπλανημένο!

Και βεβαίως και αρχήθεν, επειδή γνώριζε ο Καιρός, ότι του οφείλει την επιτάχυνση που παραχωρεί στους Απαστράπτοντας κατά χάριν, γι’ αυτό κι ο Κωστής, αρχήθεν, από την πρώτη πρώτη του «Εθνική και κοινωνική συνείδηση στην Ελλάδα», είχε ήδη στήσει δικό του, κι όχι μεταπρατικό, Όρθωμα: Οδυσσεύς ερανιστής της παγκοσμιότητας, με το κατάρτι του να αψηφά τις μεταπρατικές Σειρήνες και Ανδρούτσος μαχητής, «υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου», ως το χθόνιόν του και πόντιον Πρωτεύθυνον.

Αντιγράφω τον Κωστή, για να εμπλουτίσω την σιωπή: «Με το καράβι Σου πάλι. Ανεβαίνουμε τ’ ανάντι του ρου. Ανατρέπω πάντα την ιστορία – κάνω δικό μου, χωρίς να τον ρωτήσω, βιάζω τον έφηβο Καιρό. Το ποτάμι έγινε τώρα το συλλογικό μας σώμα. Η Ελλάδα ως χρόνος, Ιστορία. Αρνούμαι την Ανταλλαγή… Οι προγονοί μου θα μείνουν πάντα στον Πόντο – ανάμεσα στην Μαύρη θάλασσα και τις κορφές του Τσιάμπαζι… Και ο καιρός κύλισε πάλι. Ήρθαν οι Σλάβοι, Βοσκοί. Και λίγο για το πλιάτσικο, λίγο σαν καλλιεργητές ήρθαν μετά τρεις αιώνες οι Αλβανοί. Και τέλος οι Τούρκοι, νομάδες Τουρκομάνοι ή εξισλαμισμένοι ντόπιοι. Και οι Εβραίοι – της Διασποράς των Ρωμαίων. Και οι Εβραίοι -της άλλης Διασποράς- των Καθολικών. Είμαι στο Μοντιάνο… Είμαι στη Δόμνα, στο Κουλέ Καφέ. Στο Τσινάρι. Στα Μισίρια ανάκατα με τις πόρνες και τα λάδια… Όχι, η Ανταλλαγή δεν έγινε. Ή και αν έγινε την καταργούμε. Με τον αντίθετο πόθο μας…». Ναι, Κωστή. Την καταργούμε, «ίνα ώσιν εν», όλα, όλοι…

Ναι: «…Δεν έγινε στην Σμύρνη. Δεν έγινε στην Τραπεζούντα αλλά και στο γλυκό μας Μισίρι. Είμαστε ακόμα εδώ. Πολύφωνα μέλη του Σώματός Σου… Άγγελοι κάθε φύλου και κάθε φυλής. Περπατούν -ή πετούν-πυρ στο βλέμμα και στα σκέλη».

…«Ει θέλοι, γενού όλος ως πυρ», Κωστή Μοσκώφ. Άλλωστε, ο Υπεράναρχος σε έχει χρίσει, ες αεί, Πυραγόν της καθ’ ημάς Πυραρχίας…

 

ΥΓ.: Το μόνο, άκρως οχληρόν, στο μαγευτικό βιβλίο τον Κωστή Μοσκώφ, είναι το ίδιο το βιβλίο: δηλαδή, η όλη τον εμφάνιση και επιμέλεια. Οταν εκδίδεις, επί χρήμασι, τον Κω­στή Μοσκώφ, οφείλεις και να τον φροντίζεις εντελώς δωρεάν: δηλαδή, πάρα πολύ…

 

*Κωστής Μοσκώφ: «Στα όρια του Ερωτα και της Ιστορίας», εκδ. Ιανός, σελ. 144.

 

Η επιφυλλίδα του Κώστα Ζουράρι στην Ελευθεροτυπία της 7ης Ιανουαρίου 1998 γράφτηκε έξι μήνες πριν τον θάνατο του «Κωστή μας του Μοσκώφ»

 

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here