ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ: Γιάννης Σειραδάκης

5
128

Ο Γιώργος Γραμματικάκης συνομιλεί με τον Καθηγητή Φυσικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης , Γιάννη Σειραδάκη για την  αρχαιολογία του Σύμπαντος.

Ο Γιάννης Σειραδάκης είναι αστροφυσικός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στην Αγγλία Φυσική, στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακά στην Αμερική. Το 2005 η ομάδα του βραβεύτηκε με το μεγάλο βραβείο Καρτέσιου για την ερευνητική της δουλειά πάνω στους αστέρες νετρονίου. Είναι γνωστός στη Θεσσαλονίκη για τη διδασκαλική του δεινότητα στην εκλαίκευση της επιστήμης.  Το καλοκαίρι του 2006 οργάνωσε με πολύ μεγάλη επιτυχία, μία μεγάλη συνάντηση επιστημόνων από όλο το κόσμο στο Καστελόριζο. Το φαινόμενο της ολικής έκλειψης του ήλιου το καλοκαίρι που μας πέρασε , ήταν ιδιαίτερα ορατό στο Καστελόριζο , όπου ο κ. Σειραδάκης οργάνωσε αυτή τη μεγάλη συγκεντρωση των Αστροφυσικών.

Στα μονοπάτια της επιστήμης: Γιάννης Σειραδάκης from Αντίφωνο (antifono.gr) on Vimeo.

5 Σχόλια

  1. Θα ήθελα κατ αρχήν να ζητήσω συγνώμη για ένα μάλλον επικριτικό σχόλιο ως προς το περιεχόμενο του video 😀 :angry: :angry-red: 👿 :0 το οποίο αναμφίβολα είναι εντυπωσιακό αλλά οι επιστημονικές απόψεις που εκφράζονται δεν έχουν την απαραίτητη φυσική συνέπεια. Από την πρώτη μου επαφή με τη φυσική εδώ και 50 χρόνια ακούω την ίδια ιστορία για τις μελανές οπές. Καμία σημαντική εξέλιξη στην επιστημονική αντίληψη. Οι μελανές οπές παραμένουν οι μυστηριώδεις υλικοί πυρήνες με την κολοσσιαία πυκνότητα που προέκυψαν από την κατάρρευση γηρασμένων και εξαντλημένων αστεριών, τα οποία εμφανίζουν ξαφνικά μια υπερδιέγερση, μια υπερβολική ενεργοποίηση, ένα τρομακτικά ισχυρό πεδίο βαρύτητας που δεν επιτρέπει και τη διαφυγή του φωτός, σήραγγες που οδηγούν σε άλλη διάσταση κλπ. Θα έλεγε δηλαδή κανείς ότι τα αστέρια πριν πεθάνουν ζούνε το κύκνειο άσμα τους. Και επειδή φυσικά δεν υπάρχει λογική ερμηνεία , η επιστήμη για να δικαιολογήσει αυτή την περίεργη συμπεριφορά εφεύρε τον γνωστό πρωτότυπο χαρακτηρισμό «μοναδικότητα».
    Το θλιβερό είναι ότι όλα αυτά δεν λέγονται από σεναριογράφους επιστημονικής φαντασίας αλλά από επιστήμονες και μάλιστα διακεκριμένους.. Προφανώς δεν είναι οι μοναδικές ιστορίες που ακούγονται τα τελευταία χρόνια αφού η αστροφυσική έχει μετατραπεί σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας όπου δεν παρατηρεί κανείς πλέον μόνο έλλειψη φυσικής συνέπειας αλλά και συμπτώματα παραλογισμού. Οι επιστήμονες αναφέρονται στη Δημιουργία και το τέλος του Κόσμου όπως ακριβώς και οι ιεραπόστολοι μιλάνε για τη Γένεση και την συντέλεια.
    Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια παράξενη εποχή. Από τη μια πλευρά η ραγδαία εξέλισσόμενη τεχνολογία μας τροφοδοτεί με πλήθος σημαντικών στοιχείων από αστρονομικές παρατηρήσεις και πειραματικές αναζητήσεις που σχεδόν αποκαλύπτουν τα μυστικά της δημιουργίας, και περιέργως από την άλλη παρατηρείται μία συνεχώς διογκούμενη σύγχυση στην επιστημονική αντίληψη. Αυτό συμβαίνει διότι η μεν φύση λειτουργώντας σαν ζωντανός οργανισμός που προσπαθεί να αποφύγει τον βιασμό της από τους ερευνητές, κρύβει επιμελώς τα μυστικά της δίνοντας πάντα παραπλανητικά στοιχεία ενώ παράλληλα οι σύγχρονοι ερευνητές φαίνεται να αγνοούν τελείως τις θεμελιώδεις αρχές της φύσης και όπως είναι αυτονόητο παραπλανούνται εύκολα, με αποτέλεσμα να δίνουν λανθασμένες ερμηνείες στα δεδομένα των παρατηρήσεων. Για παράδειγμα όταν το 1929 ο Αμερικανός αστρονόμος Hubble έκανε την σημαντική εκείνη διαπίστωση της μετατόπισης των γραμμών προς το ερυθρό οι ερευνητές μάλλον βεβιασμένα και τελείως αβασάνιστα, την απέδωσαν σε φαινόμενο Doppler που σημαίνει ότι οι γαλαξίες απομακρύνονται συνεπώς το σύμπαν διαστέλλεται, γεγονός που οδήγησε σε διάφορα σενάρια περί δημιουργίας με αποκορύφωμα το επιστημονικό τερατούργημα που είναι γνωστό σαν «Big Bang» και θα λέγαμε ότι θίγει τη νοημοσύνη ακόμη και των αφελών, εντούτοις η επιστημονική κοινότητα τη μεταχειρίζεται με περισσή ευλάβεια.
    Δυστυχώς για τους οπαδούς αυτών των θεωριών τα πράγματα είναι και διαφορετικά και πιο περίπλοκα. Ασφαλώς διαστολή του χώρου δεν σημαίνει μια απλή απομάκρυνση των γαλαξιών. Η απομάκρυνση των γαλαξιών είναι απλώς ένα σύμπτωμα και μάλιστα ανώδυνο. Στην πραγματικότητα η διαστολή του χώρου συνεπάγεται την μεταβολή όλων των παγκοσμίων σταθερών και εάν διερευνήσουμε την μετατόπιση των γραμμών σε σχέση με τις μεταβολές αυτές, μερικές από τις οποίες είναι αρκετά εμφανείς, οδηγούμαστε με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι η μετατόπιση των γραμμών δεν είναι συνάρτηση της ταχύτητας απομάκρυνσης των γαλαξιών αλλά συνάρτηση του χρόνου που παρέρχεται από τη στιγμή της εκπομπής μιας ακτινοβολίας μέχρι την στιγμή του ελέγχου. Δηλαδή οι ακτινοβολίες που μεταδίδονται για μεγάλο χρονικό διάστημα στο χώρο υφίστανται μια εμφανή υποβάθμιση ή με άλλα λόγια ένα είδος γήρανσης ακριβώς επειδή αλλάζουν ορισμένες σταθερές του χώρου και όχι επειδή εκπέμπονται από απομακρυνόμενους γαλαξίες. Συνεπώς η μετατόπιση των γραμμών δεν έχει καμία σχέση με φαινόμενο Doppler και ως εκ τούτου δεν αποτελεί τεκμήριο της διαστολής του χώρου.
    Σχετικά τώρα με τις μελανές οπές αν ανατρέξουμε στο ιστορικό της ανακάλυψής τους θα δούμε ότι κατ αρχήν προσδιορίστηκε το ισχυρό πεδίο βαρύτητας του περιβάλλοντα χώρου που σύμφωνα με τις επικρατούσες αντιλήψεις θα έπρεπε να το δημιουργεί ένα τεράστιο άστρο αλλά επειδή τα τηλεσκόπια δεν παρατηρούσαν κάποιο άστρο, οι ερευνητές συμβουλευόμενοι και τη θεωρία της σχετικότητας που καθιερώθηκε σαν επιστημονική Βίβλος στο χώρο της επιστημονικής έρευνας , κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μάλλον πρόκειται για ένα τρομακτικά συμπυκνωμένο κατά συνέπεια πολύ μικρό άστρο που είναι αδύνατο να παρατηρηθεί, οπότε άρχισε ξανά να οργανώνεται μια σοβαρή επιστημονική πλάνη. Στη συνέχεια όταν παρατήρησαν ότι στο κέντρο αυτού του πεδίου υπάρχει μια σκοτεινή περιοχή υπέπεσαν στο δεύτερο αμάρτημα ισχυριζόμενοι ότι το πεδίο βαρύτητας είναι τόσο ισχυρό ώστε δεν επιτρέπει τη διαφυγή του φωτός, και αυτό πάλι φυσικά επειδή η θεωρία της σχετικότητας προβλέπει ότι τα πάντα στη φύση έχουν υλική υπόσταση κατά συνέπεια επηρεάζονται από τα πεδία βαρύτητας.
    Είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι οι αστροφυσικοί έχουν κατασκευάσει ένα ολόκληρο Κόσμο βασιζόμενο στο πεδίο βαρύτητας χωρίς να γνωρίζουν τη φύση του, πιστεύοντας απλώς ότι είναι μία δύναμη που ελευθερώθηκε δια μαγείας κατά την μεγάλη έκρηξη από εκείνο τον πυρήνα που έμοιαζε με τον ασκό του Αιόλου, και ότι κάνει τα μήλα να πέφτουν στη γη. Δυστυχώς αυτή περίπου είναι η επιστημονική αντίληψη για την προέλευση και τη φύση της παγκόσμιας έλξης. Όμως στη φύση η εμφάνιση οποιασδήποτε δύναμης δεν είναι συμπτωματική αλλά γίνεται όταν υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις και προφανώς για να ικανοποιήσουν κάποια σκοπιμότητα. Στην περίπτωση της παγκόσμιας έλξης η αιτία της εμφάνισής της είναι η διατάραξη του χώρου και η σκοπιμότητα είναι η επαναφορά του στην κατάσταση απόλυτης ηρεμίας και όταν αποκατασταθεί η απόλυτη ηρεμία στο χώρο η βαρύτητα παύει να υπάρχει διότι δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης.
    Αν συνεπώς εξετάσουμε σε βάθος τη φύση της δύναμης βαρύτητας σε συνάρτηση με τη γενική λειτουργία του σύμπαντος θα διαπιστώσουμε ότι οι ημικαταστάσεις της υλικής οντότητας όπως λόγου χάριν τα ηλεκτρόνια και τα φωτόνια , είναι αδύνατο να επηρεάζονται από τα πεδία βαρύτητας οσονδήποτε μεγάλης έντασης. Βέβαια σε αντιπαράθεση μπορούμε να προβάλουμε το επιχείρημα της ύπαρξης των λεγόμενων αστρικών φακών που έχουν παρατηρηθεί και είναι συνέπεια της αλληλεπίδρασης πεδίου βαρύτητας και φωτός. Όντως οι φακοί αυτοί υπάρχουν όμως όπως αναφέρθηκε και στην αρχή η φύση λειτουργεί παραπλανητικά και επειδή οι ερευνητές είναι λίγο επιπόλαιοι και συνήθως βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα προφανώς για να καταξιωθούν κερδίζοντας και κάποιο έπαθλο, οδηγούνται πάντα σε λάθος συμπεράσματα. Πρόκειται και πάλι για μια σατανική σύμπτωση που δικαίωσε και καθιέρωσε τη θεωρία της σχετικότητας αλλά στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για έλξη του φωτός. Το πεδίο βαρύτητας στην πραγματικότητα έλκει για κάποιο λόγο τον περιβάλλοντα χώρο τον οποίο συμπυκνώνει πέριξ του υλικού σώματος σαν είδος ατμοσφαίρας οπότε οι φωτεινές ακτινοβολίες διερχόμενες μέσα από την περιοχή αυτή υφίστανται ένα είδος διάθλασης.
    Πέραν όμως αυτού οι μελανές οπές δεν είναι υλικά σώματα αλλά στην κυριολεξία «οπές» μέσα στον θεωρούμενο κενό χώρο, όπου αντίθετα παρατηρείται μία τρομερά μικρή υλική πυκνότητα, με άλλα λόγια αποτελούν μία μορφή αντι-ύλης. Βέβαια η έννοια της «οπής» είναι ασυμβίβαστη με τη σύγχρονη πολωμένη επιστημονική αντίληψη που θεωρεί το χώρο απόλυτα κενό , ως εκ τούτου τη μετέτρεψε σε υλικό σημείο με κολοσσιαία πυκνότητα και διπλή φύση.
    Μία άλλη πεπλανημένη αντίληψη είναι η εξελικτική διαδικασία δημιουργίας των μελανών οπών. Και με την απλή λογική αν το εξετάσουμε θα δούμε ότι δεν είναι δυνατόν ένα άστρο ενώ ακολουθεί μια φυσιολογική πορεία προς το θάνατο να αλλάζει ξαφνικά συμπεριφορά οδηγούμενο σε μια υπερενεργοποιημένη μορφή επειδή απλώς συμπυκνώθηκε , ας μην αναφέρουμε ότι και η συμπύκνωση αυτή αποτελεί καταστρατήγηση των θεμελιωδών αρχών. Για να μην χρονοτριβούμε και επειδή εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια για επιστημονικές αποδείξεις, θα σημειώσουμε απλώς ότι η διαδικασία εξέλιξης των μελανών οπών είναι τελείως αντίθετη εκείνης που είναι σήμερα αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα. Δηλαδή η μελανή οπή αποτελεί την αρχική φάση της εξελικτικής διεργασίας και για το λόγο αυτό είναι η περισσότερο ενεργοποιημένη από όλες τις μορφές που εμφανίζονται διαδοχικά κατά τα διάφορα στάδια της εξέλιξής της.Έλκει ισχυρά τα υλικά σωματίδια του περιβάλλοντος τα οποία όμως εισερχόμενα στο εσωτερικό της εξαϋλώνονται. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η ιδιαιτερότητα που υπάρχει μέσα σε μια μελανή οπή και γενικά σε κάθε μορφή αντι-ύλης, είναι η υπερβολική αύξηση τη τιμής του συντελεστή παγκόσμιας έλξης (G) γεγονός που οδηγεί σε μια αντίστοιχη αύξηση της έντασης του πεδίου βαρύτητας, δεν υπάρχει δηλαδή κανένα μυστήριο. Από την άλλη πλευρά η βαρύτητα είναι μία δύναμη αμοιβαία μεταξύ σωματιδίου και περιβάλλοντα χώρου που σημαίνει ότι κάθε σωματίδιο που εκδηλώνει βαρυτική δράση υφίσταται ταυτόχρονα μία αντίστοιχη τάση αποσυμπύκνωσης ή σύμφωνα με την καθιερωμένη ορολογία, εξαϋλωσης, που είναι ομοιόμορφα κατανεμημένη στην επιφάνειά του. Όταν συνεπώς τα υλικά σωματίδια βρεθούν στην περιοχή δράσης του πεδίου της μελανής οπής έλκονται με σφοδρότητα και εισερχόμενα στο εσωτερικό της εξαϋλώνονται. Προφανώς όλη αυτή η διαδικασία συνεπάγεται την αποδέσμευση ενέργειας και όταν σε κάποια φάση η είσερχόμενη ποσότητα ύλης είναι μεγάλη η αποδεσμευόμενη ενέργεια είναι κολοσσιαία σχηματιζομένων των γνωστών Quasars τα οποία αποτελούν ίσως τους πρώτους σχηματισμούς στην εξελικτική πορεία των μελανών οπών.
    Με την πάροδο του χρόνου όπως είναι φυσικό η μελανή οπή χάνει βαθμιαία την ισχύ της οπότε αρχίζει να περιορίζεται και η δράση της τόσο προς το περιβάλλον όσο και στο εσωτερικό της όπου αρχίζει η πτώση της τιμής του (G) οπότε σε κάποια χρονική στιγμή ενώ το πεδίο βαρύτητας διατηρείται ακόμη αρκετά ισχυρό, εξισορροπείται η τάση εξαϋλωσης και αρχίζει η συμπύκνωση της ύλης. Η πρώτη συμπύκνωση της ύλης είναι τόσο βίαιη ώστε υπερνικώνται οι απωθητικές τάσεις των πυρήνων και αρχίζει η διαδικασία μιας έντονης μεταστοιχείωσης. Η μελανή οπή εμφανίζει πάλι μια ισχυρή ακτινοβολία η οποία όμως προέρχεται από κάπως διαφορετική φυσική διεργασία. Ίσως στο στάδιο αυτό εξέλιξης να εμφανίζονται σχηματισμοί σαν τα Pulsars και στο αμέσως επόμενο στάδιο αρχίζει η γένεση των αστέρων. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρουμε ότι αυτή η βαθμιαία υποβάθμιση της ισχύος των μελανών οπών είναι η σημαντικότερη αιτία της μετατόπισης των γραμμών προς το ερυθρό που εμφανίζουν τα Quasars. Συνεπώς θα λέγαμε συνοψίζοντας ότι η μετατόπιση των γραμμών λαμβάνει χώρα σε δύο φάσεις. Εμφανίζεται κατά τη στιγμή της εκπομπής του φάσματος από τους διάφορους γαλαξιακούς σχηματισμούς λόγω βαθμιαίας πτώσης της ισχύος τους με την πάροδο του χρόνου και στη συνέχεια ενισχύεται κατά τον χρόνο που οι ακτινοβολίες ταξιδεύουν ελεύθερες στο χώρο. Η σωστή ερμηνεία της προφανώς θα οδηγούσε σε περισσότερο αξιόπιστα , ασφαλή και αξιοπρεπή συμπεράσματα.

  2. Αγαπητέ Δ. Καλλίτση,

    Από το μήνυμά σου δείχνεις πως έχεις πλήρη άγνοια, τόσο για τον κόσμο που σε περιβάλλει όσο και για τις μεθόδους με τις οποίες λειτουργεί και εξελίσσεται η επιστήμη.

    Φυσικά οι απόψεις σου δεν είναι σε καμία περίπτωση πρωτότυπες.
    Έχει γίνει σχεδόν τετριμμένος ο σχολιασμός επιστημονικών άρθρων και εκπομπών από… “φιλοσόφους των σαλονιών” όπως χαρακτήριζε ο μεγάλος Richard Feynman τους ανθρώπους της δικιάς σου συνομοταξίας.

    Είναι σημαντικό όμως να λάβεις μια απάντηση. Κι αυτό, επειδή δίνεις την εντύπωση
    σε μια μερίδα ανθρώπων που σε διαβάζουν πως η επιστήμη είναι κάποιου είδους διαγωνισμός εξυπνάδας. Από τη μια υπάρχουν οι ηλίθιοι οπαδοί(!!!)-επιστήμονες που έχουν “βολευτεί” στο σύστημα αγνοώντας τη νομοτέλεια του κόσμου και από την άλλη οι πάνσοφοι (συνήθως Έλληνες) σχολιαστάκιδες που έχουν εξοριστεί από το προσκήνιο για τις πρωτοποριακές τους ιδέες!

    Θα προσπαθήσω λοιπόν να σου απαντήσω χρησιμοποιώντας ένα εργαλείο του οποίου την ύπαρξη φαίνεται πως επίσης αγνοείς: Τον ΕΠΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟ.

    Αρχικά, ανοίγεις το σχολιασμό σου κάνοντας λόγο για τις μελανές οπές και τις υπερκαινοφανείς εκρήξεις συγχέοντας μεταξύ τους τα δύο φαινόμενα.

    Πρώτα απ’ όλα, οι εκρήξεις υπερκαινοφανών δεν είναι κάποιο δημιούργημα της φαντασίας. Καθημερινά τα τηλεσκόπιά μας παρατηρούν δεκάδες τέτοια γεγονότα. Σύμφωνα με τις σύγχρονες θεωρίες (οι οποίες παρεμπιπτόντως αποδεικνύονται εξαιρετικά λεπτομερείς στην περιγραφή των παρατηρήσεων), οι εκρήξεις αυτές συμβαίνουν όταν τα καύσιμα ενός αστέρα τελειώνουν και μαζί με αυτά παύει να υφίσταται και η πίεση που αντιστέκεται στη βαρύτητα. Παρόλα αυτά, δεν οδηγούν απαραίτητα στο σχηματισμό μελανής οπής. Στις περισσότερες περιπτώσεις μάλιστα σχηματίζεται ένας αστέρας νετρονίων. Αυτό εξαρτάται κυρίως από την αρχική μάζα του αστέρα.

    Οι μελανές οπές λοιπόν ΔΕΝ σχετίζονται απαραίτητα με τις εκρήξεις αυτές. Είναι ΕΝΑΣ μόνο από τους πολλούς τρόπους που μπορούν να δημιουργηθούν.

    Ας πάμε τώρα στις ίδιες τις μελανές οπές: Η ύπαρξη των “τερατουργημάτων” αυτών αποτελεί πρόβλεψη της θεωρίας για τη βαρύτητα που διατύπωσε ο Αινστάιν το 1915.
    Οι προβλέψεις της θεωρίας αυτής, από τη διατύπωσή της μέχρι σήμερα επαληθεύονται καθημερινά, στις περιπτώσεις βέβαια εκείνες που μπορεί να γίνει αντιπαραβολή με τις παρατηρήσεις:
    Το 1917 ο Eddington επιβεβαίωσε για πρώτη φορά τη στρέβλωση του φωτός ενός μακρινού αστέρα από το βαρυτικό πεδίο του Ήλιου. Από τότε η θεωρία έχει ελεγχθεί σε εκατοντάδες περιπτώσεις. Από την κίνηση των πλανητών στο Ηλιακό μας σύστημα μέχρι τη συμπεριφορά των πιο ακραίων αντικειμένων (χωρίς ορίζοντα γεγονότων) που υπάρχουν στο σύμπαν- των αστέρων νετρονίων. Στην τελευταία περίπτωση δε, η ισχύς της θεωρίας είναι τόσο καθολική που μπορεί να προβλέψει την άφιξη ενός παλμού από έναν pulsar μετά από 20 χρόνια με ακρίβεια μερικών δισεκατομμυριοστών του δευτερολέπτου- γεγονός που επαληθεύεται καθημερινά από τις παρατηρήσεις.
    Τέλος η ΓΘΣ έχει και πρακτική εφαρμογή, μιας και τη χρησιμοποιούμε καθημερινώς για να κατευθύνουμε τους δορυφόρους μας, να πετάξουμε με τα αεροπλάνα μας και να οδηγήσουμε τα αμάξια μας (μέσω των δορυφόρων GPS).

    Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να πει πως αφού όλες οι προβλέψεις της θεωρίας έχουν μέχρι στιγμής επιβεβαιωθεί με τρομακτική ακρίβεια, το ίδιο μάλλον ισχύει και για τις μελανές οπές.
    Αλλά δεν είναι μόνο αυτό! Και οι ίδιες οι μελανές οπές έχουν παρατηρηθεί. Και μάλιστα πολλάκις. Παρόλο που οι ίδιες δεν εκπέμπουν σημαντική ακτινοβολία, λόγω της φύσης τους δημιουργούν κάθε λογής “βίαια” φαινόμενα γύρω τους, τα οποία όχι μόνο έχουν παρατηρηθεί αλλά ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ στο πλαίσιο οποιαδήποτε άλλης θεωρίας (προς το παρόν). Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κίνηση αστέρων γύρω από μελανές οπές. Η τροχιά των αστέρων αυτών γύρω από το “αόρατο” αντικείμενο είναι (επαναλαμβάνομαι) ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή που προβλέπει η ΓΘΣ για αντικείμενα που κινούνται γύρω από μελανές οπές.

    Το ίδιο συμβαίνει και με τη θεωρία της μεγάλης έκρηξης η οποία αποτελεί επίσης πρόβλεψη της ΓΘΣ και την οποία βιάζεσαι να χαρακτηρίσεις επιστημονική φαντασία και πλάνη. Η θεωρία αυτή όταν διατυπώθηκε έκανε μια συγκεκριμένη πρόβλεψη: Εάν μια τέτοια έκρηξη πράγματι συνέβη, θα πρέπει να άφησε κάποιο “υπόλειμμα”, κάποιου είδους διάχυτη ακτινοβολία με συγκεκριμένες ιδιότητες.
    Φυσικά η ακτινοβολία αυτή όχι μόνο έχει βρεθεί (έχουν δοθεί 2 βραβεία Nobel γι αυτό και σήμερα θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στην ιστορία της επιστήμης),
    αλλά οι ιδιότητες της είναι (και πάλι) αυτές που προβλέπει η θεωρία.

    Παρόλες τις επιτυχίες της θεωρίας του Αινστάιν όμως, δε θα βρεθεί κανένας φυσικός που θα σου πεί πως είναι πράγματι σωστή (μάλιστα ουκ ολίγοι φυσικοί σήμερα προσπαθούν να βρούν ενδείξεις για το αντίθετο). Κι αυτό επειδή οι φυσικοί γνωρίζουν πως η επιστήμη τους είναι ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΤΙΚΗ. Κάθε λίγο, παρατηρούμε κάποιο φαινόμενο το οποίο δεν μπορεί να ερμηνευθεί στα πλαίσια της υπάρχουσας θεωρίας. Τότε λοιπόν η θεωρία εξελίσσεται και την ίδια στιγμή κάνει κάποιες προβλέψεις. Εάν οι προβλέψεις επαληθευτούν τότε η (νέα) θεωρία θεωρείται καλύτερη προσέγγιση της φύσης από την προηγούμενη. Στην αντίθετη περίπτωση θεωρείται λανθασμένη και η διαδικασία επαναλαμβάνεται.

    Ίσως μάλιστα κάποια στιγμή να βρεθεί κάποια θεωρία που να εξηγεί τα παρατηρούμενα φαινόμενα χωρίς την ύπαρξη της Μεγάλης Έκρηξης. Τότε ίσως πείς, “ορίστε είχα δίκιο” αλλά για λόγους που ίσως αδυνατείς να καταλάβεις θα έχεις 2 φορές άδικο!
    Ο τελικός κριτής κάθε θεωρίας είναι η ίδια η Φύση, το ΠΕΙΡΑΜΑ και η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ, όχι οι απόψεις του οποιουδήποτε.

    Το τελευταίο μέρος του μηνύματός σου αδυνατώ να το σχολιάσω, κυρίως λόγω της απουσίας οποιουδήποτε λογικού επιχειρήματος Πρώτα απ’ όλα η διαστολή του χώρου δε συνεπάγεται καθόλου τη μεταβολή των φυσικών σταθερών.
    Έπειτα, στους υπολογισμούς για την ερυθρά μετατόπιση συμπεριλαμβάνεται ήδη η συνιστώσα του χρόνου.
    Για τους βαρυτικούς (και όχι αστρικούς) φακούς επίσης αυτά που λες δεν ισχύουν. Τα αντικείμενα που διαθλώνται από τους φακούς αυτούς βρίσκονται πολύ πιο μακρυά από τους τελευταίους και προφανώς δεν αποτελούν κάποιου είδους ατμόσφαιρα (το φώς τους ούτε απορροφάται ούτε σκεδάζεται και γενικά έχει τελείως διαφορετική συμπεριφορά απ’ότι αν περνούσε μέσα από κάποιου είδους ατμόσφαιρα).
    Οι μελανές οπές δεν είναι κενά στο χώρο!!! Τα quasars…δε συνεχίζω….

  3. Κύριε καθηγητά σήμερα τυχαία βρήκα το σχόλιό σας και ομολογώ αισθάνθηκα άβολα όχι για την αντιπαράθεση αλλά για την επιθετικότητα. Αν σας έθιξα ζητώ συγνώμη διότι δεν είχα τέτοια πρόθεση. Αναφερόμουνα κυρίως σε όσους διαμορφώνουν την επιστημονική αντίληψη και όχι τους αποδέκτες, και μάλιστα εκείνους που χειραγωγούν την έρευνα.Δεν ξέρω τι γνώμη έχετε αλλά δυστυχώς η έρευνα όπως κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα χειραγωγείται από κάποια παγκόσμια εξουσία η οποία δεν ενδιαφέρεται για την επιστημονική αλήθεια αλλά για να ικανοποιήσει άλλες σκοπιμότητες. Οι πολυεθνικές λόγου χάριν που αποτελούν μέρος της εξουσίας δεν ενδιαφέρονται για την επιστημονική αλήθεια αλλά για το κέρδος που προκύπτει από την αναζήτηση της αλήθειας και προφανώς οι προοπτικές είναι μεγαλύτερες όσο περισσότερη είναι η σύγχυση.
    Δεν αμφιβάλλω για τα πειραματικά δεδομένα ή τις αστρονομικές παρατηρήσεις γιατί η τεχνολογία έχει κάνει την υπέρβασή της αποκαλύπτοντας απίθανα στοιχεία πλην όμως στη συνέχεια δίνονται λανθασμένες ερμηνείες διότι η έρευνα βασίζεται σε δύο κυρίως αναχρονιστικές θεωρίες που εμφανίσθηκαν μια εποχή που ήταν πολύ λίγα γνωστά για τη δομή και την λειτουργία του υλικού κόσμου. Η κβαντομηχανική ίσως ήταν το απόλυτο εργαλείο όταν εμφανίσθηκε τώρα όμως φαίνεται ανεπαρκής. Η θεωρία της σχετικότητας που θεωρείται η επιστημονική Βίβλος, αποτελεί όντως ένα μαθηματικό επίτευγμα αλλά δεν συμβιβάζεται με την λειτουργία της φύσης. Στην πραγματικότητα η σημερινή έρευνα είναι μία διαρκής προσπάθεια συμβιβασμού της φύσης με τη θεωρία της σχετικότητας η οποία όμως είναι συνήθως ανέφικτη και οι ερευνητές αναγκάζονται να προσθέτουν συνεχώς νέα αυθαίρετα στοιχεία που αντί να επιλύουν κάνουν ακόμα πιό περίπλοκο το πρόβλημα.
    Ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει την τέταρτη διάσταση του χώρου που επινόησε η θεωρία της σχετικότητας και άρχισαν τελευταία να εμφανίζονται σωριδόν νέες διαστάσεις που παίζουν το ρόλο του από μηχανής θεού δ’ινοντας λύση σε κάθε δύσκολο πρόβλημα.
    Προσφάτως κάποιος διακεκριμένος ανέφερε ότι η βαρύτητα είναι ασθενής δύναμη διότι η δράση της χάνεται σε κάποια άλλη διάσταση. Άλλος διακεκριμένος ισχυρίζεται ότι όλες οι γνωστές δυνάμεις ήταν εγκλωβισμένες μέσα στον αρχικό πυρήνα και ελευθερώθηκαν κατά την μεγάλη έκρηξη. Δηλαδή οι δυνάμεις είναι αέρια και ο πυρήνας ο ασκός του Αιόλου. Υπάρχουν πολλές ανάλογες θα έλεγα παράλογες απόψεις στη σύγχρονη έρευνα αλλά είναι μάταιο να τις σχολιάσουμε μιας και δεν θα καταλήξουμε πουθενά αφού όπως φαίνεται δεν υπάρχει σημείο προσέγγισης. Εχουμε διαφορετικές και πάγιες απόψεις.
    Ήθελα μονάχα άν μου επιτρέπετε να αναφερθώ λίγο στο περίφημο big bang που όπως ισχυρίζεστε έχει επιβεβαιωθεί, αν και δεν έχει καποια ιδιαίτερη σημασία. και πολύ φοβάμαι ότι θα σας εκνευρίσω πάλι.
    Το επικρατέστερο μοντέλο είναι το παλόμενο σύμπαν μολονότι για την σύγχρονη αντίληψη που αγνοεί τις θεμελιώδεις αρχές φαίνεται μάλλον αδύνατο να ερμηνεύσει αυτές τις αμφίδρομες μετακινήσεις των γαλαξιών από το κέντρο προς την περιφέρεια και αντίθετα, εντούτοις όταν η επιστημονική κοινότητα ανακαλύψει κάποια άγνωστα σήμερα στοιχεία θα διαπιστώσει ότι είναι η πιό φυσιολογική διεργασία.
    Η δραστηριότητα στο χώρο είναι η μεγαλύτερη δυνατή όταν το σύμπαν βρίσκεται στο ακρότατο σημείο της διαστολής διότι τότε ο συντελεστής παγκόσμιας έλξης, που θεωρείτε απόλυτα σταθερό, έχει την μεγαλύτερη τιμή. Η τιμή αυτή μεταβάλλεται συναρτίσει του χρόνου, μειώνεται κατά τη συστολή μηδενίζεται όταν το σύμπαν διέρχεται από την κατάσταση ηρεμίας και στη συνεχεια παίρνει αρνητική τιμή και αυτό επαναλαμβάνεται περιοδικά.
    Η ακτινοβολία background που ανιχνεύτηκε είναι κατά πάσα πιθανότητα απομηνάρι από τη δραστηριότητα αυτή και δεν έχει σχέση με κάποια έκρηξη.Ο χρόνος των 13,6 δισ, ετών είναι εκείνος που παρήλθε από την τελευταία φάση της διαστολής συνεπώς το σύμπαν συστέλλεται και αν συσχετίσουμε την θετική αλλά μικρή τιμή του G με την επιταχυνόμενη μετατόπιση των γραμμών θα βρούμε ότι το σύμπαν βρίσκεται προς το τέλος της πρώτης φάσης της συστολής του οδεύοντας προς την κατάσταση ηρεμίας. Από έναν δε πρόχειρο υπολογισμό βρίσκουμε ότι η περίοδος ταλάντωσης μπορεί να είναι περί τα 70 με 80 δισ. έτη. Είναι συνεπώς πολυ αφελής η άποψη ότι ο Κόσμος δημιουργήθηκε τόσο πρόσφατα και μάλιστα με αυτή τη γελοία διαδικασία της μεγάλης έκρηξης.

  4. Αγαπητέ κ. Καλλίτση,

    Αυτό που λέω είναι πολύ απλό.

    Αν δώ ένα μήνυμα με την υπογραφή “Γιάννης” και συμπεράνω πως απ’όλους τους Γιάννηδες το έχει γράψει ένας συγκεκριμένος τότε έχω παρκάμψει όλη την επαγωγική διαδικασία και αυτό που κάνω λέγεται πίστη και όχι επιστήμη.

    Η επιστήμη και η κάθε επιστημονική θεωρία δεν έχει απολύτως καμμιά σχέση με την πίστη.
    Συνεπώς αν μια θεωρία φαίνεται σε μένα γελοία, άσχημη, όμορφη, άθλια, μεγαλοφυής κλπ δεν έχει καμμιά μα καμμιά σημασία.
    Αν μπορεί να εξηγήσει τα μέχρι στιγμής δεδομένα είναι επαρκής. Αν όχι τότε πρέπει να εξελιχθεί.
    Δεν έχω πρόβλημα να δεχτώ το cyclic model αν υπάρχουν δεδομένα που να το στηρίζουν και ταυτόχρονα που να μη μπορούν να αποδειχθούν απο το ΒΒΤ.

    Τέλος, δυστυχώς οι γνώσεις μου δεν επαρκούν για να βρίσκω την περίοδο ταλάντωσης του σύμπαντος με πρόχειρους υπολογισμούς.
    Άν έχετε κάποια ιδέα μπορείτε να δοκιμάσετε να τη στείλετε σε ένα διεθνές περιοδικό με κριτές. Δεν είναι τοσο κατευθυνόμενα όσο πιστεύετε.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here