Ρ.Ζιράρ: Η μιμητική βία

10
289

Ο Ισοκράτης επιλέγει

Ο κύκλος της μιμητικής βίας

Ενώ κατά την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ το πλήθος διάκειται θετικά απέναντι του, αίφνης στρέφεται εναντίον του, και οι εχθρικές του διαθέσεις μεταδίδονται τόσο ραγδαία που καταλαμβάνουν ακόμα και τα πιο ετερόκλητα άτομα. Το στοιχείο που κυριαρχεί στα κείμενα των Παθών, κυρίως στα πρώτα τρία Ευαγγέλια, είναι η ομοιογένεια των αντιδράσεων των αυτοπτών μαρτύρων, η παντοδυναμία του συλλογικού, με άλλα λόγια του μιμητικού στοιχείου.

Στα κείμενα των Ευαγγελίων όλα τα θέματα οδηγούν στα Πάθη. Τα σκάνδαλα διαδραματίζουν ιδιαίτερα πρωτεύοντα ρόλο ώστε να μπορέσουν να ξεφύγουν από τον κανόνα σύγκλισης προς τη Σταύρωση. Πρέπει να υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα σε αυτά τα δύο είδη βίαιου μιμητισμού, όσο ξένα κι αν φαίνονται μεταξύ τους εκ πρώτης όψεως.

Ο Πέτρος αποτελεί το πλέον θεαματικό παράδειγμα μιμητικού μιάσματος. Η αγάπη του για τον Ιησού δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση, είναι τόσο ειλικρινής όσο και βαθιά. Κι όμως, από τη στιγμή που ο απόστολος εισδύει σε ένα εχθρικό προς τον Ιησού περιβάλλον, του είναι αδύνατον να μη μιμηθεί την εχθρότητα του περίγυρου. Εάν ο πρώτος από τους μαθητές, ο θεμέλιος λίθος της Εκκλησίας, υποκύπτει στη συλλογική πίεση, πώς να πιστέψουμε ότι ακολουθώντας τον Πέτρο ο μέσος άνθρωπος θα αντισταθεί;

Προκειμένου να προαναγγείλει την άρνηση του Πέτρου, ο Ιησούς αναφέρεται σκοπίμως στο ρόλο που θα παίξει το σκάνδαλο, δηλαδή ο συγκρουσιακός μιμητισμός, στη ζωή του αποστόλου. Ο Πέτρος παρουσιάζεται στα Ευαγγέλια σαν μια μαριονέτα του ίδιου του μιμητισμού του, ανίκανος να αντισταθεί στις διαδοχικές πιέσεις που ασκούνται πάνω του από τη μια στιγμή στην άλλη.

Όσοι αναζητούν τις αιτίες της τριπλής άρνησης μονάχα στο «χαρακτήρα» του Πέτρου ή στην «ψυχολογία» του βρίσκονται, κατά τη γνώμη μου, σε λάθος δρόμο. Δεν βλέπουν τίποτα στο προσκήνιο που να ξεπερνά το άτομο Πέτρος, θαρρούν λοιπόν πως είναι σε θέση να σκιαγραφήσουν το «πορτρέτο» του αποστόλου. Του αποδίδουν έναν «ιδιαιτέρως επιρρεπή χαρακτήρα» ή, με ανάλογου τύπου ρήσεις, αφανίζουν τον παραδειγματικό χαρακτήρα του συμβάντος και μειώνουν στο ελάχιστο τη σημασία του.

Υποκύπτοντας στο μιμητισμό, από τον οποίο κανείς από τους αυτόπτες μάρτυρες των Παθών δεν εξαιρείται, ο Πέτρος δεν διαφέρει από τους διπλανούς του, με την έννοια ότι κάθε ψυχολογική εξήγηση κάνει το εκάστοτε αντικείμενο της να ξεχωρίζει.

Η καταφυγή σε τέτοιου είδους εξηγήσεις είναι λιγότερο αθώα απ’ ό,τι φαίνεται. Αρνούμενοι τη μιμητική ερμηνεία, αναζητώντας στην αδυναμία του Πέτρου καθαρά προσωπικά αίτια, πασχίζουμε να αποδείξουμε, ασυνείδητα βεβαίως, ότι στη θέση του Πέτρου εμείς θα είχαμε αντιδράσει διαφορετικά, ότι εμείς δεν θα είχαμε αρνηθεί τον Ιησού.

Μια αντίστοιχη υπεκφυγή -σε μια αρχαιότερη εκδοχή της-καταλογίζει ο Ιησούς στους Φαρισαίους όταν τους βλέπει να οικοδομούν τάφους στους προφήτες που θανάτωσαν οι πατεράδες τους. Οι θεαματικές εκδηλώσεις σεβασμού προς τα θύματα των προγόνων μας συχνά υποκρύπτουν μια επιθυμία να δικαιωθούμε εις βάρος τους: «και λέγετε ει ήμεν εν ταις ημέραις των πατέρων ημών, ουκ αν ήμεν κοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών».

Οι γιοι επαναλαμβάνουν τα εγκλήματα των πατέρων τους επειδή ακριβώς θεωρούν εαυτούς ηθικά ανώτερους από τους γεννήτορες τους. Τούτη η ψευδοδιαφορά συνιστά ήδη τη μιμητική πλάνη του σύγχρονου ατομικισμού, τη μέγιστη αντίσταση στη μιμητική, επαναληπτική διάσταση των ανθρώπινων σχέσεων, και, κατά παράδοξο τρόπο, αυτή ακριβώς η αντίσταση εγγυάται την επανάληψη.

Ο Πιλάτος τελεί επίσης υπό το κράτος του μιμητισμού. Θα προτιμούσε να ελευθερώσει τον Ιησού. Εάν για κάποιο λόγο τα Ευαγγέλια εμμένουν σε αυτή την προτίμηση, δεν το κάνουν θέλοντας να υποδηλώσουν την υπεροχή των Ρωμαίων έναντι των Εβραίων, μήτε για να αποδώσουν τα εύσημα ή να στιγματίσουν τους διώκτες του Ιησού. Σκοπός αυτής της επιμονής είναι να υπογραμμιστεί η παραδοξότητα της ανώτερης εξουσίας, που κατά κάποιον τρόπο χάνεται μέσα στο πλήθος από φόβο να του εναντιωθεί, να δηλωθεί απερίφραστα για μια ακόμη φορά η παντοδυναμία του μιμητισμού.

Το κίνητρο του Πιλάτου την ώρα που παραδίδει τον Ιησού είναι ο φόβος της εξέγερσης. Δείχνει, θα λέγαμε, την «ικανότητα του ως πολιτικού». Πιθανότατα, αλλά για ποιο λόγο άραγε η πολιτική δεινότητα συνίσταται σχεδόν πάντοτε στην άνευ όρων παράδοση στο συλλογικό μιμητισμό;

Ούτε καν οι δύο σταυρωμένοι εκατέρωθεν του Ιησού ληστές δεν αποτελούν εξαίρεση στον πανανθρώπινο μιμητισμό. Κι αυτοί ακόμα μιμούνται το πλήθος: φωνασκούν παίρνοντας ως παράδειγμα τον όχλο. Τα πλέον ταπεινωμένα, τα πλέον συντετριμμένα πλάσματα φέρονται όμοια με τους άρχοντες αυτού του κόσμου. Ουρλιάζουν μαζί με τους λύκους. Όσο πιο μαρτυρική η σταύρωση κάποιου, τόσο πιο διακαής ο πόθος του να συμμετάσχει στη σταύρωση κάποιου που σταυρώθηκε βαναυσότερα από τον ίδιο.

Ιδωμένος υπό το πρίσμα της ανθρωπολογίας, ο Σταυρός είναι, μ’ ένα λόγο, η στιγμή κατά την οποία οι χιλιάδες μιμητικές συγκρούσεις, τα μύρια σκάνδαλα που αλληλοσυγκρούονταν βίαια την ώρα της κρίσης, συρρέουν καταπάνω στον απόμονο Ιησού. Ο μιμητισμός που διαιρεί, κατακερματίζει και αποσυνθέτει τις κοινότητες δίνει τη θέση του στο μιμητισμό που συνασπίζει όλους τους σκανδαλιζόμενους ενάντια σε ένα μοναδικό ( θύμα, το οποίο προάγεται στο ρόλο του παγκόσμιου σκανδάλου.

Τα κείμενα των Ευαγγελίων προσπαθούν να επιστήσουν την προσοχή μας στην κολοσσιαία ισχύ αυτής της μορφής μιμητισμού, εις μάτην όμως, τόσο για τους χριστιανούς όσο και για τους αντιπάλους τους……….

….Πρέπει άραγε να αποκηρύξουμε την προκείμενη μιμητική ανθρωπολογία στο όνομα μιας ορισμένης θεολογίας; Πρέπει να εκλάβουμε τη σύμπραξη ενάντια στον Ιησού ως έργο του Πατρός, ο οποίος, όμοια με τις θεότητες στην Ιλιάδα, θα έστρεφε τους ανθρώπους εναντίον του Υιού του, για να ξεπληρώσει Εκείνος το τίμημα που οι άνθρωποι αδυνατούν να καταβάλουν; Η ερμηνεία αυτή έρχεται σε αντίθεση τόσο με το πνεύμα όσο και με το γράμμα των Ευαγγελίων.

Τίποτα μέσα στα Ευαγγέλια δεν υπονοεί ότι ο θεός είναι η αιτία της σύμπραξης κατά του Ιησού. Αρκεί ο μιμητισμός. Την ευθύνη των Παθών φέρουν οι ίδιοι οι άνθρωποι, ανίκανοι να αντισταθούν στη βίαιη μολυσματική μετάδοση που τους μιαίνει όλους ανεξαιρέτως μόλις μια έξαρση μιμητισμού περάσει από δίπλα τους ή μάλλον όταν εκείνοι διαβούν το κατώφλι μιας τέτοιας έξαρσης. Δεν χρειάζεται να επικαλεστούμε το υπερφυσικό για να το εξηγήσουμε αυτό. Η μετατροπή του όλοι εναντίον όλων, που κατακερματίζει τις κοινότητες, σε όλοι εναντίον ενός, που τις συσπειρώνει και τις επανενώνει, δεν περιορίζεται μονάχα στην περίπτωση του Ιησού……

Εθεώρουν τον σατανάν ως αστραπή Ρ.Ζιράρ εκδ.Εξάντας σελ 42-46

Ο Ισοκράτης σχολιάζει

Φαίνεται ότι στην ελληνική ιδιαιτερότητα η μετάβαση από το όλοι εναντίον όλων στο όλοι εναντίον ενός περιλαμβάνει κι ένα ενδιάμεσο στάδιο,μια ενδιάμεση φάση.

Ίσως επειδή η κρίση κρατάει πολύ,ίσως επειδή ο «σατανάς» επέλεξε την Ελλάδα για «πεδίο βολής φθηνό» και ασκείται,βρίζοντας, σε νέα όπλα. Ας ονομάσουμε την ενδιάμεση αυτή φάση μερικοί εναντίον μερικών.

Οι μπάτσοι κατά των αναρχικών με θύμα τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Οι αναρχικοί κατά των μπάτσων με θύματα βαριά τραυματισμένα παιδιά λίγο πιο μεγάλα από τον Αλέξη. Οι διαδηλωτές κατά των «απεργοσπαστών» της τράπεζας του Βγενόπουλου με τέσσερις νεκρούς. Ο Γιανναράς και τα ταγκαλάκια του κατά του Γ.Α.Π. Η γενιά

«Μεταπολίτευση Plus»(Plus γιατί ενώ δεν είναι της μεταπολίτευσης ήδη σαραντάρισε φροντίζοντας την καριέρα της,κοιτώντας τη δουλειά της,κι όψιμα ανακάλυψε τους κακούς που την αδικήσανε) εναντίον της γενιάς του Πολυτεχνείου.

Οι του Σαμαρά κατά της Ντόρας. Οι του Γ.Α.Π κατά σου Σημίτη. Οι του Περισσού κατά του «περιττού» Συνασπισμού. Οι του Συνασπισμού κατά του Δικομματισμού.

Οι αναθεμελιωτές κατά των αποδομιστών γενικώς και κατά της Θάλειας  Δραγώνα ειδικώς . Οι αποδομιστές κατά των εθνικιστών και των πατριδοκάπειλων.

Και «οι δέκα χιλιάδες μέλισσες» εναντίον της βλακείας και της μιμητικής βίας!!!

Ας κάνουμε το Σταυρό μας να τα καταφέρουν και να διαπεράσουν το «παχύ μας δέρμα».

10 Σχόλια

  1. Το ερμηνευτικό πρίσμα τού συγγραφέα είναι από παλιά γνωστό τόσο από την Ομαδική Ψυχολογία (Le Bon και S. Freud), όσο και από το Συλλογικό Ασυνείδητο (C. Jung). Το να εξηγούνται όλα τα ιστορικά γεγονότα με τη θεωρία τού Μιμητισμού φανερώνει Μονισμό, απλοϊκότητα και κατάργηση της ατομικής ελευθερίας βουλήσεως. Με άλλα λόγια, τα πάντα, κατά τον συγγραφέα, λειτουργούν ως μια Μαζοψυχή, που ακυρώνει το πρόσωπο. Αν ήταν έτσι τα πράγματα, η Ιστορία δεν θα διέθετε διαλεκτική, αλλά μόνο κυκλική επανάληψη και ταυτότητα. Με αποτέλεσμα την ακύρωση της Ιστορίας. Όλοι οι γιοι δεν επαναλαμβάνουν τα εγκλήματα των γονέων τους, όπως διδάσκει η πείρα, η Ιστορία, ψυχολογικές, κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες, η Αγία Γραφή και οι Πατέρες τής Εκκλησίας
    Έπειτα, επιχειρείται μια αφελής (αντιεπιστημονική), γενικευτική και επιφανειακή (λογοτεχνική) αντιμετώπιση των καινοδιαθηκικών περιστατικών γύρω από τα δρώμενα κατά τη Σταύρωση του Χριστού, για κάθε πράξη των οποίων έχουν γραφεί εκατοντάδες μονογραφίες. Απόδειξη, ότι εν τέλει ο συγγραφέας αρνείται τη θεότητα του Χριστού και το μυστήριο της Θείας Οικονομίας, δηλ. την επέμβαση του Θεού στην Ιστορία.
    Ακόμα, δεν αληθεύει ότι “Στα κείμενα των Ευαγγελίων όλα τα θέματα οδηγούν στα Πάθη”. Η Ιερά Παράδοση υποδεικνύει ότι μόνο το Ευαγγέλιο του Ματθαίου τονίζει αυτήν τη διάσταση των Παθών.
    Επιπλέον, ο Πέτρος δεν αρνήθηκε τον Χριστό λόγω συλλογική μίμησης, αλλ’ από φόβο, ο οποίος (φόβος) μετά την πνευματική ενδυνάμωση του γεγονότος τής Πεντηκοστής εξαφανίστηκε, όπως εξαφανίζεται -με τη βοήθεια της Θ. Χάρης- και σε κάθε μετά Χριστό πιστόν.
    Ύστερα, η καταδικαστική για τον Ιησού απόφαση του Πιλάτου δεν προκύπτει από τον κοινωνικό του μιμητισμό, αλλ’ από τον πολιτικό του φόβο. Απόδειξη, μάλιστα, αυτού είναι το ότι δεν την λαμβάνει τόσο εύκολα, γι’ αυτό και νίπτει τας χείρας του.
    Ως γνωστό, επίσης, οι δυο συσταυρωθέντες ληστές δεν αντιδρούν όμοια: ο ένας αυτοκατηγορείται και μετανοεί, ενώ ο άλλος ταυτίζεται με τη γνώμη τού πλήθους.
    Ότι ο Χριστός κείται εις σημείο αντιλεγόμενο και ότι ο Σταυρός συνιστά “σκάνδαλο” και “κρίση” γράφεται πρώτιστα από την ίδια την Καινή Διαθήκη. Αλλά, στον Χριστιανισμό, ο Σταυρός αυτός, δηλ. η σύγκρουση του μέρους με το όλο, μετατίθεται μέσα στην καρδιά τού κάθε ανθρώπου. Με άλλα λόγια, προηγείται η ψυχο-πνευματική προσωπικά “θεραπεία” και έπεται η συλλογική, και όχι αντίστροφα, όπως διδάσκει ο Μαρξισμός.

  2. Κύριε Τσιτσίγκο,

    1. Πνευματική παρθενογένεση δεν υπάρχει, οπότε και ο Ζιράρ από κάπου έχει αντλήσει για το ερμηνευτικό του σχήμα. Ωστόσο, σε ό,τι αφορά π.χ. τον Φρόυντ, η κριτική που του ασκεί ο Ζιράρ είναι και σαφής και γόνιμη.
    2. Ο Ζιράρ δεν ερμηνεύει τα πάντα δια του μιμητισμού. Εδώ κάνετε μεγάλο σφάλμα! Δια του μιμητισμού ο Ζιράρ ερμηνεύει τα της ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ και μόνο.
    3. Για να το αντιληφθείτε, ίσως θα έπρεπε να προσέξετε περισσότερο τη βαρύτητα της έννοιας ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ή ΜΕΣΙΤΕΥΣΗ στο ερμηνευτικό σχήμα του Ζιράρ.
    4. Γενικότερα θα έλεγα, ότι μάλλον διαβάσατε πολύ βιαστικά και ελλειπτική τον Ζιράρ. Αλλιώς θα περίττευε το σχόλιο, όπου λέτε (διορθώνοντας υποτίθεται τον Ζιράρ) ότι “ο Πέτρος δεν αρνήθηκε τον Χριστό λόγω συλλογική μίμησης, αλλ’ από φόβο”: μα ο Ζιράρ ακριβώς ότι “από φόβο” λέει πως ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό!
    Ευχαριστώ.

  3. Κύριε Γιάννη,

    αληθώς παρατηρείτε ότι δεν έχω εξ ολοκλήρου μελετήσει τον Ζιράρ. Τούτο οφείλεται όχι σε κάποια προκατάληψή μου (είμαι πάντα ανοιχτός σε όλες τις ιδέες, τις ερμηνείες και τα κινήματα, απέναντι των οποίων τίθεμαι κριτικά) αλλά στο ότι οι σύγχρονοι Φιλόσοφοι και ακαδημαϊκοί τουλάχιστον Ψυχολόγοι -πλην ολίγων εξαιρέσεων- , με τους οποίους διαλέγομαι επιστημονικά, τον αγνοούν, ίσως γιατί ο ίδιος δεν είναι αμιγώς ούτε φιλόσοφος ή θεολόγος, ούτε ψυχολόγος. Παρόλα αυτά, την κατά τού Φρόυντ κριτική τού Ζιράρ θα τη λάβω σοβαρά υπόψη μου. Ότι ο Ζιράρ εστιάζει πολύ στον μιμητισμό, το διέκρινα από το συγκεκριμένο απόσπασμα του “ΙΣΟΚΡΑΤΗ”, καθώς και σποράδην από κάποια άλλα έργα του. Ωστόσο, δεν μπορώ να πω ότι είμαι ειδικός στον Ζιράρ για να έχω μια πλήρη εικόνα του για τον μιμητισμό. Και πάλι, όμως, αν ο Ζιράρ ερμηνεύει δια του μιμητισμού τα της επιθυμίας και μόνο, θα πρέπει να παρατηρήσω ότι λειτουργεί μονιστικά, δεδομένου ότι για την ερμηνεία τής (ασυνείδητης ή συνειδητής και ατομικής ή συλλογικής) επιθυμίας υπάρχουν καλύτερες και βαθύτερες (π.χ. λακανικές) ερμηνείες. Τέλος, αν ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό από (κοινωνικό) φόβο, κατά Ζιράρ, τότε πάλι ερμηνεύει ο Ζιράρ τον κοινωνικό φόβο μέσω τού κοινωνικού μιμητισμού, πράγμα που δεν επιβεβαιώνεται πάντα από την (Εξελικτική και Κοινωνική) Ψυχολογία ή και την Ψυχολογία τού Βάθους. Με άλλα λόγια, ο πολύς όχλος εκείνη τη στιγμή τής δίκης τού Ιησού ήταν εναντίον τού Ιησού. Την ίδια λοιπόν στάση (από μιμητισμό ή από φόβο;) κράτησε και ο Πέτρος. Ο πέτρος όμως είχε πιστέψει και αγαπήσει τον Ιησού, οπότε δεν θα ακολουθούσε μιμητικά τη γνώμη τού όχλου. Άρα, φοβήθηκε. Κοινωνικός φόβος λοιπόν και κοινωνικός μιμητισμός δεν συμβαδίζουν πάντα, και ανάλογα τις ψυχοπνευματικές αντιστάσεις τού καθενός πότε υπερτερεί ο πρώτος και πότε ο δεύτερος. Νομίζω, πάντως, ότι Ζιράρ ως ιστορικός καταρχήν, κινείται στο πεδίο τής Κοινωνικής Ψυχολογίας, χωρίς ωστόσο να λαμβάνει υπόψη του τα ποικίλα ευρήματα της Κοινωνικής Ψυχολογίας (π.χ. συστήματα, σχέσεις ομάδων κ.λπ.), αυτοφιλοσοφικοθεολογώντας τελικά.

    Αν προκύψει κάτι άλλο στη συζήτησή μας για τον Ζιράρ και όταν θα έχω και κάποιες άλλες παρατηρήσεις, θα τις καταθέσω, πάντα καλοπροαίρετα.
    Ευχαριστώ για τον διάλογο.

  4. Το ένστικτο του κοπαδιού κυριαρχεί στο…πέρασμα του δρόμου
    Οι άνθρωποι διασχίζουν το δρόμο ακολουθώντας τυφλά τους άλλους σαν τις…πάπιες!
    Όταν φτάσει η στιγμή να κατέβουν από το πεζοδρόμιο και να διασχίσουν το δρόμο, οι περισσότεροι άνθρωποι συμπεριφέρονται μάλλον σαν πάπιες παρά σαν ορθολογικά όντα, καθώς τείνουν ενστικτωδώς να ακολουθούν τυφλά τους άλλους πεζούς που είναι δίπλα ή μπροστά τους, σύμφωνα με μια νέα βρετανογερμανική επιστημονική μελέτη, η οποία αναδεικνύει τους κινδύνους (ακόμα και για τη ζωή) που πηγάζουν από αυτή τη νοοτροπία κοπαδιού.
    Η έρευνα, υπό τον βιολόγο Τζόλιον Φαρία του πανεπιστημίου του Λιντς στη Βρετανία (ο οποίος έχει πρόσφατα μετακινηθεί στο πανεπιστήμιο Πρίνστον των ΗΠΑ), που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Behavioural Ecology σύμφωνα με τη βρετανική Telegraph ανέλυσε, επί τρεις ημέρες, τη συμπεριφορά 365 πεζών που διέσχιζαν δρόμους σε ώρες κυκλοφοριακής αιχμής.
    Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι πεζοί είναι κατά μέσο όρο μιάμιση έως δυόμισι φορές πιθανότερο να διασχίσουν ένα δρόμο, αν ο διπλανός τους κάνει το πρώτο βήμα. Οι άνδρες τείνουν να ακολουθούν τους άλλους πιο συχνά από ό,τι οι γυναίκες, οι οποίες είναι πιο επιφυλακτικές.
    Οι βιολόγοι, εδώ και χρόνια, μελετούν το ένστικτο κοπαδιού στους ανθρώπους, το οποίο θεωρείται κατάλοιπο του εξελικτικού παρελθόντος μας. Η συμπεριφορά αυτή είναι πολύ συνηθισμένη στο ζωικό βασίλειο. Διάφορα ζώα, για παράδειγμα, στέκονται στην όχθη ενός ποταμού ή μιας λίμνης, μέχρι να μπει στο νερό το πρώτο, οπότε αμέσως ακολουθούν και τα υπόλοιπα. Τα πουλιά και τα ψάρια επίσης έχουν ανάλογες αντιδράσεις κοπαδιού.
    Οι ερευνητές δήλωσαν ότι η έρευνά τους ίσως κάνει τους ανθρώπους πιο προσεκτικούς στις παράτολμες και ενστικτώδεις αντιδράσεις τους, όταν διασχίζουν ένα δρόμο, καθώς πολλά ατυχήματα συμβαίνουν, επειδή κάποιος πεζός δεν αξιολογεί σωστά τον κίνδυνο από το επερχόμενο όχημα, αλλά αφήνεται να παρασυρθεί από την κίνηση των διπλανών ή μπροστινών του.
    http://www.kathimerini.grμε πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

  5. Κύριε Τσιτσίγκο,
    εκτιμώ ιδιαίτερα την ειλικρίνειά σας. Νομίζω ότι αξίζει να μελετήσετε τον Ρενέ Ζιράρ. Θα δείτε πχ ότι δεν εξηγεί την επιθυμία γενικώς δια της μιμήσεως αλλά τον τρόπο με τον οποίον η επιθυμία αποκτά το εκάστοτε περιεχόμενό της. Τούτο συμβαίνει καταρχήν επειδή η επιθυμία είναι κάτι άλλο από το ένστικτο: δεν είναι δηλαδή δεδομένο το “τι” θα επιθυμήσει κανείς. Κυρίως, η επιθυμία είναι, κατά τον Ζιράρ, ένας διαρκής ελεύθερος-ανήσυχος ρους, ο οποίος μπορεί να “πολωθεί” σε οποιοδήποτε αντικείμενο, αλλά πάντοτε κατά προτίμηση ένα αντικείμενο το οποίο επιθυμεί κάποιος άλλος και έτσι αναδεικνύει ως “άξιο” αντικείμενο επιθυμίας. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ εδώ περισσότερο. Τα βιβλία του Ζιράρ μιλούν πολύ καλύτερα από εμένα. Ας επισημάνω μόνον ότι, αναφορικά με τον φόβο του Πέτρου, ο Ζιράρ δεν εννοεί διόλου ότι ο μαθητής του Χριστού “ακολούθησε μιμητικά τη γνώμη του όχλου”. Η κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο Πέτρος ήταν, κατά τον Ζιράρ, κάτι πολύ δραματικότερο από αυτό. Ήταν η κατάσταση όπου η “μιμητικής κρίσης” έχει οδηγήσει σε “διωγμό”, κατάσταση που συνδέεται με την “παραγνώριση” (εξ ου και το “ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”) κατά το πέρασμα από το “όλοι εναντίον όλων” στο “όλοι εναντίον ενός”.
    Σας ευχαριστώ κι εγώ και συγχωρείστε μου που άργησα κάπως να σας απαντήσω.

  6. Ισοκράτη,
    ενδιαφέροντα τα περί “ενστίκτου κοπαδιού”, ωστόσο (βλ. παραπάνω) η κατά Ζιράρ κατάσταση της μιμητικής επιθυμίας διαφέρει από τον κόσμο του ενστίκτου.

  7. Πολύ σωστή η παρατήρησή σου Γιάννη και την αποδέχομαι πλήρως.
    Δικό μου το λάθος γιατί ενώ παραθέτω την πηγή του κειμένου δεν διευκρινίζω το ότι δεν είναι δικό μου.Κάπου στη μεταφορά χάθηκαν τα εισαγωγικά!
    Το βρήκα ενδιαφέρον και το ανάρτησα ακριβώς γιατί σκέφτηκα ότι ακόμα και οι πάπιες μιμούνται τον έναν παρά υποτάσσονται στο ένστικτο.Και εν πάση περιπτώσει ο όρος “ένστικτο”,που έχουμε την τάση να τον χρησιμοποιούμε με μεγάλη άνεση και χωρίς ενοχές,χωράει πολύ νερό. Ενδεχομένως να χωράει και πολλά άλλα πράγματα πέραν των αυστηρά εγγεγραμμένων αλγορίθμων που συνήθως εννοούμε όταν λέμε:”ένστικτο”.

  8. Ανοίγεις θέματα Ισοκράτη, ανοίγεις θεματάρες δηλαδή :-))
    Λοιπόν για το ένστικτο, η πιο ενδαφέρουσα και για μένα η πιο ξεκάθαρη άποψη που έχω υπόψη μου προέρχεται από τον Άσγκερ Γιόρν, ο οποίος υποστηρίζει ότι το ένστικτο είναι παγιωμένη “νόρμα” κινήσεων που προηγουμένως ήταν συνειδητές και τελούνταν με κόπο, προσπάθεια και διακινδύνευση. Βέβαια μπορεί αυτό να έχει υποστηριχτεί και από άλλους, απλώς εγώ από τον Δανό το διάβασα. Παράδειγμα, απλό αλλά ίσως όχι απλοϊκό η οδήγηση ποδηλάτου. Στην αρχή την κάνεις με συνειδητές προσπάθειες, κόπο, τούμπες, γδαρμένα γόνατα. Έπειτα μαθαίνεις, που λέμε, και οδηγείς ποδήλατο χωρίς να το σκέφτεσαι κάθε φορά. Μάλιστα, δεν το ξεχνάς ποτέ, όσο χρόνια κι αν περάσουν χωρίς να κάνεις ποδήλατο. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα “αντιστροφή” της συνηθισμένης άποψης, αφού υποστηρίζει ότι η “μη συνειδητή” ζωή στηρίζεται στη “συνειδητή” και όχι το ανάποδο! Θεματάρες άνοιξες σου λέωωωωω :-)))

  9. Ο Γιορν μ’αρέσει πολύ!Ειδικά το “Αγριότητα-βαρβαρότητα-πολιτισμός”.Αλλά τον έχω αδικήσει.Δεν έχω βάλει ούτε ένα κομμάτι του στο Ισοκράτημα. Κάθε φορά νιώθω δέος. Είναι τόσο “πυκνό” κείμενο που δεν ξέρω τί να βάλω και τί να κόψω.
    Δεν σου κρύβω ότι φιλοδοξία μου είναι να πυροδοτήσω τη συζήτηση ανάμεσα στον μεταφραστή του Γιορν,τον Γιάννη Ιωαννίδη,και τον Παύλο Κλιματσάκη (Ο Θεός κι ο Κόσμος)
    Ελπίζω ν’αξιωθεί το Αντίφωνο μια συζήτηση περί διαλεκτικής-τριλεκτικής.
    Και μετά άλλη μία με τους δύο συν τον Ζιάκα. Περί θυσιαστικού μηχανισμού και αποπομπής. Υπό την σκέπη των πνευμάτων του Γιορν,του Ζιράρ και του Χέγκελ! Ωραία φάση θα είναι!!!

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here