Ρ.Ζιράρ:Η μιμητική επιθυμία

0
347

Ο Ισοκράτης επιλέγει

 

Έστω κι αν ο μιμητισμός της ανθρώπινης επιθυμίας είναι ο κατεξοχήν υπεύθυνος για τις βιαιοπραγίες που μας εξαντλούν, δεν πρέπει να συμπεράνουμε εξ αυτού ότι η μιμητική επιθυμία είναι κακή. Εάν οι επιθυμίες μας δεν ήταν μιμητικές, τότε θα έμεναν εσαεί προσηλωμένες σε προκαθορισμένα αντικείμενα,θα συνιστούσαν μια ιδιάζουσα μορφή ενστίκτου. Οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν πλέον να επιθυμήσουν κάτι διαφορετικό, όχι περισσότερο απ’ ό,τι οι αγελάδες τη βοσκή. Δίχως μιμητική επιθυμία ούτε ελευθερία ούτε ανθρωπότητα θα υπήρχε. Η μιμητική επιθυμία είναι εκ προοιμίου καλή. Ο άνθρωπος είναι το πλάσμα εκείνο που απώλεσε ένα μέρος του ζωικού του ενστίκτου για να αποκτήσει πρόσβαση σ’ αυτό που ονομάζουμε επιθυμία. Άπαξ και οι φυσικές τους ανάγκες ικανοποιηθούν, οι άνθρωποι επιθυμούν έντονα, μόνο που δεν ξέρουν τι ακριβώς, καθότι κανένα ένστικτο δεν τους καθοδηγεί. Δεν διαθέτουν καθαυτό επιθυμία. Το ίδιον της επιθυμίας είναι ότι δεν υπάρχει αφ’ εαυτής. Για να επιθυμήσουμε πραγματικά πρέπει να καταφύγουμε στους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, πρέπει να δανειστούμε τις επιθυμίες τους. Ο δανεισμός αυτός γίνεται συχνά ερήμην τόσο του δανειστή όσο και του δανειζόμενου. Δεν δανειζόμαστε μονάχα την επιθυμία όσων ακολουθούμε ως πρότυπα αλλά και πλήθος συμπεριφορές, τρόπους, γνώσεις, προκαταλήψεις, προτιμήσεις κ.λπ., μεταξύ των οποίων το βαρύτερο σε συνέπειες δάνειο, η επιθυμία, περνά συχνά απαρατήρητο.

Ο μοναδικός πραγματικά δικός μας πολιτισμός δεν είναι εκείνος μέσα στον οποίο γεννηθήκαμε, αλλά ο πολιτισμός του οποίου τα πρότυπα μιμούμαστε, όταν βρισκόμαστε στην ηλικία εκείνη κατά την οποία η ικανότητα μας για μιμητική αφομοίωση είναι μεγαλύτερη. Εάν η επιθυμία των παιδιών δεν ήταν μιμητική, εάν τα παιδιά δεν διάλεγαν για πρότυπα, κατ’ ανάγκην, ανθρώπους του περιβάλλοντος τους, η ανθρωπότητα δεν θα διέθετε ούτε γλώσσα ούτε πολιτισμό. Εάν η επιθυμία δεν ήταν μιμητική, δεν θα ήμασταν ανοιχτοί ούτε απέναντι στο ανθρώπινο ούτε απέναντι στο θείο. Στον τελευταίο ακριβώς αυτό χώρο, η αβεβαιότητα μας αναπόφευκτα μεγιστοποιείται και η ανάγκη μας για πρότυπα εντείνεται. Η μιμητική επιθυμία μας κάνει να αποδράσουμε από τη ζωικότητα. Ευθύνεται τόσο για τον καλύτερο όσο και για τον χειρότερο εαυτό μας, για αυτό που μας υποβαθμίζει χαμηλότερα κι από το ζώο, καθώς επίσης και για αυτό που μας ανυψώνει πάνω από αυτό. Οι ατέρμονες διχόνοιες μεταξύ μας είναι το τίμημα της ελευθερίας μας.

Εθεώρουν τον σατανάν ως αστραπή-Ρενέ Ζιράρ σελ 37-38 εκδόσεις Εξάντας

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here