Ποιητής ορατών τε πάντων και…ατάκτων!

0
247

Ο Ισοκράτης επιλέγει    

«Όπως όταν οι χείμαρροι ποταμοί ρέοντας, από τα όρη συμβάλλουν το νερό της βροχής τους σε μισγάγκεια, έτσι όλοι μας τότε, σμιχτοί και μπερδεμένοι, γίναμε ιαχή και φόβος.
Η μισγάγκεια είναι ο τόπος της επιμειξίας μας, εκεί που σμίγω-μίσγω με τον αυτάδελφο του άγκους, του κοίλου, της μήτρας. Η μισγάγκεια είναι ίσως ο ομομήτριος τρόπος των Ελλήνων, των Ρωμηών, των Γραικών. Είμαστε συνουσία κοίλης χαράδρης κι όπως σμίγουμε γινόμαστε ιαχή ενδεής χαράς και φόβος να συναγροικηθούμε.


Η μισγάγκεια μας γεννά και μέσα στη μισγάγκεια τυραννιόμαστε.
Αν τη στόλισα μισγάγκεια την απόπειρα μου αυτή να σιγοψάλλω τη σάρκα τον τόπου μου, είναι γιατί χρόνισε μέσα μου ή άχρονη έλξη της. Κανείς δεν γεννιέται Έλληνας, κι αν δεν αυτοδιοριστείς, ή δεν σε διορίσουν ξένα αφεντικά, τότε ξέρουμε ότι από τότε που ψιθύρισε ή μισγάγκεια τη γέννα της, νά’ σαι Ελληνορωμηός, είναι ή τρόπαιο ή αγγαρεία. Κατάσταση ή θεσμός, πάντως, δεν είναι. Ή ανάσταση είναι ή νέκρωση. Ή ξεφτίλα ή χρυοοπηγή.
Γιατί όμως ρέουμε από τα δύσβατα και τα τραχειά στη μισγάγκεια που μας περιμένει, στη μισγάγκεια που την φκιάχνει η ροή μας, που την κάνουμε τρόπο του τόπου μας;
Είναι η βαρύτητα, είναι η έλξη, που κατρακυλά μέσα μας, μας παρασέρνει να συναντήσουμε τη διπλανή σταγόνα βροχής, γιατί μας μοιάζει και της μοιάζουμε σαν δυο σταγόνες βροχής. Φτυστοί.
Μανικός έρως του φτυστού προς τον φτυστό. Κι αφού είμαστε φτυστοί, να μην βασκαθούμε,
μπορούμε ανενόχλητοι, να φτύνουμε ο ένας τον άλλον.
Αυτό είναι το πρώτο μάδημα, που έδωσε τούτη η γη στον κόσμο τον μικρό και τον μέγα και αυτή πρέπει να’ ναι η στερνή της γνώση. Αυτογνωσία ντόπια, επιστήμη οικουμενική. Τους φτυστούς αυτούς, λένε ανθρώπους σημαντικούς· και καλό κάν’ νε και κακό… Σώνουν πατρίδα, από καλό` στο κακό, βλάβουν άτομα· ο άνθρωπος είναι και δια το καλό και δια το κακό. Όταν κάνη λίγο κακό και μεγάλο καλό, ο θεός τον συχωράγει. Τέτοια είναι η ζωή, που κυλάει μέσα στο αίμα της πολύτροπης διάρκειας μας. Εδώ, υποψιαστήκαμε πρώτοι και χειρότεροι, ότι επειδή είμαστε φτυστοί, τας τε διανοίας των πέλας παραπλήσιους έχειν ότι επειδή είμαστε τόσο κοντοχωριανοί στην όψη, στη βρώση και στην πόση, γι’ αυτό καμιά ψυχή και καμιά συμμορία δεν είναι καλύτερη από την άλλη. Γι’ αυτό η άποψη η δική μου πρέπει να κοιτάει προς την όψη, προς την άποψη του διπλανού, του πέλας. Άποψη προς όψιν.
Είμαστε πρόσωπα.
Είμαστε πρόσωπα, δεν είμαστε δομές, είμαστε ποιητές. Οι δομές έπονται. Είμαστε χτίστες, δεν είμαστε κτιστά ντουβάρια δεσμών. Άκτιστοι πρωτομάστορες στα καθημερινά, τα χθεσινά και αυριανά μας, δίνουμε λογαριασμό μόνον στην ενδεή κοινότητα, που μας έχει χτίσει. Για όλα τ’ άλλα, λογοδοτούμε, στις μεταξύ μας συναλλαγές, ίσοι μεταξύ ομοίων και γι’ αυτό διεκδικούμε την μοναδικότητα μας. Την επιδιώκουμε την αυθεντικότητα μας με αγάπη, με δόλο, με απάτη κι όταν αυτά δεν περνάνε, τότε περνάμε εμείς, νικημένοι και σοφοί, στο περίπου. Στο περίπου.
Το περίπου, είναι το δεύτερο μάθημα, που δίνει στους ύστερους τούτη η ποιήτρια, ιερόδουλη γη.
Πόρνης επεθύμει ο θέος; Ναί, πόρνης, της φύσεως ημετέρας λέγω…
Και η αυτογνωσία φέρνει την καθολική γνώση: μη μίαν είναι την αρετήν, επεί εξ ανόμοιων η πόλις.
Ναι, ο καθένας είναι όμοια μοναδικός, κάθε ένας είναι ανόμοια όμοιος με τον άλλο, γιατί το κοινό σημείο όλων, είναι η μοναδικότητα μου προς την ετερότητα σου, η κοινότητα μας είναι η ανομοιότητα μας.
Ναι, δεν μπορεί να είναι μία και επιβεβλημένη η μία αρετή, αφού ο καθένας μας είναι ανεπανάληπτος, ανεκδιήγητος, απύθμενος και δυσδεώρητος, απεχδής και ευειδής. Δεν μπορεί να υπάρξει ενιαίος ζουρλομανδύας, νόμος άτεγκτος, που να μαντρώνει τον κάδε μοναδικό μέσα στους όλους τους μονάκριβους.
Ο Ελληνορωμηός υποψιάστηκε, πρώτος και χειρότερος, ότι είναι ο εν σαρκί περιπόλων θεός. Έστω παρακατιανός, αλλά θεός. Και ποια τάξη να βάλεις στον θεό, σε ποια τάξη να τον χώσεις, ποια τάξη του να καταργήσεις;
Ο Θέος είναι άτακτος. Ποιητής ουρανού και γης, ορατών τε και άτακτων.
Κι επειδή ο μικροπόνηρος καί μεγαλοπόνηρος Ελληνορωμηός θεός είναι δαιμόνιος, βρήκε τη συνταγή για να τακτοποιήσει την θεία αταξία του: ομού δε το τε φαύλον και το μέσον και το πάνυ ακριβές, αν συγκραθέν μάλιστ’ αν ισχύειν. Ομού, όλοι μαζί, φτάνουμε και πετυχαίνουμε το περίπου. Ομού οι φαύλοι, οι αλιτήριοι, οι καραγκιόζηδες και οι λεχρίτες, ομού και οι μέτριοι, οι νερόβραστοι, τα θύματα, ομού και οι αετονύχηδες, τα καμάκια καί τα εξαπτέρυγα, αιέν οι θεόπνευστοι και οι νταβατζήδες, νυν και αεί οι ανέραστοι και οι πορνικοί και οι θέουσες.
Και οι τέλειοι ομού, ως ατέλεστος τελειότης. Και οι δίκαιοι βέβαια ομού, ως ήλιοι νοητοί. Και οι λοιποί και οι λειψοί.
Τότε, συγκραθέν και τουρλού, όλο αυτό το ψείκι και το σκυλολόι, όλες αυτές των Ελλήνων οι κοινότητες, με σημαίες καί με γιουρούσια, με σαχλαμάρες, ευεργεσίες και εκεχειρίες, όλες αυτές των Ελλήνων οι φαυλότητες κι οι μεγαλειότητες κάνουν νέο, τον αρχαίο και δισσό Λοξία.
Ο Λοξίας, ο Ελληνορωμηός.
Ο Λοξίας, κράμα συγκραθέν δισσών λόγων, διπλών αληθειών, διπλοσφράγιστος και διπλωματούχος στην αναδίπλωση: όταν, για πάρτη μου, δεν τη βρίσκω, τότε να τη βρούμε μαζί.
Ο συνετός Λοξίας, ο Λοξίας-Κανών.
Λοξίας, Μισγάγκεια, Περίπου: Παναγία και Ιερόσυλη Τριάς της ελληνίδας πνοής, της ήπιας αναπνοής, της εν κοινωνία προκοπής….»

Από το βιβλίο του Κώστα Ζουράρι «Μισγάγκεια Απερινόητη» εκδ. Αρμός σελ. 281-284
Ζητάμε συγγνώμη για την μετατροπή του κειμένου στο μονοτονικό.  Τεχνικοί γαρ οι λόγοι! 

 

 

 

Ο Ισοκράτης σχολιάζει

Το εμπνευσμένο κείμενο αυτό του Κώστα Ζουράρι δημοσιεύτηκε το 1984! Τόσο νωρίς!
Είναι το πρώτο κεφάλαιο του επίλογου.
Τίτλο βάλαμε μια φράση από το κείμενο την οποία μαστορέψαμε λιγάκι.
Πήραμε το «Ποιητής ουρανού και γης, ορατών τε και άτακτων», κόψαμε το «ουρανού και γης» και ρίξαμε ένα…πανωσήκωμα «πάντων» για να είναι πιο εύηχος ο τίτλος ήγουν πιο «πιασάρικος» ώστε να δελεαστείτε και να διαβάσετε το κείμενο γιατί είναι ωραίο και όμορφο και δεν πρέπει να το χάσετε! Άλλωστε ο Ζουράρις τα λέει πιο όμορφα από τον Γ.Μ. Σαλεμή. Δεν γεννάται θέμα!

Εμείς το ξαναδημοσιεύουμε εδώ για δύο λόγους:
1) για να στηρίξουμε έτι περαιτέρω την άποψη του Γ.Μ. Σαλεμή στη διαμάχη «Σχέση vs Θεσμός»
2) για να μη νομίζει κανείς ότι ο Σαλεμής τα βγάζει αυτά από το μυαλό του.
Ένας μετασχηματιστής είναι που μετα-βολίζει το κάλλος των άλλων!

Το κείμενο αφιερώνεται στην Εκηβόλο Αρτέμιδα που τώρα ταξιδεύει!

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here