Περί μεν Ευρώπης μη πολυπραγμονείν…πόλιν κτίζειν…

6
334

Ο Ισοκράτης μυθολογεί
Η λέξη “ιώ”, λέει, είναι επίρρημα. Προέρχεται από την “ιωή” που σημαίνει την πνοή!
“ιώ ω Απόλλον”, “ιώ ω Απολλώνιε”, “ιώ Λακεδαίμον. “Αλλά σχετλιαστικόν και βακχευτικόν ουχ υποπίπτει αναλογία περί παθών”. (Ετυμολογικόν το Μέγα).
Η Ιώ ήταν όμορφο κορίτσι. Πριγκίπισσα του Άργους, κόρη του Ίναχου. Ο Δίας έσμιξε μαζί της μετά πολλών κόπων και βασάνων κι αφού πρώτα την μεταμόρφωσε σε αγελάδα οιστρηλατώντας την ως την Αίγυπτο. Στις όχθες του Νείλου, γεννήθηκε ο Έπαφος. Ο Έπαφος έκανε μια κόρη που την ονόμασε Λιβύη.
Η Λιβύη σαγηνευθείσα από τον Ποσειδώνα γέννησε τον Βήλο και τον Αγήνορα. Ο ένας έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου και ο άλλος βασιλιάς της Φοινίκης.
Ο Αγήνωρ (=ανδροπρεπής, ανδρείος) ενυμφεύθη την Τηλεφάεσσα (=την από μακριά φέρουσα φως;) και έκαναν τέσσερα παιδιά. Τρεις γυιους και μία κόρη.
Τον Κάδμο, τον Φοίνικα, τον Κίλικα και την Ευρώπη.
Η Ευρώπη, ως γνωστόν, απήχθη από τον μεταμορφωμένο σε ταύρο Δία.
Αν ο Δίας-ταύρος σταματούσε θα έπρεπε να υποκύψει στις ερωτικές του ορέξεις. Αν συνέχιζε την ξέφρενη πορεία του κινδύνευε να σκοτωθεί.
Έκτοτε, η Ευρώπη, αντιμετωπίζει τέτοιου είδους…ερωτοθανάτια διλήμματα.
Τα τρία αδέρφια της κίνησαν να την ψάξουν. Ευχή και κατάρα τους έδωσε ο Αγήνωρας:  “να μη γυρίσουν αν δεν την βρούν”.
Οι δύο, ο Φοίνικας και ο Κίλικας, κιότεψαν από τις κακουχίες και τα παράτησαν. Αυτή η αποτυχία ήταν αρκετή για να τους οδηγήσει στους θρόνους της Φοινίκης και της Κιλικίας αντιστοίχως.
Ο Κάδμος, πιο σκληρός και πιο πεισματάρης, συνέχισε τη συνοδεία της μητρός Τηλεφάεσσας.
Πέρασε από τη Ρόδο, τη Θήρα, τη Θάσο. Στη Θράκη έθαψε την μητέρα του.  Έφτασε και στην Ελλάδα όπου αποφάσισε να ζητήσει την συμβουλή του Μαντείου των Δελφών. Η Πυθία ρητώς τους απαγόρευσε να συνεχίσει την αναζήτηση της Ευρώπης.
“Περί μεν Ευρώπης μη πολυπραγμονείν, χρήσθαι δε καθοδηγώ βοΐ, και πόλιν κτίζειν ένθα αν αύτη πέση καμούσα” (Απολλόδωρος).
Ο Κάδμος υπάκουσε. Ακολούθησε τη δάμαλη.
Είχε περάσει πια τον Κηφισό και τους κάμπους της Πανόπης όταν η δάμαλις σήκωσε το κεφάλι της στον ουρανό κι έκανε τον τόπο να αντηχήσει από τα μουγκανητά της. Ύστερα, γυρίζοντας το βλέμμα της προς εκείνους που την ακολουθούσαν, ξαπλώθηκε στο τρυφερό χορτάρι. (Οβίδιος)
“ Ο ήρως, με την σειρά του, εσταμάτησε, ευχαρίστησε τον θεό, εφίλησε την ξένη γη κ’ εχαιρέτησε τα βουνά και τους κάμπους που έβλεπε για πρώτη φορά”.
Πρώτη πράξη του ήταν να κάνει θυσία στον Δία. Έστειλε τους συντρόφους του να φέρουν νερό από την κοντινή πηγή. Μα εκεί συνάντησαν έναν δράκο “τα μάτια του πετούσαν φωτιές, όλο το σώμα του ήταν γεμάτο δηλητήριο, πετούσε έξω την τριπλή γλώσσα του και είχε τρεις σειρές δόντια”( Οβίδιος).
Όλοι οι σύντροφοι του σκοτώθηκαν. Αναζητώντας τους ο Κάδμος βρέθηκε κι αυτός μπροστά στον δράκο. Δεν τα κατάφερε να τον πλακώσει με μια μεγάλη πέτρα αλλά κάρφωσε το κοντάρι του στο λαιμό του. Πιέζοντας κι απωθώντας το τέρας κατόρθωσε να το καρφώνει πάνω στον κορμό μιας βαλανιδιάς η οποία λύγισε  από το βάρος του. Εκείνη τη στιγμή άκουσε μια φωνή:                   “ Γιατί, γυιέ του Αγήνορα, κοιτάς το ερπετό που σκότωσες; Κι εσύ, μια μέρα, θα πάρεις τέτοια μορφή”.
Ήταν η ώρα της Αθηνάς. Αμέσως παρενέβη και τον συμβούλεψε τι να κάνει.
Κι ο Κάδμος  υπακούοντας πιάνει και οργώνει τη γη, σπέρνει τα δόντια του δράκου!
“Και να, απίστευτο θαύμα, το χώμα άρχισε να σαλεύει. Μέσα από τ’ αυλάκια πρόβαλε πρώτα ένα δάσος από δόρατα, έπειτα φάνηκαν περικεφαλαίες με αστραφτερές ιππουρίδες, έπειτα ώμοι, χέρια φορτωμένα με βέλη, ολόκληρη σοδειά από άνδρες ασπιδοφόρους!” (Οβίδιος)
Ο Κάδμος έκανε να πάρει τα όπλα του καθώς φοβήθηκε. Μα ένας από κείνους τους πολεμιστές του είπε: “ Άφησε τα όπλα σου και μην ανακατευτείς στον δικό μας εμφύλιο”, και λέγοντας αυτά χτύπησε με το σπαθί του τον πλησιέστερο αδελφό του. Με τη σειρά του έπεσε κι αυτός νεκρός χτυπημένος από ένα ακόντιο που του ρίξανε από μακριά. Μα ούτε κι εκείνος που τον σκότωσε έζησε πολύ…
Από αυτή την άγρια αλληλοσφαγή των μανιασμένων νεαρών πολεμιστών γλίτωσαν μόνο πέντε.
Ο Εχίων (= από το “έχις”, φίδι που γεννάει φίδια και όχι αυγά)
Ο Ουδαίος (= από το “ούδας” γεν του ούδεος που σημαίνει “έδαφος”, “δάπεδον”. Ουδαίος= ο επί
της γης).
Ο Χθόνιος (=ο υπό την γην)
Ο Υπερήνωρ ( αυθάδης, υπερήφανος, υβριστής, ανδρείος, εύψυχος, υπερέχων)
Ο Πέλωρ (= τεράστιο τέρας, κάτι σαν τον Κύκλωπα, εξού και “πελώριος”)
Από αυτούς τους πέντε επιζήσαντες Σπαρτούς γεννήθηκαν οι κάτοικοι της Θήβας.
Ο Κάδμος, για την εξόντωση του δράκου, τέθηκε σε επιτροπεία ενός έτους! Το θηρίο ήταν παιδί του Άρεως και της νύμφης Τελφούσης  και ο θεός θεώρησε σωστό να θέσει τον Κάδμο υπό την εξουσίαν του. Δεν μνησικάκησε όμως και στο τέλος του έδωσε γυναίκα την Αρμονία που την είχε κάνει με την Αφροδίτη.  Στους γάμους παρέστησαν όλοι οι θεοί. Τα δώρα ήταν πλούσια. Ξεχωριστά ήταν το πέπλο που έφερε η Αθηνά και το περιδέραιο που έφερε ο Ήφαιστος.
Το ζεύγος της Δύναμης και της Ομορφιάς έκαναν τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι. Την Ινώ, τη Σεμέλη, την Αγαύη, την Αυτονόη και τον Πολύδωρο.
Τρίτη φορά ο Δίας σμίγει με τη γενιά της Ιούς. Προγιαγιά η Ιώ, εγγονή η Ευρώπη, δισεγγονή η Σεμέλη.
Αυτή τη φορά τα καταφέρνει καλύτερα! Η Σεμέλη γεννά τον Διόνυσο!
Κι αυτός, γυιος, εγγόνι και δισέγγονο του Δία…-τι άλλο από θαύματα να περιμένει κανείς;-….. έφτιαξε τ΄αμπέλι και  τον οίνο…άκρατον στην αρχή, κεκραμένο στη συνέχεια οπού όλοι έχουμε βάλει νερό στο κρασί μας.
Ο Κάδμος και η Αρμονία έζησαν, μαζί με τις τραγωδίες, τιμές και δόξες. Προς το τέλος της ζωής τους όμως ξεκίνησαν να πάνε στη Φοινίκη, της Ηπείρους αυτή τη φορά.
Εκεί έκαναν έναν γυιο που τον ονόμασαν Ιλλυριό.
Πεθαίνοντας ο Κάδμος έρχισε να μεταμορφώνεται σε ερπετό. Και η Αρμονία επίσης.
Τελικά ο Δίας τους λυπήθηκε και τους μετέφερε στα Ηλύσια Πεδία… όπου συνάντησαν την Ευρώπη μα και την…Κάρλα Μπρούνι(!)
Επιμύθιον
Είναι φως φανάρι:
Αφήστε, λέει, τις πολυπραγμοσύνες για την Ευρώπη και …κτίστε Πόλιν!
Πού; Εκεί οπού η δάμαλις “πέση καμούσα”…στα όμορφα λιβάδια, κοντά στο δροσερό νεράκι της πηγής όπου πάντα υπάρχει και ο σχετικός δράκος επί των υδραυλικών.
Πώς; Σπέρνοντας δόντια δράκου και θερίζοντας εμφύλιους!
Από αυτούς κάτι μένει…Ο Εχίων, ο Ουδαίος, ο Χθόνιος, ο Υπερήνωρ και ο Πέλωρ…η “κρίσιμη μάζα” που λέμε σήμερα. Φοβεροί και άγριοι πολεμιστές μα και καλοί – όπως αποδείχτηκε- πολίτες της επτάπυλης Θήβας.
Και μη ξεχνάτε: Στο τέλος γινόμαστε ίδιοι με κείνους που πολεμήσαμε και “σκοτώσαμε”…
Όσο για τα διλήμματα τα δικά μας…είναι τούτα ενδογενή και καταγωγικά και…ιδρυτικά της …ευρωπαϊκής μας πορείας! Το ίδιο και τα διλήμματα της Ευρώπης. Αν κρατηθεί και φτάσουμε στην…Αρκαδία, εκεί, κάτω από το πλατάνι, θα περάσουμε καλά. Αν πάλι πέσει από τη ράχη μας…τότε θα χάσουμε  είκοσι, μπορεί και τριάντα,  χρόνια περιμένοντας την επόμενη γενιά…τη Σεμέλη που θα γεννήσει τον Διόνυσο…

Ο Ισοκράτης μυθολογεί 

 Η λέξη “ιώ”, λέει, είναι επίρρημα. Προέρχεται από την “ιωή” που σημαίνει την πνοή!
“ιώ ω Απόλλον”, “ιώ ω Απολλώνιε”, “ιώ Λακεδαίμον. “Αλλά σχετλιαστικόν και βακχευτικόν ουχ υποπίπτει αναλογία περί παθών”. (Ετυμολογικόν το Μέγα).
Η Ιώ ήταν όμορφο κορίτσι. Πριγκίπισσα του Άργους, κόρη του Ίναχου. Ο Δίας έσμιξε μαζί της μετά πολλών κόπων και βασάνων κι αφού πρώτα την μεταμόρφωσε σε αγελάδα οιστρηλατώντας την ως την Αίγυπτο. Στις όχθες του Νείλου, γεννήθηκε ο Έπαφος. Ο Έπαφος έκανε μια κόρη που την ονόμασε Λιβύη.
Η Λιβύη σαγηνευθείσα από τον Ποσειδώνα γέννησε τον Βήλο και τον Αγήνορα. Ο ένας έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου και ο άλλος βασιλιάς της Φοινίκης.
Ο Αγήνωρ (=ανδροπρεπής, ανδρείος) ενυμφεύθη την Τηλεφάεσσα (=την από μακριά φέρουσα φως;) και έκαναν τέσσερα παιδιά. Τρεις γυιους και μία κόρη.
Τον Κάδμο, τον Φοίνικα, τον Κίλικα και την Ευρώπη.

Η Ευρώπη, ως γνωστόν, απήχθη από τον μεταμορφωμένο σε ταύρο Δία.
Αν ο Δίας-ταύρος σταματούσε θα έπρεπε να υποκύψει στις ερωτικές του ορέξεις. Αν συνέχιζε την ξέφρενη πορεία του κινδύνευε να σκοτωθεί.
Έκτοτε, η Ευρώπη, αντιμετωπίζει τέτοιου είδους…ερωτοθανάτια διλήμματα.
Τα τρία αδέρφια της κίνησαν να την ψάξουν. Ευχή και κατάρα τους έδωσε ο Αγήνωρας:  “να μη γυρίσουν αν δεν την βρούν”.
Οι δύο, ο Φοίνικας και ο Κίλικας, κιότεψαν από τις κακουχίες και τα παράτησαν. Αυτή η αποτυχία ήταν αρκετή για να τους οδηγήσει στους θρόνους της Φοινίκης και της Κιλικίας αντιστοίχως.
Ο Κάδμος, πιο σκληρός και πιο πεισματάρης, συνέχισε τη συνοδεία της μητρός Τηλεφάεσσας.
Πέρασε από τη Ρόδο, τη Θήρα, τη Θάσο. Στη Θράκη έθαψε την μητέρα του.  Έφτασε και στην Ελλάδα όπου αποφάσισε να ζητήσει την συμβουλή του Μαντείου των Δελφών. Η Πυθία ρητώς τους απαγόρευσε να συνεχίσει την αναζήτηση της Ευρώπης.
“Περί μεν Ευρώπης μη πολυπραγμονείν, χρήσθαι δε καθοδηγώ βοΐ, και πόλιν κτίζειν ένθα αν αύτη πέση καμούσα” (Απολλόδωρος).
Ο Κάδμος υπάκουσε. Ακολούθησε τη δάμαλη.
Είχε περάσει πια τον Κηφισό και τους κάμπους της Πανόπης όταν η δάμαλις σήκωσε το κεφάλι της στον ουρανό κι έκανε τον τόπο να αντηχήσει από τα μουγκανητά της. Ύστερα, γυρίζοντας το βλέμμα της προς εκείνους που την ακολουθούσαν, ξαπλώθηκε στο τρυφερό χορτάρι. (Οβίδιος)
“ Ο ήρως, με την σειρά του, εσταμάτησε, ευχαρίστησε τον θεό, εφίλησε την ξένη γη κ’ εχαιρέτησε τα βουνά και τους κάμπους που έβλεπε για πρώτη φορά”.
Πρώτη πράξη του ήταν να κάνει θυσία στον Δία. Έστειλε τους συντρόφους του να φέρουν νερό από την κοντινή πηγή. Μα εκεί συνάντησαν έναν δράκο “τα μάτια του πετούσαν φωτιές, όλο το σώμα του ήταν γεμάτο δηλητήριο, πετούσε έξω την τριπλή γλώσσα του και είχε τρεις σειρές δόντια”( Οβίδιος).
Όλοι οι σύντροφοι του σκοτώθηκαν. Αναζητώντας τους ο Κάδμος βρέθηκε κι αυτός μπροστά στον δράκο. Δεν τα κατάφερε να τον πλακώσει με μια μεγάλη πέτρα αλλά κάρφωσε το κοντάρι του στο λαιμό του. Πιέζοντας κι απωθώντας το τέρας κατόρθωσε να το καρφώνει πάνω στον κορμό μιας βαλανιδιάς η οποία λύγισε  από το βάρος του. Εκείνη τη στιγμή άκουσε μια φωνή:                   “ Γιατί, γυιέ του Αγήνορα, κοιτάς το ερπετό που σκότωσες; Κι εσύ, μια μέρα, θα πάρεις τέτοια μορφή”.
Ήταν η ώρα της Αθηνάς. Αμέσως παρενέβη και τον συμβούλεψε τι να κάνει.
Κι ο Κάδμος  υπακούοντας πιάνει και οργώνει τη γη, σπέρνει τα δόντια του δράκου!
“Και να, απίστευτο θαύμα, το χώμα άρχισε να σαλεύει. Μέσα από τ’ αυλάκια πρόβαλε πρώτα ένα δάσος από δόρατα, έπειτα φάνηκαν περικεφαλαίες με αστραφτερές ιππουρίδες, έπειτα ώμοι, χέρια φορτωμένα με βέλη, ολόκληρη σοδειά από άνδρες ασπιδοφόρους!” (Οβίδιος)
Ο Κάδμος έκανε να πάρει τα όπλα του καθώς φοβήθηκε. Μα ένας από κείνους τους πολεμιστές του είπε: “ Άφησε τα όπλα σου και μην ανακατευτείς στον δικό μας εμφύλιο”, και λέγοντας αυτά χτύπησε με το σπαθί του τον πλησιέστερο αδελφό του. Με τη σειρά του έπεσε κι αυτός νεκρός χτυπημένος από ένα ακόντιο που του ρίξανε από μακριά. Μα ούτε κι εκείνος που τον σκότωσε έζησε πολύ…
Από αυτή την άγρια αλληλοσφαγή των μανιασμένων νεαρών πολεμιστών γλίτωσαν μόνο πέντε.
Ο Εχίων (= από το “έχις”, φίδι που γεννάει φίδια και όχι αυγά)
Ο Ουδαίος (= από το “ούδας” γεν του ούδεος που σημαίνει “έδαφος”, “δάπεδον”. Ουδαίος= ο επί
της γης).
Ο Χθόνιος (=ο υπό την γην)
Ο Υπερήνωρ ( αυθάδης, υπερήφανος, υβριστής, ανδρείος, εύψυχος, υπερέχων)
Ο Πέλωρ (= τεράστιο τέρας, κάτι σαν τον Κύκλωπα, εξού και “πελώριος”)

Από αυτούς τους πέντε επιζήσαντες Σπαρτούς γεννήθηκαν οι κάτοικοι της Θήβας.
Ο Κάδμος, για την εξόντωση του δράκου, τέθηκε σε επιτροπεία ενός έτους! Το θηρίο ήταν παιδί του Άρεως και της νύμφης Τελφούσης  και ο θεός θεώρησε σωστό να θέσει τον Κάδμο υπό την εξουσίαν του. Δεν μνησικάκησε όμως και στο τέλος του έδωσε γυναίκα την Αρμονία που την είχε κάνει με την Αφροδίτη.  Στους γάμους παρέστησαν όλοι οι θεοί. Τα δώρα ήταν πλούσια. Ξεχωριστά ήταν το πέπλο που έφερε η Αθηνά και το περιδέραιο που έφερε ο Ήφαιστος.

Το ζεύγος της Δύναμης και της Ομορφιάς έκαναν τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι. Την Ινώ, τη Σεμέλη, την Αγαύη, την Αυτονόη και τον Πολύδωρο.
Τρίτη φορά ο Δίας σμίγει με τη γενιά της Ιούς. Προγιαγιά η Ιώ, εγγονή η Ευρώπη, δισεγγονή η Σεμέλη.
Αυτή τη φορά τα καταφέρνει καλύτερα! Η Σεμέλη γεννά τον Διόνυσο!
Κι αυτός, γυιος, εγγόνι και δισέγγονο του Δία…-τι άλλο από θαύματα να περιμένει κανείς;-….. έφτιαξε τ΄αμπέλι και  τον οίνο…άκρατον στην αρχή, κεκραμένο στη συνέχεια οπού όλοι έχουμε βάλει νερό στο κρασί μας.

Ο Κάδμος και η Αρμονία έζησαν, μαζί με τις τραγωδίες, τιμές και δόξες. Προς το τέλος της ζωής τους όμως ξεκίνησαν να πάνε στη Φοινίκη, της Ηπείρους αυτή τη φορά.
Εκεί έκαναν έναν γυιο που τον ονόμασαν Ιλλυριό.
Πεθαίνοντας ο Κάδμος έρχισε να μεταμορφώνεται σε ερπετό. Και η Αρμονία επίσης.
Τελικά ο Δίας τους λυπήθηκε και τους μετέφερε στα Ηλύσια Πεδία… όπου συνάντησαν την Ευρώπη μα και την…Κάρλα Μπρούνι(!)

Επιμύθιον

Είναι φως φανάρι:
Αφήστε, λέει, τις πολυπραγμοσύνες για την Ευρώπη και …κτίστε Πόλιν!
Πού; Εκεί οπού η δάμαλις “πέση καμούσα”…στα όμορφα λιβάδια, κοντά στο δροσερό νεράκι της πηγής όπου πάντα υπάρχει και ο σχετικός δράκος επί των υδραυλικών.
Πώς; Σπέρνοντας δόντια δράκου και θερίζοντας εμφύλιους!
Από αυτούς κάτι μένει…Ο Εχίων, ο Ουδαίος, ο Χθόνιος, ο Υπερήνωρ και ο Πέλωρ…η “κρίσιμη μάζα” που λέμε σήμερα. Φοβεροί και άγριοι πολεμιστές μα και καλοί – όπως αποδείχτηκε- πολίτες της επτάπυλης Θήβας.
Και μη ξεχνάτε: Στο τέλος γινόμαστε ίδιοι με κείνους που πολεμήσαμε και “σκοτώσαμε”…
Όσο για τα διλήμματα τα δικά μας…είναι τούτα ενδογενή και καταγωγικά και…ιδρυτικά της …ευρωπαϊκής μας πορείας! Το ίδιο και τα διλήμματα της Ευρώπης. Αν κρατηθεί και φτάσουμε στην…Αρκαδία, εκεί, κάτω από το πλατάνι, θα περάσουμε καλά. Αν πάλι πέσει από τη ράχη μας…τότε θα χάσουμε  είκοσι, μπορεί και τριάντα,  χρόνια περιμένοντας την επόμενη γενιά…τη Σεμέλη που θα γεννήσει τον Διόνυσο…

 

6 Σχόλια

  1. Γιώργο, αρίστως εύστοχος, μεταξύ των μυθολογούντων!

    Κοιτάω παράλληλα τη δική σου εδώ μυθολογική “ανάλυση”, με εκείνη δίπλα, την λαμπρή φιλοσοφική ανάλυση του κ. Παύλου Κλιματσάκη. Για το ίδιο πρόβλημα μιλάτε. Και στην ίδια λύση αναφέρεστε. Αλλά πόσο δυνατότερος ο Μύθος! “[b]Περί Ευρώπης μη πολυπραγμονείτε – χτίστε πόλι[/b]”! Αλλά και οι προϋποθέσεις, η τοποθεσία, η πηγή, ο δράκος που πρέπει να σκοτώσουμε, τα δόντια του που πρέπει να σπείρουμε, για να βγουν από τη γή οι πέντε πολεμιστές-πυλώνες της Θήβας -τέλειο!

    Ο έχων νουν νοείτω.

    Ευχαριστώ.

    Υ.Γ. Και είχες αντιρρήσεις, όταν παίνεψα έτερον (συστημτικώς) μυθολογούντα , χωρίς να τον πολυκαταλαβαίνω (εκείνον)…

  2. Ο Παύλος είναι μέγας! Εγώ απλώς εκλαϊκεύω.
    Σε αυτή την οδό της εκλαΐκευσης- δόξα τω Θεώ- όσο προχωράω τόσο βρίσκω όμορφα και χρήσιμα πράγματα.
    Όσο για την αντίρρηση, δεν ήταν για τους μύθους. Προς Θεού, κάθε άλλο.
    Η αντίρρηση ήταν στο είδος της κριτικής. Φοβάμαι πάντα μήπως μαζί με τους μύθους περνάμε και παραμύθια της χαλιμάς. Οπότε εσείς δεν πρέπει να μας “χαρισζόσαστε” είτε για χάρη της “ΠΣ” είτε για χάρη της “ΕΣ”.
    Σας ευχαριστώ και χαίρομαι που οι αναζητήσεις μου είναι χρήσιμες στους ανθρώπους που τους λέμε σημαντικούς.

  3. Φίλτατέ μου Γιώργο και αγαπητέ Θ.Ι.Ζ.

    νόμιζα ότι αναφέρεσαι στον Παύλο τον Απόστολο, ευτυχώς που άνοιξα το σχόλιό σου.

    Μεγάλοι, μέγιστοι είμαστε στη μεταξύ μας αγάπη, γιατί τότε είναι μεταξύ μας ο Χριστός.

    Όπως λέει και το τραγούδι (μόνο ελληνικά τραγούδια λένε τέτοια πράγματα), “Ο δρόμος είναι σκοτεινός, ώσπου να σ’ ανταμώσω”.

    να ανταμωθούμε λοιπόν σύντομα.

    Πού θα πάει, η αγάπη θα σπάσει τα σκοτάδια.

  4. Αγαπητέ κ. Σαλεμή, μετά την ανάρτηση του κειμένου σας για την μυθολογία, μου ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθώ στον πειρασμό και να μην παρέμβω. Σας χρωστώ μάλιστα και μια απάντηση από εκείνη την καταχώρηση για τον Ζιράρ, αναφορικά με την Ιουδαϊκή θρησκεία, έστω και «ετεροχρονισμένα», κατά το λέγειν της αλήστου μνήμης ανδρεοπαπανδρεϊκής διαλέκτου. Κατ’ αρχάς δεν έχω καμιά διάθεση να υπερασπιστώ την Ιουδαϊκή θρησκεία. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ο Μωυσής ήταν αναγκασμένος να θεσπίσει νόμους για να δημιουργήσει ένα λαό. Βεβαίως και γράφονται αυτά που αναφέρετε στο Λευιτικόν, αλλά γράφεται κει εκείνο το «αγάπα τον πλησίον ως σεαυτόν», φράση επί της οποίας εδράζεται εν πολλοίς η χριστιανική διδασκαλία. Η διαφορά είναι ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ήρθε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, για να σφυρηλατήσει την ενότητα ενός λαού ως ηγέτης του. Κάθε άλλο λοιπόν παρά προσπαθώ να εντάξω τον Χριστιανισμό (ο όρος δεν μου αρέσει) στην Ιουδαϊκή θρησκεία, όμως δεν μπορώ να αγνοήσω τις προτυπώσεις της ελεύσεως του Κυρίου που υπάρχουν στην Π. Διαθήκη και τον ρόλο που έπαιξε στην εξελικτική αποκάλυψη του Πατέρα του Ιησού. Εξάλλου κάπου ο Ιησούς λέγει ότι δεν ήρθε να καταργήσει τον νόμο, αλλά να τον συμπληρώσει, (και ίσως να τον υπερβεί).
    Αναφορικά τώρα με την καθαυτό μυθολογική σας αναφορά αντιγράφω κάτι που έχω γράψει, δεν θυμάμαι πού:

    “΄Αννα η Ραδηνή και Θεόδωρος ο Λημνι
    σύμβιος του κτήτορος ώτης και κτήτωρ
    Δέησις της δούλης Θεού Δέησις του δούλου του
    ΄Αννης και κτητόρισας Θεού Θεοδώρου του
    Λημνιότου και κτήτορος

    Ιώ ο ιός
    του κτήτορος
    Δέησις του δού
    λου του Θεού Ιώ
    και ηού του κτη
    τωρος

    Πόσες και πόσες δυνατότητες παρέχει η ελληνική γλώσσα πέρα από γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες. Τα γράμματα συναντώνται σε πλήρη ερωτική έξαρση. Διαχύσεις και περιπτύξεις που ποτέ δεν υπολόγισε ο νους. Αφήνοντας ελεύθερο τον εαυτό σου, μη λογαριάζοντας δεσμεύσεις προσωπικές, φτάνεις να ψηλαφείς τη σωματική υπόσταση των λέξεων, ακροάζεσαι τα συμπλέγματα των γραμμάτων.
    Στην επιγραφή που αναφέρεται στο γιο του Θεόδωρου Λημνιώτη, Ιωάννη, στην τοιχογραφία των κτητόρων των Αγίων Αναργύρων Καστοριάς, ολόκληρη μυθολογία μπορεί να κρύβεται πίσω από τη διατύπωση των λέξεων, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του τεχνίτη που συνέθεσε την επιγραφή.
    Το αρχικό Ιώ θυμίζει τη μυθική ερωμένη του Δία, την κόρη του ΄Ιναχου και της νύμφης Μελίας, που η ΄Ηρα την κατέτρεξε. Καταδιωγμένη από το φάντασμα του ΄Αργου με τα μύρια μάτια στον Προμηθέα Δεσμώτη, φτάνει σε χώρα άγνωστη, όπου συναντά τον ήρωα δεμένο στο βράχο, για να της φανερώσει εκείνος τα πικρά δεινά που της μέλλονται.
    Η λέξη υιός γραμμένη με δύο διαφορετικούς τρόπους, ιός και ηός, σημαίνει σαΐτα στο ΄Ομηρο, αργότερα μόλυσμα και αρρώστια, ενώ η δεύτερη γραφή μας φέρνει κοντά στην αυγούλα, την ροδοδάκτυλη Ηώ.
    …………………………………………………………………
    Πλήθος παιχνιδιών και σχηματισμών μας προσφέρουν τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτας, αν αφεθούμε στην τροχιά τους κατά τον σχηματισμό των λέξεων. Ο ζέων πόθος μπορεί να μας οδηγήσει σε τρομερές ανορθογραφίες, σε σημείο να γίνουμε έρμαια της μέθης των ερωτικών τους περιπτύξεων, ανεξαρτήτως και πέραν του νοήματος του λογικού φθόγγου. Κάθε διαφορά στην ορθογραφία προσφέρει στη λέξη και μια καινούρια μορφή, την πολύμορφη κίνηση των κυμάτων μέσα στη ρευστότητα του ενδύματος, καθώς η λέξη, ταξιδεύοντας με τα πανιά των τόνων και των πνευμάτων στα νοητά πελάγη, απευθύνεται στην ακοή ενώ το γράμμα στην όραση. ΄Ετσι αρχίζει μια διαδικασία αλλοίωσης των αισθήσεων, μια μέθη που μας κάνει να ξεχνάμε τα λυπηρά, να μη μας νοιάζει για το τι μέλλει γενέσθαι, να μη μας τρομάζουν της τύχης οι αλλαγές και οι μεταβολές”.

    Αυτά για την σωματική υπόσταση που μπορεί να λάβει η μυθολογία μέσω της χρήσης της γλώσσας, που δεν είναι πάντοτε αποτέλεσμα λογικών αναλύσεων.

    ΥΓ. Το δυστύχημα είναι πως λόγω τεχνικών κολλημάτων το κείμενο εδώ γράφεται….μονοτονικά.
    Και έναν χαιρετισμό στον Θ.Ι.Ζ. Αγαπητέ μου Θόδωρε οι έννοιες είναι για να προ(σ)κρούουν.
    Τέλος συμπαθάτε με για την πολυλογία που μπορεί να φαίνεται και άστοχη.

  5. Κόσμημα αγαπητέ κύριε Κοσματόπουλε το σχόλιό σας στη μυθο-λογική μου απόπειρα.
    Είθε να το διαβάσουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που μαθαίνουν τα παιδιά μας τη γλώσσα και ν’ ανοίξουνε πανιά.
    Όσο για την αναφορά στην Παλαιά Διαθήκη, κάπως έτσι σκέφτομαι κι εγώ. Και χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την αξία της- που είναι προ Χριστού αναγνωρισμένη από τους Έλληνες με την μετάφραση των Ογδοήκοντα- την αντιδιαστέλλω μερικές φορές με την Καινή για να δείξω την δισανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς αξία της δεύτερης.

    Σας ευχαριστώ!!!

  6. Ο μύθος είναι ένα “παράθυρο” με “θέα” την Αλήθεια. Και όχι μόνο. Η ίδια η “εικόνα” του Μύθου εμπεριέχει μέσα της αυτά τα στοιχεία τα οποία δείχνουν τον δρόμο προς μία αυτοπραγμάτωση ή μάλλον ορθότερα, μπορούν να οδηγήσουν, (στην κυριολεξία), τον Άνθρωπο_είτε ατομικά_είτε συλλογικά, στην “ορθή πορεία δράσης”. Γι΄αυτά βέβαια τα ωραία, (η “εκμετάλλευση” δηλαδή του Μύθου προς όφελος μας), χρειάζονται άτομα μιας Αρίστης, (ει δυνατόν), εποπτείας του “γεγονότος”, (της “εικόνας” δηλαδή), του Μύθου, και ο αγαπητός αρθρογράφος “Ισοκράτης” είναι ηλίου φαεινότερο ότι ανήκει σε αυτή τη κατηγορία.
    Ένα πρακτικό παράδειγμα των όσων αναφέρω υφίσταται στην Αναλυτική Ψυχολογία όπου σε περιπτώσεις “στασιμότητας” της ανάλυσης ο αναλυτής_γιατρός χρησιμοποιεί, το δυνατότερο του ίσως “όπλο”, τον Μύθο, για να βγουν απ΄το αδιέξοδο. Συγκεκριμένα ο αναλυτής ψάχνει να βρει και να ταυτίσει τον “ασθενή” με κάποιον από τους “πρωταγωνιστές” του Μύθου, (όχι απαραίτητα κάποιο πρόσωπο, και βέβαια όχι οποιονδήποτε Μύθο, αλλά αυτόν που ταιριάζει στον αναλυόμενο σε σχέση με το “σχήμα” στο οποίο έχει, προς το παρών, καταλήξει ο γιατρός βάσει των προηγούμενων συνεδριών), έτσι ώστε έχοντας σαν μπούσουλα την Άχρονο Υφιστάμενη Πραγματικότητα: (τον Μύθο ντε! ), να πραγματώσει, (ή μη), την “πορεία” του πλέον, ταυτιζόμενος ήδη και γινόμενος “μέρος” του Μύθου, πάνω στην “έτοιμη”, στον βαθμό που έχει κατανοηθεί, λύση.
    Βρίσκω πάρα πολύ σημαντικά και τα ανωτέρω σχόλια πάνω στο άρθρο, αλλά ο κυρίως σκοπός της παρέμβασης μου είναι το σχόλιο του φίλτατου Κου Κοσματόπουλου ο οποίος γράφει ότι: “Βεβαίως και γράφονται αυτά που αναφέρετε στο Λευιτικόν, αλλά γράφεται κει εκείνο το «αγάπα τον πλησίον ως σεαυτόν», φράση επί της οποίας εδράζεται εν πολλοίς η χριστιανική διδασκαλία”. Εδώ θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή και να πω ότι διαβάζοντας σχετικά πρόσφατα το βιβλίο του Ισραήλ Σαχάκ: “εβραϊκή ιστορία_εβραϊκή θρησκεία”, (ένα βιβλίο που “τάραξε τα νερά” σχετικά με τον ιουδαϊσμό από τότε που πρωτοεκδόθηκε), βλέπουμε τον συγγραφέα να αναφέρει ότι ο όρος “πλησίον” όπως τον κατανοεί ο κλασικός, (και ο σημερινός ορθόδοξος) ιουδαϊσμός έχει σοβινιστική σημασία και εννοεί τον ΕΒΡΑΙΟ συνάνθρωπο και όχι τον οποιονδήποτε άλλον. Εξάλλου στο ίδιο βιβλίο στο κεφάλαιο 5 (κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εναλλακτικές εκδόσεις), μας εξηγεί μέσα από τον ιουδαϊσμό πάντα ότι ο μη Εβραίος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ συνάνθρωπος αλλά ονομάζεται γκόυ και ότι απαγορεύεται σε έναν Εβραίο ακόμα και να σώσει την ζωή ενός γκόυ όταν αυτός κινδυνεύει πόσο μάλλον να τον αγαπήσει κιόλας.
    Δεν γνωρίζω εάν αυτό το πόνημα έχει “υποστεί” critical edition ή εάν είναι “up to date”, πάντως η γνώμη μου είναι πως εάν όλα αυτά που γράφει το βιβλίο σε σχέση με τον ιουδαϊσμό είναι αληθινά τότε μιλάμε για μία άκρως_εμετική_θρησκεία. Αν γνωρίζει κάποιος κάτι πάνω σε αυτό φίλτατοι συνομιλητές θα εκτιμούσα πολύ μια δεύτερη γνώμη.
    Αυτά για την ώρα και εύγε στους συνομιλητές της συγκεκριμένης ανάρτησης.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here