«Παστίτσιος»-Ελευθερία Έκφρασης- Δυτικές Αξίες

38
72

Νικόλαος Ι. Παραδείσης

 

Ξεκαθαρίζω ότι δεν έχω επισκεφτεί τον ιστότοπο του “Παστίτσιου” και δεν ξέρω αν όντως υπήρχε θέμα κακόβουλης βλασφημίας ή καθύβρισης θρησκεύματος. Αυτό είναι άλλο ζήτημα με βάση και τα στοιχεία της δικογραφίας.
 
Πριν όμως φθάσουμε εκεί, αυτό που αξίζει να επισημάνουμε είναι κάτι άλλο:
Γιατί ο νομοθέτης τιμωρεί στον Ποινικό Κώδικα (ΠΚ 198 επόμενα) τις εν λόγω πράξεις; Γιατί τις θεωρεί εγκληματικές;
Σε άλλα κεφάλαια τιμωρεί την ανθρωποκτονία, την σωματική βλάβη, γιατί θέλει να προστατεύσει την ζωή και την υγεία του ατόμου. Εδώ, θεωρεί τις πράξεις αυτές εγκληματικές-μη αποδεκτές από την έννομη τάξη, γιατί προστατευόμενο έννομο αγαθό είναι η θρησκευτική ειρήνη και η πίστη (γενικά) του άλλου.
Και ακολούθως, τίθεται το εξής ερώτημα: Μα καλά είναι τόσο σημαντικό όπως πχ άλλα έννομα αγαθά που να αξίζει προστασίας;
Απάντηση: Βεβαίως είναι σύμφωνα με τον ποινικό μας νομοθέτη.
 
Και μάλιστα αξίζει να αναφέρουμε ότι είναι ίδιον της λελαμπρυσμένης Ευρώπης η προστασία τέτοιων εννόμων αγαθών. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση τον Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο α. 10 παρ. 2 κάνει λόγο για περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης, όταν θίγεται η υπόληψη (reputation) τρίτων. Στον Γερμανικό Ποινικό Κώδικα στο ενδέκατο κεφάλαιο χρησιμοποιείται μάλιστα εκτός από την θρησκεία και η έννοια της κοσμοθεωρίας-θέασης του κόσμου (Weltanschauung) και οι τυχόν προσβολές κατ’ αυτής.
Συγχωρέστε με, αλλά σημειώνω εν είδει παρέκβασης ότι έχουμε και μία ψεύτικη εικόνα για την Δυτική Ευρώπη, αποκύημα της φαντασίας μας ότι εκεί η έκφραση είναι «ελεύθερη» έως ασύδοτη. Στο ραδιόφωνο του Σκάι τις προάλλες αναφέρθηκε ότι στη Σουηδία απαγορεύτηκε σε ένα πνευματικό κέντρο η ανάγνωση από παιδιά του βιβλίου με τις περιπέτειες του Τεν Τεν στο Κογκό, διότι ενέσπειρε μίσος ρατσιστικό. Μας θυμίζει κάτι αυτή η υπόθεση με το βιβλίο της κ. Έρσης Σωτηροπούλου “Ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές”, όταν απαγορεύτηκε από τις σχολικές βιβλιοθήκες;
 
Το αν συμφωνούμε ή όχι με την ΕΣΔΑ, τον Γερμανικό ή Ελληνικό Ποινικό Κώδικα είναι μία συζήτηση που βασίζεται στο εξής:
Τι θέλουν οι νομοθέτες ο Έλληνας, ο Γερμανός και ο Ευρωπαίος να προστατεύσουν; Γιατί θέτουν “περιορισμούς” στην χωρίς όρια έκφραση;
Αν δεχθούμε το (παραπλανητικό) επιχείρημα που λέει ότι ελευθερία έκφρασης είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει, τότε θα έλεγα ας καταργήσουμε και τα άρθρα του Ποινικού μας Κώδικα περί εξύβρισης ή συκοφαντικής δυσφήμησης, όταν θίγεται η υπόληψη κάποιου, τα άρθρα για την προσβολή εθνικών συμβόλων και της πολιτειακής εξουσίας. Κι αυτό, με το επιχείρημα ότι είτε υπάρχει ελευθερία του λόγου είτε δεν υπάρχει, διότι αν υπάρχει εγώ θέλω να εκφράζομαι όπως μου αρέσει. Διαγράφουμε τις έννοιες της προσβολής, της εξύβρισης και της δυσφήμησης.
 
Επειδή όμως η ελευθερία έκφρασης δεν είναι άνευ ορίων, αλλά είναι ίδιον της ευνομούμενης δημοκρατικής Πολιτείας η έννοια τόσο του δικαιώματος (εδώ της έκφρασης) όσο και του περιορισμού του (όταν προσβάλλονται δικαιώματα άλλων), επειδή ο σεβασμός της θρησκευτικής πίστης, του θρησκευτικού-μεταφυσικού συναισθήματος του άλλου είναι πράξη που προέρχεται από τον σεβασμό στην προσωπικότητα του άλλου (εδώ στους πιστούς μιας θρησκείας, φιλοσοφικής-κοσμοθεωρητικής-μεταφυσικής αντίληψης), είναι πράξη ανθρωπισμού και –αν θέλετε- ηθικής, αγάπης προς τον πλησίον, γι’ αυτό ο νομοθέτης Γερμανός, Έλληνας, Ευρωπαίος προστατεύει την πίστη του καθενός από εμάς, συνδεόμενης και με την έννοια του “ιερού”.
 
Το ιερό ας μην το δούμε στενά πχ. μία θρησκεία, αλλά ας το δούμε ευρύτερα ως μετοχή ή όχι σε κάτι που μας υπερβαίνει. Είναι βαθύτερη υπαρξιακή μας ανάγκη η σπουδή του ‘’ιερού’’ ή όχι. Είναι κάτι που είναι θεμελιώδες, όπως η τιμή και η υπόληψή μας, ο σεβασμός που απαιτούμε από τους συμπολίτες μας στην προσωπικότητά μας, είτε η πίστη μας είναι με άξονα αναφοράς τον Θεό είτε όχι. Είναι ιδιαιτέρως επιτυχής η προαναφερόμενη διατύπωση του Γερμανού ποινικού νομοθέτη που κάνει λόγο τόσο για κοσμοθεωρία όσο και για θρησκεία (θα είχε ενδιαφέρον μία συζήτηση και για τα καθ’ ημάς.)
Είναι πολιτισμός και ανθρωπισμός να σέβεσαι την αντίληψη του άλλου για οτιδήποτε υπερβαίνει τα ανθρώπινα ή την πίστη εκείνη (θεωρία του κόσμου), που μπορεί να μην είναι θεϊστική.
 
Τέλος, αξίζει εδώ να επισημάνουμε ότι στο α. 199 του Ποινικού μας Κώδικα χρησιμοποιείται το επίθετο κακόβουλος. Το α. 199 ΠΚ διασαφηνίζει, γιατί ο νομοθέτης προστατεύει το συγκεκριμένο έννομο αγαθό. Ο ποινικός μας νομοθέτης απαγορεύει την κακόβουλη προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος κάποιου, όχι την καλόβουλη δηλαδή αυτή που έγινε πχ. χάριν αστεϊσμού. Σημειωτέον στην δίκη του “Παστίτσιου” ο δικηγόρος του θα προσπαθήσει να υποστηρίξει το επιχείρημα ότι ο “Παστίτσιος” έπραξε για λόγους αστεϊσμού ή σάτιρας. Το επίθετο κακόβουλος είναι δηλωτικό της προσβολής. Αμφισβήτησε ναι, όμως μην πράττεις με κακοβουλία, θέλοντας να βλάψεις, προσβάλλοντας τον άλλον, κάτι που είναι συναφές με την προσωπικότητά του.
 
Συμπέρασμα: Ανοχή ναι, σεβασμός όμως και του άλλου. Ελευθερία ναι, μαζί με την ευθύνη όμως. Αυτά είναι στοιχεία του ευρωπαϊκού πολιτισμικού οικοδομήματος. Δεν μπαίνω στην ουσία της υπόθεσης, αν έφταιξε ο “Παστίτσιος” ή όχι. Όμως το λάθος που κάνουν κάποιοι είναι ότι μαζί με τα νερά του μπάνιου πετάνε και το μωρό. Άλλο αν ο “Παστίτσιος” είναι αθώος ή όχι, αν αστειευόταν ή όχι και άλλο να πούμε ότι δεν υπάρχει προστατευόμενο έννομο αγαθό και πρέπει να καταργηθούν ως αναχρονιστικές, “ταλιμπανικές”, και αντιδημοκρατικές οι σχετικές ποινικές διατάξεις.
 

πηγή: http://www.alithia.gr/article.aspx?ArticleID=11840, 30/9/2012

38 Σχόλια

  1. καλημέρα!

    Από αυτά που είδα, η σάτιρα απευθυνόταν όχι στο πρόσωπο αυτό καθεαυτό του γέροντα Παϊσίου, αλλά στην υπερεκμετάλλευσης που έγινε στο όνομα του. Σατιρίζει όλες αυτές τις απόψεις (για να το πω ευγενικά) που μιλάνε για προφητείες, κρυφή γνώση που υπάρχει στο Άγιο Όρος, τους ΕΛ, τους εξωγήινους κτλ. και αν μερικοί νομίζετε πως αυτά που ανέφερα δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους τότε κάνετε λάθος. Γιατί στο μυαλό πολλών οπαδών του Χαρδαβέλα είναι όλα μαζί μπλεγμένα.
    Λοιπόν για να μην λέω πολλά. Καλά έκανε το παιδί και σατίρισε όλους αυτούς τους γελοίους τύπους. Εγώ γέλασα πολύ με τον γέροντα Παρίσιο (νέος). Η μνήμη του γέροντα Παϊσίου προσβάλλεται από όλους αυτούς που τον χρησιμοποίησαν για να προβάλουν τις ¨μαλ%&*” τους. ο νεαρός δεν χρησιμοποίησε καν ατόφιο το όνομα του.
    Ήταν μια απόλυτα υγιής αντίδραση αυτή του νεαρού. δηλαδή η σάτιρα σε γελοίες απόψεις.
    Τελικά ποιος είναι αυτός που προσβάλει την μνήμη του γέροντα και ποιος την προστατεύει;

    [url][/url]http://www.youtube.com/watch?v=zE8MvNM__1g

  2. Αγαπητέ “αυθεντικέ”,
    Οπωσδήποτε, πολλοί εκμεταλλεύονται το όνομα του π. Παϊσίου για ίδιον όφελος, όπως το έχω επισημάνει, κι όπως ο ίδιος ο Γέροντας μάς το είχε πει (βλ.http://proskynitis.blogspot.gr/2012/06/blog-post_0.html). Πολλά βιβλία που κυκλοφορούν γράφουν άλλα απ’ όσα έλεγε ο Γέροντας, είτε γιατί οι συγγραφείς τους δεν κατάλαβαν όσα τους είπε, είτε γιατί θέλουν να προβληθούν και να κερδίσουν χρήματα, είτε και για τα δύο.

    Αλλά η ομάδα των διάφορων “Παστίτσιων”, κλπ. στο FaceBook δεν σατίρισε τους υπερεθνικιστές, αυτούς που διαδίδουν ανύπαρκτες “προφητείες” του π. Παϊσίου, κλπ. Προσέβαλε τη μνήμη κάποιου που τον σέβονται εκατομμύρια άνθρωποι σ᾿ όλο τον κόσμο, λοιδόρησε πολλά από τα λόγια του, παραποίησε φρικτά το πρόσωπό του, καθύβρισε τον Χριστό και την Παναγία (στον λογότυπο της ιστοσελίδας του φαίνεται η Παναγία, σαν τέρας, να κρατά στα χέρια ένα δαίμονα: http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231214461), και μάλιστα με μια καρακίτς αισθητική απύθμενης βλακείας και με μια ολοκληρωτικού τύπου μισαλλοδοξία.

    Ο διαχειριστής της εν λόγω ομάδας δεν διώκεται για τις ιδέες του, ούτε για τη “σάτιρα” των διαφόρων γελοίων, ούτε για όσα έγραψε κατά του π. Παϊσίου, αλλά γιατί προσέβαλε τα θρησκευτικά αισθήματα της πλειονότητας των συμπολιτών του και βλασφήμησε κακόβουλα τον Θεό και την Ορθόδοξη Εκκλησία (βλ. άρθρα 198 και 199 του Π.Κ.).

  3. Αγαπητέ “Theo”

    “Ο διαχειριστής της εν λόγω ομάδας” γνώρισε έναν γέροντα Παϊσιο από την espresso, το youtube, διάφορους ιστοχώρους κ.λ.π.
    Δεν γνώρισε τον π. Παϊσιο που γνώρισες εσύ. Την καρικατούρα κορόιδεψε.

    Μας ενοχλεί που κάποιος χρησιμοποίησε και παραποίησε το μοτίβο της νεαρής γυναίκας που κρατάει στα χέρια της ένα βρέφος. Ένα μοτίβο που χρησιμοποίησε η ορθόδοξη αγιογραφία. η ορθόδοξη αγιογραφία δεν νομίζω πως έχει την αποκλειστικότητα στη χρησιμοποίηση αυτής της στάσης. Ο νεαρός χρησιμοποίησε αυτό το μοτίβο, επίτηδες, για να δείξει κάτι.

    Καλό είναι να κάτσουμε να ακούσουμε τι θέλει να μας πει πριν τον πετροβολήσουμε.

  4. Καλά τώρα, “[i]μια νεαρή γυναίκα[/i] [με φωτοστέφανο] [i]που κρατάει στα χέρια της ένα[/i] δαίμονα (όχι [i]βρέφος[/i])” [με φωτοστέφανο], δεν είναι η Παναγία με τον Χριστό, είναι απλώς ένα “[i]μοτίβο[/i]” γιατί [i]”η ορθόδοξη αγιογραφία δεν νομίζω πως έχει την αποκλειστικότητα στη χρησιμοποίηση αυτής της στάσης[/i]”, όπως ισχυρίζεσαι.
    Μας έπεισες…
    Αναρωτιέμαι όμως αν υπάρχει ευσυνείδητος δικαστής που θα πειστεί από τέτοια παιδαριώδη επιχειρήματα, αν του τα φέρει η υπεράσπιση του 27χρονου.

  5. Κοίτα στο θέμα του Πατσίτσιου πήρα ξεκάθαρα θέση υπέρ του 27χρονου.

    Σε ότι αφορά την παραποίηση της εικόνας της Παναγίας συμπεριέλαβα και τον εαυτό μου σε αυτούς που ενοχλήθηκαν.
    Προσπαθώ όμως να σκεφτώ ότι άλλο προσπαθεί να πει ένας ζωγράφος με έναν πίνακα, άλλος είναι ο σκοπός μιας “εικόνας” στην αγιογραφία και κάτι άλλο θέλει να πει ο 27χρονος.

    Παρόλα αυτά σαν θέαμα είναι φρικτό.

  6. Ο 27χρονος θα μπορούσε να παραθέσει τα επιχειρήματα και τις αμφισβητήσεις του και να κριτικάρει τα λόγια του π. Παϊσίου και τις παραποιήσεις τους από τους διάφορους “καλοθελητές” με κόσμιο τρόπο, χωρίς να καταφεύγει σε εμετικά δημιουργήματα του Photoshop και δεν θα ενοχλείτο κανείς. Αλλά έτσι δε θα γινόταν θόρυβος. Κι ο 27χρονος τον θόρυβο ήθελε, όχι τον προβληματισμό. Αυτό είναι ηλίου φαεινότερον.

    Απορώ όμως πως εσύ, από τη μια ενοχλείσαι από την παραποίηση της εικόνας της Παναγίας κι από την άλλη, παίρνεις ξεκάθαρα θέση υπέρ του 27χρονου.

  7. Ο 27χρονος ήθελε να ακουστεί και φώναξε δυνατά μιλώντας με τη γλώσσα της γενιάς του.

    Στην περίπτωση Παστιτσίου, το παιχνίδι με το όνομα και η εικόνα με το παστίτσιο, μου φάνηκαν έξυπνα. Ήταν κατά τη γνώμη μου μια πετυχημένη σάτιρα όλων όσων περιέγραψα νωρίτερα (προφήτες, νεφελίμ κ.τ.λ.), χωρίς να προσβάλει το πρόσωπο του γέροντα. Κραύγαζε για την χρήση που έγινε στο πρόσωπό του.

    Στην περίπτωση της παραποίησης της εικόνας της Παναγίας νομίζω πως ξέφυγε. Έχασε το μέτρο. Ακόμα και αν ήθελε να καταδείξει κάποια κακώς κείμενα ο τρόπος που επέλεξε να το κάνει ήταν αποτυχημένος.

    Αν τώρα έστισε αυτή τη σάτιρα συνειδητά για να στηλιτεύσει συμπεριφορές ή απλώς το έκανε για χαβαλέ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το αισθητήριο του στην περίπτωση του γέροντα λειτούργησε καλά.
    Στην περίπτωση της εικόνας της Παναγίας, ας ψάξουμε να βρούμε τι τον ώθησε (συνειδητά ή ασυνείδητα) και προχώρησε.
    Για μένα είναι δυο διαφορετικές περιπτώσεις.

  8. “Ο 27χρονος ήθελε να ακουστεί και φώναξε δυνατά μιλώντας με τη γλώσσα της γενιάς του.”
    Φαίνεται, όμως, πως “αγνοούσε” πως αυτή η “γλώσσα” προσβάλλει την πλειονότητα των συμπολιτών του. Γι’ αυτό και δήλωσε πως όταν οι άνδρες της Δίωξης τού είπαν για τα 100.000 τηλεφωνἠματα που απαιτούσαν την εφαρμογή του νόμου και τη σύλληψή του, εξεπλάγη και πως δεν θα ξαναασχοληθεί με το FaceBook.

    Στην περίπτωση του γέροντα, ισχυρίζεσαι ότι το αισθητήριο του λειτούργησε καλά. Έχεις δίκιο. Αυτή η εικόνα του Γέροντα με μούτρα από κιμά και μακαρόνια και με δυο δόντια βρυκόλακα είναι ο ορισμός της καλαισθησίας!!

    Ενώ, “[i]στην περίπτωση της εικόνας της Παναγίας, ας ψάξουμε να βρούμε τι τον ώθησε (συνειδητά ή ασυνείδητα) και προχώρησε[/i]”, γράφεις.
    Δηλαδή, μπορεί να είχε και ευγενείς σκοπούς!!!
    Δεν φαίνεται διόλου βλάσφημος και μισαλλόδοξος!!!

    Νομίζω πως υποτιμάς τη νοημοσύνη όσων σε διαβάζουν.

  9. Αγαπητέ Theo,

    ο ίδιος ο Γέροντας δεν νομίζω να προσβαλλονταν από παιδιάστικες καρικατούρες της Παναγίας. Θα έβρισκε πιο προσβλητικές, προς της πίστη του και πίστη μας την εκμετάλλευση της πίστης από άθεα και αθεόφοβα “μέλη” της ίδιας της Εκκλησίας, ή από αναφορές στα μέσα του τύπου “ο Ιερός Βράχος της Ακρόπολης” (το Ιερός με κεφαλαίο). Γενικότερα θα προσβάλλονταν πολύ περοσσότερο από της σημαρινή απανθρωπιά και απαξίωση της ζωής του Έλληνα από τους ¨διαφωτισμένους” ηγεμονίσκους τους.

    Ίσως μάλιστα να ήθελα να συναντήσει και τον νεαρό για μια συζήτηση.

    Αν μπορούσε να το κάνει αυτό ο Αρχιεπίσκοπος, ίσως σε λίγα χρόνια ο νεαρός αυτός και οι φίλοι του να γίνοντας μέλη του ποιμνίου.. σε πείσμα των ¨διαφωτισμένων” ΜΜΕ που βλέπουν την περίπτωση αυτή σαν μιαν άλλην απόδειξη τους σκοταδισμού της Εκκλησίας..

    Ασ ελπίζουμε ότι υπάρχουν και άλλοι Γέροντες σήμερα..

  10. Τον γνώρισες τον Γέροντα και τα γράφεις αυτά;
    Επειδή τον γνώρισα καλά, ξέρω ότι αν έβλεπε αυτή την παραποίηση, θα στενοχωριόταν πολύ και θα προσευχόταν πολύ για τον υβριστή της Παναγίας και του Χριστού. Δεν ξέρω αν θα ζητούσε να τον συναντήσει.

    Περισσότερο απ’ όλα, με στενοχώρησε η αντίδραση διαφόρων “αριστερών” και “προοδευτικών” που διαμαρτύρονται για “προ-φασισμούς” και άλλα ηχηρά παρόμοια, γράφουν για Ελλαδιστάν, αγνοώντας και τα αισθήματα της πλειονότητας των συμπολιτών τους που πληγώνονται από τέτοιες βλασφημίες και το ότι σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες ισχύουν περιορισμοί της ελευθερίας της έκφρασης, όπως φαίνεται σ’ αυτό το άρθρο. Και νομίζω πως κι ο π. Παΐσιος γι’ αυτό θ’ αγανακτούσε περισσότερο.

  11. Έχει σημασία να παρατηρήσουμε ότι ένα τέτοιο περιστατικό (που, κατ’ ουσίαν, αποτυπώνει μια μορφή ανελέητης Εκδίκησης για το ότι η φήμη τής Αγιότητας διαρρηγνύει το τείχος σιωπής τών “έγκριτων” διαύλων επικοινωνίας) δεν προβαίνει διόλου μεμονωμένο:

    Η [i]πολεμική εναντίωση[/i] προς τη θρησκευτική πίστη αποτελεί το_ ι δ ρ υ τ ι κ ό_ [b]στοιχείο[/b] συγκρότησης της “νεωτερικής” οικουμένης. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε ο πολιτισμός της να περιγράφεται ως εξίσου θεοκεντρικός (ως καθοριστικά… αντι-θεοκεντρικός) όσο και κάθε προγενέστερος.
    Το γεγονός, τώρα, ότι η εναντίωση αυτή εκφράζεται – εκ μέρους τών [i]διανοουμένων[/i] της – ως διαχρονικώς_ α ν ε ι ρ ή ν ε υ τ η_ [b]επιθετικότητα[/b], στοιχειοθετεί, μάλλον, το αντίθετο από εκείνο που επιδιώκει: Ότι [i]δεν[/i] μπορεί (ιδού) να υπάρξει [i]νοήμων άνθρωπος[/i] ο οποίος να μην τηρεί α-δι-α-λεί-πτως “καρφωμένη” τη σκέψη του στο ζήτημα του Θεού.
    [b]Η επιθετικότητα εναντίον των «άλλων», έκτοτε, δεν είναι παρά επιθετικότητα εναντίον τού «εαυτού»: Εναντίον της κατασιγημένης φωνής της ιδίας συνείδησης… Γι’ αυτό και εκδηλώνεται πάντα, στις μέρες μας, με απερίγραπτη σπασμωδικότητα / βιαιότητα.[/b]

    Το αξιοπρόσεκτο, λοιπόν, είναι ότι πριν τρεις – πχ – αιώνες η επιθετικότητα αυτή επιζητούσε να αρθρωθεί [b]έλλογα[/b]. Όλως αντιθέτως, σήμερα, οργανώνει το πλαίσιο ώστε να αρθρώνεται (αδιαπραγματεύτως) [b]παραληρηματικά[/b].
    Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την ανάδυση της επίγνωσης – εκ μέρους των ταγών του επικυρίαρχου, στα ΜΜΕ, λόγου – ότι στην “τιτανομαχία” τού “(δια)λόγου” έχουν ηττηθεί ήδη οριστικά. H απουσία του νοήματος (δηλ, η αλογία) έχει απωλέσει την ικανότητα τών περαιτέρω μετωνυμιών.
    Μόνη διέξοδος η διάπλαση μιας επόμενης εποχής από “μουτζαχεντίν” της απονοηματοδότησης, των οποίων “δικαιωματικά” – ως ύστερη διάλεκτος – θα επιστρατεύεται η υλακή.

    Αποτελεί άραγε, αυτή, την αντιπροσωπευτική γλώσσα τής ενεστώσας νέας γενιάς; Γνώμη μου είναι ότι πρόκειται για τη γλώσσα τού τμήματός της, ειδικά, εκείνου το οποίο αυτοορίζεται (χωρίς καν να το συνειδητοποιεί) ως Πρωτοπορία του Επικυρίαρχου.

  12. Αγαπητέ Theo

    Είναι φανερό πως η όλη ιστορία σε πλήγωσε πολύ. Αν το αίτιο ήταν ότι πληγώθηκε ο εγωισμός σου ή ότι ενοχλήθηκες που κάποιος “έπαιξε” με πρόσωπα που για σένα ήταν τόσο σημαντικά, είναι άλλο θέμα. Ας υποθέσουμε όμως πως η πραγματικά μεγάλη στενοχώρια πηγάζει από το ότι βλέπεις έναν συνάνθρωπό σου να απομακρύνεται από την εκκλησία του θεού. Τίποτε άλλο δεν μετράει, μόνο αυτό.
    Τι κάνεις τότε; Ζητάς την παραδειγματική τιμωρία του ταραξία;
    Μόνη επιλογή- κατά τη γνώμη μου- να τον πλησιάσεις και να προσπαθήσεις να του δείξεις αυτό που εσύ ο τυχερός μπορείς να δεις και εκείνος αδυνατεί.
    Αν ήθελα έναν θεό δικαστή θα γινόμουν καθολικός και τις Κυριακές θα άκουγα πενταφωνική μουσική, το πρωί στην εκκλησία και το βράδυ στο μέγαρο.

    Καλό βράδυ!

  13. Η_ σ υ μ β ο λ ι κ ή_ [b]βία[/b], μας λέει τώρα (αλλάζοντας χαρτί – ή, μάλλον, επικαλούμενος το τελευταίο του χαρτί) ο Ay8entikos, αποτελεί ένα είδος… μ η_ [b]βίας[/b].

    Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει περισσότερο ανιστόρητη – αν μη τι άλλο – εκδοχή τών ιστορικών αλληλουχιών.
    Ο κόσμος, οπότε, χωρίζεται σε καλούς και κακούς. «Κακοί» είναι αυτοί που υπερασπίζονται όρια. «Καλοί» εκείνοι που τα καταλύουν.
    Η αυτοτροφοδοσία, ιδού, της ψευδαίσθησης ότι υπάρχει τάχα [i]ασφαλέστερη[/i] (αλλά και περισσότερο [i]δοκιμασμένη[/i]) οδός – προκειμένου η ιστορία της γης να υποστραφεί σε ιστορία της κόλασης.

    ΥΓ: «Καλό βράδυ!» Πόση η εκδικητικότητα σε μια απλή, εδώ, ιαχή κατατρόπωσης…

  14. Αγαπητέ Γιώργο Καστρινάκη

    το καλό βράδυ είναι καλό βράδυ,
    όπως και το καλημέρα που είπα στην αρχή ήταν καλημέρα.
    Χαιρετισμός ήταν. Τίποτε παραπάνω.

    Συγνώμη αλλά τα υπόλοιπα που έγραψες δεν τα κατάλαβα απόλυτα. Δεν το λέω για να ξεφύγω, πραγματικά δεν τα πολυέπιασα.
    Ίσως για το “ανιστόρητη – αν μη τι άλλο – εκδοχή τών ιστορικών αλληλουχιών” να έχεις δίκιο, γιατί δεν έχω facebook και δεν ακολούθησα την όλη ιστορία από την αρχή (αν εννοείς κάτι τέτοιο).

    Ξέρεις προβληματίστηκα για το πως να σε προσφωνήσω
    αρχικά σκέφτηκα το κύριε Καστρινάκη, αλλά επέλεξα το αγαπητέ.

    Καλό βράδυ!

  15. Αγαπητέ Theo,

    δεν γνώρισα το Γέροντα, αλλά θα ήθελα να τον φαντάζομαι ως προτοστάτη του Ορθόδοξου πνεύματος μέσω των πράξεών του. Περιέγραψα μια πράξη που είναι άκρως Ορθόδοξη και Χριστιανική: αγαπάτε τους μισούντας υμάς.

    Με προβληματίζει η περιχαράκωση ακόμα και ημών των Ορθοδόξων πίσω από αστικές νομολογίες. Μια παράφραση της γνωστού Κρητικού αγνωστικιστή είναι: δεν μας φοβίζει τίποτε, δεν μας προσβάλλει τίποτε, είμαστε Ορθόδοξοι.

    Να όμως μια ιστορική ευθύνη της πραγματικής εκκλησίας στην σημερινή Ελλάδα. Όπως καλά γνωρίζεις, η εκκλησία ήταν και θα είναι πάντοτε μάχαιρα, “χωρίστρα”. Το θέμα είναι πως χωρίζει τους ανθρώπους? Μπορείς να κόψεις κάθετα, μπορείς να κόψεις και οριζόντια. Ας αλλάξουμε φορά κοπής-διαχωρισμού των ανθρώπων. Στα μάτια του νέου “Παστίτσιου” είναι ξεκάθαρη η απόγνωση, η απελπισία, η τελευταία κραυγή αγωνίας των νέων που δεν έχουν από που να κρατηθούν σήμερα. Είναι ενδεικτικό ότι διαλέγουν να επιτίθενται στην εκκλησία, όταν είναι προφανές ότι έχουν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον στο οποίο η εκκλησία δεν έχει πάιξει κανέναν απολύτως ρόλο! Το να κοροιδεύουν την κοινωνία, την πολιτική, το χρήμα.. αυτά δεν τους φτάνουν. Δεν τους γεμίζουν. Τελικά ανακαλύπτουν το υπέρτατο αγαθό – την πίστη. Και ξεσπάνε πάνω της. Την πίστη με την οποία δεν είχαν καμμιά σχέση μέχρι χθές. Την ανακάλυψαν! Είναι εκπληκτικό!
    Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα, και καμμιά ¨άνωθεν¨νομιμοποίηση να τους χωρίζουμε στην απέναντι πλευρά, όταν το μόνο που θέλουν κατά βάθος είναι να έρθουν κοντά μας…

  16. «δεν μας φοβίζει τίποτε, δεν μας προσβάλλει τίποτε, είμαστε Ορθόδοξοι.»

    Αν τυχόν έναν χριστιανό τον ενδιέφερε – αποκλειστικά – η_ σ ω τ η ρ ί α_ τής [b]ψυχής[/b] του τότε, ίσως, θα όφειλε να σκέφτεται έτσι.
    Δεν τον αφορά, όμως, μόνη αυτή: Τον αφορά (υποστηρίζω) και η_ σ ω τ η ρ ί α_ της [b]ιστορίας[/b].

    Τον αφορά η σωτηρία της ιστορίας για τον απλό λόγο ότι, άπαξ και εκείνη χαθεί, τότε καμμιά απολύτως επόμενη γενιά συνανθρώπων του δεν θα έχει τήν… πολυτέλεια να… προβληματίζεται πάνω σε τούτο τό (ναι!) δίλημμα.

  17. Μετέχουμε στην ιστορία μόνο και μόνο γιατί υπάρχουμε.
    Δεν υπάρχει ανάγκη για “στρατούς” πιστών που θα οδηγήσουν στην “σ ω τ η ρ ί α_ της ιστορίας”, τιμωρώντας όσους παρεκκλίνουν από αυτό που εμείς θεωρούμε “σ ω τ η ρ ί α_ της ιστορίας”.
    Άλλωστε στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες δεν χρειάστηκαν (νομίζω).

    Και κάτι τελευταίο, καθαρά προσωπικό. Ο π. Παΐσιος που γνωρίζω εγώ, με τον τρόπο μου (δεν τον συνάντησα ποτέ μου), είναι ένας άνθρωπος με χιούμορ (αυτοσαρκασμό) και αγάπη για τον οποιοδήποτε. Τι πιο δυναμικός τρόπος από αυτόν για να επέμβεις στην ιστορία;

  18. [quote name=”Ay8entikos”]Μετέχουμε στην ιστορία μόνο και μόνο γιατί υπάρχουμε.
    Δεν υπάρχει ανάγκη για “στρατούς” πιστών που θα οδηγήσουν στην “σ ω τ η ρ ί α_ της ιστορίας”, τιμωρώντας όσους παρεκκλίνουν από αυτό που εμείς θεωρούμε “σ ω τ η ρ ί α_ της ιστορίας”.
    Άλλωστε στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες δεν χρειάστηκαν (νομίζω).

    Και κάτι τελευταίο, καθαρά προσωπικό. Ο π. Παΐσιος που γνωρίζω εγώ, με τον τρόπο μου (δεν τον συνάντησα ποτέ μου), είναι ένας άνθρωπος με χιούμορ (αυτοσαρκασμό) και αγάπη για τον οποιοδήποτε. Τι πιο δυναμικός τρόπος από αυτόν για να επέμβεις στην ιστορία;[/quote]

    Επί της διαδικασίας: Ξαναπαραθέτω εδώ το σημείωμα αυτό του Αυθεντικού, κυρίως για να γίνει σαφές, σε όσους δεν παρατηρούν την ώρα ανάρτησης κάθε σχολίου, ότι (παρότι τη βλέπουμε καταχωρημένη ψηλότερα) πρόκειται για παρέμβαση μεταγενέστερη αυτής που βρίσκεται αναρτημένη ακριβώς από πάνω, εδώ.

    Επί της ουσίας: Αγαπητέ Αυθεντικέ, λίγο παραπάνω εξαπολύετε εναντίον του Theo την αιχμή περί [i]πληγωμένου εγωισμού[/i] του. Ακριβώς τώρα καταγγέλλετε εμένα ότι επιζητώ [i]να τιμωρήσω όσους παρεκκλίνουν από αυτό που εγώ θεωρώ σωστό[/i]. Ενώ, στην αμέσως προηγούμενη απάντησηή σας προς εμένα, μου απαυθυνθήκατε φιλικά μόνο και μόνο προκειμένου – αμέσως μετά – να (αυτο)υπογραμμίσσετε τη μεγαλοψυχία σας
    Κατά τα άλλα, αγαπολογείτε διαρκώς.

    Από πλευράς μου, επισημαίνω μόνο – με_ π ε ι σ τ ή ρ ι ο_ τις [b]παρεμβάσεις[/b] σας σ’ αυτήν, ειδικά, τη σελίδα – ότι εκφράζετε άποψη (με τιμωρητικά μάλιστα μοτίβα, όσον αφορά τους αντιρρησίες) χωρίς, παρά τούτο, να κατανοείτε – μία προς μία φορά – ό,τι λέτε.

  19. @ένα φυσικό:

    Προσωπικά, δεν θα ήθελα την τιμωρία του 27χρονου, ούτε περιχαρακώνομαι πίσω από ένα νόμο. Θα ήθελα, όμως, στο Διαδίκτυο ν’ απαγορεύεται η βλασφημία των θείων όλων των αναγνωρισμένων θρησκειών, όπως απαγορεύεται η ανταλλαγή ή η προώθηση παιδοφιλικών εικόνων, κλπ., για να μην παρουσιάζονται φαινόμενα σαν τα πρόσφατα, όπως τα 100.000 τηλεφωνἠματα στη Δίωξη κατά του 27χρονου.

    Για τα κίνητρα του 27χρονου ίσως να ΄χεις δίκιο. Δεν ξέρω. Αν αυτός και οι όμοιοί του θέλουν να έρθουν κοντά μας, θα βρει ο Θεός τρόπους και οδούς, ακόμα κι από κει που δεν το περιμένουμε.

    @”αυθεντικό”:
    Ο Γέροντας είχε μπόλικο χιούμορ, όμως λίγο αυτοσαρκασμό, και πολλή αγάπη για τον οποιοδήποτε. Αλλά σε κάποια θέματα δεν “έπαιζε”. Αν κάποιος μπροστά του εξύβριζε τον Χριστό ή την Παναγία ή αμφισβητούσε την κανονική Εκκλησία (όπως έγινε μ’ έναν παλαιοημερολογίτη που γνώρισα), αυτός ο πράος και γελαστός ερημίτης γινόταν “Τούρκος”.

    Συμφωνώ πως δεν υπάρχει ανάγκη για “στρατούς” πιστών κι ότι η αγάπη είναι ο πιο δυναμικός τρόπος για να επέμβει κανείς στην Ιστορία. Επιχειρηματολόγησα αρκετά γι’ αυτό, στο άρθρο μου για την οσία Σοφία της Κλεισούρας και τη δια Χριστόν σαλότητα, εδώ, στο “Αντίφωνο”. Όμως, κι οι σαλοί κάποιες φορές από αγάπη “τιμωρούσαν” συνανθρώπους τους, για το καλό τους.

  20. Αγαπητέ “αυθεντικέ,
    Αν νομίζεις πως η αντίδρασή μου για την προσβολή ό,τι ιερότερου έχει κανείς ή για την περιφρόνηση από κάποιους άλλους των αισθημάτων των πιστών (που δηλώνει την απομάκρυνση πολλών από την Εκκλησία και την παράδοσή μας) πηγάζει από πληγωμένο εγωισμό, αν αυτό είναι ο πόνος ια την πνευματική κατάντια των αδελφών, δεν έχω τίποτα να προσθέσω.

    Όσο για το θέμα της "της παραδειγματικής τιμωρίας", το έθιξα στο προηγούμενο σχόλιό μου.

  21. Δυνατές, ως συνήθως, οι αντιφωνίες.

    Όμως τους Theo και κ. Καστρινάκη τους είδα λίγο περισσότερο αμυντικούς απέναντι στον αυθεντικό ο οποίος έθεσε προβληματισμούς που νομίζω όλοι έχουμε. Εμένα τουλάχιστον δε μου φάνηκε επικριτικός αλλά με αγωνία για τη στάση του σύγχρονου Χριστιανού. Μια αφορμή ήταν ο blogger και ο ίδιος αναγνώριζει ότι μπορεί και να παρατραβάει την ανεκτικότητά του.

    Σας ευχαριστούμε όλους για τις γόνιμες συζητήσεις

  22. Αν γίνονται μηνύσεις, είμαστε θρησκόληπτοι. Αν είμαστε αμυντικοί έχουμε χάσει τη μάχη.

    Χαίρομαι που το παραμάγαζο έκανε μια πολύ γόνιμη τοποθέτηση χωρίς να προσθέσει τίποτα στο τραπέζι. Ας βάλουμε όμως κάτι ακόμα στην γόνιμη συζήτηση που ο ιδιος επικαλείται. Στην συνέντευξη που δίνει ο ίδιος ο 27χρονος στο κουτί της πανδώρας (http://www.koutipandoras.gr/?p=25937) στο 06:34 λέει “Τέλος πάντων (ο εισαγγελέας) αποσύρει την κατηγορία της βλασφήμιας και αφήνει της εξύβρισης κάτι το οποίο με εξέπληξε γιατί να με πεις βλάσφημο ναι αλλά τώρα να μου πεις ότι βρίζω δεν έβρισα ποτέ”. Αυτό ως απάντηση για το σχόλιο “Εμένα τουλάχιστον δε μου φάνηκε επικριτικός αλλά με αγωνία για τη στάση του σύγχρονου Χριστιανού.” Για να είμαι σαφής σε αυτό που λέω (ενδεχομένως κάποιοι να μην θέλουν να καταλάβουν και προσπαθώ να προλάβω) θα το πω και με δικά μου λόγια: Ο ίδιος θεωρούσε (κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τουλάχιστον) λογική μια δίωξη εναντίον του για βλασφημία!!! (υπό εισαγγελέα μπορεί να έλεγε άλλα!!!). Και ερχόμαστε να τον υπερασπιστούμε ότι ενώ ο ίδιος δηλώνει άθεος, εμείς ισχυριζόμαστε ότι αγωνιά τόσο πολύ “για τη στάση του σύγχρονου Χριστιανού”; Γνωρίζει τόσο καλά τον σύγχρονο Χριστιανό και ανησυχεί για αυτόν; Αυτή τη βοήθεια βρήκε να επιλέξει; Υπάρχουν χιλιάδες πιο επικοδομητικοί τρόποι. Μεγάλη αστοχία. Αν την θεωρεί τόσο σπουδαία την βοήθεια γιατί δεν συνεχίζει τον κοινωνικό αγώνα υπέρ των χριστιανών; Τόσα site έχουν αναπηδήσει που συνεχίζουν το θεάρεστο έργο του. Από την άλλη όταν ο κ. Βαξεβάνης είπε στο 09:51 “Πάντως δεν καταλαβαίνω ποιος είναι αυτός που έχει το πιστόμετρο ή το θέλο (δεν κατάλαβα τι είπε) και θεωρεί ότι είναι βλάσφημη μία κριτική που ασκείς σε κάποιο πρόσωπο που έχει πεθάνει επειδή αυτό είναι καταχρηστικά αγιοποιημένο”. Ο αγαπητός 27χρονος δεν τον διόρθωσε ότι κριτίκαρε την υπερβολή των χριστιανών ενώ ο Βαξεβάνης λέει ότι κριτήκαρε κάποιον ψεύτικο άγιο! Για να σας προλάβω πάλι μάλλον θα μου πείτε ότι αν και άθεος ήθελε να χτυπήσει τις άδικες και αυθαίρετες αγιοποιήσεις από τον λαό χωρίς προηγούμενη απόφαση της Ιεράς Συνόδου!!! και μετά λέει ο 27ετής “όλο αυτό το καταναλωτικό πανηγύρι που έγινε γύρω από τον Παΐσιο με τα βιβλία τα οποία εξαντλούνται και επανακυκλοφορούνε συνεχώς τα οποία εγώ τα παίρνω και τα κριτικάρω στην ουσία, τα σατυρίζω”. Ποιο είναι το πρόβλημα με το καταναλωτικό πανηγύρι; Γιατί τον ενοχλεί; Για να κάνω και συνομωσιολογία, μήπως είναι βαλτός της Τρόϊκας; Αφού δεν πιστεύει, γιατί δεν τον αφήνει αδιάφορο; Τι θεωρεί τον εαυτό του, κοινωνικό μεταρρυθμιστή;
    Και έτσι μου αρέσει να διαβάζω το τέλος της ψεύτικης ιστορίας του “ο Θεός μερικές φορές όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει με το καλό του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθη. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κλπ. θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι, δε θα πλησίαζαν καθόλου τον Θεό”. Και καλή αρχή…

    ΥΓ1: παρακαλώ το παραμάγαζο να μου πει αν είμαι αρκετά επιθετικός ή αμυντικός για να προσαρμοστώ ανάλογα
    ΥΓ2: προσέξτε πως ο Βαξεβάνης στο βίντεο ειρωνεύεται γενικώς την θρησκοληψεία. Όταν όμως ο νεαρός αναφέρεται στον εισαγγελέα ότι τον ρωτούσε με ειρωνικό ύφος διάφορα (αν ήθελε να γίνει μοναχός και τον απέρριψαν κλπ) στο ~06:30 ο Βαξεβάνης τσιμουδιά. Τότε η θρησκοληψεία γίνεται καθόλα σεβαστή!
    ΥΓ3: Στην ερώτηση του Βαζεβάνη ποιος έχει το πιστόμετρο να πω προφανώς ο εισαγγελέας! Ο ίδιος βρήκε νομικούς λόγους για να απορρίψει την βλασφήμια και να στηρίξει την εξύβριση! Επομένως έχει και νομική διάσταση το ζήτημα που μπορούν να το χειριστούν καλύτερα αυτοί που γνωρίζουν. Ο ίδιος ο 27χρονος δεν μπορεί να καταλάβει ότι νομικά δεν βλασφήμησε αλλά εξύβρισε τα θεία. Ο ίδιος θέλει να υποστηρίζει ότι βλασφήμησε! Ελπίζω να μην το χρησιμοποιήσει στην υπεράσπισή του!

  23. Στην Ιαπωνία εμφανίστηκε ένα άνιμε ξεφτίλα με την ορθόδοξη εικόνα της παναγίας, μετά εμφανίστηκε και άλλο, και άλλο…
    Στο τέλος ήρθε ένα τσουνάμι, έσκασαν και μερικοί πυρηνικοί αντιδραστήρες, οπότε θα κρατάνε οι ιαπωνέζες τερατάκια στην αγκαλιά τους σαν το άνιμε.

    Μετά δεν υπάρχει κανένας ορθόδοξος που να μπερδεύει τους «εξωγήινους» των τηλε-εμπόρων με τις προφητείες του Παϊσίου και γενικότερα της ορθοδοξίας.
    Όλοι οι κανόνες τύπου «αγαπάτε τους μισούντας υμάς» της ορθοδοξίας ισχύουν σε ατομικό επίπεδο. Σε επίπεδο ομάδας ισχύουν άλλοι κανόνες, όπως κόψε την επικοινωνία και κάθε κοινωνική και εμπορική σχέση μαζί τους, δίωξε τους από την πόλη…
    Επειδή στην ορθοδοξία πιστεύουμε στον αληθινό Θεό, η αποδοχή προσβολών προς το Άγιο Πνεύμα έχει σημαντικές συνέπειες όπως «Πείνασες ή θέλεις και άλλη κρίση;»

    Το θέμα είναι πως ο νεαρός ξόδεψε δεκάδες ώρες για να προσβάλει την ορθοδοξία και δεν το έκανε μόνος, αμφιβάλω αν το έκανε δωρεάν.
    Αν είσαι άθεος, γιατί να ασχολείσαι με πράγματα που δεν υπάρχουν;
    Αν πιστεύεις, γιατί να βρίζεις αυτό που πιστεύεις;
    Αν όμως ανήκεις σε συγκεκριμένη ομάδα-αίρεση, δεν έχεις πρόβλημα να βρίσεις και να έχεις στήριξη αν στραβώσει η δουλειά.
    Οι μουσουλμάνοι μάγοι στην Κομοτηνή και Ξάνθη γνωρίζουν τι κάνουν. Σε αυτούς τρέχουν όσα μέλη κομματικής νεολαίας θέλουν να ανέβουν.

    Άντε στις επόμενες εκλογές θα δούμε τον «νεαρό» υποψήφιο βουλευτή.

  24. Από ό,τι φαίνεται έκανα μέγα λάθος! Το παραμάγαζο αναφέρεται στον ay8entiko ενώ εγώ κατάλαβα ότι υπερασπιζόταν τον 27χρονο. Οκ. Επομένως για το ΥΓ1 ήμουν αρκετά επιθετικός.!! Επομένως παρακαλώ διαβάστε με διαφορετική ματιά την ανάρτηση…sorry!

  25. @ για τον κ. Βασιλειάδη, 14:22.
    δεν αναφερόμουνα στον blogger αλλά στον αυθεντικό λέγοντας ότι δεν μου φάνηκε επικριτικός αλλά με αγωνία για το σύγχρονο Χριστιανό.

  26. Όταν λέτε ότι ο ιδιοκτήτης της εν λόγω ιστοσελίδας δεν σατίριζε (για μένα ξεφτίλιζε) τον ίδιο τον γέροντα Παΐσιο αλλά αυτούς που έχουν υπερ-εκμεταλλευθεί την μορφή του, τότε

    ή, δεν επισκεφτήκατε την ιστοσελίδα άρα ψεύδεσθε όταν λέτε “απ ότι είδα”.

    ή, την επισκεφτήκατε αλλά λόγω ιδεοληψίας θέλετε να κρύψετε την αλήθεια, άρα και πάλι λέτε ψέματα, καθώς είναι πασιφανής η προσβολή στο πρόσωπο του Παΐσιου.

    Είναι επιτέλους καιρός, η κριτική, η σάτιρα, και η όποια ελευθερία του λόγου να διέπεται από μια στοιχειώδη κοινή λογική, κυρίως δε να μην υποδαυλίζεται από τις προσωπικές μας ιδεοληπτικές εμμονές και (συγγνώμη για την λαϊκή έκφραση) “κολλήματα”.

    Αν ο γέρων Παΐσιος, ήταν ή δεν ήταν αυτός που ισχυρίζονται οι “οπαδοί” του μπορεί να γίνει αντικείμενο μιας σοβαρής έρευνας. Μέχρι τότε όμως ο κύριος που δημιούργησε την ιστοσελίδα αυτή δεν έχει δικαίωμα να λοιδορεί και να χλευάζει συλλήβδην τον Χριστό, την Παναγία και τα Θεία του Χριστιανισμού γενικότερα. Αν η ιστορία για τον γέροντα Παΐσιο είναι “μαϊμού” να ακούσουμε τα στοιχεία. Αν κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται την μορφή του Παΐσιου για δικό τους υλικό όφελος, να ξεσκεπασθούν και να οδηγηθούν στην δικαιοσύνη εφ’ όσον παρανόμησαν. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου όταν πέρα από κάθε έννοια ηθικής προσβάλλει βάναυσα μερικά εκατομμύρια ανθρώπων που δεν ενοχλούν κανένα επειδή θέλουν να είναι Χριστιανοί.

    Αλήθεια, αφού ο κύριος αυτός ενδιαφέρεται τόσο για την αλήθεια γιατί δεν ασχολείται λίγο και με άλλες θρησκείες, π.χ. Εβραϊσμό, Ισλαμισμό, κλπ; Εκεί να δείτε πόση θρησκοληψία …κατοικοεδρεύει!

  27. [quote name=”παραμάγαζο”]@ για τον κ. Βασιλειάδη, 14:22.
    δεν αναφερόμουνα στον blogger αλλά στον αυθεντικό λέγοντας ότι δεν μου φάνηκε επικριτικός αλλά με αγωνία για το σύγχρονο Χριστιανό.[/quote]
    Προφανώς σας είχα προλάβει αλλά νοιώθατε την ανάγκη να το πείτε. “Το της ανάγκης εστί αδήριτον σθένος.”

  28. επίθεση

    1. εχθρική ενέργεια με στόχο την εξόντωση ή την εξουδετέρωση του εχθρού, την απόκτηση εδάφους ή αγαθού, κλπ.
    2. η άσκηση έντονης κριτικής εναντίον κάποιου
    3. πολύ ενεργητική κίνηση για την επίτευξη ενός στόχου, ειδικά σε ανταγωνιστικό πλαίσιο
    4. (αθλητισμός) η προσπάθεια μιας ομάδας να σκοράρει (σε αντιδιαστολή με το να αμυνθεί απέναντι στην αντίπαλη ομάδα)
    5. η ενέργεια του επιθέτω

    Αν εννοείται το [2] τότε δέχομαι ότι “ασφαλώς δικαιολογείται”

  29. Μια και αναφέρθηκε η εκπομπή του Βαξεβάνη, θα ήθελα να προσθέσω κάποια πράγματα:

    Ο Βαξεβάνης είναι τραγικός όταν προσπαθεί να κάνει τον “θεολόγο” ή επικαλείται τις γνώμες κάποιων “θεολόγων”.
    Λέει καπου ότι θαύματα με βατράχια (μάλλον αναφέρεται σε μια σαύρα που μίλησε στον π. Παΐσιο), κλπ. είναι αίρεση. Σαν να βρήκε μια νέα Ιερά Εξέταση που να καθορίζει μέχρι ποιου σημείου υπέρβασης των φυσικών νόμων μπορεί να φθάσουν τα θαύματα! Στην Εκκλησία όμως μαθαίνουμε πως “ὅπου Θεὸς βούλεται, νικᾶται φύσεως τάξις καὶ τὰ ὑπὲρ ἔννοιαν διαπράττεται”. Δεν μπορούμε να ορίσουμε στον Θεό πόσο θα υπερβαίνει τους νόμους που ο ίδιος έχει θέσει. Υπάρχει στην Π. Διαθήκη και η όνος του Βαλαάμ που μίλησε.

    Λέει αλλού ότι δεν μπορούμε να αποκαλέσουμε τον π. Παΐσιο άγιο, επειδή δεν έχει ανακηρυχθεί από την Εκκλησία. Όμως, πέρυσι, στην τελευταία αγιοκατάταξη, αυτής της αγίας Σοφίας της Κλεισούρας, στην εισήγηση της Κανονικής Επιτροπής προς τον Πατριάρχη αναγράφονται: “Εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν το βασικόν κριτήριον δια την αναγνώρισιν ενός εκδημήσαντος μέλους αυτής ως αγίου τυγχάνει η φήμη αυτού, ήτοι η συνείδησις του πληρώματος της Εκκλησίας περί της αγιότητος αυτού (vox populi)”.
    Δηλαδή πρώτα ένας Άγιος αναγνωρίζεται από τον λαό και μετά από την Ιεραρχία της Εκκλησίας.

    Τέλος, ο 27χρονος λέει ότι δεν πρόλαβε να σατιρίσει τα θρυλούμενα περί π. Παϊσίου κι ενός “μοναχού shaolin”, του Γιωργάκη, υπονοώντας ότι αυτό θα ήταν ένα καίριο χτύπημα κατά της παραφιλολογίας περί Παϊσίου κι ότι μια τέτοια σχέση θα ήταν αδύνατη.
    Έχουν γραφεί διάφορα γι’ αυτό, ελάχιστα έχω διαβάσει, προφανώς έχουν υπερβολές, “σάλτσες” και ανακρίβειες, όμως ξέρω κάποια πράγματα από πρώτο χέρι:
    Το 1976 ο Γιωργάκης, ένας νέος 18-19 ετών, που τον είχε στείλει η μητέρα του στο Θιβέτ, να διδαχτεί τον βουδιστικό μοναχισμό, πήγε στη Σουηδία και συνάντησε τον π. Ευσέβιο Βίττη που ζούσε ασκητικά μέσα στο δάσος. Προσπάθησε να κάνει κάποια φακιρικά, όπως το να αναποδογυρίσει με το βλέμμα του ποτήρια με νερό, κλπ., αλλά είδε πως η ευχή του Γέροντα δεν του το επέτρεπε. Συζήτησε με τον π. Ευσέβιο και κατέληξε: “ο δικός σας Θεός είναι ανώτερος από τον δικό μου”. Μετά πήγε στη Θεσσαλονίκη σ’ έναν πνευματικό, που κι αυτός με τη δύναμη Θεού καταργούσε τα “μαγικά” του, ο οποίος τον έστειλε στον π. Παΐσιο. Ο Γιωργάκης διεπίστωσε πως ο π. Παΐσιος είχε μια δύναμη ανώτερη από τη δική του κι υποσχέθηκε να τον υπακούσει. Ο Γέροντας τον έστειλε στην Ι. Μονή Σίμωνος Πέτρας, να κάνει υπακοή στον π. Αιμιλιανό, τον τότε ηγούμενό της.
    Εκεί τον συνάντησα. Λίγες μέρες πρωτύτερα είχα ακούσει την ιστορία του από τον π. Παΐσιο. Οι σιμωνοπετρίτες μοναχοί μού είπαν πως κάποιες φορές είχε κάνει κάποια “μαγικά” αλλά φοβόταν την πνευματική δύναμη του π. Αιμιλιανού. Ο Γιωργάκης μου είπε για τους δαίμονες που τον χτυπούσαν τα βράδια, γιατί είχε αθετήσει τη συμφωνία τους.
    Μια μέρα, στην απλωταριά της μονής, μιλούσε με δυο δικηγόρους και προσπαθούσε έντεχνα να τους υποβάλει πως κάποιες δαιμονικές ενέργειες ήταν από Θεού. Σκέφτηκα πως ακόμα δεν είχε ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα και άλλα έλεγε στον π. Αιμιλιανό κι άλλα έκανε. Ενημέρωσα τον π. Αιμιλιανό γι’ αυτή τη συζήτηση, κι αυτός τον κατσάδιασε. Κάποιες ώρες μετά είδα τον Γιωργάκη αγριεμένο να περιέχεται την απλωταριά μ’ ένα ξύλο. Τον ρώτησα τι έκανε και μου είπε πως έψαχνε τον Αργύρη, έναν από τους δύο δικηγόρους, γιατί νόμιζε πως αυτός τον είχε “μαρτυρήσει” στον π. Αιμιλιανό.
    Δεν έμεινε πολύ στο Άγιο Όρος. Μετά από κάποιους μήνες τον συνάντησα στο τρένο, στη διαδρομή Θεσσαλονίκη-Βέροια, και τον ρώτησα με τι ασχολείται. Μου απάντησε πως είχε μια σχολή “φιλοσοφίας” στη Βέροια. Έκτοτε δεν τον ξαναείδα.
    (Τα γεγονότα αυτά τα έχω διηγηθεί σε λιγότερους από πέντε ή δέκα ανθρώπους. Γιατί αυτό που μου έμεινε από τον π. Παΐσιο δεν ήταν τα θαύματα ή το διορατικό ή το προορατικό του χάρισμα -είχα προσωπικές εμπειρίες και γι’ αυτά- αλλά η πολλή του αγάπη, η χαρά και η χάρη του Θεού που μετέδιδε. Τον πλησίαζες και, χωρίς να σου μιλήσει, έφευγε ένα βάρος από μέσα σου κι ένιωθες μια χαρά που δεν ήταν απ᾿ αυτόν τον κόσμο. Τα γράφω πρώτη φορά εδώ, με αφορμή την εν λόγω συνέντευξη, και ζητώ συγγνώμη αν κουράζω τους αναγνώστες.)

    Η παραπάνω ιστορία μπορεί να φαίνεται σε πολλούς εξωφρενική και θα τη χρησιμοποιούσε ο ο 27χρονος για να γελοιοποιήσει τον π. Παΐσιο.
    Οποιος όμως έχει μια σχέση με πατερικά συγγράμματα και βίους Αγίων γνωρίζει ότι οι δαίμονες και διάφοροι άνθρωποι που έρχονται σε επαφή μαζί τους μπορούν πολλές φορές να κάνουν υπερφυσικά πράγματα, όσο ο Θεός τους το επιτρέπει. Όσοι όμως έχουν τη χάρη του Θεού, μπορεί να καταργήσουν τις δαιμονικές ενέργειες και να κάνουν ανίσχυρους όσους τις χρησιμοποιούν. Φυσικά κανείς πρέπει να προσέχει πάρα πολύ σε κάποιους ενεργούμενους από τους δαίμονες και να μην πιστεύει τίποτα από τα λόγια τους, γιατί, όπως έλεγε ο π. Πορφύριος, οι δαίμονες μπορεί να πουν 99 σωστά και ορθόδοξα κι 1 πλανεμένο και μ’ αυτό να μπερδέψουν και πλανήσουν όποιον δίνει βάση στα λεγόμενά τους. Όμως εδώ καταγράφω όσα είδα και άκουσα από τους ππ. Παΐσιο και Αιμιλιανό, ανθρώπους των οποίων η σχέση με τον Θεό ήταν φανερή από πολλές άλλες περιπτὠσεις και διδαχές τους.

    Ο κόσμος μας δεν τελειώνει σε όσα βλέπουμε. Υπάρχουν κι οι Άγιοι, οι άγγελοι κι οι δαίμονες που ενεργούν αόρατα. Όσοι, σαν τον 27χρονο και τον Βαξεβάνη, προσπαθούν να κρίνουν πνευματικά ζητήματα με βάση τις περιορισμένες εμπειρίες τους από την αμεσότητα και το πεπερασμένο μυαλό τους, φανερώνουν απλώς τη μικρότητά τους μπροστά στον Θεό και τους αγίους Του.

  30. Διαβαζω τα σχολια της σελιδας αυτης απο το εξωτερικο και με χαρα βλεπω ολα τα καλα στοιχεια του διαλογου: αντιπαραθεση αποψεων, τεκμηριωση κατα το δυνατον, διαφωνιες και συμφωνιες. Ολα αυτα γινανε επειδη καποιος ανεβασε τη σελιδα με τον Παστιτσιο, η οποια ανοιξε τις πυλες των συζητησεων, καποιων καλυτερων και καποιων χειροτερων. Αν η σελιδα του Παστιτσιου εν ειχε επιτραπει καθολου, λογω της προσβολης των θειων, κτλ., ολος αυτος ο εποικοδομητικος και ενδιαφερων σε μεγαλο βαθμο διαλογος δεν θα ειχε γινει ποτε.
    ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΛΟΓΟ στις δυτικες κοινωνιες η ελευθερη εκφραση θεωρειται υψιστο αγαθο, επειδη ο διαλογος οδηγει στην προοδο, ενω η σιωπη μας αφηνει στασιμους. Και ελευθερη εκφραση σημαινει οτι καποιες αποψεις μπορει καποιοι να τις βρουν απο απαραδεκτες μεχρι προσβλητικες. Αλλα πρεπει και αυτες να ακουστουν. Αλλιως εχουμε αδεια μπλογκ και η κοινωνια μας χανει γενικοτερα.
    Καταλαβαινω οτι, οπως γραφει ο κ. Παραδεισης στο αρθρο, αυτο που πρεπει να προστατευτει ειναι η εκφραση των ιδεων και οχι η συκοφαντια η η υβρεολογηση. Ναι, αν καποιος γραφει κατι με μονο σκοπο το να ασκησει βια και να τραυματισει ψυχολογικα καποιον αλλο, η να υποκινησει οποιο αλλο ειδος αμεσης η εμμεσης βιας, ο νομοθετης εχει δικαιωμα, και υποχρεωση, να παρεμβει. Αλλα νομιζω στην περιπτωση αυτη ο 27χρονος προβαλει ξεκαθαρα τις αποψεις του (χιουμοριστικα η οχι ειναι νομιζω ασχετο στην περιπτωση αυτη). Και αυτο πρεπει να προστατευτει και οχι να εκδιωχθει, αναξαρτητα με το τι πιστευουν τριτοι για τις αποψεις αυτες.

  31. Και αυτο πρεπει να προστατευτει και οχι να εκδιωχθει, αναξαρτητα με το τι πιστευουν τριτοι για τις αποψεις αυτες.

    Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση οι “τρίτοι” είναι η πλειονότητα των συμπολιτών του. Θα μπορούσε να προβάλει κόσμια τις απόψεις του, όχι με αυτό το δήθεν “χιουμορ”, τον χλευασμό και τη συκοφαντία.
    Ας πρόσεχε!

  32. [quote name=”Δημητρηs Δ”]ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΛΟΓΟ στις δυτικες κοινωνιες η ελευθερη εκφραση θεωρειται υψιστο αγαθο, επειδη ο διαλογος οδηγει στην προοδο, ενω η σιωπη μας αφηνει στασιμους.[/quote]

    Την ελευθερία της έκφρασης προασπίζονται ως «απεριόριστη» οι δυτικές κοινωνίες μόνο όταν πρόκειται για τήν_ ε π ι θ ε τ ι κ ή_ εκδίπλωση του [b]δικού τους[/b] λόγου.
    Ας θυμηθούμε όμως το πολύνεκρο πλήγμα, εν έτει 1990, κατά του τηλεοπτικού σταθμού Βελιγραδίου, με την απίστευτο προαναγγελία ότι… ο σταθμός θα βομβαρδιζόταν επειδή… έλεγε ψέματα!
    Για να καταλάβουμε με τι ακριβώς πολιτισμό έχουμε να κάνουμε.

    Η [i]φυσική[/i] αυτή βία κυοφορείται, ασφαλώς, μέσω της [i]συμβολικής[/i]: Ως «ελευθερία έκφρασης», οι κοινωνίες αυτές, εννοούν (όχι την ελευθερία να διαδίδουν τις Απόψεις τους – την οποία ουδείς αμφισβητεί) εννοούν, λοιπόν, κυρίως την ελευθερία να [b]παραμορφώνουν[/b]… δ ι κ α ι ω μ α τ ι κ ά_ την Εικόνα τού… άλλου.
    Πρόκειται για «δικαίωμα»_ κ α τ ά_ β ά ρ ο ς_ τής [b]ετερότητας[/b] – μια απίθανη θεωρητική σύλληψη.
    [b]Είναι δικαίωμά μου – λένε – να προπηλακίζω, επί συμβολικού πεδίου, καθέναν που το Είναι του δεν μου αρέσει: Καθέναν που δεν είναι όπως είμαι εγώ![/b]

    ΥΓ: Το αδιήγητο ωστόσο είναι ότι βρίσκονται φοιτητές των πανεπιστημίων τους οι οποίοι διδάσκονται (επί χάρτου) αυτή την ολοκληρωτική (επί κοινωνικού πεδίου) θεωρία, χωρίς να συνειδητοποιούν καν τι ακούνε.
    Είναι η παιδεία της «κριτικής σκέψης» – κατά τα άλλα.

  33. Συμφωνω οτι υπαρχουν καλυτεροι και χειροτεροι, ευγενικοι και αγενεις τροποι για να εκφρασει κανεις τις αποψεις του, και οτι ο συγγραφεας του Παστιτσιου δε φαινεται να ασχοληθηκε πολυ με την ευγενεια (για να το πω εγω ευγενικα). Αλλα αυτο ειναι ασχετο με το αν καποιος εχει το δικαιωμα εκφρασης. Καλο θα ηταν να ειναι ολοι κοσμιοι στην εκφραση των αποψεων τους, αλλα δεν υπαρχει τετοια νομικη η κοινωνικη υποχρεωση, ουτε θα επρεπε να υπαρξει απο την πλευρα του κρατους. Και η κακογουστια ειναι πολυ ασχημο πραγμα και πολλες φορες μου χαλαει τη μερα οταν βλεπω κακογουστα πραγματα, θα προτιμουσα αυτοι που τα κανουν να μην τα εκαναν ποτε, αλλα δε νομιζω οτι ειμαι θυμα εγκληματος.
    Οσον αφορα το οτι οι τριτοι ειναι η πλειοψηφια, δεν πιστευω οτι η αριθμητικη κανει καποια διαφορα. Ισα ισα, η ελευθερια της εκφρασης εισηχθηκε σε πολλα δημοκρατικα καθεστωτα ακριβως για να μπορουν να εκφραστουν αποψεις αντιθετες σε αυτες της πλειοψηφιας. Η πλειοψηφια δεν εχει προβλημα να εκφρασει τις αποψεις της.

  34. Αγαπητέ Theo
    Κανείς δεν αμφισβητεί την σχέση σου με τον π. Παϊσιο. Εδώ δεν συζητάμε την αγιότητα του γέροντα. Οπότε δεν χρειάζεται να μας εξιστορήσεις τα θαύματά του. Το ερώτημα είναι αν μπορεί κάποιος να εκφραστεί χρησιμοποιώντας, αυτό που για κάποιους είναι ιερό, ώστε να πει αυτό που θέλει. Μπορεί το χρησιμοποιήσει και αν υπάρχουν όρια που είναι αυτά;
    Τώρα για το θέμα των δαιμόνων και της πλάνης που προκαλούν, έχω να πω πως γι΄αυτό η εκκλησία μας έχει τον διάλογο και οι αποφάσεις παίρνονται συνολικά από ΟΛΟΚΛΗΡΗ την εκκλησία και όχι από μικρές σέκτες ή ακόμα χειρότερα από “φωτισμένα” άτομα.
    Και για να το τραβήξω ακόμα πιο πέρα θα σου πω πως, η Ορθόδοξη εκκλησία από τότε που έπαψε να κάνει οικουμενικές συνόδους, κατάντησε ένα απολίθωμα του παρελθόντος και βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, στα όρια του να γίνει μια τεράστια αίρεση.

    Αγαπητέ Γιώργο Καστρινάκη

    Μη μπερδεύεις τις λάθος συμπεριφορές κατά την εφαρμογή μιας έννοιας, με την ίδια την έννοια. Για παράδειγμα άλλο πράγμα ο χριστιανισμός και άλλο οι πράξεις κάποιων που στήνουν ιερές εξετάσεις.

    Για μένα χριστιανισμός σημαίνει διάλογος, ελευθερία και αγάπη. Ο χριστιανός δεν βγάζει μίσος ενάντια του άλλου και ικανοποίηση επειδή θα τιμωρηθεί κάποιος με διαφορετική άποψη. Αντίθετα θα πρέπει να έχει μια έντονη υπαρξιακή αγονία για το γιατί και πως. Γιατί δεν είναι ταιριαστός με τον άλλο και πως θα γίνει.
    Δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί κάποιος “καλός χριστιανός” να έχει ηρεμία στον “παράδεισο”, αν ξέρει ότι έστω και ένας άνθρωπος τυραννιέται μακριά του; Εννοώ πως κάποιοι μακάριοι στην ατομική διαδρομή σωτηρίας τους βλέπουν τον άλλο μόνο σαν αντίπαλο που πρέπει να τον συνθλίψουν και όχι σαν συνοδοιπόρο που πρέπει να βρουν τρόπο να συνυπάρξουν. Αυτό που εγώ βιώνω στην εκκλησία μας είναι πως κανείς χριστιανός δεν πρέπει να χαίρεται με την παραδειγματική τιμωρία του άλλου και δεν λέει “το άξιζε”.

  35. [quote name=”Ay8entikos”]Εννοώ πως κάποιοι μακάριοι στην ατομική διαδρομή σωτηρίας τους βλέπουν τον άλλο μόνο σαν αντίπαλο που πρέπει να τον συνθλίψουν και όχι σαν συνοδοιπόρο που πρέπει να βρουν τρόπο να συνυπάρξουν.[/quote]

    Μα δεν το βλέπετε, ούτε αυτή τη φορά, ότι [i]διαπράττετε[/i] αυτό συγκεκριμένα το οποίο [i]καταγγέλλετε[/i]; Διεκδικείτε την “τελευταία λέξη” – επαναλαμβανόμενος, ξανά και ξανά – μόνο και μόνο για να “βάλετε στο στόμα” αλλά και στη βούληση τού άλλου ([i]βλέποντάς τον[/i], λοιπόν, [i]σαν αντίπαλο[/i]) εκείνα ακριβώς τα οποία θα σας συνέφεραν να είχε πει, προκειμένου να τον συνθλίψετε.

    Θα επαναληφθώ, κατ’ ανάγκην, κι εγώ:
    «Από πλευράς μου, επισημαίνω μόνο – με_ π ε ι σ τ ή ρ ι ο_ τις [b]παρεμβάσεις[/b] σας σ’ αυτήν, ειδικά, τη σελίδα – ότι εκφράζετε άποψη (με τιμωρητικά μάλιστα μοτίβα, όσον αφορά τους αντιρρησίες) χωρίς, παρά τούτο, να κατανοείτε – μία προς μία φορά – ό,τι λέτε.»

  36. Αγαπητέ “αυθεντικέ”,
    Έχω την αίσθηση πως καταλαβαίνεις ό,τι θέλεις.

    1) Δεν έγραψα για κανένα “θαύμα” του π. Παϊσίου. Απλώς αναφέρθηκα σε κάτι που βίωσα από πρώτο χέρι, για να δείξω ότι όταν κριτικάρουμε κάποιον για τον οποίο μεγάλο μέρος του πληρώματος της Εκκλησίας μαρτυρεί οσιακή βιοτή δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα κριτήρια του χ δημοσιογράφου ή του ψ εξυπνάκια νεαρού. Οφείλουμε να έχουμε υπ’ όψιν την παράδοση της Εκκλησίας και τα δικά της κριτήρια.

    2) Για το θέμα των δαιμόνων και της πλάνης που προκαλούν υπάρχει η σχετική πείρα και διδασκαλία της Εκκλησίας. Σε ποιον διάλογο αναφέρεσαι δεν μπορώ να καταλάβω.
    Και φυσικά αυτοί που μπορούν να διακρίνουν τι είναι δαιμονικό, τι ανθρώπινο, τι θεϊκό είναι όσοι έχουν φτάσει στα πνευματικά μέτρα αυτής της διάκρισης, δηλαδή τους έχει δοθεί το χάρισμα από τον Θεό να εξετάζουν “νεφροὺς καὶ καρδίας”. Κι οι ππ. Παΐσιος και Πορφύριος ήταν απ’ αυτούς, και το μαρτυρούν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που τους γνώρισαν. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για ν’ ανακηρυχθούν Άγιοι, κι είναι ήδη στη συνείδηση του πιστού λαού, από αυτήν του Οικουμενικού Πατριάρχη μέχρι αυτήν της αγράμματης κυρούλας. Αν εννοείς αυτούς γράφοντας για “μικρές σέκτες” ή για “”φωτισμένα” άτομα”, εξήγησέ μας, σε παρακαλώ, ποιες είναι αυτές οι “σέκτες”.
    (Φυσικά άλλο οι δύο προαναφερθέντες, κι άλλο οι διάφοροι αυτόκλητοι “Γέροντες” και “φωτισμένοι” που κυκλοφορούν σήμερα.)

    3) Στις Οικουμενικές Συνόδους οι αποφάσεις δεν παίρνονται με τις “δημοκρατικές διαδικασίες” όπως τις εννοούμε σήμερα. Κάποιοι συμμετέχοντες που έχουν γνωρίσει τον Θεό “γνωστῶς καὶ εὐαισθήτως” κι έχουν αποκτήσει τη διάκριση που προανέφερα πείθουν τους άλλους για το αν κάποιες διδασκαλίες είναι Ορθόδοξες ή αιρετικές και η Σύνοδος, έχοντας εμπιστοσύνη σ’ αυτούς, αποφαίνεται ομόφωνα.

    ΥΓ. Το πώς αποφαίνεται η Εκκλησία φαίνεται στα φράση της τελευταίας Οικουμενικής Συνόδου (αυτής που δικαίωσε τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά) που περιέχονται και στο “Συνοδικόν της Ορθοδοξίας”: «[i]κατά τας των αγίων θεοπνεύστους θεολογίας και το της Εκκλησίας[/i] [δηλαδή, των πιστών] [i]ευσεβές φρόνημα[/i]». Κι όσο υπάρχουν Άγιοι που θεολογούν θεόπνευστα, η Εκκλησία δεν καταντά “[i]ένα απολίθωμα του παρελθόντος[/i]”, πολλώ δε μάλλον, δεν είναι δυνατόν να γίνει αίρεση, ούτε μικρή ούτε τεράστια. Γιατί η Εκκλησία είναι η Θύρα και η Οδός προς τον Θεό καί, όπως μας διαβεβαιώνει ο Ίδιος, “πῦλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αύτῆς”.

    Για το θέμα του αν μπορεί κάποιος να εκφραστεί χρησιμοποιώντας, αυτό που για κάποιους είναι ιερό, ώστε να πει αυτό που θέλει, και αν υπάρχουν όρια, νομίζω πως γράψαμε αρκετά εδώ. Δεν χρειάζεται να επαναλαμβανόμαστε.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here