Παραπονεμένα λόγια

0
1368

Ό ὀλιγόζωος συγγραφέας Στέφανος Γρανίτσας ταν Βουλευτής, ταν γκατέλειψε τ δρανα το Κοινοβουλίου γι ν πάει θελοντικ ν πολεμήσει γι τν πελευθέρωση τς πείρου. Σήμερα εναι σχεδν μνημόνευτος, ν κα ο φιλογενες συντοπίτες του, πο δν εναι μικρόψυχοι, πως συνήθως εναι ο γραμματικοί, δν τν λησμονον. Διάβαζα τς προάλλες τν θησαύριστη νεκρολογία του, γι κενον πο μ τ τριάντα τέσσερα κρουστ χρόνια του μς θωρε δ κα δεκαετίες πορημένος π τ εκονοστάσι το νέου λληνισμο.

Τ 2020 συμπληρώθηκαν 150 χρόνια π τ γέννηση το Παύλου Μελ. πέτειος πέρασε στ μουλωχτά. Κατανοητό. Τί κριβς ν πομε μες γι τ ρχοντόπουλο πο παράτησε τ βολή του κα γυρόφερνε ξενηστικωμένος στς λασπουρις τς Μακεδονίας γλυκομιλώντας στν κόσμο; Γι τ ρχοντόπουλο πο λλο θάφτηκε τ σμα του κι λλο κεφαλή του. γριευτικ πράγματα, θ μο πετε. λλ π τ κόκκαλα δν τραγουδμε πς εναι βγαλμένη χιλιάκριβη;

Τραγουδμε λλ δν παίρνουμε τος μετρητος τ λόγια. Παραψήλωσε, π τν πολ πομάγευση νος μας κα παρακομε τος ποιητές. κομε τος πραματευτς μ διδακτορικό, παραθεωρώντας τι θνικ ταυτότητα δν κφράζεται μ συσχετισμος δυνάμεων λλ μ τν περιφρόνησή τους.

Δν θέλω ν π μόνο πς ο ποκοτις εναι ,τι χουμε γι ν μ ντρεπόμαστε. Θέλω ν π πς ψυχώνονταν ο νθρωποι γι’ ατς χοντας βωμος κι στίες – πάντως χι airbnb κι ξυπνα τραπεζικ προϊόντα.

Καταλαβαίνω πς δν εναι καθόλου λκυστικς ατς ο πισημάνσεις λλ δν χω λλον τρόπο. λλωστε κα τ τραγούδια μας παραπονεμένα λόγια χουν γι’ ατ κα μς συνέχουν.

ν θνικ ταυτότητα εναι συνισταμένη πιμέρους ταυτοτήτων (γλώσσα, πίστη, μικρ κα μεγάλη πατρίδα) κα ο δεσμο πο π ατς κα τς δοκιμασίες τους φαίνονται, νομίζω τι θνική μας ταυτότητα δν εναι παρ τ παραμορφωμένο πείκασμα νς λλοτινο αυτο μας.

Τ κουτσουρεμένο κράτος πο προέκυψε π τν πανάσταση κα τν χειραγώγησή της ταν να τεροκαθοριζόμενο κι ποτελς κράτος, τ ποο μάλιστα ταν τόσο πηρμένο πο προσκαλοσε τος κτς λλάδος λληνες ν μετοικίσουν σ ατό, ν θελαν ν λογίζονται λληνες! Κάνοντας μως ταμεο, κα παρ τς νίοτε γαθς κα φιλότιμες προσπάθειες κάποιων λειτουργν του, βρίσκουμε τν λληνισμό, χι μόνο συρρικνωμένο γεωγραφικ λλ σ ποδρομή, λότελα ξεστρατημένο, ν κκίζεται κα ν πιχαίρει γι τν λίγο-πολ νεπίγνωστο φελληνισμό του!

Γι πολλ χρόνια στόσο, ρήμην τς κρατικς πολιτικς, σχεδν λαθροβίωνε θνικ ταυτότητα. Δν ναφέρομαι στς πετειακς ρητορεες. πρχε μι δραία περηφάνια καταγωγς πο σο γράμματη κι ν ταν, ξερε τι γι’ ατ τ μάρμαρα, πο σχάτως νοικιάζουμε ν τν Οκουμένη, ταν πο βάνανε τ κεφάλι τους στν τροβ ο παπποδες μας. Δν πρόκειται γι λυρικ πιτήδευση λλ γι μολογία μις σωρευμένης μπειρίας μ σύλληπτο στορικ βάθος. Ατ περηφάνια ταν πού, κόμη κα μετ τ Μικρασία, κατόρθωσε τ πος το ’40 κα τς θνικς ντίστασης. Ατ περηφάνια κατόρθωσε τν ποποιία το κυπριακο λληνισμο, ταν μούστακα παλληκαρόπουλα τ βαζαν μ μιν ατοκρατορία.

Μετ τ πράγματα πραν τν κάτω βόλτα. Παρότι πολυμήχανοι μηχανούσαμε ν μέσ τν μηχανν. περηφάνια γινε κομπασμς πο κατέληξε στ σημεριν ερω-ζορμπαλίκι πού, ταν δν ναρωτται ρητορικ «ξέρεις ποιός εμαι γώ», ποστρέφεται σχετλιαστικ ατ πο εμαστε. Στν ρχ πετάξαμε χαριτωμένα τ σκούφια μας κι ν συνεχεί φτάσαμε ν μν ξέρουμε ποθε βαστάει.

Προφανς εναι κα γενεαλογικ τ ζήτημα. Στν ερωπαϊκ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ κοινότητα εσήλθαμε σν φτωχο συγγενες, παρότι βαυκαλιζόμαστε τι μς δεξιώθηκαν ς προπάτορες. Μς στένευε βαλκανικ φορεσιά μας, γι’ ατ διαλαλούσαμε μ λαφρότητα –κι χι π καημό– πς εναι δυστυχία τ ν εσαι λληνας. Κα τ χάσμα ατο πο εμαστε κι ατο πο μς παρήγγειλαν ν γίνουμε μεγάλωνε, θέριευε κα μς κατάπινε λαχτάρα ν τ καταφέρουμε. Κα τ μισοκαταφέραμε. Μόνο πο ατ πο κάποτε μς κρατοσαν κα μς συγκροτοσαν ξοβελίσθηκαν σν παλιακ γιναν φολκλόρ, ν κόβει εσιτήρια παραχάραξη στος τουρίστες.

λλ πς ν τ κάνουμε; Τ τριάρι στο Ζωγράφου δν εναι μικρ πατρίδα. Οτε ο πεντάλεπτες θιμικς πισκέψεις στος ναούς, εναι κκλησιασμός. Οτε τ greeklish εναι γλώσσα. Σπασμένες λέξεις εναι. Κα διαφορετικ δν θ μποροσε ν εναι. ταν τρς κουκιά, κουκι μολογς.

λα ατ βεβαίως γιναν νεπαισθήτως. νεπαισθήτως μείναμε ρφανοί, νυποψίαστοι μάλιστα γι τ συνέργειά μας στ συντελεσμένη πατροκτονία.

Εναι πο ο νεκρο εναι πάντοτε βολικοί. Νομίζουμε μάλιστα τι κινητον κα δν μιλον. Θεόκουφοι μες σ’ κενο τ τρίξιμο πο κάποιοι τ επαν φων πατρίδας κα τ στόλισαν μ ναθήματα ραα. μες ξοδευόμαστε στ θανατίλα τν περίκλειστων αυτν μας. Στ θανατίλα, χι στό ζωοποιό πένθος γι’ ατό πο χάσαμε κα γι’ ατ πο βρήκαμε. Δν εναι ραιότητα τς γιότητας τ ζητούμενο λλ δονοθηρικ χρησιμότητα. Γι’ ατό κα κανένα σκίρτημα. Μόνο δημονία ν μς δεξιωθον κα πάλι ο γορές. Τέτοια κα τόση ξάρτηση π τς δόσεις!

π τν λλη, ντ ν παίρνουμε στ σοβαρ τος δοσατζδες, σως εναι σοφότερο ν πάρουμε στ σοβαρ τος ποιητές:

Τν ργ τν νεκρν ν φοβστε κα τν βράχων τ γάλματα!

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Θεόδωρου Καράογλου.

Δημοσιεύθηκε στο τχ 333 (Φεβρουάριος 2021) του περιοδικού “Πειραϊκή Εκκλησία”, μέσα στα πλαίσια του αφιερώματος «Η εθνική ταυτότητα σήμερα».

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here