Ο Στέλιος Ράμφος στις ”Αντιθέσεις”

35
134

Ο δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Σαχίνης συζήτησε με τον κ. Στέλιο Ράμφο την Παρασκευή  11 Μαρτίου του 2011 στο κανάλι Kρήτη ΤV για την κρίση στην Βόρεια Αφρική, την εποχή της επικοινωνίας,  το Μνημόνιο, την κρίση της ευρωζώνης, το Ελληνικό “πρόβλημα” και πολλά άλλα.

 “κατεβάστε” εδώ το αρχείο ΗΧΟΥ της συζήτησης με δεξί “κλίκ” & save target/link as

35 Σχόλια

  1. Kosta,
    I don’t know how to thank you for your contribution putting the video on antifono.
    Did you see it yourself?
    Love, Lambros
    p.s. see if you can get a cd of the lecture Ramfos gave in the public hall in Heraklion
    1000 thanks

  2. Για έναν μαθηματικό, αρκεί να βρει ένα αντιπαράδειγμα που ν’ αποδεικνύει ότι μια πρόταση δεν ισχύει, ώστε ν’ αποδείξει ότι η συγκεκριμένη πρόταση δεν ισχύει γενικά.

    Με αυτή την σκέψη, θεωρώ ότι ο κ. Ράμφος, υμνητής πια της ατομικότητας και της Νέας Τάξης Πραγμάτων, έχει αποκτήσει έναν βαρύτατα δογματικό λόγο, διάτρητο σε πολλές περιοχές του.

    1. Αρχικά αναφέρεται στο 1204, και δικαιολογεί τους Φράγκους (“λατίνους”, όπως τους ονομάζει, αγνοώντας ίσως ότι άλλοι οι λατινόφωνοι Ρωμαίοι και άλλοι οι λατινόφωνοι Φράγκοι!) για τα φρικιαστικά τους εγκλήματα, και την κλοπή του μεγαλύτερου μέρους του πλούτου της Ρωμανίας, λόγω ενός “πογκρομ που προηγήθηκε σε βάρος τους”.

    Αγνοεί φυσικά τα εμπορικά προνόμοια που είχαν αποκτήσει οι Ενετοί και οι Γενοβέζοι, τα οποία εκμετταλεύθηκε ο (Φράγκος-)Πάπας, σε βαθμό να προκαλείται αργή και βασανιστική σήψη στην οικονομία της Αυτοκρατορίας.

    2. Μιλάει για το filioque με έναν τέτοιο τρόπο που καθίσταται άμεσα Αιρετικός. Αποφεύγει ν’ αναφέρει ότι το filioque το προσέθεσε ο ίδιος ο Καρλομάγνος, αφήνοντας άναυδο τον πάπα Λέοντα ΙΙΙ, όπου τον έστεψε απλά “Αυτοκράτορα Ρωμαίων”, χωρίς να έχει στο νου να αποκυρήξει τους Ρωμαίους της Πόλης ως “Γραικούς Αιρετικούς” (γρεκορουμ ερρορουμ).

    Αγνοεί ο κύριος Ράμφος τις εθνοκαθάρσεις του Καρλομάγνου, και των διαδόχων του, σε βάρος των Ρωμαίων, μέχρι το 1054, όπου όλοι ονομάστηκαν “βιλάνοι”, ενώ “Φράγκος” σήμαινε πια “ευγενής”.

    Θεωρεί τα “πογκρομ”, όπως τα χαρακτηρίζει, “σε βάρος τον Λατίνων”, προϊόν παρθενογένεσης.

    3. Κάπου αλλού (στο ΣΚΑΙ, στις γνωστές εκμπομπές για το ’21), ανέφερε τον Θωμά τον Ακινάτη σαν μέγα στοχαστή, που προώθησε την ατομικότητα. Ο Ακινάτης είναι μετριότατος, μπροστά στους γίγαντες της Ρωμαϊκής διανόησης. Δεν χρειάζεται καν να το πιάσει το θέμα η ταπεινότητά μου: οι συγγραφείς αναδεικνύονται μέσω τον κειμένων τους.

    4. Η ατομικότητα εξιδανικεύεται από τον κ. Ράμφο, που δεν διστάζει να βάλει βούτυρο στο ψωμί των εγκληματιών του σημερινού αδίσταχτου Καπιταλισμού. Η κοινότητα, για τον φιλόσοφο, είναι ο τόπος όπου χάνεται το Εγώ, το παρόν και το μέλλον.

    Παύση

  3. Ναί αγαπητέ Λάμπρος,οτιδήποτε Αυτός Εφα,πρεπει να γινει γνωστό,νά απελευθερώσει.Ο Ράμφος είναι θεός.Τούς νίκησε όλους.Κατατρόπωσε το Γιανναρά,μάς βάζει στήν ιστορια.Μιλάμε κάνει θαύματα.Αναγεννήθηκε καί τό αυτό επιθυμεί καί γιά μάς.Είναι ο πρώτος νεοέλληνας πού ενσάρκωσε τό λαικό λόγο.Αλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τά ρούχα αλλιώς.
    Μέ αγάπη.

  4. Θα διαφωνήσω με τον Ράμφο στο σημείο στο οποίο ισχυρίζεται ότι η δημοκρατία και ο ελληνικός πολιτισμός έχει μεταφερθεί στην δύση.
    Όφειλε να έχει υπόψην του το γεγονός, ότι στην δύση η λέξη κοινωνία έχει ταυτιστεί με την επι-κοινωνία. Πρόκειται λοιπόν για μια ρυθμιστική λειτουργία του πολιτεύματος η οποία έχει την βάση της στην θεσμική κατοχύρωση του ατόμου, ως όντος πλήρως ξεκομμένο από το περιβάλλον του. Η επικράτηση του ατόμου έναντι της κοινωνίας, μόνο στα πλαίσια μιας νομοκρατίας μπορεί να επιτευχθεί. Η κοινωνία έχει μειωθεί σε ένα σύνολο επι-κοινωνούντων ατόμων, για αυτό και έχει εξελιχθεί ταχύτατα η τεχνολογία μεταφοράς της πληροφορίας, αλλά και η διαθεσιμότητά της, κάτι το οποίο υπερενισχύει το άτομο (personal computer) έναντι της κοινωνίας.
    Στην δύση λοιπόν έχει επιβληθεί η Νομοκρατία, μια εν δυνάμει δημοκρατία και όχι η ελληνική δημοκρατία του αποτελέσματος!

  5. Ένας πολιτικός είναι ο άνθρωπος που δίνει απαντήσεις. Ο δημοσιογράφος από την άλλη, είναι αυτός που θέτει τα ερωτήματα. Πριν έναν αιώνα η Κρήτη μας έδωσε έναν πολιτικό που μας χάρισε τις απαντήσεις του. Γιατί αυτό ήθελε τότε η εποχή. Ήθελε νέες απαντήσεις. Τώρα στη σημερινή εποχή, αυτή την νέα μεταβατική εποχή, ένας δημοσιογράφος μας είναι απαραίτητος για να θέσει τα ερωτήματα. Να θέσει πια τα νέα ερωτήματα. Ελπίζω όπως κάποτε ένας πολιτικός ανέβηκε από την Κρήτη στο αθηναϊκό προσκήνιο, έτσι και ο κύριος Σαχίνης, να βρει ένα βήμα πανελλήνιας εμβέλειας. Είναι απαραίτητος.

  6. Ο παπόδουλος, αιρετικός,μωρός (όπως όλοι οι φιλοσοφοι αλλωστε) Ραμφος συνεχίζει τον αντιορθοδοξο μισος του. Ως αιρετικός θα πρέπει να αφορεσθέι απο την Αγια ημων Εκκλησια και θα πρεπει να υποστει και άλλου ειδους τιμωιριες τις οποίες ήξεραν καλα οι ένδοξοι προγονοι μας οι Βυζαντινοι.

  7. Γιατί γίνεσαι τόσο είρωνας; Ο Ράμφος προπαγανδίζει υπέρ της Νέας Τάξης Πραγμάτων, η οποία καταστρέφει αυτή την στιγμή τον απλό κοσμάκι στην πατρίδα μας… προκειμένου να ενισχύσει τις θέσεις του, διαστρέφει και αλλοιώνει ιστορικά γεγονότα, όπως αυτό της 4ης Σταυροφορίας και, πιο πριν, του filioque. Δεν αναφέρεται στον Καρλομάγνο, που πρόσθεσε το filioque, ούτε στον Βίο και την Πολιτεία του…επίσης, αυτά που λέει για τον Λουκά Νοταρά δεν τα γράφει σωστά, αλλά ας μην ανήξουμε άσχετες συζητήσεις εδώ, διότι το θέμα μας είναι η κατάντια του Ράμφου, που αποδείχτηκε μεροκαματιάρης (βλέπε την συμμετοχή του στις εκπομπές του ΣΚΑΙ).

    Το να είσαι φιλόσοφος ίσως ναι, σε κάνει αιρετικό. Το να είσαι αιρετικός, για να φαίνεσαι φιλόσοφος όμως, δείχνει πόσο μικρός είσαι…

    Α, και για να μην το ξεχάσω: επειδή έχεις μπερδέψει τα μπούτια σου: μπέρδεψες την φραγκική Εκκλησία, την Ιερά της Εξέταση (στην οποία ΔΕΝ αναφέρεται ο κκ Ράμφος…) με την ρωμαϊκή Εκκλησία, την Ορθόδοξη: στην δεύτερη, έρχεται ο τελευταίος εξόριστος Πατριάρχης, από τους Φράγκους, πριν την απελευθέρωση της Πόλης από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο, και νουθετεί τον βασιλιά “στα των Ρωμαίων έθη δεν αρμόζουν τα βασανιστήρια και οι ανακρίσεις” (βλέπε πρώτο βιβλίο Chronicon Maius, Μελισσηνού).

  8. Καλός ο κ. Ράμφows αλλά θα ήθελα να παρατηρήσω πως εάν τεθούν οι σκέψεις του στον σκληρό ενός μέτριας χωρητικότητας Vortex L της Power Lindis FLA με compact (τι άλλο) μικροεπεξεργαστή Spectra S510 (προσοχή στις κινέζικες-ναμέζικες απομιμήσεις!), τότε δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες ότι τα flex-woosers των συσκευών του ακροατηρίου, που εξακολουθούμε να αποκαλούμε (άκουσον άκουσον) “εγκεφαλικά κύτταρα”, θα αποδειχτούν αρκετά εύθραυστα για να αντέξουν την απαιτούμενη fuzzy-notion functionalization.

    Φαντάσου δηλαδή τι θα γίνει ειδικά στην εποχή συγκομιδής των πυγολαμπίδων, που διανύουμε παραδοσιακά από τις 29 Απριλίου!

    Κάποιοι αδαείς έχουν πει πως θα μπορούσε να υπάρξει, αν όχι λύση, πάντως διέξοδος με τη ήπια (χα!) χρησιμοποίηση του χειριστηρίου RoughTr-SC σε εφαρμογή (εννοείται!) Wooser Flow … αρκεί μόλις πατάς enter να πληκτρολογείς css formal assets κάτω δεξιά.

    Όμως, ακόμα κι αν ίσχυε αυτό, αυτοί οι “μεσσίες” ξεχνάνε πως πάντοτε μαζεύουμε τις πυγολαμπίδες μας τελευταία στιγμή (κλασικό ελληνικό σύμπτωμα). Έτσι η Terkel πρόσβαση στα R-Flex και T-Flex του Buster 567 χάνει τρομερά πολύ σε ευκρίνεια (μιλώ εκ πείρας), γι’ αυτό και όλη αυτή η γκρίνια στα ελληνικά ιστολόγια σχετικά με τις παραμέτρους των Media Corporate Offensers.

    ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΜΩΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΤΑ PIVOT-SPINERS! Τυπική αλλά φθηνή δικιολογία…

    Για όσους/όσες ενδιαφέρονται για κάτι περισσότερο, το όλο θέμα αποτυπώνει με οξυδέρκεια το συγκινητικό “Tikurilla North” του ξεχασμένου Winethorp Molina (5/3/1963-17/8/1964).

  9. “Ο παπόδουλος, αιρετικός,μωρός (όπως όλοι οι φιλοσοφοι αλλωστε) Ραμφος συνεχίζει τον αντιορθοδοξο μισος του.”

    και εσύ το ανθελληνικό σου…

  10. Ο Winethorp Molina ((5/3/1963-17/8/1964) ήταν το όνομα της πειραματικής προσωπικότητας με την οποία η “οικαστικός” Debora T. Pellie προσπάθησε να σπάσει τα διαφυλικά στεγανά μεταξύ 3ης και
    5ης μετά-ταυτότητας στο πεδίο Beckersmith. Δεν τα κατάφερε (εννοείται! εξαρχής δεν είχε υπολογίσει ότι το ρευστό Bechersmith θα απέκλειε τέτοιας δομής παραμορφώσεις των higgs σωματιδίων του) κι έτσι έμεινε παγιδευμένη σε μια “μέση κατάσταση” (fluxus/non-fluxus) για περίπου 10 χρόνια. Για να το πω τελείως ωμά: σταμάτησε να ποτίζει τους αγαπημένους της ιβίσκους!!! Εάν ο κ. Ράμφows είχε υπόψη του τη συγκεκριμένη “οικαστικό”, θα μπορούσε να γίνει δραματικά σαφέστερος.

  11. “στα των Ρωμαίων έθη δεν αρμόζουν τα βασανιστήρια και οι ανακρίσεις”

    ναι; για αυτο του αγιου Μαξιμου τον θεωρησαν αιρετικο και του εκοψαν το δεξι χερι και την γλωσσα και τον εστειλαν εξορια στην ανατολη? Για να μην μιλησουμε για τα βασανιστηρια των ¨ελληνιζοντων” και γενικα των μην ορθοδοξων. ολοι οι ιουδαιοχριστιανοι δυτικοι και ανατολικοι τα ιδια σκατα ειναι..

  12. [quote name=”Βασιλης”] Για να μην μιλησουμε για τα βασανιστηρια των ¨ελληνιζοντων" και γενικα των μην ορθοδοξων. ολοι οι ιουδαιοχριστιανοι δυτικοι και ανατολικοι τα ιδια σκατα ειναι.. [/quote]

    Αυτά έχουν καταγραφεί και συζητηθεί και σε σχόλια άλλων άρθρων του “Αντίφωνου” (“Ο κρυφοχριστιανός, “1821, Σκάι, αλήθεια – Είναι ο καιρός ώριμος…”, “Ούτε δεξιός εθνισμός, ούτε αριστερός διεθνισμός…”, κλπ.), με τους αρχαιομανείς να ισχυρίζονται ανιστόρητα πράγματα, να παραπέμπουν σε άρθρα που άλλα γράφουν απ’ αυτό που εκείνοι δηλώνουν, να πλαστογραφούν την Ιστορία, να μην μπορούν να αποδείξουν από τις πηγές τα δήθεν “εγκλήματα” του χριστιανισμού και του κλήρου (κι εδώ μιλάμε για την Ορθοδοξία), κλπ. Τους έχω ελέγξει και συνήθως σταματούν. Τους έχω προκαλέσει να αναφέρουν σφαγές παγανιστών -αυτός ο όρος επικρατεί στην επιστήμη για τους “ελληνίζοντες”- εκτός από μια ή δυο μεμονωμένες περιπτώσεις-πρόσωπα, αλλά δεν βρήκαν καμία πηγή που να τους δικαιώνει.
    Διάβασε, αν θέλεις, κάποια από τα σχόλιά μου εκεί.

    Αλλά η ίδια καραμέλα συνεχίζεται: “Οι κακοί και σκοταδιστές χριστιανοί που βασάνισαν, έσφαξαν, έκαψαν τους καλούς και ορθολογιστές παγανιστές”. Μια καραμέλα που φανερώνει αμάθεια, εμπάθεια, πιθηκισμό των δυτικών του 17ου, 18ου, 19ου και πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Αλλά και στη Δύση τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Ελ. Γλύκατζη-Αρβελέρ, ιστορικός του Βυζαντίου με παγκόσμια αναγνώριση, γράφει στο τελευταίο της βιβλίο για τον ανθρωπισμό των λεγόμενων “Βυζαντινών”:

    “Λίγοι άλλωστε γνωρίζουν [ακόμη και στην Ελλάδα] την βαθιά προσήλωση των Βυζαντινών στις ανθρωπιστικές αρχές. Ενδείκνυται νομίζω να θυμίσω εδώ, έστω και εξωθεματικά και παρενθετικά, μερικά χαρακτηριστικά στοιχεία που βεβαιώνουν την αλήθεια των λεγομένων μου.
    Ενδεικτικά αναφέρω ότι η βυζαντινή νομοθεσία απαγορεύει το «μετά βασάνων εξετάζεσθαι» (είμαστε παρασάγγες μακριά από τις συνήθειες της Ιεράς Εξέτασης των Δυτικών) και ότι η περιώνυμη βυζαντινή διπλωματία είχε ως αρχή την εξυπηρέτηση της παγκόσμιας ειρήνης, σύμφωνα με τον τίτλο του «Ειρηνοποιού», τον οποίο έφερε ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, αλλά και τη διατήρηση του «status quo» που εγγυόταν την Pax Romana. «Μολονότι είμαστε βέβαιοι για τη νίκη των όπλων μας, προτιμάμε να συνάψομε ειρήνη, γιατί πιστεύουμε ότι ο νικητής ζει κάκιστα εξαιτίας των δακρύων που χύνουν οι ηττημένοι» (οίμαι τον νενικηκότα κάκιστα ζειν εξ ων δακρύουσιν έτεροι). Αυτό υποστήριξε ο πρέσβυς του τροπαιούχου Ιουστινιανού, Ιωάννης Πατρίκιος, εμπρός στον Πέρση βασιλέα Χοσρόη. Αυτή η περί ειρήνης θεωρία και μέριμνα των Βυζαντινών καταγράφεται και στην εξωτερική πολιτική, με την άσκηση της «φιλανθρωπίας» ως της ανωτάτης αυτοκρατορικής αρετής. Αυτή άλλωστε οδήγησε τους Βυζαντινούς στην κατάργηση της έννομης δουλείας ήδη τον 12ο αιώνα. «Ο Θεός μας αποκαλεί υιούς όλους εμάς και εμείς τολμάμε να υποβιβάζουμε τους αδελφούς μας σε τάξη δούλων» θα γράψει ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης στον Μανουήλ Κομνηνό, τον αυτοκράτορα που, καταργώντας τη δουλεία, εγγυήθηκε τις προσωπικές εέυθερίες των Βυζαντινών. Αυτός ο ανθρωπισμός τραυματίστηκε από χριστιανούς το 1204 και πλήγηκε θανάσιμα από μουσουλμάνους το 1453.” ([i]Γιατί το Βυζάντιο[/i], Αθήνα 2009, σσ. 250-251)

  13. Μάλιστα… Δεν τολμώ να ρωτήσω ποια ήταν η “οικαστικός” Debora Pellie. Φοβάμαι μήπως βγουν στην επιφάνεια κι άλλες … μετα-ταυτότητες. :0

  14. Η αναφορά στον Ιουστινιανό και η σύνδεσή του με το δόγμα του “Ειρηνοποιού” αυτοκράτορα με εκπλήσσει κάπως. Θα έχεις σίγουρα υπόψην σου, ότι ο Ιουστινιανός συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πλέον πολεμοχαρείς εκ των αυτοκρατόρων, ο οποίος διέλυσε διαδοχικά τα βασίλεια των Βανδάλων, Οστρογότθων και (εν μέρει) Βησιγότθων. Ο δε 20ετής πόλεμος στην Ιταλία και το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκαν Ούννοι ως στρατιώτες στις στρατιές του Βελισάριου και Ναρσή, υπήρξε η αιτία να κατερηπωθεί η ίδια και να περάσει στο μεσαιωνικό σύστημα οικονμικής και πολιτικής οργάνωσης.
    Επίσης είναι εντελώς εκπληκτικό, ότι αναφέρεις την κατάργηση της δουλείας στο Βυζάντιο “ήδη” από τον 12ο αιώνα, δηλαδή μετά από 8 αιώνες ύπαρξης. Δηλαδή πότε θα ήτανε για εσένα αργά, λίγο πριν την άλωση;
    Οφείλεις λοιπόν και εσύ κάποτε να παραδεχθείς, ότι η Πίστη πολιτικοποιήθηκε επί Βυζαντίου και δεν αντιστοιχούσε στο πργματικό της περιεχόμενο.

  15. Οι δυο τελευταίες παράγραφοι δεν είναι δικές μου, είναι της Αρβελέρ.

    Ο Ιουστινιανός [b]απελευθέρωσε [/b]τις ρωμαϊκές περιοχές που είχαν κατακτήσει τα διάφορα φραγκικά φύλα. Για τους Ούνους των Βελισάριου και Ναρσή και το αν κατερείπωσαν την Ιταλία δεν το ξέρω. Ξέρω όμως, πως οι ελεύθερες από τους Φράγκους περιοχές (εξαρχάτο της Ραβέννας με τη σύμμαχο Βενετία, Σικελία και Νότια Ιταλία) ακμάζουν για πολλούς αιώνες μετά. Λοιπόν, μάλλον τον φεουδαρχισμό (“το μεσαιωνικό σύστημα οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης” που αναφέρεις) τον εισήγαγαν οι Φράγκοι κατακτητές της Ιταλίας.

    Όσο για την κατάργηση της δουλείας “ήδη” από τον 12ο αιώνα (τα γράφει η Αρβελέρ, όχι εγώ) δεν παύει να είναι παγκόσμια πρώτη.
    Ο άνθρωπος δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη. Κι οι σκληροτράχηλοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες (τέτοιος ήταν κι ο Ιουστινιανός, κατά τη γνώμη μου) δεν ασπάζονται εύκολα τις χριστιανικές διδαχές. (Πάντα υπάρχουν τα πάθη στον άνθρωπο που αντιμάχονται την τήρηση των εντολών του Χριστού.) Το ότι δέχτηκαν την κατάργηση της δουλείας το 12ο αιώνα είναι μια ακόμα νίκη της χριστιανικής ηθικής, έστω και αργοπορημένη.

    Όπως δέχονται, όλοι οι κορυφαίοι βυζαντινολόγοι, στο λεγόμενο “Βυζάντιο” υπήρχε η συναλληλία, δύο διαφορετικές ιεραρχίες, πολιτική και εκκλησιαστική, αντίθετα με τη Δύση, όπου οι ανώτεροι κληρικοί ήσαν φεουδάρχες, υφιστάμενοι κοσμικών αρχόντων και υποχρεωμένοι να συνεκστρατεύουν με αυτούς. Οι αυτοκράτορες που αναμείχθηκαν στις υποθέσεις της Εκκλησίας και οι Πατριάρχες που αναμείχθηκαν στην πολιτική μετρούνται στα δάχτυλα των δυο χεριών, συνολικά.

  16. [quote name=”Ο Λούμπεν”]Η αναφορά στον Ιουστινιανό και η σύνδεσή του με το δόγμα του "Ειρηνοποιού" αυτοκράτορα με εκπλήσσει κάπως. Θα έχεις σίγουρα υπόψην σου, ότι ο Ιουστινιανός συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πλέον πολεμοχαρείς εκ των αυτοκρατόρων, ο οποίος διέλυσε διαδοχικά τα βασίλεια των Βανδάλων, Οστρογότθων και (εν μέρει) Βησιγότθων.[/quote]

    Ιδανικό κάθε Ρωμαίου αυτοκράτορα ήταν η απελευθέρωση ρωμαϊκών εδαφών. Ο Ιουστινιανός απελεύθερωσε μεν κάποιες δυτικές ρωμαϊκές επαρχίες, συγκράτησε δε τον περσικό κίνδυνο, χωρίς να θέλει να κατακτήσει περιοχές που δεν κατοικούνταν από Ρωμαίους, συνάπτοντας ειρήνη με τον Χοσρόη. Αυτή την έννοια έχει ο τίτλος του «Ειρηνοποιού».

  17. Θα διαφωνήσω φίλοι. Καταρχήν όλες οι περιοχές τις οποίες “απελευθέρωσε” ο Ιουστινιανός δεν ήτανε ρωμαϊκές χώρες, αλλά ρωμαϊκές επαρχίες, γιατί απλούστατα η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όπως κάθε Imperium, αποτελείται από το εξουσιαστικό κέντρο και τις κτήσεις της.
    Σε τελική ανάλυση όμως, δεν ποιείς, εκ των πραγμάτων, ποτέ ειρήνη με πόλεμο. Να πούμε, ότι οι ιουστινιάνιοι πόλεμοι, διεξήχθησαν από καθαρά ιμπεριαλιστικά κίνητρα, κάτι το οποίο δεν μειώνει κατελάχιστο κατά την άποψή μου το ιστορικό ανάστημα του Ιουστινιανού, να το δεχθώ, αλλά να εξακολουθούμε να μιλάμε για ειρηνοποιό πολιτική, το θεωρώ κάπως ανιστόρητο. Η ειρήνη ήτανε καλή, όταν η αυτοκρατορία ήτανε αδύναμη και χρειαζότανε καιρό για να αναδιοργανωθεί. Ο πόλεμος δε, ήταν επίσης θεμιτό μέσο, είτε για να κατακτηθούνε νέες, προς εκμετάλλευση, κτήσεις, είτε για να αποκρουστούνε κίνδυνοι.
    Όπως όμως παραδέχεσαι και εσύ φίλτατε Theo, οι ρωμαίοι αυτοκράτορες, όχι μόνο ήτανε σκληροτράχηλοι, αλλά και όφειλαν να είναι από την στιγμή που δεν διοικούσανε μοναστήρι, αλλά αυτοκρατορία.

  18. Υ.Γ. δεν υπάρχει τίποτε προτεσταντικότερο από την “Χριστιανική” ηθική. Η Πίστη εκφράζει την αλήθεια (=μάρτυρες) και όχι την αρετή (=ήρωες). Ελπίζω να γίνεται σιγά σιγά αντιληπτό ότι δεν υπάρχει τίποτε το οποίο να έβλαψε τον Χριστιανισμό περισσότερο, από την συνεχής σύνδεσή του με την πολιτική, μέσω της ηθικής!

  19. Οι πολίτες των επαρχιών που απελευθερώθηκαν είχαν ρωμαϊκή συνείδηση.Όλοι είχαν τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και το δικαίωμα να καταλάβουν οποιοδήποτε αξίωμα, ακόμα κι αυτό του αυτοκράτορα. Δεν υπήρχαν κτήσεις ούτε αποικίες στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όπως στη νεωτερική εποχή που οι ιμπεριαλιστές κυβερνούσαν/-ούν με ρατσιστικά κριτήρια.

    Μην μπερδεύεις τη χριστιανική ηθική με τηνπροτεστάντικη ηθικολογία. Διάβασε πχ., το βιβλίο του Μαντζαρίδη [i]Χριστιανική ηθική[/i] ή του Καλλίστου Ware [i]Ο ορθόδοξος δρόμος[/i] και θα καταλάβεις τη διαφορά. Και η πίστη, που δεν είναι κάτι αφηρημένο, αλλάι σχέση και κοινωνία με τον Χριστό, οδηγεί στην αρετή.

  20. Φίλε Theo,

    Eίναι γνωστή η σύγχυση του Φεουδαλισμού με το Ρωμαϊκό Δίκαιο. Αν και, ειλικρινά, μπαίνω σε μονοπάτια που δεν τα κατέχω (ένας άριστος νομικός και ένας πολιτειολόγος θα μας ανέλυε τις τεράστιες διαφορές των δύο συστημάτων), νομίζω ότι πρέπει κάποιος να ‘ναι εντελώς αδαής, για να μην μπορεί να διακρίνει την διαφορά μεταξύ των φραγκικών Βασιλείων/Αυτοκρατοριών, με την δική μας Αυτοκρατορία/Βασίλειο.

    Τεράστιες οι διαφορές, και προσκαλώ όσους γνωρίζουν να δώσουν τις κύριες διαφορές μεταξύ Φεουδαρχίας και Ρωμαϊκού Δικαίου.

  21. @Theo,

    οι “πολίτες” των επαρχιών είχανε άλλη τόση ρωμαϊκή συνείδηση όση χριστιανική είχανε και εκείνοι που έσφαξαν δημόσια την Υπατία στην Αλεξάνδρεια.
    Υπήρχε ο κλασσικός οπορτουνισμός της ευημερίας στα ανώτερα και ανώτατα στρώματα, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο μεταδίδονταν στον εκάστοτε ισχυρό (σήμερα οι Ρωμαίοι, αύριο οι Γότθοι, άραβες, βούλγαροι κ.ο.κ.).
    Για τον λόγο αυτό η αυτοκρατορία ήτανε υποχρεωμένη, όπως και κάθε αυτοκρατορία, δηλαδή Imperium, να διατηρεί έναν μεγάλο αριθμό στρατιωτικών δυνάμεων (σε ειρηνικές περιόδους περίπου 150.000 στρατό!) αποτελούμενο από μισθοφόρους μή έχοντες σχέση με τον γηγενή πληθυσμό.
    Τους ιουστινιάνειους πολέμους, ειδικά τον ιταλικό, τους επέβαλλε η αριστοκρατία της Πόλης σε συνεργασία με εκείνη της Ρώμης, όπως αργότερα εξάλλου και τον πόλεμο του Βασιλείου Β’ έναντι των βουλγάρων.

  22. Αδιέξοδη συζήτηση. Μου θυμίζει το πρόβλημα των Drekkers-Bolzano, που αποδείχτηκε ότι ήταν άλυτο επειδή απλά δεν ήταν πρόβλημα! Δεν μας ενδιαφέρει τι έκαναν οι Ρωμαίοι, οι χριστιανοί, οι αρχαίοι, οι μεσαιωνικοί, κ.ο.κ. διότι αυτοί ήταν απλώς άνθρωποι ενώ εμείς είμαστε καλωδιωμένοι μετά-άνθρωποι. Φυσικά δεν βλέπουμε όλη την ώρα τα καλώδιά μας και αυτό κάνει κάποιους (όχι όλους!) να νομίζουν ότι δεν είμαστε καλωδιωμένοι. Αντανακλαστικά πρωτόζωων (“αντιδρώ μόνο σε ότι συλλαμβάνουν οι αισθήσεις μου”). Αρκεί όμως να πέσει δραματικά η τάση του ρεύματος και αίφνης η καλωδίωσή μας γίνεται αισθητή. Εννοείται ότι η χρήση Pelters σε ρύθμιση Trevon-S αριστερά, Trevon-D δεξιά και Wav.d στον κώδικα συγχρονισμού, θα μπορούσε υπό όρους να ανασυντονίσει τα X-Spex Hecter (σε ροή μάγματος!) των Vortex Lindis. Αλλά ποιος ασχολείται με αυτά… ❓

  23. Εντάξει, Λούμπεν, πίστευε ό,τι θέλεις κι άσε μας εμάς να μελετούμε τις πηγές και να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας. Το να πιστεύουμε πως θα σε πείσουμε είναι ματαιοπονία.

  24. Δεν καταλαβαίνω από πού αντλείς την πεποίθηση, ότι οφείλεις εσύ να πείσεις εμένα και όχι το αντίστροφο. Από τα επιχειρήματα τα οποία έχεις παραθέσει μέχρι τώρα, πάντως σίγουρα όχι.

  25. ΥΓ Όλα αυτά εννοείται πρέπει να γίνουν πριν από την έλευση των Ιερών Μπαμπουϊνων. Διότι ανήμερα θα γίνεται της τρελής, την δε επαύριο δεν θα υπάρχουν πλέον Vortex Lindis!

    Μήπως γι’ αυτό ο κ. Ράμφows επιμένει να “σπεύσουμε”;

  26. “Ορθοδοξία ή θάνατος στους μή Ορθοδόξους και ιδιαίτερα στους αιρετικούς και στους ειδωλολάτρες”

    Όσους πιο πολλούς σκοτώσεις, τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στην Βασιλεία των Ουρανών.

  27. Πολύ τρομάζω μπρος στον λόγο των ανθρώπων. Τόσο
    η ομιλία τους είναι πειστική:
    κι΄ αυτό λέγεται σκύλος, σπίτι τούτο, κι’ όσο
    για την αρχή, είναι εδώ. Το τέλος, είναι εκεί.

    Με τρομάζει η αίσθησή τους· με τη χλεύη
    το παιχνίδι τους· όλα τα ξέρουν: τι θα γίνει, κι’ αυτό
    που έγινε κιόλας. Βουνό κανένα δεν τους είναι θαυμαστό.
    Ο κήπος τους κι΄ ο πλούτος τους με το Θεό, ακριβώς, συνορεύει.

    Θέλω να συμβουλέψω, να εμποδίσω: μένετε μακρυά.
    Να τραγουδούν τα πράγματα αγροικώ με χαρά τόση!
    Αγγίξετέ τα: είναι ακίνητα, μένουνε βουβά…
    Μού τα έχετε όλα τα πράγματα σκοτώσει.

    Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε, 1899
    Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 1957
    Μετάφραση Άρη Δικταίου

  28. Ο Ράμφος λέει κάτι βασικά σωστό, ότι η θεολογία της ορθόδοξης εκκλησίας έχει συγκεντρώσει μια μούχλα απερίγραπτη και προσπαθεί με δόγματα του 13ου αιώνα να απευθυνθεί στον 21ο. Δηλαδή είναι κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου.
    Την ώρα που στη δύση ανακάλυπταν τον κόσμο και την αρχαία σοφία, στο Βυζάντιο, που την είχε μπροστά του, καταπνιγόταν εν τη γενέσει του ένας αναδυόμενος ουμανισμός (Μιχαήλ Ψελλός, Ιωάννης Ιταλός κ.ά.) που θα είχε προηγηθεί κατά πολύ της δυτικής αναγέννησης και άλλαζε όλη την ιστορική προοπτική του.
    Και ήρθε και μπήκε η ταφόπλακα οριστικά με την ήττα και αποπομπή του Βαρλαάμ του Καλαβρού και την επικράτηση της παλαμικής θεολογίας η οποία αναπαράγεται 8 αιώνες τώρα. Το αποτέλεσμα είναι εν έτει 2010 να γράφονται από μητροπολίτες τέτοια κηρύγματα:
    http://www.egolpion.com/varlaamismos.el.aspx

    Η μελέτη των φυσικών επιστημών είναι αίρεση. Όλη αυτή η μούχλα που περιφρονεί και συντρίβει το ανθρώπινο πνεύμα να προβάλλεται ως χριστιανική και ως ορθόδοξη και ως ελληνική πρόταση. Πώς θα αναπτυχθεί και θα ευδοκιμήσει τεχνική παιδεία σε μια κοινωνία όταν ο μείζον πνευματικός φορέας της διακατέχεται από τέτοιες νοοτροπίες; Χωρίς τεχνική γνώση ένας πολιτισμός είναι καταδικασμένος να παραμένει καθυστερημένος και να δέχεται μοιρολατρικά την υποταγή του σε αυτούς που την έχουν.
    Και μην μας πει κανείς ότι τάχα δεν τις απορρίπτουν κιόλας απλά τις βάζουν σε δεύτερη μοίρα. Εϊναι ξεκάθαρη η εχθρότητα για θετική παιδεία και ανάπτυξη του λογικού, του δώρου αυτού που έχει ο κάθε άνθρωπος δοσμένο από τον Θεό.

    Επισκεπτόμενος προ καιρού μια μικρή καθολική εκκλησία στην Ρώμη, συνάντησα σε ένα χώρο παρακείμενο του ναού θεματικό αφιέρωμα στον Γαλιλαίο και τα επιτεύγματά του. Ποιον, τον Γαλιλαίο! Που ως γνωστόν η δική τους Ιερά Εξέταση τον είχε αναγκάσει να απαρνηθεί τις επιστημονικές θεωρίες του. Αλλά αυτοί τουλάχιστον έχουν επίγνωση του κόσμου γύρω τους και της εξέλιξής του, και σχεδόν κάθε 100 χρόνια επανεξετάζουν τα δόγματά τους. Δεν βρίσκονται ακόμα στο μεσαίωνα και να δηλώνουν υπερήφανοι γι’αυτό και να θέλουν να παραμείνουν εκεί αιωνίως.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here