Ο Μύθος του Ερυσίχθονος

1
315

του Γιώργου Μιλτ. Σαλεμή

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια βελανιδιά,μια δρύς!

Φύτρωνε στο ιερό δάσος της Δήμητρας.Ήταν αφιερωμένη στη θεά.

Δέντρο θεόρατο.Τεράστιο!Τόσο μεγάλο όσο όλο το δάσος!

Η Γαία τη γέννησε.Οι Αιώνες την μεγάλωσαν!

Οι υπόγειοι ποταμοί την πότιζαν!

Τα σύννεφα της έλουζαν τα φύλλα και τα κλαδιά.Οι άνεμοι τη χτένιζαν.

Οι άνθρωποι,ευλαβικοί όπως ήταν,την αγαπούσαν,την καμάρωναν και την στόλιζαν με γιρλάντες,με κορδελάκια,με στιχάκια που χάραζαν στον κορμό της.

Ο βασιλιάς Ερυσίχθων γυιός του Τρώπα από τη Θεσσαλία,περιφρονούσε τους θεούς.

Ποτέ δεν κάπνισαν οι βωμοί από τις δικές του θυσίες.

Κάποτε αποφάσισε να την κόψει.Διέταξε τους δούλους του μα αυτοί δίστασαν.

Έπιασε το τσεκούρι μόνος του.Χτύπησε.Αίμα ανάβλυσε από τον ιερό κορμό.

Μια φωνή τον προειδοποίησε:

-Είμαι η νύμφη της Δήμητρας!Αυτή είναι η κατοικία μου.Τρέμε ανόσιε άνθρωπε για την τιμωρία που θα σε βρει!

Κάποιος-ένας μόνο-προσπάθησε να τον εμποδίσει.

Μια τσεκουριά του πήρε το κεφάλι.

Με περισσότερη μανία ρίχτηκε,ο ανόσιος,στο φοβερό του έργο.

Τελικά,με κόπο πολύ,την έριξε χάμω.Μαζί της έπεσαν και πάρα πολλά δέντρα του δάσους.

Οι αδελφές της,οι Δρυάδες,ντύθηκαν πένθιμα.Κλαίγοντας πήγαν στη θεά Δήμητρα.

Της είπαν για το κακό που τις βρήκε.

Θύμωσε η θεά και το κούνιμα του κεφαλιού της έκανε τα στάχια να τρέμουν.

Για να τιμωρήσει τον ένοχο εφηύρε μια ποινή που τον έκανε αληθινά άξιο για οίκτο.

Ένας ανεμοστρόβιλος έφερε την Πείνα στο παλάτι του!

Την ώρα που κοιμόταν,εγκαταστάθηκε εκεί και γέμισε τα σπλάχνα του με τα δηλητήριά της.

Ξύπνησε και διέταξε ν’αδειάσουν τον ουρανό από τα πουλιά,τη γη από τα ζώα και τη θάλασσα από τα ψάρια.Μα όσο κι αν έτρωγε πεινούσε πιο πολύ!

Όλα τα κρέατα,όλοι οι καρποί,τίποτα δεν μπορούσε να τον χορτάσει.

Ξόδεψε όλα τα πλούτη του.Όλο του το βασίλειο.Πούλησε και την κόρη του,την ενάρετη Μίστρα,για να αγοράσει τροφές!

Στο τέλος άρχισε να τρώει τις ίδιες του τις σάρκες!!!

Αυτός είναι ο μύθος του Ερυσίχθονα, εκείνου που “κοκκίνησε τη γη”-όπως το όνομα μεταφράζεται ελεύθερα.

1 σχόλιο

  1. αραγε,αυτη η τυχη περιμενει τους ηθικους αυτουργους,και τους δραστες των εγκληματικων πυρκαγιων στα σύγχρονα δάση;(η,αυτή η τύχη θα τους άρμοζε;)

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here