Ν. Ζαχαριάδης: Η Ορθοδοξία

4
217

Ο Ισοκράτης επιλέγει      

Πληροφορίες ποὺ δημοσιεύτηκαν σὲ ἀθηναϊκὲς ἐφημερίδες μᾶς πληροφοροῦν ὅτι στὸ Λονδίνο ὁ Μακαριότατος θὰ συζητήσει μὲ τοὺς ὑπεύθυνους ἀγγλικοὺς κύκλους καὶ τὸ ζήτημα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ξαναγίνεται προσπάθεια στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῆς Πόλης νὰ μεταβληθεῖ πάλι ὄχι μόνο σὲ στίβο προσωπικῶν ἀντιζηλιῶν καὶ ἐπιδιώξεων ποὺ ἔχουν συναμεταξύ τους διάφοροι χρεοκοπημένοι ἱεράρχες, μὰ καὶ σὲ ὄργανο μεγαλοδυναμικῶν ἐξωορθοδοξιακῶν βλέψεων.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ ἑλληνικὸς Λαὸς πρέπει νὰ προσέξει ἐξαιρετικά. Χωρὶς νὰ ὑπάρχει κίνδυνος νὰ πέσει σὲ ἀνακρίβειες, μπορεῖ κανεὶς νὰ ἰσχυριστεῖ ἐδῶ ὅτι ἡ λαοφθόρα διαμάχη ἀνάμεσα στοὺς βαλκανικοὺς λαοὺς χρονικὰ συμπίπτει μὲ τὴν ἐποχὴ ποὺ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀρχίζει νὰ κομματιάζεται καὶ νὰ γίνεται ὄργανο ξένων, ἀνθελληνικῶν, ἀντιβαλκανικῶν καὶ ἀντιορθοδοξιακῶν συμφερόντων.

Ὁ μεγαλοτυχοδιωκτικὸς ἐθνικισμὸς μέσα στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἔβλαψε καὶ αὐτὸς λίγο τὸ ἔργο γιὰ μία δημοκρατικὴ συνεργασία καὶ συμβίωση στὰ Βαλκάνια καὶ μὲ τοὺς φατριασμοὺς τῆς φαναριώτικης παπαδοκρατίας τράφηκε πολλὲς φορὲς καὶ ἐνισχύθηκε τὸ τοπικιστικὸ διασπαστικὸ πνεῦμα μέσα στοὺς κόλπους τῆς ὀρθοδοξίας, ποὺ τόσο ἔβλαψε τὴ λαϊκὴ καὶ ἐθνικὴ ἐξέλιξη καὶ πρόοδο ὅλων τῶν βαλκανικῶν λαῶν.

Τὸ ξάπλωμα καὶ ἡ ἐπικράτηση τῆς Ὀρθοδοξίας στὶς χῶρες καὶ τοὺς λαοὺς τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Νοτιοανατολικῆς Εὐρώπης καθὼς καὶ στὴ Μικρασία καὶ τὴ Μέση Ἀνατολὴ ἀνταποκρίνεται ἱστορικὰ στὴν ἀντίδραση ποὺ προκαλοῦσαν οἱ τάσεις γιὰ πνευματική, πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐπέκταση καὶ ἐπιβολὴ τοῦ Δυτικοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους καὶ τοῦ καθολικισμοῦ – παπισμοῦ. Μὰ ἡ ἐπικράτηση αὐτὴ δὲν ὀφείλεται μονάχα σὲ ἀρνητικὰ αἴτια. Ἔχει καὶ θετικὰ βάθρα, γιατί χωρὶς νὰ παραγνωρίζουμε τὶς ἐθνικὲς καὶ τοπικὲς ἰδιομορφίες, ἡ Ὀρθοδοξία ἰδεολογικὰ – πνευματικὰ ἀνταποκρίνεται σὲ μία νοοτροπία λαϊκή, σ’ ἕνα ἐσωτερικὸ ψυχικὸ δεσμό, ποὺ ὁ Εὐρωπαῖος κοσμοπολίτης ὀνομάζει «ἀνατολικὸ πνεῦμα» καὶ ὁ ξεπεσμένος καὶ ἔκφυλος Λεβαντίνος περιφρονεῖ μὰ ποὺ συγκεντρώνει καὶ ἐκφράζει ἐσωτερικὴ λαϊκὴ ἑνότητα καὶ ἐκδηλώνει ἀνώτερα ἰδεώδη καὶ χαρίσματα, ἄσχετα ἂν στὰ χρόνια ἐκεῖνα τῆς μεσαιωνικῆς κατάστασης καὶ τοῦ ἀσιατικοῦ δεσποτισμοῦ τοῦ Βυζαντίου κάνουν τὴν ἐμφάνισή τους μὲ μορφὴ θρησκευτικο-ἐκκλησιαστική.

Ἐδῶ θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ τονίσουμε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία καὶ ἡ Χριστιανικὴ θρησκεία γενικότερα, ὅπως τὴν ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία αὐτή, παῖξαν ὄχι μόνο στὴ Ρωσία μὰ καὶ στὰ Βαλκάνια ἕναν προοδευτικὸ ρόλο τόσο σὰν παράγοντας ποὺ διευκόλυνε καὶ ἐπιτάχυνε τὴν ἐθνικὴ διαμόρφωση, συσπείρωση καὶ ἀνάπτυξη, παρέχοντάς της ἑνιαία ἰδεολογικὰ πλαίσια, ὅσο σὰν στοιχεῖο ποὺ στὰ χρόνια του ἐξανδραποδισμοῦ καὶ τῆς σκλαβιᾶς κάτω ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ τυραννία συνέτεινε σημαντικὰ καὶ οὐσιαστικὰ στὸν ἐθνικοαπελευθερωτικὸ τότε ἀγῶνα, παρὰ καὶ ἐνάντια στὴν ἀντίδραση καὶ προδοσία ποὺ ἔκαναν σημαντικοὶ καὶ σημαίνοντες παράγοντες καὶ κορυφὲς τῆς Ὀρθοδοξίας ἰδιαίτερα στὸ Φανάρι. Εἶναι ἀναρίθμητα τὰ παραδείγματα ποὺ δείχνουν ὅτι Ταγοὶ καὶ ἁπλοὶ στρατευόμενοι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας πάλεψαν καὶ μὲ τὸ ντουφέκι στὸ χέρι στὸ πλευρὸ τοῦ Λαοῦ καὶ ὅτι μοναστήρια καὶ μοναστήρια εἶχαν μεταβληθεῖ σὲ μπαρουταποθῆκες καὶ λαϊκὰ φρούρια.

** *

Στὰ χρόνια της χιτλεροφασιστικῆς ὑποδούλωσης στὴν Ἑλλάδα, παρὰ τὴν οὐσιαστικὴ ἀντίδραση τῆς κεφαλῆς τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας, ποὺ συνέχιζε τὴν προδοτικὴ καὶ ἀντιλαϊκὴ στάση της κατὰ τὴν περίοδο τῆς τεταρτοαυγουστιανῆς δικτατορίας, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Κλήρου τάχθηκε στὸ πλευρὸ τοῦ Λαοῦ καὶ πολέμησε μαζί του. Σήμερα ἡ μοναρχοφασιστικὴ ἀντίδραση προσπαθεῖ

κάτω ἀπὸ ξένες ἐμπνεύσεις νὰ σπάσει καὶ τὴν ἡρωικὴ αὐτὴ δημιουργία τοῦ Κλήρου στὸν καιρὸ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης. Καὶ νὰ κάνει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μαζὶ μὲ τὴν Αὐτοκέφαλη Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία ξανὰ ὄργανο ξένων ἐπιρροῶν στὰ Βαλκάνια, ὄργανο διάσπασης ἀνάμεσα στοὺς λαοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας. Καὶ αὐτὸ τὸ σκοπὸ ὅπως φαίνεται ἐξυπηρετεῖ τὸ ταξίδι τοῦ Μακαριώτατου στὸ Λονδίνο, ὅπου θὰ πάει νὰ μηχανορραφήσει. Τὸ ὅλο ζήτημα καταντᾷ πολὺ πιὸ ὕποπτο γιατί εἶναι ἀνακατεμένος καὶ ὁ πολὺς τέταρτο-αὐγουστιανὸς Χρύσανθος.

Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες πρέπει νἄμαστε στὸ σημεῖο αὐτὸ πολὺ εὐαίσθητοι, προσεκτικοὶ καὶ ἄγρυπνοι. Ἡ ἀντιδραστικὴ μοναρχοφασιστικὴ δεξιὰ καὶ οἱ συνεργάτες της θέλουν σήμερα νὰ καπηλευθοῦν καὶ αὐτὸ τὸ ἁγνὸ καὶ ἀκμαῖο θρησκευτικὸ αἴσθημα τοῦ Λαοῦ μας. Νὰ ἐμπορευθοῦν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ τὴν ξανακάνουν ὄργανο διχασμοῦ καὶ διχόνοιας στὰ Βαλκάνια, στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἀνατολὴ καὶ στὴ Μέση Ἀνατολή.

Αὐτοῦ βρίσκεται σήμερα ἕνας σοβαρὸς κίνδυνος. Τεταρτοαυγουστιανοί, δοσίλογοι καὶ συνθηκολόγοι καθοδηγητὲς στὴν Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία εἶναι μία ἀπειλὴ ἐθνικὴ καὶ πρὸς τὰ μέσα καὶ πρὸς τὰ ἔξω. Ἡ Ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία καὶ γενικότερα ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία, πρέπει νὰ ἀποβλέψουν στὸ μοναδικὸ προορισμό τους ποὺ μπορεῖ νὰ τοὺς δώσει καὶ μία ἀτράνταχτη ἱστορικὴ δικαίωση: Νὰ γίνουν συνδετικοὶ κρίκοι ἀνάμεσα στοὺς λαοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπόστολοι τῆς πνευματικῆς, πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς συνεννόησης καὶ συνεργασίας. Σ’ αὐτὸν τὸν ρόλο καὶ τὴν ἀποστολή, πρωτοπόρο καὶ πρωτεργάτη θέλει ὁ Λαὸς τῆς Ἑλλάδας τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία του. Τὸ πρῶτο βῆμα θὰ γίνει μὲ τὴν ἀποκατάσταση συνεργασίας καὶ ἑνότητας στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας.

Σὲ μία τέτοια κίνηση, ποὺ ἀπὸ πολλοὺς τώρα μῆνες συνεχίζεται καὶ καρποφορεῖ, δὲν παίρνει ἐπιδειχτικὰ μέρος ἡ Ἑλληνικὴ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, ποὺ στὶς ἀντιορθοδοξιακὲς πλεκτᾶνες τῆς προσπαθεῖ νὰ μπλέξει καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῆς Πόλης.

Εἶναι μία καθαρὴ ξενοκίνητη διασπαστικὴ κίνηση ποὺ ἂν παρουσιάζει μερικὲς ἐπιτυχίες, εἶναι γιατί ἐπικρατεῖ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας ἕνα τεταρτοαυγουστιανὸ ἐσωτερικὸ καθεστὼς ποὺ πνίγει τὴ φωνὴ τοῦ λαϊκοῦ κλήρου καὶ κρατᾷ στὴν ἀρχὴ προδότες, δοσίλογους, συμβιβαστές, ποὺ ἐξυπηρετοῦν μόνο ξένους σκοποὺς καὶ συμφέροντα.

Εἶναι ἀπαραίτητο, λοιπόν, ἕνα ἐσωτερικὸ σάρωμα, θαρραλέο καὶ ἐξυγιαντικὸ μέσα στὶς γραμμὲς τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ νὰ ξαναβρεῖ τὴν ἰσορροπία της. Καὶ νὰ γίνει ὅπως τὴ θέλει ὁ Λαός, παράγοντας συμφιλίωσης, ἀδελφοσύνης, εἰρήνης καὶ συνεργασίας ἀνάμεσα στοὺς Λαοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας.

Κείμενο του Νίκου Ζαχαριάδη. Δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη την 9η Σεπτεμβρίου 1945 με τίτλο “Η Ορθοδοξία”.(κατεβάστε με δεξί “”κλικ” εδώ)


Ο Ισοκράτης σχολιάζει

Την πρώτη φορά που διάβασα αυτό το κείμενο του Νίκου Ζαχαριάδη σκέφτηκα ότι είναι κατάλληλο για κουΐζ. Να έμπαινε, λέει, ένα κομμάτι του κειμένου και από κάτω να υπήρχε μια ερώτηση πολλαπλών απαντήσεων. Η ερώτηση θα μπορούσε να ρωτάει “ποιος είναι ο αρθρογράφος;” και η επιλογή θα μπορούσε να περιλαμβάνει τρεις απαντήσεις, δύο προβοκατόρικες και μία, τη σωστή. Η αναβλητικότητα μαζί με τα σχετικά τεχνικά προβλήματα που συνεπάγεται μια τέτοια ανάρτηση μαζί και η ανυπομονησία μου λειτούργησαν υπέρ της πλήρους και χωρίς προβοκάτσιες δημοσίευση. Αφήνω “στα χέρια σας” τον σχολιασμό του και είμαι έτοιμος να απολαύσω την έκπληξή σας!

4 Σχόλια

  1. Οπωσδήποτε, με ξένισε αυτό το κείμενο από την πένα του Ζαχαριάδη.
    Νομίζω πως απηχεί τα αισθήματα πολλών στρατευμένων με το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στην Κατοχή, αισθήματα φιλικά προς την Εκκλησία (βλ. και την περίπτωση του Βελουχιώτη που είχε ιερέα στο σώμα του, τον παπα Ανυπόμονο, για κάποιες ιεροτελεστίες), αλλά κι ότι προσπαθεί να προσεταιρισθεί τους “προοδευτικούς” κληρικούς και λαϊκούς πιστούς. Ίσως ν’ απηχεί και την “ευνοϊκή” για τον κλήρο κατάσταση που επικρατούσε τότε στη Σοβιετική Ένωση, σε σύγκριση με την προπολεμική, με τον Στάλιν να επιτρέπει το άνοιγμα πολλών εκκλησιών κατά τον πόλεμο, για να προσεταιριστεί τους θρησκευόμενους, πολλοί από τους οποίους έβλεπαν τους Γερμανούς σαν ελευθερωτές από τη σκληρή θρησκευτική καταπίεση των δύο πρώτων δεκαετιών μετά την επανάσταση.

    Η εξέλιξη όμως ήταν αρκετά διαφορετική απ’ αυτήν που θα περίμενε κανείς διαβάζοντας αυτό το άρθρο. Πολλοί ιερείς χαρακτηρίστηκαν “εχθροί του λαού”, μόνο και μόνο επειδή απέφευγαν να πάρουν θέση υπέρ του Δ. Σ. κατά τον εμφύλιο ή καυτηρίασαν κάποιες αδελφοκτόνες και απάνθρωπες πρακτικές του, και διώχτηκαν ή σφαγιάστηκαν.

  2. Αγαπητέ Theo,
    Θεωρώ ότι το κείμενο αυτό του Ζαχαριάδη είναι μια δυσάρεστη έκπληξη και για τους και για πολλούς “χριστιανούς” και για πολλούς “κομμουνιστές”. Για τους πρώτους είναι δυσάρεστη έκπληξη γιατί ο άθεος Ζαχαριάδης “βλέπει” πράγματα που πάνε να γίνουν τότε τα οποία εκείνοι, ακόμα και σήμερα που έχουν γίνει, δεν τα “βλέπουν”. Εννοώ τα σχετικά με το Πατριαρχείο, τις τάσεις, την Εκκλησία της Ελλάδος και τις Εκκλησίες των άλλων Βαλκανικών χωρών.
    Για τους δεύτερους, τους “κομμουνιστές”, είναι δυσάρεστη η έκπληξη γιατί ο Ζαχαριάδης, με τρόπο σαφή και προγραμματικό, παίρνει θέση για την Ορθοδοξία, νυν και αεί, θεμελιώνει μια άλλη ματιά στην θεώρηση της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας πέρα – για να μην πω ενάντια – στη γνωστή άποψη του Μάρξ για τη θρησκεία. Αν όντως λοιπόν ορκίζονται στο όνομα του Νίκου Ζαχαριάδη καλά θα κάνουν να είναι περισσότερο “Ζαχαριαδικοί” αντλώντας διδάγματα από τις όποιες θετικές, για την Πατρίδα και το Έθνος, υποθήκες του. Αν όμως δεν είναι διατεθειμένοι ν’ αντλήσουν αυτά τα διδάγματα ας σωπάσουν και ας αναμετρηθούν με τις απόψεις τους γυμνές από την κάλυψη του κύρους ιστορικών ονομάτων.

    Πάμε πάρα κάτω. Το κείμενο αυτό δεν είναι είναι έκπληξη – αν και είναι ευχάριστο – για όλους εκείνους που μελετούν την ιστορία της εποχής εκείνης χωρίς προκαταλήψεις. Και εννοώ τα σχετικά με τον Ζαχαριάδη στερεότυπα. Δεν είναι έκπληξη γιατί το κείμενο αυτό ακολουθεί -και απηχεί – το άλλο προγραμματικό κείμενο – το περιβόητο Γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη από την φυλακή στις 31-10-1941. (Βλέπε https://www.antifono.gr/portal/Κατηγορίες/Ελλάδα-Ιστορία-ΓεωΠολιτική/Άρθρα/2462-Νείκος-Ζαχαριάδης-Νείκος-Πλουμπίδης-Νίκος-Μπελογιάννης-Έλλη-Παππά.html) Δεν απηχεί το κείμενο του Ζαχαριάδη τη δράση του ΕΑΜ αλλά η δράση του ΕΑΜ εδράζεται στην πατριωτική στάση του Ζαχαριάδη μέσα από τη φυλακή.
    Ο Ν.Ζ., τον Σεπτέμβριο του ’45 δεν ενέχεται για τίποτα! Δεν είναι είναι ακόμα θύτης αλλά θύμα!
    Συνεπώς δεν πρέπει να τον κρίνουμε σαν να ήταν πάντα θύτης. Ούτε να βγάλουμε συμπεράσματα για τις θέσεις που πήρε τότε από τις θέσεις που πήρε μετά. Μέχρι τον Σεπτέμβρη του ’45 τί ισχύει;
    Ισχύει ότι χωρίς να βαρύνεται με κάτι, μόνο και μόνο γιατί είναι κομμουνιστής, παραδίδεται με πρωτόκολλο στους κατακτητές από τους Τεραρτοαυγουστιανούς που ισχυρίζονταν ότι είναι και Έλληνες και Χριστιανοί. Τον Σεπτέμβριο του ’45, έχει μόλις τρεις μήνες που επέστρεψε από το Νταχάου και ετοιμάζει, γράφει δηλαδή, την εισήγηση στο 7ο Συνέδριο που θα γίνει τέλη Οκτωβρίου.
    Σε αυτή την εισήγηση με αρκετά σαφή τρόπο οριοθετείται η εθνική μας ανεξαρτησία και ως προς την Σοβιετική Ένωση- κι όχι μόνο ως προς την Αγγλία. Κάποιοι λένε ότι είναι η πρώτη ρήξη του Ζαχαριάδη με τον Στάλιν. Κι άλλοι λένε ότι είναι η πρώτη ρήξη κομμουνιστή ηγέτη με τον Στάλιν. Θα δούμε. Η ιστορική έρευνα και σκέψη έχει ακόμα πολλή δουλειά να κάνει.

    Βασίμως, λοιπόν, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι θέσεις του Ζαχαριάδη σηματοδοτούσαν μια άλλη πορεία για το κομμουνιστικό κίνημα, θέσεις που καμία σχέση δεν έχουν με εκείνες του σημερινού κόμματος.
    Για το τί έγινε μετά είναι άλλη κουβέντα. “Αποκηρύξεις” και σφαγιασμούς δεν είχαμε μόνο από την μια πλευρά αλλά, κυρίως, από την άλλη. Κάμποσες “αποκηρύξεις” διαβαστήκανε και εκ του Ιερού Βήματος. “Ευλογήθηκε” η Μακρόνησος έτι δε και τα κατά τόπους στρατοδικεία με τα σχετικά εκτελεστικά αποσπάσματα.
    Πιο καλά τα λέει η Έκκληση των Αγιορειτών Πατέρων για την Αποτροπή του Εμφυλίου Πολέμου (https://www.antifono.gr/portal/Κατηγορίες/Ελλάδα-Ιστορία-ΓεωΠολιτική/Άρθρα/1536-Έκκληση-των-Αγιορειτών-Πατέρων-για-την-αποτροπή-του-Εμφυλίου-Πολέμου.html) που δυστυχώς δημοσιεύουμε ένα τμήμα της αφού δεν στάθηκε δυνατόν να βρεθεί το πλήρες κείμενο. Γι’ αυτό κάνω κι εγώ την δική μου έκκληση – και για χάρη της ιστορικής έρευνας αλλά και της δόξας του Αγίου Όρους – σε όποιον Γέροντα μας διαβάζει, και εφόσον έχει πρόσβαση στα αρχεία, να μας την στείλει για να την δημοσιεύσουμε ολόκληρη.
    Αν όμως έχει κάτι μεμπτό το κείμενο αυτό του Ζαχαριάδη, εκείνο είναι η αναφορά του στο Χρύσανθο. Καμένος, φαίνεται από την στάση των Τερτατοαυγουστιανών, που παρέδωσαν τους κομμουνιστές στους κατακτητές χωρίς να τους αφήσουν να πολεμήσουν, επιτίθεται στον Χρύσανθο αδικώντας τον αφού δεν αναφέρεται στην ηρωική του άρνηση να ορκίσει την κυβέρνηση του Τσολάκογλου. Αντίθετα, με το να μην αναφέρεται στην ανάρρηση του Δαμασκηνού, ελέω κατακτητών, στον αρχιεπισκοπικό θρόνο δείχνει να μην θέλει να ρίξει λάδι στη φωτιά.

  3. Αγαπητέ κ. Σαλεμή,

    Δεν με πείθει το κείμενο του Ζαχαριάδη για την ειλικρίνειά του, όταν μάλιστα αναπόφευκτα αναλογίζομαι και το τι επακολούθησε. Γιατί, όπως γράφει και ο Δημοσθένης, “[i]πρὸς γὰρ τὸ τελευταῖον ἐκβὰν ἕκαστον τῶν πρὶν ὑπαρξάντων κρίνεται[/i]”.
    Όσο για το τι είδε “σχετικά με το Πατριαρχείο, τις τάσεις, την Εκκλησία της Ελλάδος και τις Εκκλησίες των άλλων Βαλκανικών χωρών”, δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείτε. Στις μέρες μας ο “μεγαλοτυχοδιωκτικὸς ἐθνικισμὸς” παρουσιάστηκε πολύ εντονότερα στην Εκκλησία της Ελλάδος απ’ ό,τι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο που κάπως προσπαθεί να διατηρήσει το οικουμενικό πνεύμα της Ρωμιοσύνης. Κι εδώ μάλλον ο Ζαχαριάδης έπεσε έξω.

    Την έκκληση των Αγιορειτών Πατέρων για την αποτροπή του Εμφυλίου την είχα διαβάσει ολόκληρη σ’ ένα περιοδικό που εκδιδόταν στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του ’80, την “Ορθόδοξον Φιλόθεον Μαρτυρίαν”, αλλά δεν το βρίσκω τώρα. Θα το ψάξω.

  4. Δεν υπάρχει έκπληξη, άλλωστε τα λέει αρκετά ξεκάθαρα εδώ:

    “”Ἡ Ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία καὶ γενικότερα ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία, πρέπει νὰ ἀποβλέψουν στὸ μοναδικὸ προορισμό τους ποὺ μπορεῖ νὰ τοὺς δώσει καὶ μία ἀτράνταχτη ἱστορικὴ δικαίωση: Νὰ γίνουν συνδετικοὶ κρίκοι ἀνάμεσα στοὺς λαοὺς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπόστολοι τῆς πνευματικῆς, πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς συνεννόησης καὶ συνεργασίας. Σ’ αὐτὸν τὸν ρόλο καὶ τὴν ἀποστολή, πρωτοπόρο καὶ πρωτεργάτη θέλει ὁ Λαὸς τῆς Ἑλλάδας τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία του. Τὸ πρῶτο βῆμα θὰ γίνει μὲ τὴν ἀποκατάσταση συνεργασίας καὶ ἑνότητας στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας.

    Σὲ μία τέτοια κίνηση, ποὺ ἀπὸ πολλοὺς τώρα μῆνες συνεχίζεται καὶ καρποφορεῖ, δὲν παίρνει ἐπιδειχτικὰ μέρος ἡ Ἑλληνικὴ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, ποὺ στὶς ἀντιορθοδοξιακὲς πλεκτᾶνες τῆς προσπαθεῖ νὰ μπλέξει καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῆς Πόλης.””

    Προφανώς δηλαδή οι Ρώσοι προωθούσαν εκείνη την περίοδο την ιδέα “πανορθόδοξης ενότητας” όλων των Βαλκανίων, υπό δική τους κυριαρχία φυσικά, η οποία θα έδινε και θρησκευτικό μανδύα στην πολιτική ένταξη των βαλκανικών χωρών στο σοβιετικό στρατόπεδο.

    Οπότε ο άνθρωπος των Ρώσων, Ζαχαριάδης, θέλει να συνταχθεί σε αυτό και η ελληνική εκκλησία και το Πατριαρχείο ώστε με την επιρροή που έχουν να κατευθύνουν και τον ελληνικό λαό προς τα εκεί. Εξ ου και η ανησυχία του για το ταξίδι του, αντιβασιλέα τότε, αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού στο Λονδίνο.

    Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι για τους λεγόμενους “νεο-ορθοδόξους”, δηλαδή αριστερούς που βρήκαν καταφύγιο “ριζικού αντιδυτικισμού” στην ορθοδοξία, το παραπάνω κείμενο θα πρέπει να αποτελεί κάτι σαν κειμήλιο.
    Εδώ, ο πνευματικός τους πατέρας τους δείχνει ξεκάθαρα το δρόμο: η ανατολίτικη “ορθοδοξία” μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για την συστηματική καλλιέργεια αντιδυτικισμού και σλαβοφιλίας στον ελληνικό λαό ώστε τελικά π.χ. να βλέπει πάντα τους Ρώσους ως “καλούς” ενώ τους Αμερικάνους ως “κακούς”. Και να θεωρεί ότι τα συμφέροντά της χώρας εξυπηρετούνται με το να βρίσκεται στη ρωσική σφαίρα επιρροής.
    Ο στόχος δηλαδή είναι μέσα από τις διάφορες προβαλλόμενες πολιτισμικές συνάφειες να ενισχύεται η πολιτικογεωστρατηγική επιρροή των Ρώσων σε Ελλάδα και Κύπρο έναντι των δυτικών.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here