«Η τακτική του διαβόλου» , «Το μεγάλο διαζύγιο» (C.S. Lewis)

0
55

Θα ήθελα να αναφερθώ στο βιβλίο «The Screwtape letters» και στην (κατά κάποιον τρόπο) συνέχειά του «The great divorce» του Ιρλανδού C.S. Lewis (1898-1963), μεσαιωνιστή, συγγραφέα, κριτικό λογοτεχνίας και καθηγητή στην Οξφόρδη (English literature). Tα βιβλία αυτά είναι σύντομα (καμιά 100 σελίδες το καθένα) και έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά με τον τίτλο «Η τακτική του διαβόλου» το πρώτο  και «Το μεγάλο διαζύγιο» το δεύτερο. Φίλος του J.R.R. Tolkien o Lewis και συγγραφέας επίσης του γνωστού και από το σινεμά «Το Χρονικό της Νάρνια».

Στο πρώτο βιβλίο ένας “μαθητευόμενος” διαβολάκος έχει επιφορτιστεί (ως πρώτη αποστολή) να καταφέρει έναν νεαρό αρραβωνιασμένο με μια κοπέλα να υποπέσει σε διάφορα αμαρτήματα. Το βιβλίο αποτελείται από τις επιστολές που ανταλλάσσουν ο μαθητευόμενος διαβολάκος με τον μέντορά του, κάποιον αρχιδιάβολο. Πέρα από το ευφάνταστο σενάριο, η ανάλυση ψυχολογικών καταστάσεων και ανθρωπίνων λογισμών, παρορμήσεων, παθών είναι τόσο αναλυτική και διεισδυτική, σαν νεκροψία,  προσωπικά ανώτερες έχω βρει ελάχιστες (πχ στην Κλίμακα του Αγ. Ιωάννη Σιναϊτη, στον Ντοστογιέφσκη, αυτά μου έρχονται πρόχειρα).

Στο δεύτερο βιβλιαράκι  επιχειρείται μια ανατροπή των θέσεων που ενυπάρχουν στο γνωστό αριστούργημα του W. Blake: “The marriage of heaven and hell”. Έχει πολλές επιρροές από την Θεία Κωμωδία του Δάντη αλλά και από τον χαμένο παράδεισο (Paradise lost) του Milton: Ένας ταξιδιώτης από μια γκρίζα πόλη (που στην συνέχεια αποκαλύπτεται ότι είναι η κόλαση ή το καθαρτήριο και ο ήρωας-ταξιδιώτης είναι φάντασμα, θυμίζει λίγο το The others με την Νicole Kidman) παίρνει ένα λεωφορείο για μια ξενάγηση και βρίσκεται στα περίχωρα του παραδείσου. Εκεί συναντά διάφορα πρόσωπα και εκτυλίσσονται διάφορες συγκλονιστικές συζητήσεις. Αυτή που εμένα μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, μέχρι ανατριχίλας,  ήταν όταν συζητούσε με μια μάνα που έχασε το παιδί της και είχε μεγάλη πικρία, μέχρι βλασφημίας, απέναντι στο Θεό… (Λίγα κείμενα προκαλούν ανατριχίλα, ο θρύλος του Μ. Ιεροεξεταστή στους Καραμάζοφ του Ντοστογιέφσκη οπωσδήποτε είναι ένα από αυτά).

 Έχουν ένα θεολογικό υπόβαθρο αυτά τα βιβλία, θεωρούνται απολογητικά. Ίσως δεν θα ενδιαφέρουν άθρησκους αλλά ίσως να σκανδαλίσουν και κάποιους πολύ ορθόδοξους συμπατριώτες μας.  Δεν είναι θεολογικά κείμενα, είναι λογοτεχνία.

πηγή: Αντίφωνο

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here