Η σχέση κι η άσκηση

0
63

Ένας ζωγράφος […] μέσα από την αισθητική εντύπωση ιδρύει και αναπαριστάνει τη δική του ανόμοια και ανεπανάληπτη σχέση με τα πράγματα. […] Είναι ζωγράφος, γιατί κατορθώνει να ανακαλύπτει και στα πιο ευτελή αντικείμενα της καθημερινής χρήσης τη «λάμψη» της μοναδικότητας ενός λόγου που απευθύνεται στον ίδιο προσωπικά.

Ένα βήμα πιο πέρα αρχίζει εκείνη η αντιμετώπιση και σπουδή του κόσμου, που η Εκκλησία την ονομάζει άσκηση. Άσκηση είναι το άθλημα για την απάρνηση της εγωκεντρικής τάσης να βλέπω τα πάντα σαν ουδέτερα αντικείμενα, υποταγμένα στις ανάγκες και επιθυμίες μου. Με τη στέρηση και την υποταγή στους κοινούς κανόνες της άσκησης καταπολεμώ την εγωκεντρική μου ακριβώς απαίτηση, μεταθέτω τον άξονα της ζωής μου από το εγώ μου στη σχέση μου με τον κόσμο που με περιβάλλει. Γιατί η σχέση αρχίζει μόνο όταν παραιτηθώ έμπρακτα από την τάση να υποτάσσω τα πάντα. Τότε αρχίζω να σέβομαι τα όσα με περιβάλλουν, να ανακαλύπτω πως δεν είναι απλά αντι-κείμενα, απρόσωπα χρήματα (αντικείμενα χρήσης), άλλα πράγματα, δηλαδή αποτελέσματα πράξης, πεπραγμένα ενός δημιουργού Προσώπου.

Ανακαλύπτω τον προσωπικό χαρακτήρα των δεδομένων του κόσμου, μια μοναδικότητα λόγου στο κάθε τι, μια δυνατότητα σχέσης, μια αφορμή ερωτικής αναφοράς στον Θεό. Η σχέση μου με τον κόσμο γίνεται τότε μια έμμεση σχέση με τον Θεό, τον ποιητή του κόσμου, και η έμπρακτη χρήση του κόσμου μια αδιάκοπη σπουδή της αλήθειας του κόσμου, μια όλο και βαθύτερη γνώση απρόσιτη στή «θετική» επιστήμη.

«Αλφαβητάρι της πίστης», εκδ. Δόμος

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here