Μια γνωστή και φίλη, που διάβασε τις «Μέλισσες», Φιλόλογος και Δρ στην Εκπαίδευση και την Παιδαγωγική, μού έγραψε:
Αγαπητέ κ. Ροδίτη,
…μόλις που τα κατάφερα να κάνω μια πρώτη ανάγνωση του βιβλίου σας, αλλά επιθυμώ να το ξαναδιαβάσω, για να καταλάβω καλύτερα κάποια πράγματα που δεν τα ξέρω καλά. Ωστόσο είμαι σε θέση να σας πω κάποια σχόλια… μόνο με λίγες φράσεις που εκφράζουν όλες μου τις σκέψεις περιεκτικά …θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που με κάνατε να νιώσω:
1- ότι η αλήθεια είναι τρομαχτική.
2- ότι ντρέπομαι και για τις δύο ιστορίες: και για αυτήν που ξέρουμε και αφήνουμε να μας πλασάρουν, μέσα στην άγνοια ή την αδιαφορία μας, και για εκείνη που πολλοί από μας δεν ξέρουμε, αλλά αφήσαμε να εξελιχθεί.
3- Νιώθω λύπη για τις επόμενες γενιές, που απομακρύνονται από το συναίσθημα που προκάλεσε η φριχτή πραγματικότητα.
4- Νιώθω ακόμα, ότι οι λαοί απευαισθη-τοποιούμαστε καθημερινά και πέφτουμε στην αποχαύνωση που μας παρασέρνει ένας κατευθυνόμενος οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικός ντετερμινισμός.
Ευτυχώς υπάρχουν βιβλία που μπορούν να μας ξυπνάν από τον λήθαργό μας.
Με εκτίμηση, και βαθιά λύπη για όσα διάβασα κ.λπ.
Απάντησα, στη φίλη μου, ως εξής:
Χαίρομαι που εκτίμησες – όπως το περίμενα – σωστά τις «Μέλισσες».
Μια συγγραφέας από την Ελλάδα, η Ισμήνη Καπάνταη, μου είπε ότι είναι σπουδαίο να καταφέρνει ένας συγγραφέας να περάσει στους άλλους την αλήθεια του. Είναι η αλήθεια μου, λοιπόν, πρώτα, κι ύστερα η αντικειμενική, και πραγματικά δεν θα ήθελα να συζητήσω το θέμα τής «αντικειμενικής» αλήθειας!
Να ξέρεις, είμαστε όλοι θύματα τής αλήθειας που μας επιτρέπουν να ξέρουμε – δεν εννοώ συγκεκριμένους ενόχους, αλλά το σύστημα, και γι’ αυτό είμαστε και τα θύματα ένοχοι – και χρειάζεται μεγάλος διανοητικός αγώνας για να κοιτάζει κανείς τα πάντα με κριτικό μάτι. Αυτό πρέπει να είναι το καθήκον τού συγγραφέα.
Λύπη για τις επόμενες γενιές αισθάνομαι κι εγώ, γιατί με τη Κύπρο μικρότερη, έχει στενέψει και η σκέψη μας, που όλο και γίνεται απλοϊκότερη. Η λογοτεχνία και η τέχνη γενικά όλο και περισσότερο σπρώχνονται στο περιθώριο, με τη βοήθεια όλο και συχνότερα πλέον, ακόμα και ποιητών, που εννοούν τη δική τους αλήθεια ως «αντικειμενική».
Πόσο δίκιο έχεις, όταν γράφεις: «οι λαοί απευαισθη-τοποιούμαστε καθημερινά… και… μας παρασέρνει ένας κατευθυνόμενος οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικός ντετερμινισμός.
«Ευτυχώς», τελειώνεις το μήνυμά σου, «υπάρχουν βιβλία να μας ξυπνάν από το λήθαργό μας». Θα συμπλήρωνα: Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που μπορούν να συνταραχθούν από τις αλήθειες των άλλων.
Και όσο αφορά τη λύπη που νιώθεις για «τις επόμενες γενιές… που απομακρύνονται από το συναίσθημα που προκάλεσε η φριχτή πραγματικότητα»: Η λύπη είναι μεγάλος πλούτος, και χαζομάρα η υπερβολική χαρά. Εννοώ τη χαζομάρα που εκπέμπουν μες τα σπίτια μας αδιάκοπα και καθημερινά οι τηλεοράσεις.
Φιλικά,
Άντης
Ευχαριστώ τα μέλη τής Επιτροπής που υποστήριξαν το βιβλίο μου αλλά και τον Υπουργό, που ευτυχώς – προς τιμήν του – παρέκαμψε τις παλιές ατραπούς τής «αντικειμενικής» αλήθειας και δεν ανέπεμψε την απόφαση τής Επιτροπής.
πηγή: Αντίφωνο , Καστελλιώτισσα 28.2.2012
