Ζητήματα στρατηγικής και τακτικής της απαιτούμενης Επανάστασης

0
252

Γιώργος Μιλτ. Σαλεμής

Σήμερα Τετάρτη, πέμπτη μέρα του πέμπτου μηνός του 2010,γενέθλιος ημέρα του Κάρολου Μαρξ άμα και ημέρα θανάτου του Ναπολέοντα Βοναπάρτη,να μιλήσουμε για επανάσταση, είναι ό,τι πρέπει.  Τί πρέπει όμως να συμβεί σε μια κοινωνία για να πούμε ότι “έγινε επανάσταση”;

Τί είναι αυτό,ποιά είναι αυτά τα στοιχεία που κάνουν την επανάσταση να είναι ό,τι είναι;

Η θεωρία

1. Ο καθορισμός του σκοπού.  Του ΤΙ θέλει να κάνει μια μεγάλη κινητοποιήση “μαζών”η οποία δικεκδικεί νέο και αυτοτελή ρόλο στην μέχρι τούδε κοινωνική οργάνωση.Ο σκοπός είναι το άλφα-αλλά δεν είναι το ωμέγα-μιας τέτοιας δράσης,είναι η σκηνή και η ορχήστρα του αμφιθεάτρου των κοινωνικών αγώνων για όλο το επόμενο χρονικό διάστημα όταν κάθε μέρα ενδέχεται να συμπυκνώνει μέσα της εκατό χρόνια.Από το “μέγεθος” της ορχήστρας και της σκηνής θα καθοριστεί η επιτυχία της τραγωδίας.Γιατί για τραγωδία πρόκειται.Αν ο σκοπός είναι “μεγάλος”,αν αφορά όλους,ηθο-οιούς και θεατές,τότε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ θα μαζευτούν στην ορχήστρα,τα διαζώματα θ’αδειάσουν και το έργο θα παιχθεί εν ου παικτοίς.Είναι η μόνη παράσταση που επιτυχία θεωρείται η όσο το δυνατόν μικρότερη παρουσία θεατών στις κερκίδες.

Αν ο σκοπός είναι “μικρός”,δεν αφορά όλους ηθο-ποιούς και θεατές,τότε τα πρόσωπα της τραγωδίας θα είναι λίγα στην ορχήστρα,πίσω από τα προσωπεία της παράστασης και οι λοιποί θα μείνουν στο ίδιο έργο θεατές.

Αν στην επανάσταση που απαιτείται σήμερα,εμείς καθορίσουμε σαν σκοπό της,την κυβερνητική εξουσία,θα μικρύνουμε το εύρος της και θα περιορίσουμε την αποτελεσματικότητά της.Θα χτυπάμε τα κλαδιά και όχι το δέντρο του κακού.Αν ο σκοπός μας είναι ν’αλλάξουμε κάποιους θεσμούς περιμένοντας από τους θεσμούς ν’αλλάξουν του ανθρώπους διαπράτουμε το ίδιο θανάσιμο λάθος που διέπραξε ο Ιστορικός Υλισμός.Ακόμα κι εκείνος,ασυναίσθητα,άλλαζε πρώτα τους ανθρώπους πριν αλλάξουν οι θεσμοί,ακριβώς για να είναι σε θέση να τους αλλάξουν.Το κακό,το θανάσιμο, στο λάθος του ήταν ότι όταν τελικά άλλαζε τους θεσμούς δεν του έφταναν οι αλλαγμένοι και έπρεπε να χρησιμοποιήσει …μεταλλαγμένους ανθρώπους της προηγούμενης παράστασης ή μισοφτιαγμένους ανθρώπους δικούς του,καθώς υποτιμούσε τη σημασία της αλλαγής του πνεύματος,ή του “επικοδομήματος”.Αποτέλεσμα;η γνωστή γραφειοκρατία.

Αν αντιθέτως,καθορίσουμε σαν σκοπό της Επανάστασης τα πνεύματα των ανθρώπων,τότε το πράγμα αλλάζει.Το έργο χωράει τους πάντες και οι ρόλοι είναι για όλους προσιτοί.

Τα καθήκοντα εξατομικεύονται.Η προϋπόθεση να γίνει κάποιος μέρος της επανάστασης δεν είναι πι α έξω από τον καθένα,είναι μέσα του,μπορεί αμέσως να καταπιαστεί με τα άμεσα καθήκοντά της.

Δεν απαιτείται από το καθέναν να γίνει πρώτα ήρωας αλλά πρώτα καλός άνθρωπος.Φαντάζομαι ότι ήδη έχει κάνει κάποια προσπάθεια και έχει ήδη κάποια πείρα σ’αυτό.

Οσο πιο μεγάλος είναι ο σκοπός τόσο πιο μεγάλη κατάτμηση επιδέχεται,τόσο περισσότερος ηθο-ποιούς απαιτεί,τόσο περισσότερους ρόλους μπορεί να μοιράσει.Όσο πιο πολύ μικραίνει το καθήκον που μοιράζεται στον καθένα,όσο πιο πολύ μικραίνει η προϋπόθεση συμμετοχής του τόσο μεγαλώνει η επανάσταση,σε έκταση και σε ένταση.

Γίνεται δε επαναστατική θύελλα όταν το καθήκον γίνεται όσο μια προκήρυξη για τις νίκες των Συμμάχων και μπαίνει στο χέρια των παιδιών για να την ρίξουν στα γερμανικά αυτοκίνητα.

Ο σκοπός ακόμα,όπως εννοεί και η λέξη,έχει έναν “εσωτερικό”ρυθμό,τρόπο (χρόνο) τακτοποιημένο,να γίνονται τα γεγογόνα το ένα μετά το άλλο.Αυτό βοηθάει να συντονίζονται αρμονικά οι κινήσεις του καθενός με τις κινήσεις των άλλων.Χρειάζεται δηλαδή η επανάσταση έναν σκοπό για να χορέψει ο χορός στην τραγωδία με όσο γίνεται μικρότερες απώλειες.Οι σωστές κινήσεις σε λάθος χρόνο λέγονται “απώλεια του ρυθμού”.

Οι μεγάλες επαναστάσεις,συνόψισαν τους μεγάλους σκοπούς σε λίγες λέξεις.

“Ελευθερία ή Θάνατος”,“Σύνταγμα” οι Έλληνες/“Ελευθερία-Ισότητα-Δικαιοσύνη” οι Γάλλοι/“Ειρήνη-Ψωμί-Γη”οι Ρώσοι κ.ο.κ.

2. Ο καθορισμός του σκοπού καθορίζει,όπως ήδη φάνηκε και παραπάνω,τον συσχετισμό των δυνάμεων και των αδυναμιών.Καθορίζει το μέτωπο των δυνάμεων εκείνων που έχουν συμφέρον να παίξουν στο έργο.Καθορίζει το μέγεθος και το είδος της έμπνευσης εκείνων που θα αποφασίσουν να δράσουν.Καθορίζει την διάταξη αυτών των δυνάμεων,το ΠΟΙΟΣ,το ΠΟΤΕ και το ΠΩΣ θα μπει ο καθένας στην ορχήστρα.Αυτός ο συσχετισμός των δυνάμεων-η ΣΧΕΣΗ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων,η αλληλεπίδραση,ο αλληλοκαθορισμός,κατά το προηγούμενο της επανάστασης χρονικό διάστημα αλλά και στο χρονικό διάστημα του παρόντος,θα καθορίσει και την έκβαση της επανάστασης.Ο σκοπός θα καθορίσει ακόμα και Το ΠΟΙΟΣ,το ΠΟΤΕ και το ΠΩΣ θα βγεί ο καθένας από την ορχήστρα.

Όπως είναι φανερό,την επανάσταση την συμφέρει ΠΑΝΤΑ,να είναι λίγοι εκείνοι που βγαίνουν,τη συμφέρει ΠΑΝΤΑ να μη γίνεται δύσκολα αυτή η “αποπομπή”,να γίνεται ει δυνατόν οικειοθελώς,να αποχωρούν όσο γίνεται λιγότεροι ηθο-ποιοί.Γιατί το νόημα της επανάστασης είναι να παιχτεί το έργο σωστά,να μετατρέψει τους θεατές σε ποιητές ήθους.Από την άλλη μεριά,δεν είναι δυνατόν όλοι να παραμείνουν στη σκηνή ή όλοι να κατεβούν από τις κερκίδες.Κάποιοι δεν θα έχουν την χάρη της μετοχής και κάποιοι δεν έχουν την μετοχή στη χάρη.Οι ά-χαροι όμως πρέπει να είναι όσο το δυνατόν λιγότεροι για να μη περιφέρονται α-σκόπως και ασχημονούν και ομιλούν και παρεμποδίζουν τα δρώμενα.

Κατά την έναρξη της παράστασης,δεν είναι όλοι έτοιμοι για να ποιήσουν ήθος,να παίξουν.Κάποιοι είναι οι σίγουροι.Αυτοί λέγονται κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης.Από αυτούς κάποιοι είναι καλύτεροι και κάποιοι λιγότερο καλοί ηθο-ποιοί.Αυτοί,οι πρώτοι,λέγονται επαναστατική πρωτοπορία.Είναι αυτοί που ξέρουν το έργο απ’έξω,που ξέρουν του ρόλους ,τους δικούς τους και τους άλλους,κυρίως όμως έχουν την ικανότητα να συνδέονται με όλους,να τους εμπνέουν,να τους διευκολύνουν,να τους εντάσουν.Είναι αυτοί που επί σκηνής εφευρίσκουν νέους ρόλους,εκτείνουν το έργο και την ορχήστρα για να χωρέσουν και να χορέψουν όσοι το δυνατόν περισσότεροι.Είναι αυτοί που έχουν την ικανότητα να αυτοσχεδιάζουν αναλαμβάνοντας το ρίσκο της αποτυχίας αλλά και αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ηρωικής ενέργειας.

Οι υπόλοιποι που δεν μπαίνουν αμέσως στο έργο είναι οι “εφεδρείες” της επανάστασης,είναι αυτοί που δεν μπήκαν ακόμη αλλά θα μπουν.Εκείνοι που διστάζουν,που είναι λιγότεροι ικανοί στο να ποιούν ήθος,είναι οι “πιθανές εφεδρείες”,είναι εκείνοι που για χάρη τους γίνεται μεγάλος αγώνας.

Οι ηθο-ποιοί αγωνίζονται να παίξουν όσο το δυνατόν καλύτερα για να τους κερδίσουν,να τους εμπνεύσουν,να τους πείσουν ότι έχουν όφελος και καθήκον ν’ακολουθήσουν.Ενώ οι άλλοι,εκείνοι που αποπέμπονται,εκείνοι που πριν είχαν καταλάβει τη σκηνή ή κατέστραφαν το έργο με την ανηθικότητά τους αγωνίζονται για να τους κρατήσουν στις κερκίδες.Τους θέλουν παρέα,τους θέλουν “έξω”,δεν θέλουν να απομονωθούν και γι’αυτό τους φοβίζουν,τους παραπλανούν και κυρίως αγωνίζονται να τους βάλουν να παίξουν ένα άλλο έργο που τάχα είναι πιο καλό,κρατάει λιγότερη ώρα,έχει λιγότερο κόπο,είναι εφικτό,χρειάζεται λιγότερους ηθοποιούς και γενικώς η δουλιά γίνεται πιο εύκολα.

Όταν η πιθανότητα να γίνουν οι “πιθανές εφεδρείες” κανονικές εφεδρείες,γίνεται απίθανη τότε επιδίωξη της επανάστασης γίνεται η “ευμενής ουδετερότητά” τους.Αυτό σημαίνει να κάτσουν τουλάχιστον σιωπηλοί και να παρακολουθήσουν με προσοχή το έργο.Κάτι τέτοιο έγινε με τους Κοζάκους στην Οκτωβριανή Επανάσταση όταν αρνήθηκαν να πάρουν μέρος,άφησαν έτσι ένα μέρος του πεδίου ελεύθερο και δυσκόλεψαν λιγότερο τις κινήσεις των Μπολσεβίκων.Ήταν δηλαδή μια έμμεση ψήφος υπέρ της επενάστασης.Γιατί κάθε γνήσια επανάσταση είναι γνήσια ακριβώς επειδή γίνεται από τις επιμέρους αποφάσεις των πολλών που δεν είναι απαραίτητο να εκφράζονται μόνο με την ψήφο αλλά ίσα-ίσα που είναι απαραίτητο να εκφράζονται κυρίως με θυσίες και μεγάλους κόπους.Είναι και ευτυχής μια επανάσταση-όχι μόνο επιτυχής-όταν οι θυσίες των πολλών είναι αναίμακτες.Είναι δε τελειότερη,όχι όμως τελειότατη,η επανάσταση που περιόρισε τα θύματά της μόνο στους δικούς της ανθρώπους,που οικοδομήθηκε πάνω στο αίμα των παιδιών της και όχι και των εχθρών της.Είναι η επανάσταση που προηγήθηκε των άλλων κατά πολύ κι επίτευγμά της ήταν όχι η δικτατορία της αστικής τάξης πάνω στο προλεταριάτο,ούτε το αντίθετο αυτής.Ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου πάνω στον κακό του εαυτό.Το ποιά είναι η επανάσταση αυτή ας το βρει το αναγνώστης.

3. Η κατεύθυνση του κύριου πλήγματος είναι το τρίτο στοιχείο.Από όλο το έργο,από όλη την υπόθεσή του,ένα στοιχείο είναι το κρίσιμο.Ένα σημείο είναι εκείνο που θα μπορούσε να δώσει τον έλεγχο όλης της αλυσίδας.Πάνω σε αυτό το σημείο πρέπει να στραφεί η προσοχή όλης της επαναστατικής δράσης.Η απαιτούμενη σήμερα,από όλους,Επανάσταση,ένα τέτοιο ζήτημα θέτει.

Ποιά είναι η κατεύθυνση του κύριου πλήγματος;

Άλλοι λένε το Φιλότιμο κι άλλοι λένε η Δικαιοσύνη.Και τα δυο είναι κρίκοι της αλυσίδας.

Η διαφορά τους όμως είναι καίρια και καθοριστική.Αναλόγως του τί θα διαλέξουμε θα μεγαλώσει η συμμετοχή των θεατών ή θα μικρύνει.Εγώ πάντως λέω Φιλότιμο.Όχι ότι μια επανάσταση δεν θα πρέπει να γυρεύει δικαιοσύνη.Όχι όμως τώρα,όχι πριν απ’όλα.Μετά.Με νηφάλιο πνεύμα και καθαρή ψυχή.

4.Ένα ακόμα στοιχείο χρειάζεται η επανάσταση για να είναι επανάσταση,τη Στρατηγική Ηγεσία.

Η επανάσταση χρειάζεται μια οργάνωση τολμηρών-κυρίως τω πνεύματι-επαναστατών που να αποτελεί το στρατηγείο της.Χρειάζεται ένα πολιτικό υποκείμενο,έναν συλλογικό νου!

Από την ύπαρξη αυτού του συλλογικού νου,από την ικανότητά του να αυτοοργανώνεται,από την ικανότητα του να ξεπερνάει τον ρόλο του ηθο-ποιού στην παράσταση και να “κοιτάει”το έργο “απ’έξω”,από την ικανότητα του να μπαίνει στη θέση του ηθο-ποιού και να του ερμηνεύει τον ρόλο του,από την ικανότητα διδασκαλίας του έργου,από την ικανότητα να συντονίζει τα βήματα των πρώτων με τα βήματα των τελευταίων,των βετεράνων με των νεοσύλλεκτων,από όλες αυτές τις ικανότητες αλλά και από άλλες πολλές που η τραγωδία θα εφεύρει και θα απαιτήσει,θα εξαρτηθεί το “ανέβασμα”του έργου.Ποτέ και πουθενά,οι ένοπλες αλλά και οι αναίμακτες,επαναστάσεις δεν έγιναν χωρίς αυτό το υποκείμενο.Από την επανάσταση του Σπάρτακου μέχρι την επανάσταση της Πληροφορικής,δεν θα βρούμε πουθενά επανάσταση χωρίς μια τυπική ή άτυπη Φιλική Εταιρεία.

Αν θέλουμε να περιγράψουμε τώρα τα χαρακτηριστικά της επανάστασης,όπως περιγράφουμε τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου για να τον γνωρίσουμε όταν τον δούμε,πρέπει να πουμε τα εξής:

1. Η επανάσταση είναι άλμα.Μια συνέχεια μέσα στη συνέχεια.Μια ποιοτική αλλαγή μετά από μικρές και μεγάλες,αδιόρατες και κραβγαλαίες ποσοτικές αλλαγές.’Ενα “ξαφνικό”,τάχα αναπάντεχο, “Πρώτο Μπαμ” και ένα γενικό “Γης Μαδιάμ”.Εκείνο που χαρακτηρίζει την επανάσταση δεν είναι η υπέρμετρη βία αλλά η υπέρμετρη αλλαγή.Η βία που πολλές φορές-όχι ευτυχώς όλες-επιστρατεύτηκε στην ιστορία και κλήθηκε να παίξει το ρόλο της μαμής ήταν επειδή ο σκοπός δεν ήταν τέτοιος που να χωράει όλους στη σκηνή και στην ορχήστρα του θεάτρου.Συνεπώς όσοι έμειναν στις κερκίδες και στα διαζώματα όχι μόνον δεν εσιώπησαν αλλά άρχισαν να βρίζουν και να φωνάζουν,να πετάνε αντικείμενα στην ορχήστρα κλπ.Πώς γίνεται καμιά φορά στην Επίδαυρο;Ετσι!Μετά οι ηθο-ποιοί ήταν υποχρεωμένοι,προκειμένου να παιχτεί το έργο,να καθαρίσουν τη σκηνή και την ορχήστρα,οπότε άρχισαν και κείνοι να χρησιμοποιούν τα ίδια μέσα.Τελικά η παράσταση έλαβε τέλος κακήν κακώς και για να διευθετηθούν τα πράγματα επιστρατεύτηκαν “δυο στιβαρά”χέρια.Τη μνήμη του ενός ζευγαριού από αυτά γιορτάζουμε σήμερα όπως εκ του προοιμίου ήδη ανέφερα.(Ο Ν.Βοναπάρτης πέθανε στις 5 Μαΐου του 1821 στην Αγία Ελένη).

2. Άλλο ένα χαρακτηριστικό της επανάστασης είναι η “αυτοτελής δραστηριότητα των μαζών”.

Είναι το βασικό της γνώρισμα και αυτό που την διακρίνει από το πραξικόπημα.

Όταν εκείνοι που κυβερνούσανε μέχρι τώρα ΔΕΝ μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν,μεγάλες μάζες των θεατών εισέρχονται στο προσκήνιο,στη σκηνή και στην ορχήστρα και απαιτούν “κάτι να κάνουν”.Προσοχή!“Οχι κάτι να γίνει”αλλά “κάτι να κάνουν”.

Ξανά προσοχή όμως:Αυτό δεν είναι ακόμα επανάσταση!Είναι “επαναστατική κατάσταση”.

Η επαναστατική κατάσταση προηγείται της επανάστασης.Δεν μπορεί να την προετοιμάσει και να την προκαλέσει κανένας.Αυτό είναι δουλιά των “ηθοποιών”του προηγούμενου θυάσου(!) Ενσκήπτει σαν κοινωνική θύελλα ακόμα κι από τυχαία γεγονότα.Μπορεί να ενσκήψει να περάσει και να φύγει χωρίς να εξελιχθεί σε επανάσταση.

Επανάσταση γίνετα όταν υπάρχει έργο και όταν το έργο αρχίζει να παίζεται!

Η επανάσταση αρχίζει να γίνεται από εκείνη τη στιγμή που το πολιτικό υποκείνενο προβάλλει στη σκηνή και αρχίζει να μοιράζει ρόλους.Από εκείνη τη στιγμή που το επαναστατικό επιτελείο,ο συλλογικός επαναστατικός νους,μοιράζει και πολλαπλασιάζει τον εαυτό του έτσι ώστε οι θεατές να μετατρέπονται σε ηθο-ποιοί.Το έργο πρέπει να παίζεται κι όχι να θεάται.

Τότε λέμε ότι υπάρχει “δυαδική εξουσία”όταν οι θεατές-ηθοποιοί δεν ακούνε τον παλιό σκηνοθέτη,ο οποίος έχει κιόλας εξαφανιστεί,ούτε τα μεταλλαγμένα ταγκαλάκια του που ακόμα δεν έχουν βγει από την σκηνή και γυρεύουν αν όχι να κρατήσουν το παλιό έργο τουλάχιστον να μην παιχτεί το καινούργιο επιδιδόμενοι σε κάθε είδους βρωμιά,αλλά ακούνε τον νέο σκηνοθέτη ο οποίος τους έχει μοιράσει ρόλους επιδεχόμενους απείρους αυτοσχεδιασμούς.

Εν ρυθμώ,φυσικά,και εν χορώ!

Η άσκηση

Κάθε θεωρία πρέπει να εμπεδώνεται με τις ασκήσεις,με την εφαρμογή της πάνω σε πραγματικά περιστατικά κι όχι μυθιστορήματα ή κινηματογραφικές ταινίες όπως κάνει ο Ράμφος στις παρουσιάσεις των βιβλίων του.

Συνεπώς,ΔΕΝ ήταν επανάσταση ο Δεκέμβρης του 2008 αλλά επαναστατική κατάσταση.Εκείνοι που κυβερνούσαν δεν κυβερνάγανε!Ούτε θέλανε ούτε μπορούσαν.Εκείνοι που κυβερνιόντουσαν μέχρι τότε δεν θέλανε να κυβερνηθούν άλλο με αυτόν τον τρόπο.Αλλά δεν ήταν σε καμία περίπτωση διατεθημένοι να αυτοκυβερνηθούν,να διεκδικήσουν έναν δικό τους ρόλο,να ανεβάσουν το δικό τους καινούργιο έργο.

Μεγάλες μάζες ήταν μεν στον δρόμο αλλά ούτε ζητούσαν να παίξουν τίποτα ούτε κανένας ενδιαφερότανε να τους μοιράσει ρόλους.Οι μεγάλες μάζες των νέων που ήταν στο δρόμο το μόνο που ήθελαν ήταν να μην συνεχιστεί η παράσταση.Κάποιοι από αυτούς ήθελαν να καταστρέψουν και το θέατρο.Κανένας τους δεν είχε στο νου του να περιμένει και την κερκίδα ή έστω να την βοηθήσει να κατεβεί.Η δε κερκίδα που κάτι ήξερε από τραγωδίες δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα μπορούσε να παίξει επιτυχώς κάτι,ένα μονόπρακτο βρε αδερφέ.Κι ακόμα δεν το φαντάζεται!

Όσο για τον πολιτικό υποκείμενο,αυτό ήταν ανύπαρκτο.Ούτε καν εν εκλείψει.Αυτοί που λένε ότι είναι επαναστάτες δεν επιχείρησαν καν να ψάλουν ένα χορικόν μέλος,έναν διθύραμβο,έναν παιάνα,τέλος πάντων.Τσαμπάσιδες και όχι τραγωδοί,έκαναν κάτι σούρτα φέρτα στα διαζώματα και με άψογη τάξη απήλθαν.

Αν ήταν κάποιο μέρος από από αυτή την ιστορία που ισχυρίζονται ότι συνεχίζουν,θα δημιουργούσαν ομάδες περιφρούρησης της περιουσίας του λαού(και του κράτους και των πλουσίων,αφού όλα είναι από τη δουλιά του λαού φτιαγμένα),θα απομόνωναν τους ακραίους και τους προβοκάτορες και θα διευκόλυναν έτσι την κερκίδα να κατέβει κάτω.Μετά θα μοίραζαν ρόλους,μικρούς και μεγάλους,εύκολους και δύσκολους,δραματικούς ή όχι.Εκεί,στη διαδικασία αυτή υπήρχε η πιθανότητα,οι θεατές ν’αναγνωρίσουν στο πρόσωπό τους τον ηγέτη και ίσως έτσι άρχιζε η παράσταση.Δεν το έκαναν όμως!Τώρα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία.Και πάλι όμως δεν τους βλέπω για κάτι σοβαρό.Καμιά κατάληψη στην ΕΡΤ,καμιά πόρτα υπουργείου,άντε και στην Ακρόπολη για το “ηρωικόν”του θέματος.Σκετσάκια της κακιάς ώρας που θα μπορούσαν να παίξουν κι οι φασίστες.Η ντροπή της επανάστασης είναι αυτοί ορκίζονται στο όνομά της.

Έργο μεγάλο,πραγματικά ηρωικό,που να “κατεβάζει”όλο τον λαό,όλο το έθνος στην ορχήστρα,δεν έχουν.Εκείνοι που ορκίζονται συνεχιστές του ΕΑΜ δεν κάνουν τίποτα που προσομοιάζει στη μεγαλειώδη πατριωτική δράση του.

Ένα να ξέρουν όμως.Οτι αν και τώρα δεν “ανεβάσουν”έργο (προσωπικά πιστεύω ότι ούτε μπορούν ούτε και θέλουν)το μόνο που τους μένει είναι η αυτοδιάλυσή τους.Θα πρέπει να κάνουν ένα συνέδριο,χώρια ή μαζί δεν έχει σημασία,όπου θα αποφασίσουν τη διάλυση των πολιτκών σχηματισμών τους.

Και για όσους δεν κατάλαβαν:Για το “ΚΚΕ” και τον ΣΥΝ μιλάω.

 

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here