Ευαγόρας Παλληκαρίδης ετών 18!

0
215

Ο Ισοκράτης επιλέγει

«Η 21η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1956, μέρα άφιξης στις Σεϋχέλλες των Τορναρίτη-Πήαρσον, οι οποίοι εκτός από την περί σχεδίου Ράντκλιφ ενημέρωση, πρόσφεραν στον Μακάριο και ενίσχυση της «διαίσθησης» του περί… κοπώσεως του λαού και πτώσεως, δήθεν, του ενδιαφέροντος των Κυπρίων για τον αγώνα, ήταν και μέρα σύλληψης του δεκαοκτάχρονου αντάρτη και ποιητή, μαθητή του Γυμνασίου Πάφου, Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Ο νέος κατηγορήθηκε για μεταφορά όπλου σε κατάσταση συντήρησης, το οποίον, όμως, «μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον για παράνομη ενέργεια». Πέρασε μερικές μέρες και νύχτες γυμνός, δεμένος με χειροπέδες σε σιδερένιο κρεβάτι, σε θερμοκρασίες τη νύχτα γύρω και κάτω από το μηδέν, με μια κουβέρτα, μισή κάτω από το σώμα του και μισή από πάνω, που δεν έφτανε, βέβαια, για τίποτε, ιδιαίτερα για το δεμένο χέρι, πίσω και ψηλά στο κρεβάτι. Το κελί του ήταν ένα αντίσκηνο, στο στρατόπεδο Λίμνης, της επαρχίας Πάφου. Εκεί, πάνω στο σιδερένιο κρεβάτι, υπέστη συνεχείς ξυλοδαρμούς σ’ όλο του το κορμί, ηλεκτροσόκ και το μαρτύριο του τεχνητού πνιγμού. Αφού τα βασανιστήρια δεν έφερναν αποτέλεσμα, ο  Άγγλος διοικητής της Αστυνομίας κάλεσε τον πατέρα του και του είπε πώς ο μόνος τρόπος να γλιτώσει το παιδί του από τη θανατική καταδίκη ήταν να το πείσει να συνεργαστεί για την ανακάλυψη κι άλλων όπλων. Ο πατέρας του Ευαγόρα, Μιλτιάδης, απάντησε πώς, με τέτοιους όρους, προτιμούσε να μη δει τον γιο του. Την πρόταση των Άγγλων τη μετέφερε και στη γυναίκα του Αφροδίτη, χωρίς να της πει ποιάν απάντηση έδωσε στους Άγγλους ο ίδιος. Η Αφροδίτη είπε: «Εγώ (δ)έν εγέννησα παιδίν να το λαλούν προδότην. Χαλάλιν της πατρίδας μου το (γ)αίμαν του παιδ(κ)ιού μου.»

Ο Ευαγόρας είχε ήδη γράψει, πολλά ερωτικά και πατριωτικά ποιήματα. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πόσο ψηλά θα μπορούσε να φτάσει, αν τον άφηναν να ζήσει. Μερικοί στίχοι από το πιο γνωστό του ποίημα, πάνε έτσι:

«θα πάρω μιαν ανηφοριά

θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια

που παν στη λευτεριά…

Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ

θα μπω σ’ένα παλάτι

το ξέρω θα’ν’απάτη

δεν θα ‘ναι αληθινό.

Μες στο παλάτι θα γυρνώ

ώσπου να βρω τον θρόνο

βασίλισσα μια μόνο

θα κάθεται σ’ αυτόν.

Κόρη πανώρια, θα της πω

άνοιξε τα φτερά σου

και πάρε με κοντά σου,

μονάχα αυτό ζητώ».

Μετά που οι Άγγλοι απαγχόνισαν τον Ευαγόρα, στίς 14 Μαρτίου 1957 έθαψαν το σώμα του σε ειδικό περιφραγμένο χώρο, μέσα στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, γνωστόν ως «φυλακισμένα μνήματα», μαζί με άλλους δώδεκα πεσόντες και απαγχονισθέντες, αγωνιστές της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

«Δέκα χιλιάδες μέλισσες» Άντης Ροδίτης εκδόσεις Αρμός σελ.230-231

Ο Ισοκράτης κρατά ενός λεπτού σιγή!

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here