Διχασμός ενός νέου πολίτη επ’ αφορμή του τέλους της Μεταπολίτευσης

3
357

Δάντης Χαράλαμπος*

Αν βάλουμε στην άκρη τις γνώμες που τροχίζονται είτε από το συμφέρον («πρακτοριλίκι» κατά το κοινώς λεγόμενον) είτε από κόμπλεξ κατωτερότητας, δυο είναι οι τίμιες προτάσεις στο δημόσιο λόγο για το πώς θα αποτινάξουμε την πνιγερή κομματοκρατία: η πρώτη προέρχεται από τους λεγόμενους «Εκσυγχρονιστές», οι οποίοι έχοντας εμπειρία βίωσης μιας δυτικής κοινωνίας προτείνουν την επέκταση των απρόσωπων σχέσεων Κράτους- Πολίτη σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου μας δηλαδή την πραγμάτωση κι εδώ του «Κράτους Δικαίου». Τους δικαιώνουν τα ελάχιστα δε ψίγματα τέτοιων σχέσεων που στέριωσαν στην Ελλάδα, όπως είναι το εξαιρετικό ΑΣΕΠ ή οι Πανελλήνιες Εξετάσεις. Η δεύτερη πρόταση προήλθε από τους λεγόμενους «Νεοορθοδόξους», οι οποίοι αντίστροφα προτείνουν τη διαμόρφωση Θεσμών επί τη βάσει των διαπροσωπικών σχέσεων, δηλαδή το «Κοινοτικό Σύστημα». Τους «Νεοορθοδόξους» τους δικαιώνει η ίδια η εκκλησιαστική εμπειρία του λαού μας που διαμορφώνει πολίτες διψώντες για Μετοχή στο κοινωνικό γεγονός («Μη απορρίψης με από του προσώπου σου») και όχι απλώς για «αντιπροσώπευση».

Ο λαός μας ζει, ως γνωστόν, στο μεταίχμιο δυο κόσμων (Ανατολής και Δύσης) και ελλείψει αυτοσυνειδησίας (παράγωγο ή προϋπόθεση της αυτοδιάθεσης), έχει χτίσει ένα κράτος που είναι γκροτέσκο και όχι σύνθεση τους. Η φιγούρα του Καραγκιόζη με από πάνω φράκο κι από κάτω τρύπιο σώβρακο είναι δυο αιώνες τώρα η εθνική μας φορεσιά. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης το αποκαλούσε «κράτος τουρκομπαρόκ», προορισμένο γονιδιακά να γίνεται άλλοτε «γερμανικό λάντερ», άλλοτε «τουρκικό βιλαέτι». Την περίοδο που διανύουμε είναι «γερμανικό λάντερ»…
Πού χωλαίνουν λοιπόν οι δυο αυτές προτάσεις που και μελετημένες είναι και φέρουν ένα βιωματικό φορτίο για τους εκφραστές τους; Γιατί δε βλασταίνουν;
Γνώμη του γράφοντος είναι ότι αφενός οι Εκσυγχρονιστές λησμονούν ότι η διαμόρφωση α-πρόσωπων σχέσεων εξουσίας για έναν λαό εδράζεται στο κομμένο κεφάλι των Λουδοβίκων του, δηλαδή αυτών που ως το Πρόσωπο της Εξουσίας διακηρύσσουν «l’état, c’est moi». Από τέτοια επαναστατική διεργασία δεν έχει περάσει ο λαός μας από τότε που απελευθερώθηκε. Αφετέρου, οι Νεοορθόδοξοι φαίνεται να υποτιμούν το ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις ποτέ δεν έλειψαν απ’ το δημόσιο βίο μας, όχι όμως ως παράγωγο μιας Κοινωνίας Αγάπης, αλλά, αντίθετα, ως παράγωγο μιας ανατολίτικης κοινωνίας εκμετάλλευσης όπου το δίπολο «κοτζαμπάσης- ραγιάς», εξελίχθηκε απλώς στο «κομματάρχης- ψηφοφόρος» ή «εργολάβος- stagier». Το γεγονός ότι με το ’21 απλώς «μεταλλάξαμε τύραννους» (κατά τον Παπαδιαμάντη), θα επέβαλλε ως πιο δόκιμο χαρακτηρισμό της Ελλάδας το «απέραντο πορνείο» και όχι το «απέραντο φρενοκομείο»… Η «Οντολογία της Σχέσης» εν Ελλάδι απέδειξε ότι η Σχέση δεν είναι ο αυτόματος πιλότος προς την Αγάπη και την κοινωνική συνοχή κατ’ επέκταση, αλλά απαιτείται και η Επιθυμία για συμβίωση με τον άλλο, επιθυμία που γεννiέται ομαλά μόνο σε όποιον «ελεύθερα συλλογάται». Το παράδειγμα τόσο του Ζακχαίου από το Ευαγγέλιο, όσο και του Αριστοτέλη1  πιστοποιούν του λόγου το αληθές.
Δεδομένου λοιπόν ότι «το παλαιό δεν έχει ακόμα εντελώς καταστραφεί γι’ αυτό και το νέο δεν έχει ακόμα ανθίσει», θα ήθελα να εκφράσω την αγωνία μου για το τι μέλλει γενέσθαι. Ναι, είναι προφανές ότι τα κόμματα- ληστοσυμμορίες οδεύουν προς τον ιστορικό τους αφανισμό. Μήπως όμως και τα νέα κόμματα που θα ξεπηδήσουν από τούτη την καταστροφή, πέσουν και πάλι στο ίδιο ιστορικό λάθος που φαίνεται να είναι η κατάρα της φυλής;  Μήπως αυτός ο διχασμός του λαού μας, η έλλειψη αυτοσυνειδησίας του, είναι νομοτελειακό να ζευγαρώνει Αλέκο Παπαδόπουλο με Άκη Τσοχατζόπουλο και Παπαθεμελή με Φώφη Πιπιλή; Θέλω να πω, μήπως ο δρόμος για τη νέα κόλαση στρωθεί και πάλι με όψιμες καλές προθέσεις;


*φοιτητής της Νομικής του ΑΠΘ.


1. “Είναι φανερό ότι Πόλις δεν είναι η συγκατοίκησις σ’ έναν τόπο, και δε συνεστήθη πρός τόν σκοπό να μήν αδικεί ο ένας τον άλλο, και για χάρι των εμπορικών συναλλαγών. Όλα αυτά βέβαια ανάγκη να υπάρχουν, αν πρόκειται να υπάρξει Πόλις, αλλ’ όμως κι όταν υπάρχουν όλα τούτα, δεν έχουμε ακόμα Πόλη. Πόλη είναι η συμμετοχή στον ευδαίμονα βίο προς το σκοπό εξασφαλίσεως τέλειας διαβίωσης με επαρκή μέσα. Έργον φιλίας, γιατί φιλία είναι πεθυμιά πρός συμβίωσιν”.

 

3 Σχόλια

  1. 1.”η ίδια η εκκλησιαστική εμπειρία του λαού μας που διαμορφώνει πολίτες διψώντες για Μετοχή στο κοινωνικό γεγονός” : Εάν βρείτε κανέναν διψώντα πολίτη (διαμορφωθέντα εκ της εκκλησιαστικής εμπερίας), να μου τον γνωρίσετε για να κανω παρέα μαζί του
    2. ”οι Νεοορθόδοξοι φαίνεται να υποτιμούν το ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις ποτέ δεν έλειψαν απ’ το δημόσιο βίο μας, όχι όμως ως παράγωγο μιας Κοινωνίας Αγάπης, αλλά, αντίθετα, ως παράγωγο μιας ανατολίτικης κοινωνίας εκμετάλλευσης όπου το δίπολο «κοτζαμπάσης- ραγιάς», εξελίχθηκε απλώς στο «κομματάρχης- ψηφοφόρος» ή «εργολάβος- stagier»” : Προτροπή προς τον συντάκτη του άρθρου να δώσει κατατακτήριες για το τμήμα Θεολογίας,μάλλον χρειάζεται τέτοιους φοιτητές
    3.”Η «Οντολογία της Σχέσης» εν Ελλάδι απέδειξε ότι η Σχέση δεν είναι ο αυτόματος πιλότος προς την Αγάπη και την κοινωνική συνοχή κατ’ επέκταση, αλλά απαιτείται και η Επιθυμία για συμβίωση με τον άλλο, επιθυμία που γεννiέται ομαλά μόνο σε όποιον «ελεύθερα συλλογάται»” : το ‘ανελευθερα συλλογαται’ αποτελει το καρκινικο μας συνδρομο εντέλει
    4.”μήπως ο δρόμος για τη νέα κόλαση στρωθεί και πάλι με όψιμες καλές προθέσεις” : γι αυτό επιβάλλεται όλοι μας να μελετήσουμε το ‘Μια εποχή στην κόλαση’ του Ρεμπώ!
    5.Με άλλα λόγια, έχουμε ανάγκη από νέους (σαν το συντάκτη του παραπάνω κειμένου)νομικούς που να προσανατολίζονται προς μία ”αυτοσυνειδησία (παράγωγο ή προϋπόθεση της αυτοδιάθεσης)”, ειδάλλως θα καταλήξουμε ένα απέραντο πορνοφρενοκομείο

  2. [quote name=”ζΙΩΓΑΣ αΠΟΣΤΟΛΟΣ”]Εάν βρείτε κανέναν διψώντα πολίτη (διαμορφωθέντα εκ της εκκλησιαστικής εμπερίας), να μου τον γνωρίσετε για να κανω παρέα μαζί του[/quote]

    Η [b]πραγματικότητα[/b] “παράγει” την [b]ιδεολογία[/b]; Ή, απλώς, η [b]ιδεολογία[/b] “παράγει” την [b]πραγματικότητα[/b]; Ένα απτό παράδειγμα, το προηγούμενο σχόλιο, που διασαφεί τα αμφιλεγόμενα.

    Κε Απόστολε Ζιώγα, να θεωρήσουμε δεδομένο ότι κατοικείτε στην Ελλάδα; Διότι, από πλευράς μου, θα είχα να σας απευθύνω την ακριβώς αντίθετη πρόσκληση:
    Εάν τυχόν βρείτε κάποιον διψώντα πολίτη ο οποίος δεν έχει διαμορφωθεί έτσι εκ της εκκλησιαστικής ρίζας αυτού του τόπου, θα σας παρακαλούσα να μου τον συστήσετε.

  3. ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΡΑ ΝΑ ΣΑΣ ΣΥΣΤΗΣΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ,ΔΗΛΑΔΗ ΩΣ ΑΡΚΟΥΝΤΩΣ ΔΙΨΩΝΤΑ ΚΑΙ ΜΗΔΑΜΙΝΩΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΕΝΤΑ 😉

    Πάντως , η πραγματικότητα να παραχθεί από την ιδεολογία ειναι ολιγον αδυνατον,νομίζω…

    ”κουράζουνε πολύ κι αμέσως οι αφοσιώσεις, ακόμα κι όταν είναι σε προσχέδιιο/Όπως τους Μαθητές του./Λοιπόν κοιμήσου./…/Ησυχία-όποιος πνίγεται δεν φωνάζει πάντα βοήθεια”
    [κική δημουλά,ποιήματα,εκδ.ίκαρος,σσ.183-185]

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here