Δημογέροντες και αγαπολόγοι

10
1732

Όταν προ τριετίας πηγαίνοντας να φτιάξω τον υπολογιστή μου βρέθηκα –εν αγνοία μου-  με facebook (η ανιψιά μου το έφτιαξε χωρίς να με ρωτήσει) δεν φανταζόμουνα ότι θα πλούτιζα τόσο πολύ τις γνώσεις μου για την νεοελληνική κοινωνία. Καθώς δεν έχω σπουδάσει Κοινωνιολογία ή κάποια σχετική επιστήμη, κατάπληκτη ανακάλυψα έναν θαυμαστό καινούργιο κόσμο μαζί με καινούργιους ανθρώπους που προστέθηκαν στους παλιούς φίλους και γνωστούς. Το κέρδος από αυτή την περιήγηση είναι βέβαια η αυξημένη μου ανθρωπογεωγραφία.

Φυσικά συνιστά κοινό τόπο η διαπίστωση ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τείνουν να αντικαταστήσουν την ενεργό πολιτική, αφού ακόμη και οι επαγγελματίες της πολιτικής (ώς και πρωθυπουργοί και πλανητάρχες) την ασκούν “τιτιβίζοντας” με σύντομες δηλώσεις στο Twitter. Αντίθετα ερασιτέχνες της πολιτικής ρητορεύουν ακατάσχετα στα υπόλοιπα μέσα εκτονώνοντας στο πληκτρολόγιο όλη την αγωνιστική δυναμική που κάποτε εύρισκε διέξοδο στους δρόμους. Δεν θα κομίσω βεβαίως γλαύκα ες Αθήνας υποστηρίζοντας ότι τα κοινωνικά δίκτυα είναι η αποθέωση του ναρκισσισμού. Ωστόσο στις μέρες μας δεν είναι μόνο ο συνήθης ναρκισσισμός υπό το κράτος του οποίου νεαρά άτομα, κυρίως κορίτσια, ευειδή και καλλίγραμμα, σε αφήνουν ενεό με τις τολμηρές φωτογραφίες που ανεβάζουν στο fb και στο Instagram. (Είδα κι έπαθα κατά καιρούς να πείσω πρώην μαθήτριές μου να «κατεβάσουν» τις σχεδόν γυμνές φωτογραφίες τους από το προφίλ τους επιστρατεύοντας κυρίως αισθητικής φύσεως επιχειρήματα του τύπου «σε παχαίνει αυτή η λήψη, ενώ εσύ είσαι τόσο λεπτή στην πραγματικότητα»). Πρόκειται για μια καινοφανή, έχω την αίσθηση, μορφή ναρκισσισμού που κινδυνεύει να λάβει διαστάσεις πανδημίας. Άνθρωποι που τους κατατάσσεις με την πρώτη ματιά στην λεγόμενη τρίτη ηλικία φωτογραφίζονται σε πόζες ναζιάρικες και gros plan προβάλλοντας επιδεικτικά τα κάλλη τους καθώς έχουν εγκλωβιστεί στην εικόνα των 25 χρόνων τους, έχοντας εν τω μεταξύ χάσει κάθε ίχνος αισθητικής. Για να μην σχολιάσω την ανεκδιήγητη περίπτωση ιερωμένων που ποζάρουν ακκιζόμενοι με το νέο μας accessoire, τις μάσκες! Mάσκες ροζέ, εμπριμέ, πουά, μάσκες με πεταλούδες και λουλουδάκια! (Και έπειτα λέμε την παράδοσή μας φιλοκαλική…) Γι’ αυτή την ανυπέρβλητη δυσκολία των σημερινών Ελλήνων να επαναπροσδιοριστούμε στον πραγματικό χωρο-χρόνο θεωρώ ως κύριους ηθικούς αυτουργούς τους αρχαίους Αιγυπτίους ιερείς. Τί θέλανε και είπανε στον Σόλωνα « Ἕλληνες ἀεί παῖδές ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν», «Έλληνες αεί παίδες εστέ, γέρων δε Έλλην ουκ έστιν», αφού, ως συνήθως, το υπόλοιπο της φράσης αποσιωπώμενο αγνοείται; Κάπως έτσι αποφασίσαμε φαίνεται ομοθυμαδόν κανένας να μην μεγαλώνει σ’ αυτόν τον τόπο. (Εδώ θα συνιστούσα ως αντίδοτο να δει κανείς την ταινία «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», με τον Brad Pitt στον κεντρικό ρόλο, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του F. S. Fitzgerald. Ο ήρωας γεννιέται γέρος και κατεβαίνει την ηλικία γενόμενος κάθε μέρα νεώτερος, μέχρι που πεθαίνει βρέφος στην αγκαλιά της ηλικιωμένης αγαπημένης του που τον θρηνεί σαν μητέρα…)

Αλλά βιάστηκα να πω ότι όλοι είμαστε έφηβοι σ’ αυτόν τον τόπο. Υπάρχουν και κάποιοι  που όχι μόνο φαίνεται ότι έχουν αποδεχθεί την ηλικία τους, αλλά και ότι πήραν τόσο σοβαρά τον ρόλο τους που έχουν αναδειχθεί σε δημογέροντες του 21ου αιώνα, μια άτυπη senatus των σύγχρονων μέσων: ερτζιανά, έντυπα και κυρίως ηλεκτρονικά μέσα επιστρατεύονται για τον σκοπό αυτόν. Αυτό το «γεροντικόν ιδίωμα» της δημογεροντίας το συνοδεύει κατά κανόνα η ανάλογη αγαπολογία, απότοκο και συνοδός του ναρκισσισμού και του ιδιότυπου αυτισμού των ημερών μας. Κάποιοι, κυρίως στο ραδιόφωνο, με αφελείς τίτλους τύπου «Ελάτε να ακούστε…» προσκαλούν ευθέως τον αδαή ακροατή να γευθεί την άμετρη σοφία τους. Άλλοι, που φαίνεται να μεγάλωσαν με πρότυπο τον αρχαίο Δημοσθένη, ρητορεύουν αδιαλείπτως στα υπόλοιπα μέσα γράφοντας μοντέρνους ή και μεταμοντέρνους “φιλιππικούς” βρίζοντας ανηλεώς τους αντιφρονούντας· καθώς το διαδίκτυο αντικατέστησε όχι μόνο το παραδοσιακό καφενείο αλλά και το γήπεδο ακόμα, χώρους όπου βρίσκανε έδαφος κάποτε να εκτονωθούν τα πολιτικά και άλλα πάθη. Παραλείπω ως ξεχωριστή κατηγορία εκείνη την οποία εκπροσωπεί γνωστή κυρία της δημοσιογραφίας και του θεάματος, του γνωστού τύπου αριστερών πεποιθήσεων και δεξιών ενδιαιτημάτων. Αλλά πώς αλλιώς θα αποκτούσανε και τα βόρεια προάστεια τον δικό τους Κάτωνα τον Τιμητή;

Conditio sine qua non για να προαχθεί κανείς στον σεβάσμιο θώκο του δημογέροντος είναι η αναγνωρισιμότητα, επακόλουθα δε αυτής τα τριψήφια likes των χιλιάδων “πιστών” που αναμένουν με ευλάβεια τις καθημερινές αναρτήσεις των σοφών του καιρού μας. Όλων των κλάδων διαπρεπείς επιστήμονες, καταξιωμένοι στον χώρο τους, φιλόσοφοι και ποιητές, ιατροφιλόσοφοι και καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι με βαρύγδουπους τίτλους φιλοσοφούν (λέγοντας συνήθως τα τετριμμένα), θεολογούν ή εξομολογούνται την αβάσταχτη μοναξιά τους (αναγκαίο τίμημα της κορυφής), μαγειρεύουν, αλλά κυρίως φωτογραφίζονται και αντιφάσκουν! Διημερεύουν ή διανυχτερεύουν ποζάροντας ποικιλοτρόπως: «εν ώραις σοβαρών σπουδών», όπως θα ’λεγε και ο Καβάφης, ή εν ώραις ραστώνης. Κατατάσσονται δε με βάση τη διάκριση της παιδείας σε δύο μεγάλες κατηγορίες: στους μετέχοντας της θύραθεν και τους κατέχοντας τα ιερά γράμματα. Οι πρώτοι μπορεί εν ώρα σχόλης να επιδίδονται σε αστειάκια σεξουαλικού τύπου που παραπέμπουν σε παλαιότερες εποχές του ελληνικού σινεμά (μερικοί με άφθονες περγαμηνές μού θύμισαν έντονα τον Κώστα Χατζηχρήστο και τις εκστατικές του προσφωνήσεις προς τις τροφαντές δεσποινίδες της εποχής). Ανάλογα μεγαλόσχημοι “σοφοί” μετέχοντες αμφοτέρων των ειδών της παιδείας περιορίζονται στο να συνοδεύουν τα εικονιζόμενα ζαρζαβατικά του κήπου τους με ολιγόλογες, πλην λυρικές και πολύσημες περιγραφές σχετικές «με την κυρτότητα ή την καμπυλότητά των καρπών τους» για να θυμηθούμε τον Παπαδιαμάντη. Όλα αυτά ενώ η μισή Ελλάδα καίγεται και η άλλη μισή πνίγεται… Αυτόν τον ιδιότυπο αυτισμό τον συναντάς και σε άλλες μορφές. Πολιοί δημογέροντες επιδεικνύουν τις μαγειρικές τους ικανότητες σε διαδοχικές φάσεις, σαν να παρακολουθείς τηλεπαιχνίδι για την ανάδειξη του Έλληνα chef: στην πρώτη φωτογραφία βλέπουμε τα υλικά, στη δεύτερη την προετοιμασία, στην τρίτη το ψήσιμο,  το σερβίρισμα και τέλος την ενώπιόν μας δοκιμασία του εκπληκτικού εδέσματος με καταγεγραμμένη σε όλα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους την ηδονική κατάποση του αριστουργήματός τους. Και να πέφτουν βροχή τα likes και τα εγκώμια των πολλαπλών ικανοτήτων του Δασκάλου! Άλλοι, της αμιγώς θύραθεν παιδείας αυτοί, αλλά που «ακόμα το ψάχνουν» το θέμα της θρησκείας, όπως δηλώνουν οι ίδιοι προεξαγγελτικά, «όταν κουράζονται από τη δούλεψη της τέχνης τους», ερωτομανείς που διανύουν την όγδοη ή και την ένατη δεκαετία της ζωής τους (ναι, σωστά διαβάσατε!) περιορίζονται πλέον στο να συντάσσουν αρχαιόπρεπα κείμενα δίκην Συναξαρίου ή να επιδίδονται σε παρωδίες εκκλησιαστικών ύμνων με σεξουαλικού τύπου φαντασιώσεις που τους προκαλεί, υποτίθεται, η εικονιζόμενη αγία!

Οι των ιερών γραμμάτων ειδήμονες καθημερινά γράφουν στις σελίδες τους κατεβατά ατέλειωτα με σκέψεις που τους γεννά άλλοτε η καθημερινότητα, άλλοτε το αγιολόγιο της ημέρας, άλλοτε η τρέχουσα παρακμή… Και με συνήθως βλοσυρό και μελαγχολικό ύφος ─όπως μπορείς να τους φανταστείς από τις πρώτες φράσεις, διανθισμένες με λόγιους εκκλησιαστικούς τύπους, ενίοτε όμως και με λαϊκότροπες εκφράσεις τύπου Κόντογλου ή Καζαντζάκη─ να ρητορεύουν γραπτώς και για τα πιο απλά θέματα. Ωστόσο αυτό που είναι όχι απλώς γραφικό αλλά κάποτε γίνεται επικίνδυνο είναι η μεγάλη ευκολία με  την οποία γράφουν για θέματα πίστεως, ή και δογματικά ακόμη, εκφράζοντας τις “αλάνθαστες” απόψεις τους. Και ας είναι καταφανώς αντίθετες με την πίστη της εκκλησίας και του λαού. Ένα πρόσφατο παράδειγμα: και τί δεν διάβασα για το θαύμα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου στο Προκόπι Ευβοίας και τη βροχή που έστειλε συστημένα εκεί! «Είναι απαράδεκτο να αναπαράγουν φίλοι που θέλουν να λέγονται Χριστιανοί στις σελίδες τους τέτοια αδιανόητα πράγματα!» «Πού ακούστηκε ο Θεός να ακούει μερικούς και όχι τους υπόλοιπους που επίσης παρακαλούσαν να βρέξει!»  «Είναι πρόκληση για τους άλλους αυτή η συμπεριφορά» και άλλα ηχηρά και αγαπησιάρικα παρόμοια. Και φυσικά κατακεραυνώνουν όποιον τολμήσει να ψελλίσει, όχι να διατυπώσει, ολόκληρη αντίρρηση για τον χώρο που έχει το θαύμα στην πίστη των πατέρων μας και τον τρόπο του Θεού που δεν μάς συμβουλεύεται! Το …φιλακόλουθον κοινό «διχάζεται στα δυό»: οι παραμένοντες πιστοί και οι αποσυνάγωγοι, πρώην φανατικοί  followers που τόλμησαν να τους αμφισβητήσουν στο ελάχιστο! Αφήνω τις περιπτώσεις που μπορείς να δεις την διαμετρικά αντίθετη άποψη από τον ίδιο άνθρωπο, την ίδια ώρα, σε άλλη ανάρτηση! Δεν είμαι θεολόγος αλλά το βιβλικό «τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου, καὶ τίς αὐτοῦ σύμβουλος ἐγένετο» μού έχει μείνει από τα μαθητικά μου χρόνια. Και θυμάμαι αναπόφευκτα τον π. Ανανία Κουστένη που μας θύμιζε συχνά: «Πόσο εύκολο είναι να ζούμε ως άθεοι εν τω κόσμω, ενώ νομίζουμε ότι είμαστε καλοί Χριστιανοί…». Παρόμοια και για άλλα θέματα της επικαιρότητας: ειρωνείες και ύβρεις αναλόγως της κατηγορίας στην οποία εντάσσεται κανείς. “Συνωμοσιολόγοι” και αντιεμβολιαστές συμπλέκονται με φανατικούς των εμβολίων που “θεολογούν” εμπλουτίζοντας τον συνήθως αυστηρό τους λόγο με αστειάκια για τον Αντίχριστο σε τσιπάκια. Όλα αυτά ξεχνώντας το γνωστό «παίζεις εν ου παικτοίς» των παλαιοτέρων Ελλήνων. (Αναπόφευκτα ξαναθυμάμαι εδώ τον γέροντα Ανανία, όταν παλαιότερα σε σχετική συζήτηση, υπογράμμισε: «Το θέμα είναι να μην κάνει ο Αντίχριστος δυναμική κατάκτηση μέσα μας· πράγμα όχι πολύ δύσκολο με την ακηδία και τη ραθυμία που μάς διέπει τους περισσότερους».)

Προκειμένου, ωστόσο, να εξαχθεί το αναγκαίο μήνυμα στο οποίο στοχεύει ο εκάστοτε δημογέρων-αγαπολόγος μπορεί κανείς να συναντήσει ακόμα και στην ιστορία μικροεπεμβάσεις δίκην μικροπλαστικής χειρουργικής, υπογεγραμμένες μάλιστα από κατ’ εξοχήν ειδικούς. Σε μια “επαναστατικού” τύπου ανάρτηση είδα λοιπόν ολοζώντανο μπροστά μου τον Άγγελο Σικελιανό να …κλωτσάει το στεφάνι των κατακτητών στην περίφημη κηδεία του Παλαμά. Κι ελεηνολογούσα τον εαυτό μου που σπατάλησα τόσα χρόνια της ζωής μου συγγράφοντας ολόκληρη διδακτορική διατριβή για το έργο του και μού …διέφυγε αυτή η συνταρακτική λεπτομέρεια! Ο υπογράφων το κείμενο φημίζεται ως ρέκτης και «ω(ο)δοποιός μεγάλος» της λογοτεχνίας μας, για να θυμηθούμε και τον 19ο λογοτεχνικό μας αιώνα!

Αναφέρθηκα νωρίτερα στη σεξουλική αγαπολογία που την ασκούν κυρίως αρσενικοί. Ωστόσο η πιο αγνή αγαπολογία είναι μάλλον γυναικεία υπόθεση. Με διαφορετική μορφή φυσικά: μικρές ιστορίες –σύγχρονοι μύθοι, υποτίθεται, που αναπαράγονται με την ταχύτητα του φωτός και διηγούνται κάτι πολύ … αγαπησιάρικο! Κατέκλυσε το διαδίκτυο τις προηγούμενες μέρες, αν και κυκλοφορεί από καιρό ήδη, μια ανάρτηση με την εξής αδιανόητη ιστορία και εικόνα: ένα δηλητηριώδες φίδι και ένα ανθρώπινο χέρι ματωμένο από το δάγκωμα της κουλουριασμένης οχιάς. Και εντεύθεν η ιστορία-μύθος: κάποιος είδε ένα φίδι να καίγεται στις φλόγες και πήρε ένα σίδερο και το έβγαλε από τη φωτιά. Αλλά το φίδι γύρισε και τον δάγκωσε. Κάποιος περαστικός το ξαναπέταξε στη φωτιά αλλά ο άνθρωπός μας το ξανάβγαλε κι εκείνο τον ξαναδάγκωσε! Και όταν ρωτά τον …μεγάλο άγιο που έσωζε διαρκώς το επικίνδυνο φίδι ο περαστικός «γιατί το κάνεις αυτό;» εκείνος απαντά: «γιατί η φύση του φιδιού είναι να δαγκώνει και η δική μου φύση είναι να συγχωρώ»… Και εγώ η ταλαίπωρη που αφομοίωσα κάποτε στοιχειωδώς Αριστοτελική Λογική εξακολουθώ να επιμένω ότι από παράλογες προκείμενες προτάσεις δεν μπορεί να εξαχθεί λογικό συμπέρασμα! Όταν διατύπωσα την αντίρρησή μου, όσο πιο ευγενικά και διακριτικά μπορούσα, δέχτηκα άφθονες επιθέσεις, όμοιες με «δήγματα εχιδνών» του τύπου «κάποιοι δεν αντέχουν καθόλου το φως και τρέχουν αμέσως να λερώσουν κάθε καλό που διατυπώνεται!». Η όλη ιστορία μού θυμίζει τους τάχα “αρχαίους μύθους” των σχολικών βιβλίων του Γυμνασίου και του Λυκείου που είμαστε υποχρεωμένοι να διδάσκουμε στα ταλαίπωρα Ελληνόπουλα για να τα αποβλακώσουμε τελείως. Για όσους δεν το γνωρίζουν παραπέμπω στο βιβλίο «Εκφραση- Έκθεση» της Β΄ Λυκείου, όπου μπορούν να διαβάσουν έναν δήθεν αρχαίο μύθο. Σύμφωνα μ’ αυτόν όταν ζήτησαν από κάποιον μυθικό βασιλιά να απαντήσει ποιο θα ήθελε να παραμείνει από τα δώρα της τύχης του, όταν όλα χαθούν (υγεία, πλούτη, ευτυχία, δόξα, εξουσία κλπ.), εκείνος απάντησε: «Πληροφορίες!!! Φέρτε μου πληροφορίες κι όλα μπορώ να τα ξανααποχτήσω….». Τα σχόλια εδώ περιττεύουν.

Αυτό το φαινόμενο του ασύστολου συναισθηματισμού εκφράζεται γλωσσικά κυρίως με την αποθέωση των υποκοριστικών. Φαίνεται δε ότι οι ομιλούντες ή γράφοντες αντλούν την έμπνευσή τους από υποκοριστικά προερχόμενα από την τηλεοπτική μαγειρική ορολογία· εκεί που κατ’ εξοχήν βασιλεύει ο υπερθετικός του –άκι: «ρίχνουμε πρώτα το λαδάκι, προσθέτουμε το κρεμμυδάκι, τη ντοματούλα, την πατατούλα, την πιπερίτσα και γαρνίρουμε με μαρουλάκι…». Ίσως με τόσο λεκτικό χάδι να γίνονται νοστιμότερα τα εδέσματα. Δεν ξέρω! Μιλώ για την “θεολογική” αισθηματολογία που ενίοτε αγγίζει την απόλυτη γελοιότητα, όταν ακούς πχ. εμβριθείς θεολογίζοντες να περιγράφουν το Παιδίον Νέον, τον νεογέννητο Χριστό, σαν «ένα τόσο δά μικρό βρεφάκι!.…». Όλα τα παραδείγματα που έχω αναφέρει είναι πραγματικά. Εξ άλλου είναι γνωστό ότι δεν διαθέτω καθόλου φαντασία. Στην θύραθεν περίπτωση ο απαράδεκτος συναισθηματισμός, που μαστίζει δυστυχώς τη νεοελληνική κοινωνία, εκφράζεται κυρίως με τον οικογενειακό πληθυντικό του συλλογικού υποκειμένου, ο οποίος συνοδεύει το παιδί τουλάχιστον ώς τα 30 χρόνια του: «πάμε στη Δευτέρα τάξη φέτος», «γραφτήκαμε και ρυθμική», «γίναμε 18», «πήραμε και το πτυχίο μας!». Η αγαπολογία σε άλλες μορφές μπορεί να φτάσει στον απόλυτο παραλογισμό, όπως το παράδειγμα με το φίδι. Αφήνω πόσο ύποπτη μπορεί να είναι αυτή η ιστορία, αν αναλογιστούμε ότι το φίδι είναι και αποκρυφιστικό σύμβολο. Να προσθέσω επίσης το εξής: όταν ρώτησα κάποιες από τις φίλες τί σημαίνει αυτό το παράδειγμα και αν ισχύει στην πραγματική ζωή, πήρα την (αναμενόμενη) απάντηση: «να μην ανταποδίδουμε το δάγκωμα (ήτοι την κακή συμπεριφορά κάποιου), αλλά να τον συγχωρούμε!» Ξαναρωτάω: «είναι δυνατόν να συμβαίνει στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο και πώς λειτουργεί κάποιος νορμάλ άνθρωπος σε ανάλογες καταστάσεις;» Εκεί κι αν άκουσα τις πιο απίθανες θεωρίες για την αγάπη… Πού να τολμήσω να τους θυμίσω τη ρεαλιστική απάντηση σύγχρονου αγίου σε σχετική ερώτηση για ανάλογη περίπτωση: «ένα ζώο που το βλέπεις να είναι επικίνδυνο το σκοτώνεις ακαριαία για να μην βασανίζεται». Τελείωσα τη συζήτηση καταθέτοντας τις απόψεις δύο σημαντικών ανθρώπων από εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Πρώτον εκείνη που διατύπωσε με απόλυτο ρεαλισμό ο π. Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος (και την οποία, σημειωτέον, ο π. Ανανίας μάς τη θύμιζε πολύ συχνά): «Συγχωρώ, αλλά δεν μού επιτρέπεται να αγνοήσω την πείρα μου!».  Και δεύτερον την άποψη του Carl G. Jung ότι «ο συναισθηματισμός είναι το άλλο πρόσωπο της κτηνωδίας».

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Πόλις”, 2013) είναι έργο του Στάθη Βατανίδη.

10 Σχόλια

  1. Ενώ δεν θέλω να εμφανίζομαι συχνά σαν μαϊντανός σχολιάζοντας τους αρθρογράφους, κάποιες φορές, νομίζω, είναι απαραίτητο.
    Γράφεις, αγαπητή μου κυρία, “η ρεαλιστική απάντηση σύγχρονου αγίου σε σχετική ερώτηση για ανάλογη περίπτωση: «ένα ζώο που το βλέπεις να είναι επικίνδυνο το σκοτώνεις ακαριαία για να μην βασανίζεται»”. Φοβάμαι ότι ο “σύγχρονος άγιος” (!), ανεπίγνωστά του ελπίζω, βλασφημεί εναντίον του ίδιου του Θεού μας. Υποστηρίζοντας αυτή την θέση κατηγορεί τον Ιησού Χριστό που δεν “σκότωσε ακαριαία” όσους κραύγαζαν το “σταύρωσον” για να τους απαλλάξει από την μέγιστη βασανιστική αμαρτία τους ! Αντιθέτως, ο Θεός της Αγάπης και της συγχώρησης, παρακάλεσε τον Πατέρα του να τους συγχωρήσει, ενώ ήξερε ότι θα Τον σταυρώσουν. Όπως ακριβώς έκανε και το “χέρι” του παραδείγματός σου !

    Σωστά γράφεις “φιλοκαλική παράδοση” – με ένα λάμδα – διότι οι Νηπτικοί Πατέρες δεν ασχολούνταν με το κοσμικό κάλλος αλλά με το θεϊκό καλό.
    Ο δόκιμος στοχαστής και γνώστης της γλώσσας μας Γιάννης Καλιόρης γράφει στο τελευταίο βιβλίο του “Εκ του συστάδην” ότι υπολογιστής είναι ο χειριστής τού υπολογιστήρα. Εγώ το υιοθέτησα. Πιστεύω το ίδιο θα κάνεις κι εσύ.
    Ευχαριστώ και συγγνώμη για την παρεμβολή.

    • Ευχαριστώ για δύο λόγους: πρώτον ότι μού αναγνωρίζετε -έστω και κατά το ήμισυ! ότι γνωρίζω Ελληνικά και δεύτερον γιατί με επιβεβαιώνετε πανηγυρικά!
      Υ.Γ. Ο “σύγχρονος άγιος” είναι ο Άγιος Παίσιος.Οι σοφιστείες περί …σκοτώματος των κραυγαζόντων το “σταύρωσον” είναι πολύ αδύναμες.
      Μαντώ Μαλάμου

  2. Δεν έχω Facebook, για να είμαι ενήμερος για τις εκεί τάσεις και σας ευχαριστώ για την πληροφόρηση.

    Ξέρω όμως ότι ο Χριστός μας ζητά να ξεπεράσουμε τη λογική του κόσμου τούτου στις σχέσεις μας προς Αυτόν (“ὁ εὑρὼν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτὴν”) και τους συνανθρώπους μας (“τῷ θέλοντί σοι κριθῆναι καὶ τὸν χιτῶνά σου λαβεῖν, ἄφες αὐτῷ καὶ τὸ ἱμάτιον· καὶ ὅστις σε ἀγγαρεύσει μίλιον ἕν, ὕπαγε μετ᾽ αὐτοῦ δύο”). Το ίδιο και οι Πατέρες, όπως ο Αββάς Ισαάκ που τον υπεραγαπούσε ο άγιος Παΐσιος (“Ο Θεός δεν είναι δίκαιος. Αν ήταν, θα μας έκαιγε όλους. Αλλά η αγάπη του ξεπερνά τη δικαιοσύνη”.)

    Κι επειδή είχα την ευλογία να γνωρίσω από κοντά τον άγιο Παΐσιο (καμιά τριανταπενταριά φορές κατά μόνας και πολλές άλλες σε “συνάξεις”), αμφιβάλλω αν το παράθεμά σας για τα επικίνδυνα ζώα το είπε πράγματι (πολλά κυκλοφορούν από τρίτους που δεν τον γνώρισαν καλά και απλώς θέλουν να προωθήσουν τις απόψεις τους μέσω αυτών των “ρητών”· κι έχουν γράψει ολόκληρα βιβλία γι’ αυτόν άνθρωποι που τον συνάντησαν μόνο μια φορά) ή αν το εννοούσε κυριολεκτικά, σε περίπτωση που το είπε. Ο ίδιος, πάντως, δεν θεωρούσε κανένα ζώο από όσα υπάρχουν στο Όρος επικίνδυνο. Τα φίδια τα τάιζε, δεν τα σκότωνε. Κι είχε μια καρδιά ελεήμονα, που, κατά τον Αββά Ισαάκ, προσεύχεται “ὑπὲρ ἀνθρώπων καὶ τῶν ὀρνέων καὶ τῶν ζώων καὶ τῶν δαιμόνων καὶ ὑπὲρ παντὸς κτίσματος”.

  3. Υπάρχουν κι άλλα φίδια που νέμονται τα μέσα επικοινωνίας για την υπερβολική προβολή του ναρκισιστικού εγώ τους. Τι κρίμα που τα τόσα σοφά που αναφέρει η κυρία Μαλάμου περί δημογερόντων και αγαπολογίας παραμένουν ασχολίαστα καθώς σκοπίμως και παρελκυστικώς τόσο συχνά διυλίζεται ο κώνωπας και καταπίνεται η κάμηλος παραβλέποντας την ουσία. Μιλώντας προσωπικά, κάθε φορά που σχολιάζω έχω την αίσθηση ότι βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη που τόσο σωστά βάζει η κυρία Μαλάμου, εμπρός μας, όμως δυστυχώς επιμένω εκθέτοντας την άποψη μου και εκτίθεμαι επιβεβαιώνοντας με το παράδειγμα μου τα λεγόμενα της. Συγχαρητήρια στην κυρία Μαλάμου για όσα μας αναφέρει, μην τυχόν και μπορέσει να μας συνεφέρει στο γνώθι σ αυτόν.

    • Αν θέλουμε έναν καλόπιστο διάλογο, οι ad hominem υπαινιγμοί και οι δίκες προθέσεων δεν βοηθάν, αγαπητέ μου.
      Κι ο καθένας είναι ελεύθερος να σχολιάσει (με ευγένεια και σεβασμό στα πρόσωπα των συνομιλητών του) οποιοδήποτε μέρος του κειμένου θέλει. Τα κίνητρά του τα γνωρίζουν ο ίδιος κι ο Θεός.
      Συγγνώμη.

  4. Εχοντας μπερδευτεί όσον αφορά τον χρονισμό των σχολίων και ανεξάρτητα από το που απευθύνονται οι ευχαριστίες της κας Μαλάμου δράττομαι της ευκαιρίας προς αποφυγή περαιτέρω παρεξηγήσεων να ευχαριστήσω και τους δύο σχολιαστές που ακολούθησαν τον δικό μου για την συνέχιση του καθ όλα εποικοδομητικού διαλόγου. Τις ευχαριστίες μου επίσης στο περιοδικό Αντίφωνο που παρέχει τον χώρο για την ανάπτυξη και την ανάδειξη του είδους των θεμάτων που προάγουν την σφαιρική άποψη σε όσους συμμετέχουν, από την μια ή την άλλη πλευρά. Συγνώμη κύριε Theo αν τα λεγόμενα μου σας δημιούργησαν την εντύπωση ότι απευθύνονταν ως μη όφειλαν με αγένεια ή έλλειψη σεβασμού στο πρόσωπο οιουδήποτε συνομιλητού. Ισως η εμμονή της συζήτησης στα φίδια με οδήγησε να χάσω την στόχευση του λόγου μου; Ελπίζω ότι η ανάρτηση του σχολίου μου θα προλάβει την δημιουργία των δυσμενών εντυπώσεων που τυχόν σας προκάλεσα.

    • Σε σάς κ. Αντώνη Λ. απευθυνόταν το “ευχαριστώ” μου, γιατί μπήκατε στον κόπο να διαβασετε προσεκτικά το κείμενό μου και να απαντήσετε.

  5. Το ξέρω κα Μαλάμου. Αν σας φτάσουν αυτά που λέω σας ευχαριστώ, νάστε καλά. Εύχομαι από τα λίγα που βλέπετε, πολλά να καταλαβαίνετε, και ακόμη περισσότερα να επικοινωνείτε και να διαλέγεστε

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here