Aντιδράσεις για το συνέδριο γονιμότητας

7
1855

Η Ελληνική Εταιρεία Αναπαραγωγικής Ιατρικής των Αθηνών σε συνεργασία με εξειδικευμένους στην ανθρώπινη αναπαραγωγή μαιευτήρες γυναικολόγους έχουν οργανώσει το 1ο πανελλήνιο συνέδριο γονιμότητας και αναπαραγωγικής αυτονομίας. Αυτό πρόκειται να πραγματοποιηθεί στα Ιωάννινα στο τριήμερο 2-4 Ιουλίου. Σύμφωνα με ανακοίνωση της οργανωτικής Επιτροπής, «στόχος του Συνεδρίου είναι να υπογραμμίσουμε την αξία και την σημασία της ενημέρωσης γύρω από τα θέματα της γονιμότητας, να παρουσιάσουμε τη σημερινή εικόνα, η οποία ξεκάθαρα αναδεικνύει ότι η υπογεννητικότητα μαστίζει τη σύγχρονη κοινωνία, και ο βασικός λόγος που την χαρακτηρίζει είναι η έλλειψη γνώσης για τα ζητήματα της γονιμότητας. Έχει χαθεί, ήδη, η δυναμική της πρόληψης και εστιάζουμε στη “θεραπεία”, καθώς έχει δημιουργηθεί η εσφαλμένη αντίληψη πως μέσω της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, όλοι οι φραγμοί που ανυψώνει η υπογονιμότητα, είναι πλέον εύκολα προσπελάσιμοι και αντιμετωπίσιμοι. Όραμά μας, όλων εκείνων που υπηρετούμε την ανθρώπινη αναπαραγωγή είναι να μιλάμε για υπογονιμότητα μόνο σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν αδιασάλευτοι ιατρικοί λόγοι. Να εκλείψουν τα ζευγάρια εκείνα που λόγω της μη ενημέρωσης των είναι υπογόνιμα και επομένως άτεκνα σε προχωρημένη ηλικία». Οι οργανωτές επέτυχαν να τεθεί αυτό υπό την αιγίδα της προέδρου της Δημοκρατίας, της Περιφέρειας Ηπείρου, του Υπουργείου Ανάπτυξης, της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και ισότητας των Φύλων, του ΕΟΤ, του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου και τη στήριξη του Εργαστηρίου Φυσιολογίας του ΕΚΠΑ, ενώ αποδέχθηκαν να γίνουν χορηγοί επικοινωνίας η ΕΡΤ και το ΑΠΕ.

Για τη γνωστοποίηση του συνεδρίου στο ευρύ κοινό, οι οργανωτές σκέφθηκαν να σκηνοθετήσουν και να προβάλουν στο διαδίκτυο κάποιες απόψεις σχετικές με το αντικείμενο του συνεδρίου. Το κείμενο έγραψε γυναίκα δημοσιογράφος της ενημέρωσης επί ιατρικών θεμάτων. Άλλη γυναίκα εμφανίζεται να λέγει: «Και ξαφνικά, έρχεται η μέρα που κλείνεις τα πολλά. Κι έτσι απλά, αρχίζει ο απολογισμός. Όχι γι’ αυτά που έκανες, αλλά γι’ αυτά που θα έπρεπε να έχεις κάνει. “Άντε τι κάθεσαι; Πότε θα παντρευτείς; Πότε θα γίνεις μάνα;”. Κι αναρωτιέσαι: Πέρασες στο πανεπιστήμιο. Έπιασες μια καλή δουλειά. Γνώρισες τον άνδρα των ονείρων σου. Και ξαφνικά μαθαίνεις πως αυτό το 4 στον διψήφιο αριθμό της ηλικίας σου, δεν σου επιτρέπει να γίνεις μητέρα. “Τι έχω κάνει λάθος;”. Τίποτα δεν έχεις κάνει λάθος. Απλά δεν γνώριζες. Αν ονειρεύεσαι να κάνεις την δική σου οικογένεια αύριο, φρόντισε να ενημερωθείς σήμερα».

Οι εκφραζόμενες σκέψεις προκάλεσαν έντονη την αντίδραση γυναικών, οι οποίες θεώρησαν αυτές ως ενοχοποιητικές των γυναικών, που επιλέγουν άλλες προτεραιότητες έναντι της τεκνογονίας. Επικριτές χαρακτήρισαν το προβαλλόμενο «σεξιστικό και υποτιμητικό για τη γυναίκα, καθώς αναπαράγει σεξιστικά πρότυπα σχετικά με την “υποχρέωση” της γυναίκας να κάνει παιδί και τον ρόλο της στην κοινωνία». Κάποιοι έκριναν ότι επιχειρείται συσχέτιση της υπογονιμότητας των Ελληνίδων με το οξύ δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα. Άραγε θα ήταν κακό, αν συνέβαινε; Αυτό είχε ως επακόλουθο η πρόεδρος της Δημοκρατίας να αποσύρει την αιγίδα της και να κρατικά μέσα να πάψουν να είναι χορηγοί επικοινωνίας. Μάλιστα ο αρμόδιος υπουργός σε ανακοίνωσή του δήλωσε: «Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση είναι αδιαπραγμάτευτο. Οτιδήποτε θίγει την προσωπικότητα της γυναίκας και περιορίζει τον ρόλο της είναι αναχρονιστικό και απαράδεκτο. Η ΕΡΤ και το ΑΠΕ αποσύρονται από χορηγοί επικοινωνίας». Πρόσθετη αφορμή για επικρίσεις προκάλεσε η κλήση από την επιτροπή και εκκλησιαστικών προσώπων, συνεπώς μη ειδικών επί του θέματος, υπό τη στενή έννοια. Μάλιστα έχει αναρτηθεί σε κάποια μέσα το πρόγραμμα μόνο της σχετικής συνεδρίας, μιας εκ των δεκαπέντε.

Η δημοσιογράφος, που συνέταξε το κείμενο αισθάνθηκε την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις γράφοντας: «Αυτό το κείμενο έχει την δική μου υπογραφή και καταθέτει ένα κομμάτι από την ψυχή μου. Σ αυτό το κείμενο έχω γράψει όλα όσα έχω βιώσει στο πετσί μου επειδή έκανα το έγκλημα να είμαι 10 χρόνια παντρεμένη χωρίς να έχω κάνει παιδιά. Γιατί έχω περάσει τα 40 και δεν έχω γίνει μάνα. Γιατί η δική μου οικογένεια έχει έναν υπέροχο αδέσποτο σκύλο και όχι παιδιά όπως θα “έπρεπε” . Αυτές τις ερωτήσεις, που έχω βάλει ως ερινύες στο σποτ, τις έχω δεχτεί άπειρες φορές στη ζωή μου… η ειρωνεία είναι ότι τις έχω δεχτεί και από ανθρώπους που σήμερα σηκώνουν το δάχτυλο και με καταδικάζουν που τις έγραψα. Θέλετε να μου πείτε πως μόλις μια γυναίκα περάσει τα 40 ΔΕΝ είναι η πρώτη ερώτηση που της κάνουν; Ακόμα και στην τηλεόραση». Και ένας εκ της οργανωτικής Επιτροπής, μαιευτήρας γυναικολόγος, σε συνέντευξή του τόνισε: «Αγγίξαμε ευαίσθητες χορδές. Οι γυναίκες στη σύγχρονη ζωή φτάνουν σε ηλικίες πάνω από τα 40 για να αποκτήσουν παιδί. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με γυναίκες 40 – 45 που δεν γνωρίζουν τα όρια που θέτει η φύση. Θυμάμαι γυναίκα που με επισκέφθηκε -όμορφη και με καριέρα-, ήθελε παιδί και όταν της ανακοίνωσα ότι έχει μπει σε εμμηνόπαυση δεν το ήξερε. Αυτή η άγνοια φαίνεται και σε έρευνα της MRB».

Η αντίδραση στις προβληθείσες θέσεις μαρτυρούν τη βαθειά παρακμή της κοινωνίας μας. Η μητρότητα είναι έμφυτη στη γυναίκα, όσα και αν γραφούν περί του αντιθέτου. Η σύγχρονη γυναίκα μετατοπίζει χρονικά ή, το χειρότερο, καταπνίγει τον πόθο να φέρει στον κόσμο παιδί υπό την τραγική επήρεια της κοινωνίας, η οποία εγείρει έντονο τον ανταγωνισμό με τον άνδρα με συνέπεια η γυναίκα να συντρίβεται υπό το βάρος του πλήθους των υποχρεώσεων στην παραμένουσα ανδροκρατούμενη κοινωνία και να αποδέχεται την ανατροπή των προτεραιοτήτων. Θεώρησε δικαίωμά της την έκτρωση και ο άνδρας, στο έπακρο άνανδρος πλέον, πανηγύρισε την «απελευθέρωσή» του από τις δεσμεύσεις του παρελθόντος. Εξήλθε η γυναίκα από την οικία να εργαστεί, για να αποκτήσει οικονομική αυτονομία, αλλά ο άνδρας δεν έχει ουδεμία νομική υποχρέωση να συνδράμει στις κατ’ οίκον εργασίες, υιοθετώντας τη συμφέρουσα νοοτροπία του Ανατολίτη! Μάλιστα ολοένα και συχνότερα διαλύει τον γάμο, ακόμη και για ασήμαντη αφορμή, φορτώνοντας στη γυναίκα και τις δικές του υποχρεώσεις έναντι των παιδιών που έφεραν στον κόσμο. Η καλλιέργεια ανταγωνιστικού «πνεύματος» μεταξύ των φύλων μέσω του φεμινιστικού κινήματος εμφύσησε στη γυναίκα πόθο για επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση μεγαλύτερο από εκείνον του να φέρει στον κόσμο παιδιά. Και η Πολιτεία εν γνώσει των κοινωνικών μεταβολών δεν έπραξε τίποτε, ώστε να βοηθήσει τα ζευγάρια, που γνωρίζονται κατά κανόνα στην αρχή της τρίτης δεκαετίας να συνάψουν γάμο, με κρατική ενίσχυση. Έτσι αυτά παρατείνουν επί έτη τη συμβίωση, ώστε τελικά ο δεσμός να διαλύεται, καθώς το ερωτικό φίλτρο εξασθενεί μη έχοντας υποκατασταθεί από την αγάπη και τη συναίσθηση των εκ του γάμου ωραίων υποχρεώσεων. Και αν δεν διαλυθεί ο δεσμός, ο γάμος είναι συνήθης πλέον στην αρχή της τέταρτης δεκαετίας.

Όσο και να θέλουμε να διαχωρίσουμε τα δύο θέματα, της υπογονιμότητας και του δημογραφικού προβλήματος, αυτά είναι αλληλένδετα. Το πρώτο αφορά την κάθε γυναίκα, που ολοένα και περισσότερο πέφτει θύμα ανελέητης κοινωνίας, που με το τραγούδι των «Σειρήνων» της στερεί αυτό που από τη φύση της και όχι από κοινωνική επιβολή ποθεί περισσότερο. Ακόμη και υλιστική να είναι η θεώρηση των πραγμάτων αυτό είναι η πραγματικότητα. Όσο για την πιστή γυναίκα, γνωρίζει ασφαλώς ότι ο Θεός τη θέλει συνδημιουργό του. Ασφαλώς το συνέδριο δεν έχει ως στόχο να προκαλέσει ενοχές. Ίσως αυτές ήδη υπάρχουν σ’ εκείνες που αισθάνθηκαν κάπως αργά τον αρχικό πόθο, που είχαν καταπνίξει, να αναζωπυρώνεται. Πρωτίστως ένοχη είναι η σύγχρονη κοινωνία, η άκρως υποκριτική. Διεγείρει τη σεξουαλικότητα από την προεφηβική ηλικία, μέσω των τηλεοπτικών ιδίως μέσων και αδιαφορεί για τις επιπτώσεις, προπαγανδίζοντας απλά το εμβόλιο κατά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Προπαγανδίζει την έκτρωση ως δικαίωμα και αδιαφορεί πλήρως για την έγκυο, που αποφασίζει, παρά την κοινωνική κατακραυγή, να φέρει στον κόσμο το ανεπιθύμητο από τον σύντροφό της πλάσμα. Μόνο δύο κέντρα περίθαλψης εγκύων υπάρχουν στη χώρα μας, διευθυνόμενα από πρόσωπα της Εκκλησίας.

Η τεκνοποιία είναι η πρώτη προτεραιότητα κάθε γυναίκας σε υγιή κοινωνία. Τα περί του αντιθέτου μαρτυρούν κοινωνική παρακμή. Αυτή βίωσαν οι πρόγονοί μας πριν από τις αλώσεις από τους Ρωμαίους και του Οθωμανούς. Στη συνέχεια οι δεύτεροι κατακτητές υποχρέωναν επί αιώνες τις Ελληνίδες των χαρεμιών τους να τεκνοποιούν από τα δεκαπέντε και κατ’ επανάληψη. Είμαστε βέβαιοι ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται;       

7 Σχόλια

  1. Νά τό σχόλιο που έστειλα στούς φίλους μου “επί τή εκδηλώσει” τών αντιδράσεων επί τής αναγγελίας (καί τής θεματικής) τού Συνεδρίου :

    [[ Γιατί εγώ τώρα σκέφτομαι ότι ΔΕΝ θά’ πρεπε ν’ “ακυρωθεί” τό Συνέδριο, …
    …, μιά που “λέει” αυτά που σάν γονείς “διστάζου(α)με” νά ξεστομίσουμε στά παιδιά μας, ενώ αυτό είναι τό “σωστό” – από πολλές πλευρές ; ]]

    Καλοί οι “δικαιωματισμοί” τών ανθρώπων, καλύτεροι οι αναστοχασμοί “ενώπιον” τών αναφυομένων προβλημάτων, αλλά καί η φύση δέν “δικαιούται” διά νά “καθοδηγεί” (καί η λαϊκή σοφία νά συνιστά, μέχρι πρό τινος – τώρα πιά, “μασάει τά λόγια της” κι’ αυτή), όταν δέν κατορθώνουμε νά συμβιβάζουμε / οικονομούμε τά δυσκόλως συμβιβαζόμενα, ή όταν παραγνωρίζουμε τόν “τρόπο” της ; Μέ ποιόν, εν τέλει, “τά βάζουμε” ;

    ( Καί νά ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη από τούς/τίς μή συμφωνού-ντες/-σες, μιάν απλή μαρτυρία καταθέτω – μόνο μή μού αμφισβητηθεί η ειλικρίνεια τής πρόθεσης τής σχολιαστικής προσωνυμίας μου)

    Σάς χαιρετώ

  2. Όσο ορθή και να είναι αυτή η οπτική, το ότι εκούσια ή ακούσια, παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η Πολιτεία τα τελευταία πόσα χρόνια, όχι μόνο δεν στηρίζει την τεκνοποίηση, πολύ δε περισσότερο την πολυτεκνία, αλλά την απαξιώνει κιόλας. Επιδόματα, ελαφρύνεις φορολογικές, μετακινήσεων, κ.τ.λ. βαίνουν μειούμενα ή προς κατάργηση, καθώς επίσης και οι ολοένα επιδεινούμενες εργασιακές συνθήκες τα τελευταία χρόνια. Αυτός είναι από τους πολύ σημαντικούς λόγους, που ακόμη κι αν αποφασίσει ένα ζευγάρι να αποκτήσει παιδί, μένει στο ένα και μοναδικό. Ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας να δούμε πόσα ζευγάρια υπάρχουν με ένα μόνο τέκνο. Αυτό κάτι έπρεπε να μας λέει, και όχι μόνο η προβαλλόμενη άγνοια ή αδιαφορία των ζευγαριών γενικά και των γυναικών ιδιαίτερα. Στο Συνέδριο αυτό, θα τραβήξει κανείς το αφτί της Πολιτείας, ή θεωρείται θέμα άσχετο;

  3. Αλήθεια, τι παραπάνω έκανε το σποτ από το να επισημάνει την απλή αλήθεια ότι, με τη γλώσσα του Εκκλησιαστή, υπάρχει «καιρός παντί πράγματι», και όσες θέλουν να γίνουν μητέρες καλό είναι να το κάνουν στην ώρα του; Μετά τις ύβρεις των διαφόρων ΄προοδευτικών’, τις οποίες έσπευσε να υιοθετήσει και η πρόεδρος της ελληνικής δημοκρατίας, οι διοργανωτές, καταλαβαίνοντας ότι θα τραβούσαν “των παθών τους τον τάραχο” αν συνέχιζαν, ακύρωσαν το συνέδριο (αυτό στη σύγχρονη Ελλάδα λέγεται ελευθερία σκέψης και έκφρασης).

    Βέβαια η εποχή μας θέλει τις γυναίκες να είναι πρωτίστως επαγγελματίες καριέρας, να αποκτούν τίτλους και να κατακτούν αξιώματα, να συναγωνίζονται ισότιμα τους άνδρες σε οποιοδήποτε πεδίο, κι αν κάποια στιγμή αποφασίσουν να κάνουν και κανένα παιδί, να απαιτούν από την ιατρική επιστήμη να τους εξασφαλίσει άριστες συνθήκες και ιδανικό αποτέλεσμα, και από την κοινωνία να τους δώσει βρεφονηπιακό σταθμό για να ‘παρκάρουν’ το παιδί και να συνεχίσουν απρόσκοπτα τις όποιες επιδιώξεις της ζωής τους. Άξιες θαυμασμού βέβαια εκείνες που καταφέρνουν και τους δυο ρόλους με επιτυχία (πρόχειρα μου έρχεται στη σκέψη, από τα γνωστά πρόσωπα, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, που είναι γιατρός, μητέρα επτά παιδιών και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής· μάλλον τη δική της αιγίδα θα έπρεπε να ζητήσει η οργανωτική επιτροπή του συνεδρίου). Ακόμη μεγαλύτερο μπράβο όμως στις γυναίκες εκείνες που δεν δυσκολεύτηκαν στην επιλογή και προτίμησαν να εξασφαλίσουν την πλήρη και αποκλειστική παρουσία τους στη ζωή των παιδιών τους τα χρόνια που εκείνα τις χρειάζονταν περισσότερο (όπως θα λέγαμε σε μοντέρνα γλώσσα, respect!

    Επιτέλους, κάποια στιγμή θα πρέπει να αναγνωρίσουμε επίσημα αυτές τις ‘μητέρες καριέρας’, αν επιτρέπεται ο όρος, και να μη θεωρούμε «ρατσιστές, στερεότυπους και οπισθοδρομικούς» όσους υποστηρίζουν την παραδοσιακή μορφή της οικογένειας. Μια και έχουμε φτάσει να κοπτόμαστε υποκριτικά μετά λυγμών (σχεδόν…) για το δημογραφικό μας πρόβλημα, ας πάψουμε να φανταζόμαστε λύσεις μεταναστευτικού τύπου και ας ρίξουμε μια ματιά στα σπίτια μας.

  4. “Εις επίρρωσιν” τών απόψεων τού άρθρου, αλλά καί τών σχολιαστών, μάλιστα δέ καί μέ αναφορά (καί πειστική τεκμηρίωση) στόν “τρόπο” εκφοράς / παρουσίασης τής αλήθειας τού μηνύματος / θέματος τού Συνεδρίου καί τούς “εμφιλοχωρούντες” κινδύνους κατανόησης καί αποδοχής, άς διαβαστεί καί η κατωτέρω πρόσφατη αρθρογραφική κατάθεση γνώμης :

    https://www.kathimerini.gr/opinion/561405685/pos-milame-gia-ti-gonimotita/

    Καλό σας βράδυ

  5. Εάν, σύμφωνα με τους ιδεοληπτικούς, το βίντεο του συνεδρίου είναι “σεξιστικό” (ενώ στην πραγματικότητα περιγράφει την απλή καθημερινότητα του θέματος), τότε “σεξιστική” είναι και…η ίδια η ανθρώπινη φύση, εφόσον με την εμμηνόπαυση και άλλες βιολογικές λειτουργίες απαγορεύει την τεκνογονία κατά το δοκούν! Δεν είναι “σεξιστικό” να θέλει η άλλη να κάνει παιδί στα 50 και το σώμα της να αδυνατεί να υπακούσει…;!

  6. Είναι παρήγορο ότι τό θέμα εξακολουθεί ν’ απασχολεί καί ν’ αναλύεται, εν προκειμένω από τόν ίδιο έγκριτο αρθρογράφο, σέ ενδιαφέρουσα δευτερολογία.

    Νομίζω θά ήταν χρήσιμη η έγκυψη επί τού δυστοπικού “τρόπου”, μέ τόν οποίο ευκαιρίες (ανα)στοχασμού καταλήγουν σέ αντιπαραθέσεις, μέ τήν φτηνο-“πολιτική” νά σύρει καί νά σύρεται στόν χορό τών εντυπώσεων.

    https://www.kathimerini.gr/opinion/561413401/i-politiki-orthotita-os-eysevismos/

    Καλή σας εβδομάδα

  7. Το συνέδριο θα ήταν καλό να γίνει.

    Αυτό που έθιγε το βλέπουμε όλοι γύρω μας ότι οι άνθρωποι παντρεύονται μεγαλύτεροι από παλαιότερα και αντί να μιλάνε για σεξουαλικό προσανατολισμό στα σχολεία, θα έπρεπε να τονίζουν στα κορίτσια τον ρόλο τους ως μητέρες για να μην σκορπίζονται με (συνήθως) καταστροφικές σχέσεις μέχρι τα 35. Μετά, όταν τα δοκιμάσεις όλα… χάνεσαι και ξυπνάς μετά τα 40.

    Εν Χριστώ πρόοδος δε σημαίνει κατ’ ανάγκη δημιουργία οικογένειας. Και η καριέρα καλή είναι και ό,τι άλλο προοδεύει τον άνθρωπον. Από την άλλη ο λήθαργος της ελλ. κοινωνίας και η στασιμότητα επηρεάζει την κοινωνία μέσω της υπογεννητικότητας. To ότι η χώρα 12 χρόνια τώρα είναι σε φανερήν κρίσιν έχει επιπτώσεις στον πληθυσμόν. Και αφού δεν είναι χαρούμενη η ελλ. κοινωνία πώς να κάνει παιδιά; και γιατί;

    Πρέπει η χώρα να ξαναγίνει χαρούμενη.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here