Γιατί να ασχοληθεί κάποιος με τα κοινά; Είμαστε απολιτίκ ή φανατικοί ιδεολόγοι; Πώς μπορούμε να συμμετέχουμε στα κοινά με τρόπο που να έχει νόημα;
Συμμετέχουν: Ραφαήλ Μιχαηλίδης, Άγγελος Μιχαηλίδης Edit: Λεωνίδας Ράπτης
Ιστορία - Γεωπολιτική Γιατί να ασχοληθεί κάποιος με τα κοινά | Πες το κι έτσι...
Και το gemini στη συζητηση:
Ζητησα να μου πει αν υπαρχουν σημεια που εγειρουν αντιρρησεις:
ορισμένες από τις θέσεις που αναπτύσσονται στο βίντεο και ενδέχεται να εγείρουν αντιρρήσεις είναι:
Ταύτιση αξιών και ιδεολογιών: Η άποψη ότι οι αξίες όπως η πίστη, η πατρίδα και η οικογένεια δεν χάνουν την αξία τους, ακόμα κι αν τις υιοθέτησαν λαϊκιστικά διάφορα καθεστώτα (π.χ. η Χούντα) [06:57:00]. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε συζητήσεις σχετικά με το πώς ορίζονται οι αξίες και πώς διαχωρίζονται από τις ιδεολογικές τους χρήσεις.
Ο ρόλος των ΜΜΕ και η ενημέρωση: Ενώ υπογραμμίζεται η ανάγκη για σωστή ενημέρωση [06:58:00], η κριτική προς τα μέσα ενημέρωσης, η οποία υποστηρίζει ότι προωθούν μια “fast food” ενημέρωση και ταυτίζουν εύκολα ομάδες με την ακροδεξιά [07:07:00], μπορεί να θεωρηθεί υπεραπλουστευτική ή να μην αναγνωρίζει την πολυπλοκότητα του σύγχρονου ειδησεογραφικού τοπίου.
Υποχρεωτικότητα της συμμετοχής: Η θέση ότι η συμμετοχή στα κοινά είναι “πρέπει” [08:15:00] και ότι η αποχή είναι δικαιολογία, ενώ ακόμη και η ακυρότητα της ψήφου είναι μια μορφή διαμαρτυρίας [08:50:00]. Κάποιοι μπορεί να υποστηρίξουν ότι η συμμετοχή πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή και όχι υποχρέωση, ή ότι υπάρχουν άλλες μορφές διαμαρτυρίας εκτός της κάλπης.
Το προσωπικό συμφέρον ως κίνητρο: Η ιδέα ότι ο μέσος Έλληνας σκέφτεται πώς να βολευτεί [03:42:00] και ότι οι ηγέτες που έχουμε μας αξίζουν [04:30:00], καθώς είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως μια απαισιόδοξη και γενικευμένη κριτική προς την ελληνική κοινωνία, η οποία μπορεί να μην αποτυπώνει την πολυπλοκότητα των κινήτρων των πολιτών.
Διχοτόμηση “Απολιτίκ” και “Φανατικών Ιδεολόγων”: Η διάκριση μεταξύ “απολιτίκ” [01:50:33] και “φανατικών ιδεολόγων” [02:50:00] ως οι δύο βασικές κατηγορίες πολιτών. Αυτή η απλοϊκή κατηγοριοποίηση μπορεί να αγνοεί άλλες μορφές πολιτικής δέσμευσης ή αποχής.
—————-
Οσο αφορα μια ιδεα, προτεινω να λογαριασετε στην παρεα σας γιατι συντηρητικη πολιτικη σκεψη του ειδους του Edmund Burke στην πολιτική δεν ειναι συνηθισμενη στη χωρα μας. Νομιζω οτι ουτε μεταξυ Ορθοδοξων διανοουμενων παρουσιαζεται.