Ἡ γραμμή τοῦ ὁρίζοντος

0
791

Μοναστήρι

Ἂυπνη, Χωρισμένη.  Γνωρίστηκαν στή Βενετία μέ τόν Γιάννη, μπροστά στόν Ἅγιο Μάρκο, μπροστά στούς κλεμμένους βυζαντινούς θησαυρούς. Πῆγαν νά φᾶνε μαζί, ἔμοιαζε μέ διαφημιστικό, ἦταν ἀκριβῶς σάν διαφημιστικό, τρεῖς μέρες ἀργότερα τοῦ εἶπε ναί ἐπειδή ἦταν σάν διαφημιστικό. Ἐπιτέλους, ἡ ζωή εἶχε γίνει διαφημιστικό. Μπῆκαν στήν Κωνσταντινούπολη μέ σκοπό ἡ ζωή νά γίνει διαφημιστικό καί τά κατάφεραν. Ὀργάνωσαν σταυροφορίες μέ σκοπό νά σβήσουν τήν αὐτοκρατορία τῶν Ρωμαίων ὥστε νά συναντηθεῖ μέ τόν Γιάννη μπροστά στόν Ἅγιο Μάρκο καί νά ζήσουν ἕνα διαφημιστικό τριήμερο. Ἔκαναν ἔρωτα τυλιγμένοι μέ μαῦρα σεντόνια. Ἔλεγαν πράγματα πού κάπου τά εἶχαν ἀκούσει, κάπου τά εἶχαν δεῖ, κάτι τούς θύμιζαν αὐτά τά λόγια πού ἔλεγαν ὁ ἕνας στόν ἄλλον. Τῆς ἔκανε πρόταση γάμου ἐνῶ κατάπινε τήν τελευταία μπουκιά κι ἐκείνη ἔπρεπε νά γελάσει, νά τόν ρωτήσει ἄν μιλάει σοβαρά κι ὕστερα νά πεῖ ναί.

Κατάπιε, γέλασε, τόν ρώτησε ἄν μιλάει σοβαρά κι ὕστερα εἶπε ναί. Ὀργάνωσαν σταυροφορίες μέ σκοπό νά πάει μέ τόν Γιάννη νά φάει μακαρονάδα ὥστε νά γελάσει, νά τόν ρωτήσει ἄν μιλάει σοβαρά κι ὕστερα νά πεῖ ναί. Εἶπε ναί, δέχτηκε. Μπῆκαν στήν Κωνσταντινούπολη, τά ἔκαναν γυαλιά καρφιά, πλακώθηκαν μεταξύ τους καί μερικά χρόνια ἀργότερα ἄρχισαν νά γυρίζουν διαφημιστικά. Συνεχίζουν τίς σταυροφορίες μέσω τῶν διαφημιστικῶν μέ μεγάλη ἐπιτυχία, ἐπαναλαμβάνουν πράγματα πού ἔχουν ἀκουστεῖ κάπου , θυμοῦνται χειρονομίες πού τίς ἔχουν δεῖ κάπου, καταπίνουν, γελᾶνε, λένε ναί, δέχονται τίς προτάσεις γάμου. Ὅλα εἶναι πολύ φυσικά, ὅλα ἔχουν γίνει φοβερά φυσικά, ἐπιτέλους ἡ ζωή ἔγινε φυσική, ἀπό τό 1204 καί μετά ἡ ζωή ἄρχισε νά γίνεται ἀπίστευτα φυσική, καθαρή, δημοκρατική, ἰσορροπημένη. Καθώς περνάει ὁ χρόνος γίνεται ὅλο καί πιό φυσική, σχεδόν χαμογελαστή, ὅλο εὐχάριστες μπουκιές, μακαρόνια, σάλτσα, κιμάς, κόκκινο κρασί, ψίχουλα στό τραπέζι πού θά τά μαζέψει ὁ Γιάννης καί θά τά πετάξει στά περιστέρια. Ἐπιτέλους μπῆκαν στήν Κωνσταντινούπολη, διέλυσαν τήν αὐτοκρατορία τῶν Ρωμαίων, τά ἔκαναν γυαλιά καρφιά. Τό στιβαρό χέρι τοῦ Γοδεφρείδου Βιλλαρδουῒνου ὁδήγησε τήν πολιτισμένη ἀνθρωπότητα μέ ἀποφασιστικότητα πρός τά διαφημιστικά. Ἦταν ἱστορική ἀναγκαιότητα τά διαφημιστικά, πάντα ὑπῆρχαν διαφημιστικά καί οἱ Βυζαντινοί τό ἔκρυβαν, ἔπρεπε νά μποῦν στήν Κωνσταντινούπολη νά διαλυθεῖ ἡ ἀπάτη, νά μποροῦν νά παντρεύονται τρώγοντας μακαρόνια μέ κιμά, νά μαζεύουν ψίχουλα σέ μία χαρτοπετσέτα καί νά ταῒζουν τά περιστέρια. Ἄν δέν ἔμπαιναν στήν Κωνσταντινούπολη δέν θά ἀποκτοῦσε ποτέ ἡ ἀνθρωπότητα χαρτοπετσέτες, διαφημιστικά, ὡραῖα μακαρόνια μέ κιμά, ξεναγούς μέ ὡραῖα παντελόνια. Ἦταν ἱστορική ἀναγκαιότητα τά παντελόνια, ἡ πρόταση γάμου τοῦ Γιάννη ἦταν ἱστορική ἀναγκαιότητα, τό στιβαρό χέρι τοῦ Γοδεφρείδου Βιλλαρδουῒνου τήν ὁδήγησε νά πεῖ τό ναί μέ μεγάλη ἀποφασιστικότητα. Ἦταν ἕνας γάμος μέ φόντο τούς κλεμμένους βυζαντινούς θησαυρούς, μέσα σέ μαῦρα σεντόνια.

Ἑλληνίδα, μελαχρινή, ξενυχτισμένη. Τούς περιμένει στό λιμάνι τό κρουαζιερόπλοιο. Συνεχίζουν τίς σταυροφορίες μέσω τῶν διαφημιστικῶν, τά καταφέρνουν ἀρκετά καλά, ἔχουν μάθει νά τά κάνουν γυαλιά καρφιά μέ ἀπόλυτα φυσικό τρόπο, ἀπό τό 1204 καί μετά ἡ ὑπόθεση γυαλιά καρφιά ἐξελίσσεται ἤρεμα, ἀνθρώπινα, πολιτισμένα, ὁμαλά. Παρατηροῦν τόν ἑαυτό τους στά διαφημιστικά, ἀκόμα κι ὅταν χέζουν συμπεριφέρονται διαφημιστικά, κάποτε θά βρεθεῖ ἕνας τρόπος νά διαφημίζονται τά σκατά. Ἡ αὐτοκρατορία τῶν Ρωμαίων ἐμπόδιζε νά διαφημιστοῦν τά σκατά, αὐτό ἦταν ἀπαράδεκτο. Οἱ Βυζαντινοί δέν θά ἀνακάλυπταν ποτέ τά διαφημιστικά, εἶχαν ἀλλοῦ τό νοῦ τους, αὐτό ἦταν ἀπαράδεκτο. Ἔπρεπε νά γίνουν ὅλα γυαλιά καρφιά ὥστε νά ταξιδεύουν ἀργότερα μέ τήν ἡσυχία τους τά πλοῖα τῆς ἀγάπης, φορτωμένα μέ τηλεοπτικούς δέκτες πού ἀναμεταδίδουν διαφημιστικά μέσα στό πέλαγος. Τά κρουαζιερόπλοια ἦταν ἱστορική ἀναγκαιότητα, ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων ὁ ἄνθρωπος ἐπιθυμοῦσε νά ταξιδεύει μέ κρουαζιερόπλοια, νά φοράει παντελόνια καί νά βλέπει μέσα στό ἀγριεμένο πέλαγος διαφημιστικά. Ἄν δέν ὑπῆρχε ἡ αὐτοκρατορία τῶν Ρωμαίων, θά εἴχαμε φτάσει πολύ πιό σύντομα στά διαφημιστικά, καθυστερήσαμε χίλια χρόνια νά ἀνακαλύψουμε τήν ἱστορική ἀναγκαιότητα, ἄν δέν ἦταν ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας καί οἱ χριστιανικές τρέλλες του, οἱ ἄνθρωποι θά εἶχαν γνωρίσει τήν εὐτυχία πολύ νωρίτερα. Ἡ εὐτυχία περιγράφεται μέ μεγάλη ἀκρίβεια στά διαφημιστικά. Ὁ Γιάννης τῆς ἔκανε τήν πρόταση γάμου ἀκολουθώντας τόν πιό φυσικό τρόπο, αὐτόν πού περιγράφεται μέ ἐξαιρετική ἀκρίβεια σέ ἕνα ἀπό τά χιλιάδες διαφημιστικά πού ἔχουν γυριστεῖ στήν πλατεία τοῦ Ἁγίου Μάρκου. Ἄν δέν ὑπῆρχε ὁ Γοδεφρεῖδος Βιλλαρδουῒνος, δέν θά εἶχε παντρευτεῖ ποτέ μέ τόσο φυσικό τρόπο, δέν θά τοῦ ἔλεγε ποτέ ναί καταπίνοντας μακαρόνια μέ κιμά.

Τριανταδύο χρόνων, ἄϋπνη. Εἶπε ναί, δέχτηκε. Εἶναι πολύ ὀργανωμένοι, πολύ ἥσυχοι, πολύ φυσικοί, τούς περιμένει τό κρουαζιερόπλοιο. Τούς ἐξηγοῦν τά πάντα καί τά ξεχνᾶνε ἀμέσως, τούς ἐφιστοῦν τήν προσοχή καί ἡ ἀδιαφορία κερδίζει ἔδαφος μέσα τους, τούς δείχνουν κάτι καί κλείνουν τά μάτια, κουνᾶνε τό κεφάλι, φωτογραφίζουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Ξέρουν πώς πρέπει νά συμπεριφερθοῦν, τό ἔχουν δεῖ στά διαφημιστικά. Δέν τούς ἀγγίζει τίποτα, εἶναι ἀέρινοι, πανέμορφοι, ἄτρωτοι, καθαροί, ἐλεύθεροι, ὑπερφυσικοί. Σαβανώνουν τήν ἀνθρωπότητα μέσα σέ διαφημιστικά. Ἀρχηγός τους εἶναι ὁ Γοδεφρεῖδος Βιλλαρδουῒνος, αὐτός πού ἔκανε τά πράγματα νά τρέχουν, νά κυλήσουν φυσικά τά γυαλιά καρφιά. Ἔχουν νικήσει κατά κράτος, αὐτοί ἔβγαλαν τά πιό ὡραῖα διαφημιστικά, ἔκλεψαν τούς βυζαντινούς θησαυρούς, τούς καταχώνιασαν κι ἄρχισαν μέ μανία νά γυρίζουν διαφημιστικά. Τά διαφημιστικά τους ξεπερνᾶνε σέ ὀμορφιά καί μαγεία τά πιό ὑψηλά ἐπιτεύγματα τῆς ἀνθρώπινης δημιουργίας. Ἀναγνωρίζονται ἀπό ὅλους, ταξιδεύουν παντοῦ, ἔχουν ἀπίστευτη διάδοση. Ἦταν ἱστορική ἀναγκαιότητα νά ἀναγνωρίσει ἡ ἀνθρωπότητα τόν ἑαυτό της μέσα ἀπό τά ὑπέροχα δυτικά διαφημιστικά. Τίποτε δέ συγκρίνεται μ’ αὐτά, οὔτε τά πιό νόστιμα μακαρόνια μέ κιμά. Οἱ Βυζαντινοί αὐτοκράτορες ἐμπόδιζαν ἀκόμα καί τήν πορεία πρός τά μακαρόνια μέ κιμά, αὐτό ἦταν ἀπαράδεκτο, ἀπό τό 1204 καί μετά ἐπανορθώθηκε αὐτή ἡ ἀδικία. Τά πράγματα ἔπρεπε νά τρέξουν, νά κυλήσουν φυσικά. Ὁ Γιάννης πέταξε τά ψίχουλα στά περιστέρια, τῆς ἔδωσε ἕνα φιλί. Γνωρίστηκαν στήν Βενετία, μέ φόντο τούς κλεμμένους βυζαντινούς θησαυρούς, εἶπε ναί, δέχτηκε.

Ἡ γραμμή τοῦ ὁρίζοντος, (σελ. 99-103  τρίτη έκδοση Εστἰα Οκτ. 2004)

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here