Ἀνθολόγηση ρήσεων γιὰ τὴν πίστη («Σύναξη», 1982)

0
53

Α’ Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

1. …Πόσους νθρώπους δν γνωρίζουμε ποζον ξω πκάθε θρησκευτικὴ ἐνασχόληση, ποδν θέτουν στν αυτό τους τπροβλήματα τονοήματος τς ζως κατοκενο, καπο δν ργάζονται παργιμία πίγεια ετυχία; πάρχει νας λισμός, ποὺ ἂν καδν χει τίποτε τθεωρητικό, σν τμαρξιστικὸ ὑλισμό, δν εναι λιγότερο πραγματικός. Μιὰ ἀνθρωπότητα ποὺ ἀσχολεται μόνο στνκερδίζει χρήματα, νά ’χει ατοκίνητα, λεκτρικψυγεα… εναι μιὰ ἀνθρωπότητα γιτν ποία Θες δν χει πιὰ ἔννοια. Δν μπορομε νπομε τι να μεγάλο μέρος τς δικς μας νθρωπότητας εναι κριβς τέτοιου εδους; Δν μπορομε κόμη νὰ ὑποστηρίξουμε τι μεταξατν πο εναι βαφτισμένοι, στκράτη που οστατιστικς σημειώνουν να μεγάλο ριθμχριστιανν, δν πάρχουν πολλοπο ζον σν Χριστς νμν εχε ρθει ποτστγ; σν νμν εχε ντηχήσει ποτὲ ἡ φωνή του στος λόφους τς Γαλιλαίας; σν νμν εχε διακηρύξει να μήνυμα γάπης καΔικαιοσύνης; σν νμν πέθανε στΣταυρό;

(DANIEL ROPS)

 

2. φοδν μφανίστηκε Νέος δμ στχριστιανικὴ ἱστορία, ἡ ὁποία χρεωκόπησε στπρ τοῦ Ἄουσβιτς, τν προετοιμάζουν ς Νέο νθρωπο τὰ ὁλοκληρωτικὰ ἐργαστήρια τς νατολς κατς Δύσεως. σοι δν χωρνε στκαλούπια τοῦ ἐργαστηρίου στέλνονται σὲ ἰσχυρότερες πρέσσες, στὰ  στρατόπεδα συγκεντρώσεως καστψυχιατρεα. Χαίρεται ὁ ἄνθρωπος γιτν θάνατο τοΘεο, γιτν ποκοπή του πτν ψηλπνευματικχειραγωγία. Θνοιώσει τὸ ἄγος τς θεοκτονίας, ταν ντιληφθε, πς λη γῆ ἔγινε να στρατόπεδο συγκεντρώσεως καὶ ἕνα ψυχιατρεο.

(ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΕΒΙΤΣΗΣ)

 

Β΄ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ

 

3. Μγρ μες λέγομεν, τι πς πιστεύων, κενος πίστιν χει καπιστς ναγορεύεται; Οχ πιστεύων ττυχόντι πιστός, λλ’ Θε πιστεύωνληθινς.

(ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ)

 

4. Θες κτοξεύει τβέλος καὶ ἡ πίστη εσάγει στν καρδιτοῦ ἀνθρώπου μαζμτβέλος κατν τοξότη ποτὸ ἐξαπέστειλε.

(ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ)

 

5. χριστιανικπίστις δν εναι μία πλψυχολογικστάσις, μία πλὴ ὑποκειμενικπιστότης. Εναι μία ντολογικσχέσις μεταξὺ ἀνθρώπου καΘεο, μία σχέσις οσιαστικς ντικειμενική, διτν ποίαν χρειάζεται προετοιμασία  ( προετοιμασία τοκατηχουμένου) καὶ ἡ ὁποία γκαινιάζεται ν μν διτν μυστηρίων το Βαπτίσματος κατοΧρίσματος· να δρον τὸ ὁποον ποκαθιστκαζωοποιετν φύσιν τοῦ ἀνθρώπου ως τβάθη της.

(ΒΛΑΝΤΙΜΗΡ ΛΟΣΚΥ)

 

6. Ττς πίστεως νομα… διχ διαιρεται. στι μν γρ να εδος τς πίστεως, τδογματικόν, συγκατάθεσιν τς ψυχς χον… καὶ ὠφελετν ψυχήν… Δεύτερον δὲ ἔστιν εδος πίστεως τπαρτοΧριστοδωρούμενον… Ατη τοίνυν, κατχάριν δωρουμένη πίστις κ τοΠνεύματος, οδογματικμόνον στίν, λλκαὶ ὑπρ νθρωπον νεργητική. ς γρ ν χ τν πίστιν ταύτην ρετῷ ὄρει τούτ μετάβα ντεθεν καμεταβήσεται… χε τοίνυν τν παρσεαυτο πίστιν, να λάβς καπαρ’ κείνου τν τν πρ νθρωπον νεργητικήν.

(ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ)

 

Γ’ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 

7. Πόσο μορφα νοιώθω ζώντας μαζί Σου Κύριε! Πόσο νετα νοιώθω νπιστεύω σΣένα! ταν τπνεμα μου λυγίζει καπαύει νκαταλαβαίνει, ταν οἱ ἐξυπνότεροι νθρωποι δν βλέπουν πέρα πττέλος τς μέρας καὶ ἀγνοον ττί θκάνουν τν πομένη, Σμο στέλνεις τν ξάστερη σιγουριτς παρξής Σου κατν φροντίδων ποπαίρνεις γινμν κλείσουν λες οπόρτες τοκαλο. Φτάνοντας στν κορυφτς πίγειας δόξας στρέφομαι καὶ ἀντικρύζω μὲ ἔκπληξη τδρόμο ποδιάνυσα καποποτὲ ὁλομόναχος δθά ‘χανακαλύψει, να δρόμο κπληκτικό, πομέσα πτν πελπισία μ’ δήγησε στν τόπο κενο, π’ που μπόρεσα νξαναστείλω στν νθρωπότητα τν νταύγεια τν κτίνων Σου. Καθὰ ἐξακολουθήσεις νμ’ φήνεις ντς ντικαθρεφτίζω σο τοτο εναι παραίτητο. Κι ν δν χω πιτν καιρό, τοτο θσημαίνει, τι θ’ ναθέσεις σ’ λλους ντκάμουν.

(ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΥΝ)

 

8. Οον λόγους πνευματικος λαλοντες νευ τς γεύσεως, τοιούτ τινὶ ἐοίκασιν, να σπερ τις, πιβαλόντος καύσωνος, διοδεύηται πεδίω ρήμ, καὶ ὢν κδιψος διαγράφ πηγν ρέουσαν δωρ, σκιαγραφν αυτν πίνοντα, πότε τχείλη ατοκατεξήρανται καὶ ἡ γλσσα κ τς καταλαβούσης δίψης· ἢ ἵνα τις λαλήσ περμέλιτος, τι γλυκύ στι, μγευσάμενος δοκ οδε τν δύναμιν τς γλυκύτητος· οτω καολαλοντες λόγον περτελειότητος καὶ ἀγαλλιασμο, τοι παθείας, μὴ ἔχοντες νέργειαν καπληροφορίαν, τπράγματα οχ ς λαλούσιν οτως εσν παντα… γρ χριστιανισμς βρσις στ κα πόσις  καὶ ὅσον τις σθίει π’ ατο, κ τς δύτητος, ππλεον ρεθίζεται νος κατάσχετος καὶ ἀκόρεστος πάρχων καὶ ἀπλήστως πιζητν καὶ ἐσθίων.

(ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ)

 

9. Πάντα τθεα καὶ ὅσα μν κπέφανται τας μετοχας μόναις γινώσκεται.

(ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ)

 

10. Έλθέ, ὁ ἀόρατος καὶ ἀναφς καπάντῃ ἀψηλάφητος… 

λθέ, τπεριπόθητον νομα καθρυλούμενον…

λθέ, γενόμενος πόθος ατς ν μοὶ 

καποθεν σε ποιήσας με, τν πρόσιτον παντελς.

(ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ)

 

Δ’ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΕΩΣ

 

11. Γνσις τοΘεοσημαίνει τν διάβασιν τοδημιουργημένου πρς τὸ ἀδημιούργητον, τν πόκτησιν κείνου, τὸ ὁποον δν εχεν κ τς φύσεώς του τὸ ὑποκείμενον.

(ΒΛΑΝΤΙΜΗΡ ΛΟΣΚΥ)

 

12. Οκ ατάρκης ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ζητσαι καερεν τν Θεν καθαρς μβοηθηθεσα πτοζητουμένου.

(ΩΡΙΓΕΝΗΣ)

 

13. πίστις σταυρώνει λλκαὶ ἀνιστ τν νον μας, νεκρώνει λλκαζωοποιετν διάνοιάν μας, τν κάμνει νὰ ἀνθ κανκαρποφορ χάρις ες τν ντελς νέαν ντολογικν σχέσιν τν ποίαν γκαινιάζει μεταξὺ ἡμν κατοΘεο, μίαν σχέσιν ἡ ὁποία ποτελεῖ ἀποκλειστικς θησαυρν τν βεβαπτισμένων κακοινωνούντων χριστιανν καὶ ἡ ὁποία εναι δι’ μς καμέσα ες μς τμόνον κριτήριον τς ληθείας.

(ΒΛΑΝΤΙΜΗΡ ΛΟΣΚΥ)

 

14. Ες να νέκφραστον βάθος τοπνεύματος, που τὸ ὅριον μεταξὺ ἐμοκατοπνευματικοκόσμου ξαφανίζεται, δημιουργεται να γεγονός, τὸ ὁποον σείει λον τεναι μου καμεταμορφώνει τν συνείδησίν μου.

(ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΠΕΡΝΤΙΑΓΙΕΦ)

 

15. Οδες ν ν εδωλολάτρης, εἰ ἡμες μεν χριστιανοί.

(ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ)

 

Ε’ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 

16. Θες δν μς ποχρεώνει, δν μς ξαναγκάζει ντν ναγνωρίσουμε, προσανατολίζεται πρς τν λευθερία τοπνεύματος καὶ ἀποκαλύπτεται μέσα στν λεύθερη ζωτοπνεύματος. Πάνω σ’ αττν λευθερία τς κλογς, τν λευθερία τοπνεύματος, δρεύει ἡ ἡρωικὴ ἐνέργεια τς πίστεως, ἡ ὁποία προϋποθέτει τμυστήριο καδν μπορενὰ ὑπάρξ χωρς ατό. γνώση τς ρατς πραγματικότητος εναι σφαλισμένη πκάθε κίνδυνο, εναι γγυημένη μτδύναμη τοῦ ἐξαναγκασμο. πίστη στμυστηριώδη πραγματικότητα περιέχει κίνδυνο· πρέπει νδεχθ κανες νριφθες τν μυστηριώδη βυσσον.

(ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΠΕΡΝΤΙΑΓΙΕΦ)

 

17. ν Θες θελε νμς κερδίσει μθαύματα, δν θσταματοσε στγάμο τς Καν οτε στνεκρανάσταση τοΛαζάρου… Τίποτε δν θτοκόστιζε νμς πιβληθεμγεγονότα πολπιὸ ἀξιοθαύμαστα, κοσμογονικά… ς σκεφτομε μως καλύτερα. Γιατί νμς κερδίσει βιάζοντας τθέλησή μας μτθαύματα; Θὰ ἦταν τόσο πιεκολο νμς κερδίσει γιπάντα, συνταιριάζοντας τθέληση τοῦ ἀνθρώπου μτθεία θέληση καττν τρόπο ποὺ ἕνας πλανήτης γυρνγύρω πτν λιο του. μως Θες δν θέλησε νμς κάνει νεύθυνους, θέλω νπῶ ἀνίκανους γιτν γάπη, γιατ δν πάρχει εθύνη χωρς λευθερία, καὶ ἡ ἀγάπη εναι μιὰ ἐλεύθερη πιλογή· διαφορετικδν εναι τίποτα.

(ΖΩΡΖ ΜΠΕΡΝΑΝΟΣ)

 

18. Κάθε ναγκαστικὴ ἀπόδειξη βιάζει τν νθρώπινη συνείδηση, μεταβάλλει τν πίστη σὲ ἁπλγνώση. Γι’ ατὸ ὁ Θες περιορίζει τν παντοδυναμία του, κλείνεται μέσα στὴ  σιωπὴ  τς δυνώμενης γάπης του, ποσύρει κάθε σημεο, κάθε θαμα, ρίχνει μι σκιπάνω στλάμψη τς ψεώς του. Δημιουργώντας μι δεύτερη λευθερία, Θες προκαλεμι σχέση μοιβαιότητος.

(ΠΩΛ ΕΥΔΟΚΙΜΩΦ)

 

19. Ἡ ἐλευθερία εναι ἡ ἀξία τς πίστεως καὶ ὁ ἀγν κριτής της. ν τούτοις, πίστις, ς κατάκτησις καοχὶ ὡς παροχή, δν εναι μεσον ποτέλεσμα τς θελήσεως. Δν πιστεύομεν εθς ς πιθυμήσωμεν νπιστεύσωμεν. Δν εναι ἡ ἐπιθυμία μήτηρ τς πίστεως. πίστις εναι ἡ ἀμοιβτς γωνιστικς λευθερίας. Δν νατέλλει ες σους πιθυμον τν νατολήν της, λλ’ ες σους πορεύονται πρς τν νατολήν… πίστις δν ρχεται ες τν ναμένοντα, λλ’ ναμένει τν ρχόμενον. Οτε ἡ ἀποδεικτικκρίσις οτε ατονόητος πεποίθησις εναι πίστις. Λόγος καὶ ἀναμφίβολος γνσις εναι προβαθμίδες τς πίστεως… Πίστις δν εναι ν [να] εδος πίστεως, ἢ ἓν εδος γνώσεως, λλ’ ν εδος γνος.

(ΣΠΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ)

 

20. Θες γυρίζει στν κόσμο incognito καπίστη εναι σεβασμς στincognito τοΘεο.

(ΣΟΡΕΝ ΚΙΡΚΕΓΚΩΡΝΤ)

 

21. Ἡ ἀμφιβολία εναι ὁ ὄρθρος τς πίστεως.

(ΣΠ. ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ)

 

ΣΤ’ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 

22. Πίστις σττδιΧριστν πρ τς ατοῦ ἐντολς ποθανεν κατν θάνατον τοτον ζως πρόξενον εναι πιστεύειν· τν πτωχείαν ς πλοτον λογιζεσθαι, τν ετέλειαν καὶ ἐξουδένωσιν ς δόξαν τῷ ὄντι καπεριφάνειαν· καὶ ἐν τμηδν χειν τπάντα κατέχειν πιστεύειν· μλλον δκεκτσθαι τν νεξιχνίαστον πλοτον τς πιγνώσεως τοΧριστοκαπηλν καπνν παντα τὰ ὁρώμενα καθορν.

(ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ)

 

23. ποιος γωνίζεται μτν κόσμο, γίνεται μεγάλος γι’ ατό, γιτὸ ὅτι νίκησε τν κόσμο· καὶ ὅποιος πάλαιψε μτν αυτό του, γινε μεγαλύτερος γιατ ξεπέρασε τν αυτό του· λλὰ ὅποιος πάλαιψε μτΘεὸ ἔγινε μεγαλύτερος πὸ ὅλους. τσι εναι οἱ ἀγνες πάνω στγ· νας περβαίνει τπάντα μτδύναμή του, λλος νικάει τΘεμτν δυναμία του.

(ΣΟΡΕΝ ΚΙΡΚΕΓΚΩΡΝΤ)

 

24. ταν πίστις εναι πόκτημα καοχερημα, ταν πιστεγάζῃ ἀγώνα ναντίον τς μφιβολίας καδν μεταβιβάζεται ς ατονόητον κληρονομικν γαθόν, ἡ ἐνσυνείδητος πίστις, εναι τὸ ἀποφασιστικώτερον τόλμημα.., Τκατ’ ξοχν τς πίστεως εναι ἡ ἀνάβασις. Καὶ ἀνάβασις δν εναι μόνον νύψωσις, λλ’ κπόρθησις τοῦ ὕψους, γν καπόνος. μετάβασις πτὸ ἐγπρς τΣκαὶ ἡ ἀντίληψις τοΣὺ ὡς ξιολογικς πρώτου προσώπου, εθύνη τς προσωπικς σχέσεως νώπιον τοΣκαὶ ἡ μετουσίωσις τοθέλω ες «γενηθήτω» εναι ἡ ἀξίωσις, ἡ ἀξία καὶ ἡ καταξίωσις τς πίστεως. Οχὶ ὡς δεδομένον, λλ’ ς πρόσληψις, οχὶ ὡς γεγονς μις στιγμς τοβίου, λλ’ ς ξ ρχς τιθεμένη καὶ ἐκπορθουμένη ξία, οχὶ ὡς κτμα, λλ’ ς πρόσκτησις πίστις καταξιοται. Πίστις εναι γν πρς τν πίστιν.

(ΣΠΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ)

 

25. Δν εναι πίστη ατή, νπιστεύεις τι Θες γεννήθηκε γισένα, χυσε ταμα του γισένα, γινζες σμακάριος.

(JAKOB BΟΕΗΜΕ)

 

26. Ες πρ πάντων πέθανε… Ὁ Ἰησος πρ πάντων πέθανε, λλ’ χι γισένα, “γιτχατίρι σου”, γινκάνει νετώτερη τζωή σου κανσὲ ἀπαλλάξει πτδικό σου χρέος. Πεθαίνοντας «πρ πάντων», δειξε κριβς ὁ Ἰησος τδρόμο ποπρέπει κι σνὰ ἀκολουθήσεις. Σταυρώθηκε χι γινὰ ἀπαλλάξει σένα πτσταύρωση, λλγινσκάνει ντίθετα νμπορες κι σνσταυρωθες.

(ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ)

 

27. πίστις σχετίζεται πρς τν πιστίαν. Πίστις δν εναι τὸ ἀντίθετον τς πιστίας… πιστία εναι κείνη πίστις ἡ ὁποία χαίρεται τν ατάρκειαν. Πίστις εναι κείνη ἡ ἀπιστία ἡ ὁποία γωνίζεται ναθυπερβληθ… Πίστις εναι ἡ ἀντίφασις μεταξτς ποκειμενικς πεποιθήσεως κατς ντικειμενικς βεβαιότητος. Ἐὰν δύναμαι νσυλλάβω τν Θεν ντικειμενικς δν πιστεύω, λλ’ κριβς πειδδν χω τν δυνατότητα ατήν, δι’ ατκαλομαι νπιστεύσω. μαθηματικὴ ἀπόδειξις εναι πλέον τεγκτος πιβολτς ναγκαιότητος, ἡ ὁποία κυριαρχεῖ ἐπτο κόσμου τν δεδομένων. λλ’ πυρν τοπνεύματος εναι ἡ ἐλευθερία καὶ ἐλευθερία εναι κριβς διαμαρτυρία τοπνεύματος καττς νάγκης πίστις εναι ριζικώτερος ρωισμς τς νθρωπίνης πάρξεως πρτοῦ ἀπόντος γγυτάτου. Πίστις εναι λευθέρα πτσις ες τν ορανν τοθείου, ἡ ὁποία διαρκεῖ ἐφ’ σον ἡ ἀγωνιστικότητά μου παραμένει γρυπνος, φ’ σον ἡ ἐλευθερία μου πιζητετν πέρβασιν τς ναγκαιότητος καπαραλλήλως γηίνη βαρύτης, συνεχς περβαλλομένη, οδέποτε κμηδενίζεται ριζικς. 

(ΣΠΥΡΟΣ  ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ)

 

Ζ’ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ

 

28. Δθέλω πΣένα καμμιματαιότητα, πονὰ ἀποδεικνύει τν παρξή Σου.

(ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ)

 

29. Ατὴ ἡ ἔλευση, παρουσία τοΘεομέσα μας, γίνεται ντιληπτμτν πίστη, ἡ ὁποία τσι ποβαίνει τθεμέλιο, τπάντοτε πρτο καπάντοτε ναγκαο τς θεολογικς γνώσεως. Βέβαια λες οἱ ἐπιστμες στηρίζονται στελευταία νάλυση πάνω στν πίστη. λλὰ ἡ πίστη ατεναι πλὴ ὑπόθεση, μι θεωρία… ντίθετα χριστιανικπίστη εναι προσκόλληση σμι προσωπικπαρουσία, σὲ ἕνα ζωντανπρόσωπο, τὸ ὁποο δίνει οσία, περιεχόμενο καβεβαιότητα σὲ ὅλα τὰ ἄλλα. βεβαιότητα δδν εναι τέρμα λλὰ ἀφετηρία. κενο ποὺ ἀναζητμε εναι δη παρόν, προηγεται πμς, καθιστ δυναττν ναζήτησή μας. πίστη εναι κείνη που μς πιτρέπει νσκεφθομε, ἡ ὁποία μς δίνει τν πραγματικνόηση. γνώση εναι καρπς τς πίστεως, δηλαδτς κοινωνίας μας μὲ Ἐκενον, ὁ ὁποος πὸ ἀγάπη μς ποκαλύπτεται. νοίγει τσκέψη μας σμι πραγματικότητα ποτν περβαίνει, μς εσάγει στθαυμαστὸ ἐκενο κόσμο, στν ποο σκέψη δν καταλαμβάνει κακατέχει τὸ ἀντικείμενό της, λλκαταλαμβάνεται κακατέχεται π’ ατό, νεκρώνεται καζωοποιεται πτμυστικσυνάντηση.

(ΒΛΑΝΤΙΜΗΡ ΛΟΣΚΥ)

 

30. Ἡ ἀνεπάρκεια τν ποδείξεων τς πάρξεως τοΘεοῦ ἐξηγεται πτθεμελιδες γεγονός, τι μόνος Θες ποτελεκριτήριο τς ληθείας του, μόνος Θες εναι τὸ ἐπιχείρημα τοεναι του. Σκάθε σκέψη περτοΘεοεναι Θες ποσκέπτεται τν αυτό του μέσα στὸ ἀνθρώπινο πνεμα. Γι’ αττίποτε δν μπορομε νὰ ἀποδείξουμε λογικοτε νμεταστρέψουμε κανέναν μὲ ἐπιχειρήματα, διότι δν μπορομε νὰ ὑποτάξουμε τν Θεστν λογικτν ποδείξεων, οτε ντν κλείσουμε μέσα στν ατιολογικσειρά.

(ΠΩΛ ΕΥΔΟΚΙΜΩΦ)

 

31. πίστις δν εναι μία ποδιαίρεσις τς γνώσεως, δν συμπληρο τν γνσιν… δν εναι πηρέτις τς γνώσεως. Γνσις εναι μία μορφὴ ἠρεμίας καὶ ἱκανοποιήσεως, χαρακτήρ της εναι ἡ ἐπάρκεια, σύμβολόν της κύκλος, σκοπός της ὁ ἄνθρωπος. Πίστις εναι μία τάσις πρς πέρβασιν, χαρακτήρ της εναι ἡ ἔνδεια, σύμβολόν της τβέλος, σκοπός τηςΘεός. ταν πίστις καταντήσ αθικανοποίητος γνσις, γινεν δη δεισιδαιμονία: φαινομενικκατάκτησις το αωνίου πτοπαροδικο.

(ΣΠΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ)

 

32. Τρμα τς πίστεως δν διαλύει τν λόγον, οτε θέλει ντοῦ ἀποδείξτν λήθειάν του, φ’ σον ατη «οκ στιν κ τοκόσμου τούτου», λλτοῦ ὑποδεικνύει τν πλασματικότητά του κατὰ ὅρια τς δικαιοδοσίας του. Οχὶ ὁ λόγος, ὁ ὀρθολογισμός, εναι ρνητς τς πίστεως. Οχὶ ἡ πίστις, εναι χθρός του λόγου. Λόγος καπίστις ς παράλληλοι προσπάθειαι περπηδήσεως τοπέρατος, δν εναι ντίπαλοι λλσυναγωνισταί. λόγος προετοιμάζει τν εσοδον τς πίστεως κατς διδάσκει τν εθύνην της. πίστις βοηθετν λόγον νὰ ἀπαλλαγῇ ἐκ τοῦ ἐμφύτου γωισμοτου. λόγος εναι ἡ  «φάτνη» κατ«δοκίμιον» τς πίστεως. πίστις δν θέλει ν«καταλύσ» λλνὰ  «πληρώσ» τν λόγον. λόγος αρεται κασυγχρόνωςφουγκράζεται ες τν ρσιν του τν πάντησιν διτν ποίαν γωνίσθη. Ἡ ἀπάντησις εναι «κατάληπτος» καὶ ὁ λόγος δν τν κατανοε, λλδιαισθάνεται τι δν εναι ατς πρτος ες τν πραγματικότητα, λλ’ ες [νας]λλος πέρλογος Λόγος, ὁ ὁποος τν θέτει κατν αρει ς λόγον καεναι ,τι ατς ρωτ.

(ΣΠΥΡΟΣ ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ)

 

Σύναξη, τχ 2ο, νοιξη 1982

Εικόνα: “Η Ψηλάφηση του Θωμά”, από τη Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους.

πηγή ψηφιακού κειμένου: Αντίφωνο

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here