Τoν καιρό των Ελλήνων

5
268

Ο Ισοκράτης σχολιάζει

Την ταινία “Τον καιρό των Ελλήνων” του Λάκη Παπαστάθη, την είχα δει τότε που κυκλοφόρησε, το 1981. Ήμουν νέο παιδί στα είκοσι ένα, μέλος του ΚΚΕ από την συμπλήρωση του δεκάτου ογδόου έτους της ηλικίας μου.

Η Αριστερά τότε ήταν αλλιώτικη. Ήταν, στην ουσία της, Εαμογενής και όχι μόνο στη μορφή της. Το ταξικό δεν αντιμάχονταν το εθνικό αλλά το διακονούσε, η παράδοση – η λαϊκή παράδοση, η λαϊκότητα, όπως λέγαμε τότε- δεν ήταν απλώς σεβαστή, τάζαμε  και τους εαυτούς μας θεματοφύλακές της. Η μάχη κατά του “Αμερικάνικου τρόπου ζωής” ήταν στο φόρτε της και μεις ήμασταν στις πρώτες γραμμές της έστω κι αν κάποιοι   – που τώρα κάνουν τους αδιάλλακτους αντιμπεριαλιστές “οχυρωμένοι”  στις ακαδημιακές καριέρες τους –  μας λοιδορούσαν ως “σοσιαλσοβινιστές” και “δογματικούς”, έστω κι αν εμείς νομίζαμε πως ήμασταν άθεοι. Ο “σύγχρονος μηδενισμός”, τότε ακόμα, εκφραζόταν πολιτικά με μειοψηφίες…τάγματα ξυπόλυτα. ( Τώρα ο Χατζηχαβιάρης έβαλε “αντίντας” και μας κάνει τον επαναστάτη).

Ήταν, η ταινία, ένα από τα πρώτα “βοτσαλάκια του Κοντορεβυθούλη” που με έφεραν ως εδώ. Σήμερα φαίνεται πως το μονοπάτι αυτό το περπάτησαν κάμποσοι. Δεν βρήκα μόνο εγώ τα βοτσαλάκια. (Έστω κι αν εμείς σήμερα είμαστε μειοψηφία και τάγματα ξυπόλυτα).

Μερικά τέτοια βοτσαλάκια είχα βρει και στον Κωστή Μοσκώφ, στο Διονύση Σαββόπουλο, στο Θόδωρο Αγγελόπουλο (ειδικά στον “Μεγαλέξανδρο” με  το ίδιο περίπου θέμα),  στις αφηγήσεις των ανταρτών του ΕΛΑΣ που αξιώθηκα και άκουσα από τους ίδιους….”μεταλάβαμε και φύγαμε για την αποστολή “αυτοκτονίας”· να σώσουμε την υδατοδεξαμενή της Θήβας από την ανατίναξη που θα κάνανε  οι Γερμανοί υποχωρώντας”….

Τότε με είχε επηρεάσει καθοριστικά. Και ο λόγος ήταν ότι τα πάντα-όλα, στο έργο, μου ταίριαζαν! Ό, τι κι αν έπαιρνα και το έβαζα δίπλα σε αυτό που είχα στο νου και στη ψυχή μου, ταίριαζε. Ήταν δικά μου πράγματα, ταίριαζαν “κάπου”, έστω και αν δεν φαινόταν αυτό!!!

Ο Καπετάνιος που ψέλνει συνέχεια τροπάρια, κάτι ανάμεσα σε Καραλίβανο και Θεοχάρη.  Τα παρόντα και απαστράπτοντα, σε όλες τις καίριες στιγμές τους έργου, εξωκλήσια.  Ο κώδικας τιμής των Κλαριτών, το τυπικό της ομηρίας, οι μακριές φουστανέλες, η μπέσα, η προδοσία, το Βουνό, τα Μάρμαρα, οι Βρύσες, τα Πλατάνια. Η κλέφτικη τακτική στον πόλεμο και του ψυχολογικού συμπεριλαμβανομένου. Η πατριδοκαπηλία, η αστική τάξη, ξένη και αλαργινή, με κάποιες κρίσεις συνειδήσεως. Η ένταξη του Καπετάνιου στον “αστικό στρατό”, η υπακοή που κάνει δηλώνοντας στο νεώτερο ληστή – ο οποίος είναι έτοιμος να του κόψει τον λαιμό γιατί όπως λέει “τους πούλησε”- ”…υπάρχει και Πατρίδα”!

Όλο και τη νοσταλγούσα αυτή την ταινία, όλα αυτά τα χρόνια οπού τα βοτσαλάκια- ψηφίδες άρχισαν πια να μπαίνουν στη θέση τους και το Πρόσωπο του εν εκλείψει υποκειμένου άρχισε να διαγράφεται αδρά ως εκείνο το “κάπου” το οποίο αγνοούσα το 1981. Ήθελα να την ξαναδώ με τα σημερινά μάτια.

Ήταν όντως τόσο προφητική, ήταν όντως τόσο κλασική στο καίριο ζήτημα που τίθεται ξανά και ξανά στους Έλληνες καθώς στέκονται, διακόσια τόσα χρόνια πλέον, μπροστά στη νεάζουσα “νεωτερικότητα” που κοντεύει να κριπάρει από τα μπότοξ και τα λίφτινγκ;  Ή είναι η δική μου αναδρομική ματιά που την εξιδανικεύει όπως κάνουμε πάντα με τους νεανικούς μας έρωτες;

Χωρίς να έχω πολλές ελπίδες ότι θα την βρω ολόκληρη, έψαξα στο διαδίκτυο. Και να λοιπόν το αποτέλεσμα!  Απολαύστε το…

5 Σχόλια

  1. Αγαπητέ Ισοκράτη,
    Είδα κι εγώ την ταινία, περίπου ως τα μισά και μετά είπα τώρα ας κάμω κάτι άλλο από αυτά που με περιμένουν κι αν έχω κέφι βλέπω τη συνέχεια και το τέλος της μια άλλη μέρα – και τη ξέχασα. “Ευτυχώς” που την πέρασες και στο Αντίφωνο και τη θυμήθηκα.
    Λοιπόν, δεν ξέρω ποια είναι η τεχνική φιλοσοφία τής κατασκευής της, πάντως έχει μια “ωμή”, σκόπιμα(;) ανεπιτήδευτη ή απόλυτα στοχευμένη κινηματογραφικά απλοϊκή αντιμετώπιση, που ως ένα σημείο πάει να σε μαγέψει και μετά σε αφήνει χωρίς κανένα κέρδος ή άλλου είδους εξέλιξη, αφού όλοι μας πια είμαστε εκπαιδευμένοι-δουλωμένοι στην απόλυτα μαγευτική αμερικάνικη τεχνική, που μπορεί να σε κρατεί καθηλωμένο μέχρι και πάνω από 120 λεπτά κι ύστερα να σε απογοητεύει τόσο πολύ (σαν Έλληνα) με ένα ηλίθιο “τέλος”, που ορκίζεσαι να πέσει “λαμπρόν να σε κάψει” (κυπριακή έκφραση) αν ξαναγελαστείς να κάτσεις να δεις καλή αμερικανική ταινία! Με κάποιες, σπάνιες εξαιρέσεις, που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
    Κεφάλαιο Β΄: Ποιος είμαι εγώ – ένας κολλημένος με την Ένωση και τη βεβαιότητα ότι μπορούσε να γίνει κι αν γινόταν ούτε η Ελλάδα ούτε η Κύπρος θα βρίσκονταν στα χάλια που βρίσκονται σήμερα – ποιος είμαι εγώ, λοιπόν, και τι ξέρω για να σε συμβουλεύσω να… ξεκολλήσεις από τις αναμνήσεις ενός “καλού” ΚΚΕ; Για μας εδώ τους παλιούς, παλαιότερους και νεότερους ενωτικούς, το Κομμουνιστικό Κόμμα σημαίνει το κύριο αίτιο καταστροφής της Κύπρου και της Ελλάδας, κατ’ αντανάκλαση. Αντιτάχθηκαν στον αγώνα της ΕΟΚΑ και συμμάχησαν με τον Μακάριο, ο οποίος όπως ξέρουν όσοι θέλουν να ξέρουν την αλήθεια, πολέμησε την Ένωση με νύχια και με δόντια. Γιατί; Μόνο ο ίδιος και ο Θεός ξέρουν.
    Πριν λίγες μέρες συνάντησα τον Πάρι Ι., συνομήλικο, παλιό γνωστό που δεν ήταν, όμως, συμμαθητής μου. Το 56 ήταν 10 χρονών με πατέρα δάσκαλο, παράγοντα της ΕΟΚΑ στο χωριό Ασκάς, κοντά στον Αγρό, εκτελούσε μικροαποστολές χειμώνα, καλοκαίρι με το κοντό παντελονάκι εδώ κι εκεί από ένα χωριό στο άλλο μέσα από μονοπάτια των βουνών και τέτοια. “Μια μέρα” μου λέει, “έγραψαν οι κομμουνιστές ένα σύνθημα πάνω στον τοίχο της εκκλησιάς εναντίον της ΕΟΚΑ. Η οργάνωση τούς ειδοποίησε αμέσως ότι γι’ αυτό που έκαμαν θα τους ‘παίξει’ (‘πυροβολήσει’, από το ‘παίω’) στα πόδια, όχι για να τους σκοτώσει αλλά για τιμωρία”. Έτρεξαν στον δάσκαλο, τον πατέρα τού Πάρι, ξέροντας ότι είχε πέραση ο λόγος του, να μεσολαβήσει για να ακυρωθεί η τιμωρία. Ο κ. Ι. τους είπε ότι θα το έκαμνε αν έσβηναν τες πελλάρες που έγραψαν στον τοίχο της εκκλησιάς. Πήγαν και τις έσβησαν και η τιμωρία δεν εκτελέστηκε.
    Αν το πρόβλημα ημών των Ελλήνων με τη Δύση ξεκινά από την εποχή των διαφορών μας με τους Λατίνους, συνεχίζεται το 800 μ.Χ. με τον Καρλομάγνο και τους διαδόχους του, πάει στο 1204, καταλήγει στην υποδούλωσή μας στους Τούρκους το 1453 κι “απελευθερωμένοι” πια το 1827 υποδουλωνόμαστε τελειωτικά στη Δύση. Θα μπορούσαμε να κρατήσουμε μια συνείδηση αντίστασης, κάτι σαν μυστική γνώση ότι “κάτι καλύτερο” ξέρουμε εμείς. Ούτε αυτό, σαν λαός, δεν το κατορθώνουμε. Αντίθετα κι όταν ακόμα μαχόμαστε να ενώσουμε τις τελευταίες μας δυνάμεις μπας και πάρουμε λίγο απάνω μας, μπας κι αποκτήσουμε μια σχετική ισχύ για μια σχετική ανεξαρτησία (έστω σκέψης) νά ‘σου κάτι άκαιρες, αταίριαστες, εντελώς αλλοτριωμένες επαναστάσεις, μην υποδουλωθούμε στον Αμερικανό (που ήδη είμαστε) αλλά να προτιμήσουμε τον Ρώσο. Το έζησα κι αυτό: Να βρίζω πατόκορφα τούς Αμερικανούς και φίλοι μου κομμουνιστές να το θεωρούν ιεροσυλία να πουν μισή λέξη εναντίον των σοβιετικών.
    Αυτά τα λίγα και χωρίς να είμαι σίγουρος αν πρέπει να κάτσω ήσυχος στ’ αυγά μου αντί να μιλώ, πατώ το κουμπί της δημοσίευσης.
    Δικός σου,
    Άντης

  2. Αγαπητέ Άντη,

    Το θέμα της ταινίας δεν είναι το ΚΚΕ ούτε η γνώμη η δική μου για το ΚΚΕ.
    Ωστόσο, για μένα εδώ, στις προσβάσεις της Αθήνας, το ΚΚΕ, εκτός των διαφόρων κοινωνικών μηνυμάτων που εξέπεμψε, πολέμησε τους Ιταλούς, πολέμησε τους Γερμανούς, πολέμησε τους Εγγλέζους, τότε ακριβώς που η Κύπρος έθετε το θέμα της ανεξαρτησίας ως δίκαιη “αμοιβή” της για τη συμμετοχή των παιδιών της στο Β’ ΠΠ, πολέμησε τους Αμερικανούς. Όλοι οι πόλεμοι αυτοί ήταν πόλεμοι για την εθνική ανεξαρτησία, “υπέρ της ελευθερίας ή των άλλων αρχής”. Όλοι κοστίσανε κεφάλια, φωτιά, βάσανα, κατατρεχμούς, ήγουν αυτοί που πήραν μέρος ανέλαβαν την ευθύνη τους υπογράφοντας με το αίμα το δικό τους και όχι των άλλων.

    Ρώσους δεν είδαμε πουθενά εδώ τριγύρω παρά μόνο καμιά σαρανταριά αιχμαλώτους που απελευθέρωσε ο ΕΛΑΣ, τα παιδιά του χωριού δηλαδή, από τους Γερμανούς στο Βαθύ Αυλίδας. Εκεί δίπλα που συνάχτηκαν οι Έλληνες να κινήσουν για την Τροία. Αν δε ακολουθήσω τη δική σου μέθοδο ανάλυσης, τη μέθοδο τού “ τι θα είχε γίνει αν δεν γινόταν αυτό ή το άλλο” τότε θα πρέπει να πω ότι: Αν οι Ρουμάνοι δεν αντιστέκονταν κάπου πέντε μήνες στον Κόκκινο Στρατό, αλλά τον είχαν καλοδεχτεί όπως οι Βούλγαροι επαναστάτες του αδελφού με το ΚΚΕ Κομ. Κόμματος, τότε η Ελλάδα θα είχε απελευθερωθεί, νωρίτερα κι από την 6η Ιουνίου 1944, οπότε, ως γνωστόν, έγινε η απόβαση στη Νορμανδία. Συνεπεία αυτού του γεγονότος δεν θα είχε αποδεκατιστεί η ομάδα του Τομ Χάνκς αναζητώντας τον οπλίτη Ράιαν. Όσο για μας εδώ, δεν θα είχε γίνει η σφαγή του Διστόμου, δεν θα είχαν εκτελεστεί οι διακόσιοι κομμουνιστές στην Καισαριανή την 1η Μάη του1944, δεν θα είχαν εκτελεστεί στη Χαλκίδα οι δικοί μας στις 3 Αυγούστου του 1944 ούτε η Λέλα Καραγιάννη στην Αθήνα, δεν θα είχε γίνει η Μάχη στο Μίλεσι, αρχές Σεπτέμβρη όπου σκοτώθηκε ο Βαγγέλης, ο πρώτος από τους τρεις γυιου που θα χάσει η οικογένειά του. (Είχε τέσσερεις γυιους και τέσσερεις κόρες, ο τέταρτος επέζησε όχι σαν τον στρατιώτη Ράιαν αλλά ως εξόριστος όλων των εποχών, μέχρι και την εποχή της Χούντας).

    Κι ενώ δεν είχαμε δει Ρώσους, είδαμε και Άγγλους είδαμε και Αμερικανούς. Του Αμερικανούς τους είδαμε καλά καλά αφού διατηρούσαν βάση εδώ παρακάτω…στα “Ποτιστικά”! Κι όταν πηγαίναμε για βρούβες βλέπαμε και τις αμερικάνικες πυρηνικές βόμβες που τις πηγαινοφέρνανε στα αεροπλάνα F 104 τα οποία ήταν “πρώτου πυρηνικού πλήγματος” και “διατηρούσαν χρόνο αντίδρασης δύο(2) λεπτών”.

    Το ΚΚΕ αυτό, δεν ήταν ίδιο με το σημερινό “ΚΚΕ”, ήταν δε τελείως διαφορετικό. Αλλά και η “Χ”, κατά πως φαίνεται, δεν ήταν εδώ αυτό που ήταν εκεί.
    Εδώ Χίτης ήταν βρισιά και “παίζανε” τους Χίτες γιατί ήταν οι ίδιοι που φόρεσαν τη … “φουστανέλα” τη χακί και βγήκαν στα χωριά παγανιά, μαζί με τους Γερμανούς και τον Χάρο,
    για να μας “σώσουν” από τους Ρώσους.
    Με τούτα και με τ’ άλλα στο χωριό των 1500 ανθρώπων είχαμε κάπου σαράντα νεκρούς όταν στην Κύπρο ολάκερη, η ΕΟΚΑ είχε καμιά εβδομηνταριά.
    Και να ήθελα, δεν θα μπορούσα να ξεχάσω αυτό το καλό ΚΚΕ, δεν θα με άφηναν οι νεκροί. Όπως και δεν μπορώ να ξεχάσω την καλή Φιλική Εταιρεία ή τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.
    Κι αν δεν ήταν αυτό το καλό ΚΚΕ ακόμα θα “κοιμόμασταν με τα χάμουρα”(αρβανίτικη έκφραση).

    Με υπομονή και χωρίς τα χάμουρα

    Γιώργος

    ΥΓ Τελικά, όσο και να απορρίπτεις τον αμερικάνικο κινηματογράφο ακολουθείς ένα βασικό του χαρακτηριστικό: δίνεις μάχες “αναδρομικές” όπου μάχεσαι τις μνήμες, κι εσύ ωσάν τον Ράμπο.

  3. Σήμερα μετά απο αρκετό καιρό άνοιξα το “Ισοκράτημα” και διάβασα ένα-δυό κείμενα απο τα πολλά πολύ ενδιαφέροντα που υπάρχουν εδώ….
    Θυμάμαι ότι όταν πρωτοέμαθα το “Αντίφωνο” και διάβαζα κάθε τόσο και το “Ισοκράτημα” είχα την αίσθηση οτι ο Ισοκράτης είναι ένα πολύ νεαρό άτομο…Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα αυτά τα μικρά, “άσχετα” και συνάμα σχετικά (!) κείμενα μαζί με τα σχόλια του Ισοκράτη, που κατα κάποιον τρόπο “εισχωρούσαν” στην ροή των άλλων κειμένων αυτού του ιστότοπου, είχαν μια νεανική….αταξία και δροσιά που λες και μας “σκουντάει” λίγο, να δούμε μια άλλη πλευρά των πραγμάτων!. Αυτή η “περίεργη” ταινία, της οποίας αποσπάσματα είδα και σήμερα, είναι εδώ και πολύ καιρό το τελευταίο “Ισοκράτητα”. Ελπίζω ο Ισοκράτης να μας ακούει και να έχει την νεανική διάθεση να μας προσφέρει κι άλλα, έστω κι αν ηλικιακά αποκαλύπτει οτί το 1981 ήταν “νέο παιδί στα εικοσιένα” και άρα σήμερα είναι….. λίγο μεγαλύτερος!

  4. Αγαπητή κυρία, σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Χαίρομαι που η δροσιά την οποία ανα-καλύπτω στη ζωή διατηρείται και στα κείμενά μου ώστε να φτάνει σε σας έστω και με αρκετή καθυστέρηση. Με την ευκαιρία αυτή να δώσω κάποιες εξηγήσεις:
    1) Ο Ισοκράτης ακούει πάντα το Αντίφωνο. Γιατί αυτή είναι η δουλειά του…να ακούει τους άλλους για να μπορεί να τους κρατάει ο ίσο. Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι το Αντίφωνο ακούει το “ίσο” του Ισοκράτη, το οποίο, οφείλω να ομολογήσω, δεν είναι και τόσο ευθύγραμμο…ίσο.
    2) Αν και οφείλω να ομολογήσω πως με όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο και στην πατρίδα μας η ψυχή μου έχει απολέσει το φτέρωμά της ποτέ δεν μένω απαθής στάσιμος. Ετούτο τον καιρό καταγίνομαι λιγότερο με έργα αμφιβόλου χρησιμότητος και δεν παραμελώ κι εκείνα της αδιαμφισβήτητης. Για τα πρώτα μπορείτε να πάρετε μιαν ιδέα στο http://issuu.com/geosall/docs αφού πέρα από το “Ισοκράτης” διαθέτω και κανονικό, κατά κόσμον, όνομα. Για τα δεύτερα αφήνω το παράδειγμα να λειτουργήσει και ειλικρινά δεν βλέπω τρόπο πώς αυτό μπορώ να το “επικοιωνήσω”(λέξη της μόδας). Ένα κείμενο που έχω υποσχεθεί εδώ και καιρό για το πώς θα αμυνθούμε στην κρίση οχυρωμένοι στο χωριό και στον αγρό δεν βλέπω πώς μπορεί να χωρέσει τόσην εμπειρία, τόσα κουκιά, αγκινάρες, πατάτες, κρεμμύδια, σκόρδα, πιπεριές, αγγούρια, ντομάτες, φασολάκια λογής λογής, κολοκυθάκια, λάχανα, μαρούλια, μπρόκολα, καρπούζια, πεπόνια, αυγά, κότες αλλά και συζητήσεις, αντιρρήσεις, προτροπές, δειλούς δειλούς πειραματισμούς, μικρές αλλά δυναμικές απόπειρες νέων σχέσεων παραγωγής και Κοινωνίας.
    3) Βέβαια όλα εξαρτώνται από την έμπνευση. Ήγουν, του Κάλλους τη νεύση. Το νεύμα, το νόημα του Θεού, δηλαδή, ότι ο Θεός δεν μιλάει σε όλους. Αν εξαιρέσουμε μερικούς πολιτικούς και άλλους τόσους θεολόγους που τους μιλάει και τους λέει διάφορα, σε μας τους λοιπούς κάνει νοήματα. Εξ ου και οι προς αναζήτησιν του νοήματος ζητιανεύουσες θεούσες- νοηματοζητούσες. Προσβλέπουμε, λοιπόν, στο έλεος του Θεού του ζώντος για την έμπνευση και για την ανάκτηση του φτερώματος της ψυχής μας. Ίσως τότε το Ισοκράτημα “τα χιλιάσει” ενώ τώρα απλώς “τα εκατόστησε”.

    Σας χαιρετώ
    ISOκράτης

    ΥΓ. Επειδή υπήρξε στο παρελθόν και άλλη σχολιάζουσα “Άρτεμης”, πέστε μας παρακαλώ, για τις ανάγκες της στατιστικής της στήλης, πρόκειται περί του ιδίου προσώπου;

  5. Χαίρομαι πολύ που με «ακούσατε» και για την τόσο άμεση απόκρισή σας!
    Δεν ξέρω τι εννοείτε με το ότι «Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι το Αντίφωνο ακούει το “ίσο” του Ισοκράτηι», αν αυτό αφορά τους αναγνώστες του….
    Προσωπικά, ως αναγνώστρια, βρίσκω το Ισοκράτημα πολύ ιδιαίτερο, την δίχως…ISO, στάνταρντς και «ευθυγράμμιση» ματιά του και λυπήθηκα που «πάγωσε» στον χρόνο και δεν συνεχίζει την καμπυλωτή και ζιγκ-ζαγκ κίνησή του!
    Φυσικά, υπάρχουν πάντα πολλά κι ενδιαφέροντα να διαβάσει και να ακούσει κάποιος στο Αντίφωνο, ας πούμε όμως ότι μου έλειψε ο «ρυθμός» του!
    Αν μπορώ να πώ κάτι για την κρίση, με αφορμή τα όσα γράφετε σχετικά, είναι ότι, όπως φαίνεται, είναι απαραίτητο να την ξεπερνάμε καθημερινά, βρίσκοντας τους τρόπους να είμαστε σε επαφή με πράγματα που με την φροντίδα μας, ή ακόμα και χωρίς αυτήν, μεταβάλλονται, αναπτύσσονται, αποκαλύπτοντας έτσι την δημιουργική τους κίνηση.
    Η επιστροφή μας στην φύση και σ’ έναν τρόπο ζωής που να συνδέεται με τη γή και την παραγωγική και δημιουργική δύναμή της είναι πολύ σημαντική. ….
    Ελπίζω ότι για όλο και περισσότερους από εμάς θα βρεθούν τα δυναμικά παραδείγματα και οι δρόμοι, ώστε να μην μείνουμε στην θεωρία….
    Με τόσα καλούδια(!!) στο «καλάθι» σας, εύχομαι να «κοινωνήσετε» κάποια στιγμή την εμπειρία σας με όποιον τρόπο θεωρήσετε καλύτερο….
    Σας ευχαριστώ για τον σύνδεσμο που κοινοποιήσατε, με τα ενδιαφέροντα κείμενα και κλείνω το σχόλιό μου με ένα απόσπασμα από ένα Ισοκράτημα που μου άρεσε:

    «Πέρα όμως μακρυά,εκεί ψηλά στ’αστέρια,ο Σείριος ο Κεκαυμένος!
    Το Άλφα του Μεγάλου Κυνός συντροφεύει τον Ωραίο Ωρίωνα στο κυνήγι του.
    Δύο χιλιάδες τριακόσια πενήντα έτη φωτός-away και όχι ago-από τη Γη.
    Εκεί άλλοι κύνες,Μεγάλοι και Μικροί,κυν-ηγετικοί και ποιμενικοί,Ελεύθεροι όλοι και Όμορφοι,μάχονται τους λύκους που επιτίθενται στο κοπάδι των άστρων!
    Φέρουν άλλα σημάδια εκείνοι. Τα «κυνικά καύματα»!
    Πολίτες της Άνω Πόλεως!
    Φίλοι κι Εταίροι και Σύντροφοι!
    Στην ανάπαυλα των συμπλοκών γλείφουν τις πληγές τους.
    Όλοι φως, εκ Φωτός,ζεσταίνονται στη θράκα των άστρων και αγρυπνούν.
    Οσμίζονται τα μείζονα και μένουνε στα ταπεινά.
    Οραματίζονται τα κρείττονα και μένουνε στα απλά.
    «Με την χρυσόμυγα του Αυγερινού πα στο στυλωμένο αυτί τους».
    Μαζί τους και «ο Ντικ της ομάδας του Μούδρου που τον σκοτώσαν οι χωροφυλάκοι γιατί αγάπαγε πολύ τους εξόριστους».
    Είναι τόσο «τρελοί» που μόνον εκείνοι βγαίνουν-λέει- στο καύμα του Ήλιου του Θερινού να θερίσουν όσα,οι Άλλοι,τρεις χιλιετίες-away και όχι ago-σπέρνουν!»

    ΥΓ. Εχω σχολιάσει ελάχιστες φορές στο Αντίφωνο στο παρελθόν, αλλά δεν θυμάμαι να έχω σχολιάσει στο Ισοκράτημα ….

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here