Τι θα έγραφε ο φιλόσοφος Roger Scruton για την επίσκεψη Μητσοτάκη στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης;

1
786

“Οι μεγάλοι καλλιτέχνες του παρελθόντος γνώριζαν ότι η ανθρώπινη ζωή είναι γεμάτη χάος και ταλαιπωρία, αλλά είχαν μια θεραπεία γι αυτό και το όνομα αυτής της θεραπείας ήταν ομορφιά. Το όμορφο έργο τέχνης φέρνει παρηγοριά στην θλίψη και επιβεβαίωση στην χαρά. Δείχνει ότι η ανθρώπινη ζωή αξίζει τον κόπο.

Όμως, πολλοί σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν γίνει επιφυλακτικοί ως προς αυτό το ιερό καθήκον. Πιστεύουν πως το χάος της σύγχρονης ζωής δεν μπορεί να λυτρωθεί από την τέχνη. Αντίθετα, θα πρέπει να επιδεικνύεται. Το πρότυπο τέθηκε πριν από περίπου έναν αιώνα από τον Γάλλο καλλιτέχνη Mαρσέλ Ντυσάν, ο οποίος υπέγραψε ένα ουρητήριο με την πλασματική υπογραφή R. Mutt και το εισήγαγε σε μια έκθεση.

Η χειρονομία του ήταν σατιρική και σχεδιάστηκε για να διακωμωδήσει τον χώρο της τέχνης και τους σνομπ που συμβαδίζουν με αυτόν. Αλλά έχει ερμηνευθεί και με άλλο τρόπο που δείχνει πως ο,τιδήποτε μπορεί να είναι τέχνη. Όπως ένα φως που ανάβει και σβήνει, ένα κουτί από περιττώματα ή ακόμη και ένας σωρός από τούβλα.

Η τέχνη δεν έχει πλέον ιερή θέση. Δεν μας εξυψώνει πλέον σε ένα υψηλότερο ηθικό ή πνευματικό επίπεδο. Είναι μόνο μια ανθρώπινη χειρονομία μεταξύ άλλων. Δεν έχει περισσότερο νόημα από ένα γέλιο ή μια κραυγή. Η τέχνη κάποτε ήταν η λατρεία της ομορφιάς. Σήμερα, είναι η λατρεία της ασχήμιας.

Δεδομένου ότι ο κόσμος είναι σε ταραχή, η τέχνη πρέπει να είναι και αυτή ενοχλητική και εκείνοι που αναζητούν ομορφιά στην τέχνη, είναι πια εκτός επαφής με την σύγχρονη πραγματικότητα. Η πρόθεση (της μοντέρνας τέχνης) είναι να μας σοκάρει αλλά αυτό που είναι συγκλονιστικό την πρώτη φορά καταντά βαρετό και κενό όταν επαναλαμβάνεται. Αυτό κάνει την τέχνη ένα περίπλοκο αστείο, αν και τώρα πια έχει πάψει να είναι αστείο. Ωστόσο, οι κριτικοί συνεχίζουν να την υποστηρίζουν και φοβούνται να πουν ότι ο αυτοκράτορας είναι γυμνός.”

 

Η ζωγραφική παράσταση που πλαισιώνει τη σελίδα (“Χωρίς τίτλο”, 1968) είναι έργο του, αμερικανού, Gy Twombly.

1 σχόλιο

  1. Η δήθεν τέχνη “νεονταντά” , “κονσέπσιουαλ” , “εγκαταστάσεις” είναι μία επινόηση των επιμελητών της τέχνης, ουσιαστικά επίθεση εναντίων των καλλιτεχνών και στις κρατικές χρηματοδοτήσεις. Το ετοιμάζαν από τις αρχές του 20ου αι. αλλά το πέτυχαν πλέον από το 1980 περίπου. Κι έτσι οι Καλές Τέχνες, από ψυχαγωγία και τροφή της ψυχής έγιναν δηλητήριο και καταστροφή του καλού γούστου.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here