ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ (8.4.1932-29.12.1986)

0
165

Παιδί κοιμάσαι ήρεμα στο μαξιλάρι

παιδί στην αγκαλιά της μάνας σου

παιδί στη θαλπωρή των στίχων του πατέρα σου

παιδί στην πρώτη σου ταινία[1]

που μιλά για όσ’ αδυνατούν να εκφράσουν οι μεγάλοι

παιδί και στη δεύτερη[2]

μιά αθωότητα απέναντι σε πόλεμο και θάνατο

παιδί στην ψυχή κι ο αναγεννημένος Αντρέι[3]

αναστηλώνοντας εκκλησιές κι εικόνες

κι ο Άμλετ παιδί, θυσία για να προχωρήσει ο κόσμος[4].

Καθρέφτης[5] οι μνήμες της αθωότητας

για μια Ρωσία, απ᾿ τη μετάνοια στην κάθαρση να φτάσει

ο Στάλκερ[6] οδηγός προς την υπέρβαση της αμεσότητας

η Νοσταλγία[7] για μια χώρα, χρόνο και χώρο καθαρότητας

η Θυσία[8], για μία σωτηρία του κόσμου

που μόνο ένας οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου

ένας παράφρων, διά Χριστόν σαλός, μπορεί να κάνει.

Είναι για σένα προσευχή και ποίηση ο κινηματογράφος

η ταπεινοφροσύνη το νόημα της τέχνης

και χωρίς αυτήν ο κόσμος θα τελειώσει.

Κι έτσι, απ᾿ το καμίνι της αρρώστιας άφοβος

αντικρίζεις τον θάνατο μ᾿ευγνωμοσύνη

επιστρέφοντας βρέφος στη μήτρα της Δημιουργίας

στον Λόγο π᾿  ἦν ἐν ἀρχῇ[9] κι ἦρθε Παιδίον νέον

ὁ πρὸ αἰώνων Θεός[10].

23.12.2021

[1] «Το βιολί και ο οδοστρωτήρας», μικρού μήκους (1961).

[2] «Τὰ παιδικὰ χρόνια του Ιβάν» (1962).

[3] «Αντρέι Ρουμπλιώφ», η τρίτη ταινία του Ταρκόφσκι (1966).

[4] Ο Ταρκόφσκι ανέβασε Άμλετ στο θέατρο.

[5] Ταινία του Ταρκόφσκι (1975).

[6] Ταινία του Ταρκόφσκι (1979).

[7] Ταινία του Ταρκόφσκι (1983).

[8] Η τελευταία ταινία του Ταρκόφσκι (1986).

[9] Η τελευταία ταινία του Ταρκόφσκι τελειώνει με το ως τότε βουβό παιδί να μιλά και να λέει: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος. Γιατί, μπαμπά;» Κι ακολουθεί γραμμένο στην οθόνη: «Η ταινία αυτή είναι αφιερωμένη στο γιο μου Andrusja [τον σκηνοθέτη του ντοκιμαντέρ Σινεμά σαν προσευχή]– με ελπίδα και εμπιστοσύνη.»

[10] Αγίου Ρωμανού του Μελωδού, Κοντάκιο στη Γέννηση του Χριστού.

 

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here