Ο Γεώργιος-Στυλιανός Πρεβελάκης στο Αντίφωνο

4
384

Η συνέντευξη* του καθηγητή Γεωπολιτικής στη Σορβόννη  κ. Γιώργου Στυλιανού Πρεβελάκη θα μπορούσε να μερισθεί σε δύο, αν και άνισα, μέρη.

Στο πρώτο αναπτύσσει τις σκέψεις του, μέσα σε συγκεκριμένες συνάφειες που τέθηκαν από τα ίδια τα ερωτήματα, για το Έθνος, το δίπολο Ανατολή-Δύση και τις γεωπολιτικές αντιστοιχίες του, την έννοια της Ελληνικότητας, την ελληνική διασπορά και την ελληνοχριστιανική ιδεολογία.

Στο δεύτερο μέρος η έμφαση αποδίδεται στο κράτος και την μικροϊδιοκτησία στη συνάφειά τους με την ανάπτυξη. Με άλλα λόγια, στο δεύτερο μέρος ο λόγος του κ. Πρεβελάκη εστιάζει σε πολιτικούς προσανατολισμούς που θα οδηγούσαν σε μία πιθανή υπέρβαση της κρίσης.

4 Σχόλια

  1. Ομολογώ ότι ίσως θα είχα αργήσει – κι ο ίδιος – να παρακολουθήσω αυτή τη συνέντευξη, αν δεν τύχαινε να ακούσω μια θαυμαστική (περί της αξίας της) αναφορά του Θεόδωρου Ζιάκα προς τον Κωνσταντίνο Βεργή, αμέσως μετά την ανάρτησή της.
    Έκτοτε, μένω μονάχα ν’ απορώ με τήν… θεαματική (ενταύθα) απουσία σχολίων: [b]Δεν μας αφορά, λοιπόν, η απόπειρα συλλογικής αυτοκατανόησης – παρεκτός όταν, αυτή, κινείται σε επίπεδο συνθηματολογικής φλυαρίας;[/b]

    Διότι στην υπερκείμενη συνομιλία ο χαρισματικής οξυδέρκειας (δεν το ήξερα πριν) αυτός στοχαστής φωτίζει με_ μ ο ν α δ ι κ ή_ [b]αναλυτική δεινότητα[/b] τους δύο πρόσφατους αιώνες όχι μονάχα της ελληνικής αλλά σύνολης, θάλεγα, της δυτικής Πολιτικής Ιστορίας – κατορθώνοντας να_ α π ο κ ω δ ι κ ο π ο ι ε ί_ με [b]αμυδρότατες νύξεις[/b] ζητήματα για τα οποία αναρίθμητοι, άλλοι, δημοσιολογούντες χρειάζονται ολόκληρα συνέδρια και τόμους εκδόσεων παραμένοντας (ακόμα και τότε!) βαθειά ανυποψίαστοι για τα εφαλτήρια [i]ζητούμενα[/i] και τις απώτερες [i]στρατηγικές[/i] τής καθεκάστης από τις τροπές που συνοδεύουν την όδευσή μας.

  2. Μήπως όσοι παρακολούθησαν αυτή την συνέντευξη και δεν βρήκαν αρκετά σημεία να επαινέσουν, απλά δεν κατάλαβαν;
    Ας υποθέσουμε ότι όλοι αυτοί που δεν την θαύμασαν δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν τις καλές αναλύσεις και προτάσεις του καθηγητή. Ίσως πράγματι να είναι ρηχοί άνθρωποι που αγαπούν την συνθηματολογία, ίσως και να φταίνε άλλα αίτια.
    Μήπως, όσοι πειστήκατε, θα μπορούσατε να γράψετε σύντομα μερικά από τα αληθή και χρήσιμα που αντλήσατε, ώστε να βοηθήσετε και εμάς τους υπόλοιπους; Αντιγράψτε, έστω, κάποιες από τις καλές φράσεις.
    Πάντα ήταν χρήσιμη η εκλαΐκευση και την χρειάζονται οι φιλόσοφοι, διότι δεν έχουν χρόνο επαρκή, αφ’ ενός να επιλύουν τα προβλήματα, αφ’ ετέρου να τα εκλαϊκεύουν.

  3. Επειδή είμαι καλός στην αντιγραφή, έσπευσα να ανταποκριθώ στην προτροπή του Νίκου Δεληνικόλα και να αντιγράψω κάποια αξιόλογα σημεία από την όντως ενδιαφέρουσα συνέντευξη του κ. Πρεβελάκη. ΄Ομως, παραδόξως, το χέρι μου με οδηγούσε προς άλλη κατεύθυνση. Υπακούοντας κι εγώ στα κελεύσματά του το ακολούθησα, και αντέγραψα τα παρακάτω:
    “Ο Θεός άρχισε να φανερώνεται ως το τελικό νόημα που κρατούσε την κίνηση του κόσμου. ΄Επαιρνε τη θέση της βαθύτερης αναφοράς που θεμελίωνε και τις πλέον πολύτιμες αναφορές των θνητών. Τότε τα απλά λόγια του Χριστού αποκτούσαν τόσο βάθος και τέτοια έκταση, που μπορούσαν να αιτιολογήσουν και να οδηγήσουν στην πληρότητα τους ατιθάσευτους κόσμους της ανθρώπινης συνείδησης. Μόνο μέσα σε αυτό το φως οι κινήσεις του ανθρώπου χάνουν τη σκληρότητα και την ακαμψία τους, αυτά τα κατεξοχήν χαρακτηριστικά τους. Στο βαθμό όμως που αποσύρεται από τον νοητό ορίζοντα ο Θεός, ο νους προστρέχει σε εξίσου χαμένους συντρόφους για να τον στηρίξουν. Μέσα από τα πολύπλοκα παιχνίδια εξουσίας δεν παύει να χειραγωγεί και να χειραγωγείται, να λογοδοτεί και να στήνει ιστορίες και παραστάσεις σε απορημένους συντρόφους. Χωρίς να το καταλαβαίνει, καταλήγει να παρασιτεί στη ζωή των άλλων. Η εξορία από τον Θεό είναι και εξορία από τον βαθύτερο εαυτό, δηλαδή από τον μόνο ουσιαστικά τόπο όπου μπορεί κάποιος να δράσει. Είχε πεισθεί ότι τους άλλους μπορείς να τους δεις δημιουργικά μόνο εν παρόδω, ενώ ο νους βρίσκεται αλλού, ενώ είναι απασχολημένος με τη μόνη αναφορά που από τη φύση της απελευθερώνει”.
    Κωνσταντίνου Ι. Ζάχου, “Αυτός ο κόσμος είναι λίγος για τον άνθρωπο”.
    Και για την αντιγραφή,
    Αλεξ. Κοσματόπουλος.

  4. Απαντώ ευελπιστώντας ότι η ερώτηση μού απευθύνεται (από τον οικείο – ανεξαρτήτως διαξιφισμών – Νίκο Δεληνικόλα) χάριν του [i]διαλόγου[/i] – όχι χάριν της [i]έριδος[/i]. Απαντώ, λοιπόν, εστιάζοντας σ’ αυτό που μου φαίνεται [b]κομβικότερο[/b] από τα_ κ α τ α υ γ α σ τ ι κ ά_ περιεχόμενα της προκείμενης συνέντευξης:

    Έχουμε όλοι υποστεί, σε βαθμό πλύσεως εγκεφάλου, την παιδαγωγία ότι ο νεώτερος δυτικός κόσμος άντλησε την έμπνευσή του απ’ την αρχαία Ελλάδα. Το διαβάζουμε – ειρήσθω εν παρόδω – ακόμα και σε κείμενα στο “Αντίφωνο”! Ο Γεώργιος-Στυλιανός Πρεβελάκης είναι βέβαια ([i]είναι[/i], επειδή [i]θέλει[/i] να είναι) άνθρωπος αυθεντικά / συνειδητά δυτικός. Έχει όμως τη σπάνια ευθύτητα να υπερβαίνει / διορθώνει την κρατούσα ιστόρηση, εξηγώντας μας ότι τό (πρωτοφανέρωτο μέσα στην πορεία της πλάσης) πείραμα των διανοουμένων της νεώτερης Δύσης χ ρ ε ι α ζ ό τ α ν – προκειμένου να χειραγωγήσει τα πλήθη – έ ν α_ «π α ρ ε λ θ ό ν». [b]Εξ ου και η επινόηση[/b] (δική μου η λέξη) [b]τής, συγκεκριμένης, περί Ελλάδος αφήγησης[/b].

    Για να μην απεραντολογήσω, τώρα, σημειώνω μόνο ότι όλα τα υπόλοιπα τα έχει (με μόχθο ζωής) εξηγήσει ο Χρήστος Γιανναράς.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here