Γ. Καστρινάκης: Τα… ουδετερόθρησκα θρησκευτικά

5
112

Ανεξίθρησκη πολιτεία σημαίνει πολιτεία που δεν μεροληπτεί εις βάρος πολιτών της εξ αιτίας της θρησκευτικής τους ταυτότητας. Δεν σημαίνει αρνησίθρησκη πολιτεία. Δεν σημαίνει επίσης πολιτεία που επικαλείται την πολλαπλότητα θρησκευτικών ταυτοτήτων προκειμένου να την χρησιμοποιήσει ως μέσο εξουδετέρωσης αλλήλων.

***

Ανεξίθρησκη πολιτεία δεν σημαίνει, παραπέρα, ουδετερόθρησκη πολιτεία: Την ουδετερότητα (ας προσέξουμε) δεν την επιλέγει σε  ο υ δ έ ν α  ά λ λ ο ν  από τους τομείς εποπτείας της. Η πρόκρισή της λοιπόν, αποκλειστικά, στον τομέα της πίστης θα σήμαινε δυσμενή διάκριση κατά βάρος της πίστης.

***

Ουδετερότητα π.χ. στο πεδίο της πολιτικής αγωγής – όπως κι αν αυτή μετονομάζεται – θα ήταν να καταρτίζει επιμελώς τους πολίτες της στο ότι εκτός της Δημοκρατίας, υπάρχουν επίσης η Μοναρχία, η Αριστοκρατία, η Ολιγαρχία, η Δικτατορία, η Τυραννία, μα και η Λαοκρατία, όπως βέβαια κι η Αναρχία. Θα παρέθετε λοιπόν διεξοδικά τις επιμέρους θεσμίσεις που ορίζει καθεμιά απ’ αυτές τις επιλογές (ίσως μάλιστα προσκαλώντας, επί τούτω, και αυθεντικούς εκφραστές τους) προκειμένου να μπορέσει η μαθητική νεολαία της, ανεπηρρέαστη, έπειτα να αποφασίσει ό,τι θέλει.

***

Το ίδιο και στον τομέα της Τέχνης. Θα ανέφερε ας πούμε την κορυφαία αξία του Βαν Γκογκ στο σημερινό χρηματιστήριο της ζωγραφικής, μα δεν θα παρέλειπε να μαρτυρήσει (ως ισόκυρη άποψη) ότι η επίσημη τεχνοκριτική διαφώτιση τον είχε προπηλακίσει – στην πρώτη υποδοχή του – σαν άχρηστο. Θα έστεκε στο τέλος… αμερόληπτη ενώπιον των δυο ενδεχομένων.

***

Ουδέτερη δεν θέλει να είναι η σχολική αγωγή ούτε καν στον τομέα της επιστήμης. Διδάσκει π.χ. την θεωρία της εξελίξεως κατ’ αποκλειστική εκδοχή, χωρίς να αποδίδει καμμία σημασία στις ενστάσεις και στα επιχειρήματα δυσπιστίας προς αυτήν από μέρους άλλων επιστημόνων – τους οποίους ολοκληρωτικά διαγράφει από τα ενδεχόμενα της διδακτέας ύλης.

***

Μια δημοκρατική πολιτεία οφείλει λοιπόν, όπως σε οποιοδήποτε άλλο διακριτικό στοιχείο του αυτοκαθορισμού των κοινωνιών, έτσι και όσον αφορά την μεταφυσική αναφορά, να εκφράζει την ταυτότητα εκείνη που η κοινωνία κατακυρώνει. Ενώ μη εκφράζοντας  κ α μ μ ί α  τ α υ τ ό τ η τ α  φανερώνει μόνο ότι επιζητεί να καθιερώσει τη  δ ί ω ξ η,  ίσα ίσα, της επικρατούσας απάντησης.

***

Η επιλογή της αντιθρησκευτικότητας δεν είναι επιλογή του λαού. (Όποιος αμφιβάλλει γι’  αυτό, ας ερωτήσει τον ίδιο.) Είναι επιλογή της “ελίτ”. Μια επιλογή, ωστόσο, που δεν τίθεται υπό την κρίση του λαϊκού σώματος: Απλώς, ορισμένα μέλη της ελίτ υποδύονται σχήμα πολιτευομένου προσώπου προκειμένου, διά μέσου της κρατικής εξουσίας, να προωθήσουν αυτό που η κοινωνία αρνείται. Τούτο κατ’ ουσίαν είναι αντιποίηση αρχής: Έρεισμα του Κράτους έχει πάψει να είναι ο Δήμος του.

***

Η διακήρυξη ότι η Πολιτεία αποφασίζει δεν αμφισβητείται από κανέναν. Ασαφήνιστο μένει αν η Πολιτεία απαρτίζεται και από τους Πολίτες της. Αν τυχόν ναι, τότε το δικαίωμα διαμαρτυρίας θα έπρεπε, επίσης, να προβαίνει αδιαμφισβήτητο.

***

Όταν όμως φτάνουμε στο σημείο να αποδοκιμάζεται εκφοβιστικά ακόμα και η εκδήλωση γνώμης, γίνεται πλέον σαφές ότι εκείνο που διακυβεύεται είναι η φύση του πολιτεύματος: Πρόκειται για την αποσιωπημένη σε επίπεδο δημόσιου λόγου (καθώς αυτός ελέγχεται από τους μηχανισμούς της ελίτ) διαρκή διαπάλη ανάμεσα σε Δημοκρατία και Αριστοκρατία.

***

Σε όλη ιδού τη διάρκεια της καθ’ ημάς Μεταπολίτευσης, μια αντιθρησκευτικών πεποιθήσεων διανοητική ελίτ προστάζει (διά μέσου του παραθεσμικού δικτύου ΜΜΕ που – θαλασσοδανειοδοτούμενα, δηλαδή παρασιτώντας – την υπηρετούν) την πολιτική ελίτ να χρησιμοποιηθεί ο μηχανισμός της Παιδείας προκειμένου να αποϊεροποιηθεί η κοινωνία.

***

Όποτε η κοινωνία φυσιολογικά αντισταθεί, τότε το δίκτυο της παραθεσμικής υπερεξουσίας των ΜΜΕ απομονώνει και στοχοποιεί εν ψυχρώ τα πρόσωπα των εκφραστών αυτής της αντίστασης (δηλαδή τους λίγους που κατορθώνουν να διαρρήξουν το καθεστώς της μονομερούς ενημέρωσης) προκειμένου η αντίρρηση να μείνει για πάντα ανέκφραστη.

***

Των πραγμάτων τα ονόματα αντιστρέφονται πάραυτα σε μια τέτοια συνθήκη: Το μαύρο ράσο των κληρικών, π.χ., αντί μαρτυρίας διαρκούς (και μάλιστα, συγκλονίζουσας) συμμετοχής και παρηγορίας προς το πένθος που συνέχει τις δυσκολώτερες ώρες όλων ημών των υπόλοιπων, καταγγέλλεται κιόλας ως στοιχείο… εις βάρος τους.

***

Την ίδια στιγμή, τα επίσημα επιχειρήματα καταποντίζονται σε αυτο-μειωτική  υποκρισία: Όταν το Σύνταγμα, λένε, επιτάσσει «ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης», δεν εννοεί την επικρατούσα μα οποιαδήποτε… έτερη. Ότι η Πολιτεία δηλαδή… υποχρεούται να… αντιστρατεύεται τη συνείδηση των Πολιτών της.

***

Η επίκληση «ουδετερότητας» ίσως διατηρούσε ένα θεωρητικό περιεχόμενο αν τυχόν εκπορεύοταν από ουδέτερα πρόσωπα. Στο ίδιο το… μέτωπο ωστόσο όσων αντιμάχονται την ύπαρξη θρησκευτικής εκπαίδευσης “αναγράφεται” μεγαλογραμμάτως η εκκίνηση από σαφή αντι-θρησκευτική επιδίωξη. Αυτή ακριβώς την  έ λ λ ε ι ψ η  ο υ δ ε τ ε ρ ό τ η τ α ς είναι που απαιτούν να διαβιβάζουν και μέσω της κρατικής παιδαγώγησης.

***

Όταν για παράδειγμα η ημερήσια εφημερίδα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη βγαίνει με βαμμένη στο μαύρο τη μισή της πρώτη σελίδα και, μέσα στο σκηνογραφημένο αυτό πλαίσιο, εντάσσει μια φωτογραφία από τις πλάτες των ιεραρχών που προσέρχονται στο Μέγαρο Μαξίμου καδραρισμένη έτσι ώστε να υποβάλλει την έννοια ενός σκοτεινού γεγονότος, δεν διακηρύσσει κάποια επιμέρους αιτίαση: Διατρανώνει το πάθος της εναντίον, αυτής καθαυτήν, της χριστιανικά προσανατολισμένης υπόστασης. Εν τοιαύτη περιπτώσει, όμως, μέσα στην επικράτεια των σελίδων της, η ουδετερότητα αποδεικνύεται να διάγει… ποδοπατημένη. Ενώ σε μια τέτοια ακριβώς – χωρίς ντροπή – «ουδετερότητα» απαιτεί να αναγκάσει και την παιδεία (κατά προέκταση: την κοινωνία) ολόκληρη!

***

Ο Υπουργός της Παιδείας, κάνοντας δηλώσεις τελευταίος και μονάχος αμέσως μετά την προαναφερόμενη συνάντηση, μας είπε ότι συμφωνήθηκε να… μην αλλάξει στο παραμικρό ο προγραμματισμός: Πριν τις τελικές του  αποφάσεις, οπότε, θα έχει απλώς λάβει χώρα ένας κάποιος διάλογος, μόνο και μόνο για να τηρούνται οι τύποι. Το πρόσωπό του εκείνη τη στιγμή, ενώπιον της κάμερας, δεν έδειχνε να διαπερνάται από καμμιά διερώτηση για το πώς κρίνει το θέμα η κοινωνία τριγύρω του: Πασιφανής του αγωνία ήταν μη τυχόν περιπέσει στης ελίτ τη δυσμένεια.

***

Η έκταση αλλά και η οξύτητα τής… αντίδρασης (μέσω ΜΜΕ) εναντίον τής… αντίστασης, όσον αφορά το μάθημα θρησκευτικών, φανέρωνε βέβαια μια εχθρότητα – μάλιστα, φανατική – εναντίον, αυτού καθεαυτό, του γεγονότος της πίστης. Φανέρωνε όμως κάτι ακόμα: Ότι το δίλημμα πάνω στο προκείμενο θέμα παραμένει το υπ’ αριθμόν «ένα» ζήτημα (η πηγή εκπορεύσεως πάσης άλλης σημασιοδοτήσεως) στη ζωή ό λ ω ν  ανεξαιρέτως των αντιδρώντων προσώπων. Αποδείκνυε δηλαδή, ότι η εποχή μας διατηρείται εξ ίσου θεοκεντρική (έστω απορριπτικά) όσο ακριβώς και οποιαδήποτε προγενέστερη!
Υπό μια τέτοια – έμμεση έστω – ομολογία, όμως, η επίκληση επιχειρημάτων περί «εκσυγχρονισμού» αποδεικνύεται (αν όχι κολοσσιαίος φαρισαϊσμός) λόγος ανθρώπων οι οποίοι δεν… ακούνε τι… λένε.

***

Προξενεί την κατάπληξη η επίκληση της «ανεξιθρησκίας» από έναν πολιτικό σχηματισμό της Αριστεράς: Της παράταξης δηλαδή που έχει (και προβαίνει απέραντα α κ α τ α ν ό η τ ο αυτό) διακηρυγμένα ταυτίσει τον εαυτό της με τη στρατευμένη αθεΐα.

Ας θυμηθούμε ότι κάθε νέο παιδί που εκδηλώνει ευαισθησία για την Κοινωνική Δικαιοσύνη, “διδάσκεται” παρευθύς “αρμοδίως” ότι θα πρέπει πρώτα πρώτα να απαρνηθεί οποιαδήποτε χριστιανική αναφορά του!
Πρόκειται βέβαια για το Απόλυτο Σκάνδαλο το οποίο, όμως, έχουμε όλοι «κατηχηθεί» να θεωρούμε… αυτονόητο: Αντιμάχεται την πίστη, μια πρόταση βίου η οποία δεν θα είχε ποτέ εμφανιστεί στην Ιστορία αν τυχόν η τελευταία δεν είχε οργωθεί, επί αιώνες, από την χριστιανική διδαχή.
Με πόσο ακριβώς βαθμό αυτεπίγνωσης, λοιπόν, μια αριστερή διαχείρηση αναλαμβάνει να μας μυήσει στην ανεξιθρησκία;

***

Ποια άλλη εικόνα ιστορεί τη στιγμή στο ακέραιο;:

Οι άνθρωποι που κατήγγελλαν… Πραξικόπημα τη στιγμή ακριβώς που η παρούσα κυβέρνηση εξήγγελλε Δημοψήφισμα, οι άνθρωποι που 20 μήνες τώρα π α ρ α λ η ρ ο ύ ν εναντίον της ίδιας κυβέρνησης από το πρωί μέχρι… το άλλο πρωί, οι συγκεκριμένοι αυτοί οι άνθρωπου συμπλέουν παθιασμένα μαζί της όσον αφορά την τρέχουσα διαπάλη.
Είναι δυνατόν όλο ετούτο να μη “διηγείται” τα… πάντα σε κείνη;

***

Είναι παράδοξη (κάτι περισσότερο: είναι άλογη) η λογική αυτών που μας λένε ότι η αντίσταση της εκκλησιαστικής συνείδησης προξενεί «διχασμό»: Διχασμό προξενεί μια μειοψηφία που θέλει να αποφασίζει εις βάρος της πλειοψηφίας. Όχι μια πλειοψηφία που ζητά «η των πλειόνων αρχή» να τηρείται. Παρεκτός βέβαια αν τους διαπερνά η Παρεξήγηση για το ποια απ’ τις δύο πλευρές είναι πλειοψηφική. Εν τοιαύτη περιπτώσει όμως, γιατί εκνευρίζονται άκρατα (και παροξυσμικά επιτίθενται) μόλις τυχόν συλλαβιστούν οι συλλαβές Δη-μο-ψή-φι-σμα;

Αν πάλι το ξέρουν πως οι επιλογές τους είναι μειοψηφικές, τότε γιατί υποκρίνονται πως η πλειοψηφία διχάζει;

***

Ένας καλοπροαίρετος παρατηρητής οφείλει ασφαλώς να διερωτηθεί και για το αντίστροφο ενδεχόμενο: Μήπως τα Νέα Προγράμματα δεν είναι επιζήμια.

Επ’ αυτού του διλήμματος, όμως, σπεύδει ο “καθ’ ύλην αρμόδιος” – ο Υπουργός Νίκος Φίλης – να διευκρινίσει το ζήτημα: Αν τυχόν ο ίδιος αισθανόταν εν δικαίω δεν θα είχε ασφαλώς ανάγκη να διαστρέψει την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, προκειμένου να… έχει καθηλώσει τον “αντίδικο” στο “σκαμνί” τότε ακριβώς που ήταν να “επιδικασθεί” η τρέχουσα αντιγνωμία.

Πέραν αυτού όμως: Δεν θα ανακοίνωνε στη Βουλή (1/9/2016) «θρησκειολογικό», από εφέτος, χαρακτήρα τού έως τώρα γνωστού ως «μαθήματος θρησκευτικών».

Ακόμα περισσότερο πάντως: Δεν θα υπερασπιζόταν αυτά τα προγράμματα εν ονόματι, απερίφραστα, μιας «ουδετερόθρησκης» διαπαιδαγώγησης.

***

Τα ουδετερόθρησκα θρησκευτικά ως μόνο τους περιεχόμενο μπορούν να έχουν την αυτοαναίρεση του ζητουμένου τους. Παρεκτός επί τέλους αν δεν εννοούμε τι λέμε. Εν τοιαύτη περιπτώσει, όμως, ας μην έχει παράπονο από τους εξανιστάμενους: Είναι εκείνοι που διασώζουν των κρισίμων λέξεων τις έννοιες.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Paul Klee.

πηγή κειμένου: Αντίφωνο

5 Σχόλια

  1. Έχω την εντύπωση ότι η κριτική σου, αγαπητέ Γιώργο, συγχέει την ουσία του νέου μαθήματος με την επικοινωνιακή του εκμετάλλευση από τον Υπ. Παιδείας. Επίσης ο όρος “ουδετερόθρησκα θρησκευτικά”, που αποτελεί τη βάση αυτής της κριτικής σου είναι δική σου επινόηση. Η έννοια αυτή παρανοεί και διαστρεβλώνει τον χαρακτήρα των νέων προγραμμάτων σπουδών του μαθήματος, όπως επίσης και ο χαρακτηρισμός τους ως “θρησκειολογία”. Διτότι η βασική ιδέα πάνω στην οποία στηρίζονται αυτά τα νέα προγράμματα σπουδών είναι η παλαιά πρόταση του Χρ. Γιανναρά για εγκατάλειψη του εκτός τόπου και χρόνου κατηχητικού μαθήματος και αντικατάστασή τους από ένα “ιστορικό και πολιτιστικό μάθημα” της πνευματικής παράδοσης αυτού του τόπου.

    Αν τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα λέω εγώ και είναι όπως τα λες εσύ θα ήθελα πολύ να μου πεις πώς εξηγείς ότι επικεφαλής όλης αυτής της προσπάθειας για το νέο μάθημα ήταν ο θεολόγος Στ. Γιαγκάζογλου (μαθητής του επισκόπου Περγάμου Ιω. Ζηζιούλα, στενός συνεργάτης επί χρόνια του Χρ. Γιανναρά και του Δημ. Μαυρόπουλου, και πρόσφατα δ/ντής του περιοδικού Θεολογία), όπως επίσης να μου εξηγήσεις σε παρακαλώ πώς γίνεται και το μάθημα αυτό το υποστηρίζουμε θεολόγοι όπως ο Θανάσης Παπαθανασίου, η Ζωή Πλιάκου και η ταπεινότης μου.

    ΒΞ

  2. κ. Ξυδιά τό πραγματικό γεγονός εἶναι ἡ ἀποιεροποίηση τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς κτίσεως πού προέκυψε ἀπό τήν ἀπόξένωση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπό τή ζωή μας. Ἀπό μιά παιδεία πού ἔχει ἀπό τήν ἴδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους ἐξορίσει πατερικά, φιλοκαλικά, λειτουργικά κείμενα ἀλλά καί τήν ἀρχαῖα ἑλληνική φιλοσοφία, ἀπό μιά παιδεία πού ἀποτάσσεται τόν ἐκκλησιασμό ὥς τρόπο τοῦ ἑλληνικοῦ βίου ὅπως ἀκριβῶς ἀποτάσσεται καί τή ζῶσα ἱστορικότητα τοῦ λαοῦ μας δηλαδή τά ἑλληνικά ἤθη καί ἔθιμα, τά τραγούδια μας , τούς χορούς μας, τά μουσικά μας ὅργανα, τίς τοπολαλιές , τήν ποιητική καί λειτουργική γλῶσσα καί χρειάστηκε νά λειτουργήσουν τόσοι σύλλογοι καί ἐκκλησιές ὥς «κρυφά σχολειά» τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους προκειμένου νά μήν χάσουμε τόν τρόπο τῆς ἀναπνοῆς μας , ἐνῶ παράλληλα τά ΜΜΕ ( Μέσα Μαλάκυνσης Ἐγκεφάλου τά ὀνομάζει ὁ Βασίλης Βασιλικός) ἀδειαλείπτως μᾶς βομβαρδίζουν μέ τά πρότυπα τοῦ ὄμορφου, τοῦ πλούσιου καί τοῦ δυνατοῦ, ἀντικαταστώντας τά ἑλληνικά πρότυπα τοῦ ἥρωα τοῦ φιλοσόφου καί τοῦ ἁγίου , εἰλικρινά δέν μπορῶ νά δῶ τί εἶναι αὐτό πού δέν καταλαβαίνεται. Βρίσκετε θεολογικότερα τά νέα προγράμματα; Στοχεύουν στό νά καλλιεργήσουν ὀρθόδοξο ἧθος ; Ξέρετε παίζουμε μέ τό αἶμα ὅλων αὐτῶν πού πότισαν τήν λευτεριά μας. Ἀπό τήν προσευχή καί τήν ἔπαρση τῆς σημαῖας πρίν τήν εἴσοδο στίς τάξεις
    ἄρχιζε τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καί τῆς ἰστορίας ἀλλά καί ἡ συναίσθηση πώς τούτη ἡ γῆ εἶναι Ἑλληνική. Τά παλαιότερα ἀναγνωστικά μας ἄρχιζαν μέ προσευχή στοχεύοντας πρῶτα στήν ἀγωγή καί μετά στήν γνώση. Γιά αὐτό ἄλλωστε τά συναντούσαμε μέ τίτλους ὅπως «Τά καλά παιδιά» καί ὄχι προκλητικά ἀδιάφορα ὡς «Γλώσσα». Ἄν πραγματικά ὑπήρχε ἐνδιαφέρον γιά τήν πνευματική ὑγεία τοῦ ἔθνους μας θά κάναμε ὄχι μόνο ὅλα τά μαθήματα ἀλλά καί τήν κάθε λέξη μας πρῶτα νά θρησκέψει καί μετά νά ὀνομάσει. «Ἀνάγκη νά ταξιδέψουμε στή Φανερωμένη τοῦ κάθε τόπου. Νά θρησκέψουμε τίς λέξεις» γράφει ὁ Νίκος Καρούζος . Τά θρησκευτικά ἐνόχλησαν τήν πολιτική ἡγεσία καί ὄχι ἡ καθημερινή ,ἀδιάντροπη κατήχηση τῶν ΜΜΕ. Ἐνδεικτική εἶναι ἡ θεσμοθέτηση τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλόφιλων . Ἀπό ἐκεῖ ξεκινοῦν τά νέα προγράμματα σπουδῶν ὅπως καί νά τά ὀνομάσουν.
    Καλή λευτεριά λοιπόν

  3. Κυρία Αθηνιώτη-Παπαδάκη, η «αποϊεροποίηση του ανθρώπου και της φύσεως» για την οποία μιλάτε είναι συνθήκη συστατική του κόσμου από το προπατορικό αμάρτημα και μετά. Η σάρκωση και η ανάσταση του Χριστού δεν αναίρεσε αυτό το γεγονός. Το ανέλαβε θυσιαστικά, σταυρικά και αναστάσιμα. Έκτοτε η εκκλησία συνιστά τη μικρά ζύμη που ως σώμα Χριστού διαρκώς αντιπαλεύει την αποϊεροποίηση, χωρίς όμως να κρίνει και να κατακρίνει τον αποϊεροποιημένο κόσμο, και πολύ περισσότερο χωρίς να τον βιάζει να ιεροποιηθεί (κάτι τέτοιο θα συνιστούσε αντίφαση εν τοις όροις). Είναι λάθος – τολμώ να πω αίρεση – το να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να αποκατασταθεί πλήρως μέσα στην ιστορία η σχέση όλων των ανθρώπων και όλου του κόσμου με το Άγιο Πνεύμα. Έτσι λοιπόν, ιδέες ότι στην α΄ ή τη β΄ εποχή είχε αναιρεθεί η αποϊεροποίηση και ότι ο κόσμος ήταν κάποτε εκκλησιαστικοποιημένος και ότι το πρόβλημα βρίσκεται στη δική μας εποχή, είναι στην καλύτερη περίπτωση ρομαντικές εξιδανικεύσεις. Η εκκλησιαστική γραμματεία, ξεκινώντας από τα Ευαγγέλια και τις Πράξεις (που αναφέρονται στον κύκλο των Αποστόλων) και περνώντας στα κείμενα των Πατέρων, είναι πολύ αποκαλυπτική και πολύ επίμονη σ’ αυτό το σημείο. Το καταστατικό πρόβλημα της εκκλησίας σε κάθε εποχή είναι πώς θα σταθεί ποιμαντικά απέναντι στην αποϊεροποίηση, όχι πώς θα την αναιρέσει τελείως. Πώς θα κρατήσει αναμμένη τη φλογίτσα του ιερού σ’ έναν κόσμο που είτε την αγνοεί, είτε πολεμά να τη σβήσει. Και εδώ ο μεγάλος πειρασμός είναι η μετάλλαξη της εκκλησίας από σώμα θυσιαστικό και σταυροαναστάσιμο σε μηχανισμό εξουσίας.

    Αλλά για να μην θεωρητικολογώ, σεις αναγνωρίζετε ότι η σχέση ημών των Ελλήνων με το ιερό πάσχει από την ίδρυση, όπως λέτε, του νεοελληνικού κράτους. Πρέπει λοιπόν να κάνουμε συνεχώς τη διάκριση, για ποιο πράγμα μιλάμε. Είναι άλλο πράγμα να μιλάμε για την κατήχηση που οφείλει να κάνει η εκκλησία στα μέλη της, και άλλο το μάθημα θρησκευτικών μιας Πολιτείας που πλέον δεν έχει ως πνευματικό της πυρήνα την εκκλησία. Αυτό πρέπει να το πάρουμε απόφαση, όσο κι αν κάποια τμήματα αυτής της κοινωνίας επιμένουν σε έναν ιδεολογικοποιημένο τελετουργικό και φολκλορικό χριστιανισμό, τον οποίο κατ’ ουσίαν τον αντιλαμβάνονται χρηστικά σαν στοιχείο εθνικής ταυτότητας.

    Όσο κι αν σας φανεί παράδοξο, τα νέα προγράμματα είναι πράγματι θεολογικότερα ως προς αυτό ακριβώς το σημείο. Στο ότι δεν στοχεύουν να καλλιεργήσουν ντε και καλά το ορθόδοξο ήθος σε ανθρώπους που ούτε το θέλουν, ούτε είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο. Είναι θεολογικότερα και εκκλησιαστικότερα στο ότι αντιλαμβάνονται την αποϊεροποίηση του κόσμου μας στην ακραία μορφή που αυτή έχει πάρει στη σύγχρονη Ελλάδα και δεν την αντιμάχονται, αλλά την αναλαμβάνουν σταυροαναστάσιμα. Σε έναν λαό που έχει χάσει κάθε ουσιαστική επαφή με την πίστη, τα νέα προγράμματα του προτείνουν να σπουδάσει τη χριστιανική ορθόδοξη παράδοση σαν στοιχείο της ιστορίας του και του πολιτισμού του. Και μέσα απ’ αυτή τη σπουδή να έρθει σε μια κατά το δυνατόν ουσιαστική επαφή με το φαινόμενο της πίστεως, χωρίς αυτή η πίστη να του επιβάλλεται σαν η «δική του» υποχρεωτική πίστη. Βρίσκω πολύ σωστό αυτό που λέει η πρόσφατη ανακοίνωση του ΚΑΙΡΟΥ, ότι τα νέα προγράμματα είναι «ο μοναδικός όχι μόνο σύγχρονος αλλά και εκκλησιολογικά ορθός δρόμος για να αληθεύει η ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς αφ’ ενός θα διαλέγεται με την κοινωνία και αφ’ ετέρου θα την διακονεί δημιουργώντας θρησκευτικά εγγράμματες προσωπικότητες που θα ζουν χωρίς φοβίες και περιχαρακώσεις την πίστη τους στο σήμερα».

    ΒΞ

  4. Για τον άνθρωπο υπάρχει η ιερότητα, όμως για να αναφανεί πρέπει να περιέχει στους κόλπους της οπωσδήποτε το ανίερο. Δεν θα μιλάγαμε για ιερό αν δεν γνωρίζαμε το ανίερο, και το αντίθετο. Γι’ αυτό στον κήπο (πριν την πτώση) υπάρχει ο ανίερος όφις μέσω του οποίου αναφαίνεται η ιερότητα του παραδείσου. Έτσι παρατηρούμε τη σοφία του συγγραφέα ο οποίος αντιλαμβάνεται την αδυναμία του να κατακτήσει εν ζωή την έσχατη αλήθεια η οποία του διαφεύγει και σχετικοποιείται. Παρ’ όλα αυτά άνθρωπος μέσα στους περιορισμούς του οφείλει να παλεύει να καταστήσει την αληθινή ζωή παρούσα. Για τον χριστιανό ποια είναι η αληθινή ζωή; Ο Χριστός είπε: «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή».

  5. Ὡς φάρος ὁ νοῦς. Φωτεινή φλέβα πού τή διαδέχεται σιωπή. Σέ ρυθμό ὑπάκοο τοῦ καρδιακοῦ στοχασμοῦ. Ἀγαθή προαίρεση ἐπανασυνάπτει τά διεστώτα. Κύριος «Πανταχοῦ Παρών καί τά Πάντα Πληρῶν». Κάπως ἔτσι οἱ εἰλικρινεῖς ἀντιπαραθέσεις γίνονται ἀναβαθμοί καί ἀνασυνθέσεις. Καί οἱ ἀποτυχίες συντυχίες εὐτυχίας πρός εὐχήν. Δέν εἶναι ἡ ποιότητα τῶν σπουδῶν πού κάνει τήν καθοριστική διαφορά ἀλλά ἡ ἐνδοχώρα μιᾶς παραίτησης πού εἶναι γνήσια αἴτηση Θεοῦ.
    «Ἱερομύσται, τῆς ὑπέρ νοῦν ἐπιπνοίας, ἱερώσατε ἡμῶν τάς διανοίας, τῇ ἐκφαντορίᾳ τῆς θείας εὐδοκίας» ( ἀπό τόν παρακλητικό κανόνα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν).
    Ἀπό τόν καρπό κρίνουμε τό δέντρο. Τίμιο ξύλο σταυροῦ ἡ πολιτική ἀρχή δέν ἀναγνωρίζει. Δέν δείχνει νά ἀσκεῖται στό ἱερώσατε παρά στό ἁλώσατε καί καταναλώσατε. Οἱ καιροί εἶναι πονηροί-πάντα μετά τήν πτώση ἦταν- γιά αὐτό ἀγαπητικά ἄς γρηγοροῦμε. Δέν ἀποτελεῖ παιδεία ἡ ἀναφορά στήν πίστη ὡς στοιχεῖο ἱστορίας καί πολιτισμοῦ-αὐτό εἶναι ἐπίπεδο γνώσης-. Παιδεία ἀποτελεῖ ἡ πίστη ὡς ἐν ἀληθείᾳ ἀσκητική ἀπό τό κατ’εἰκόνα στό καθ’ὁμοίωσιν, «ἵνα πάντες ἕν ὧσιν».
    κ.Καστρινάκη καί κ. Ξυδιά εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ γιά τήν οὐσιαστική συν-απάντησή μας.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here