Να καταργηθεί, επιτέλους, αυτό το μολυσματικό Πάσχα!

6
1346

Ο αθεϊσμός και η «επιστημονικότητα» είναι το πρόσχημα. Η ουσία βρίσκεται στον δείκτη δραστικότητας των μορφών κοινωνικού ελέγχου.Tο Πάσχα στριμώχνεται στα «ανθυγιεινά», αφού το «μήνυμά» του ακυρώνει τον μετανεωτερικό μηδενισμό: ο μετανεωτερικός άνθρωπος θέτει ως οντολογικό του στόχο να ξεπεράσει τον θάνατο τον οποίο βιώνει ως το απόλυτο άγχος. Αυτό το «απόλυτο άγχος» πλέον εντάσσεται στις τελειοποιημένες στρατηγικές ενσωμάτωσης.

O «άνθρωπος της Σίλικον Βάλευ», αυτός ο μανιακός της «αιώνιας νιότης» και της «αθανασίας», γίνεται ανελεύθερος εθελοντής του απόλυτου ευνουχισμού μέσω της ιατρικοποιημένης «κοινωνικοποίησης» του θανάτου. Μιας «κοινωνικοποίησης» που, βέβαια, διατηρεί την ταξική της διαφοροποίηση, καθώς τα «νούμερα» των επίκαιρων στατιστικών δείχνουν ότι είναι «οι κάτω» που καταβάλλουν τον φόρο αίματος. Σιγά, τώρα, μην εγκριθούν θρησκευτικές παραστάσεις που ταυτίζουν το Θεό με τους «κάτω»…

ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΠΑΣΧΑ, χυδαία αποϊεροποιημένο ως το μεδούλι, τρέπεται σε σημειολογικό κόμβο μιας ολόκληρης και ολοκληρωτικής εποχής. Της εποχής που σηματοδοτείται από την «απόλυτη μέριμνα επιβίωσης» ως αποϊδεολογικοποιημένης ιδεολογίας της λειτουργικής ενσωμάτωσης. Μέσω της «κοινωνικοποίησης δια του κορωνοϊού» μεταβαίνουμε από την επιφανειακή «Μαζική Δημοκρατία του Ωσαννά» στην «Μαζική Κατάσταση Εξαίρεσης τού Άρον-άρον σταύρωσον ημάς».

H Λαμπρή του ελληνικού λαού, καταδικάζεται ως «εστία μόλυνσης» και όλο το ιστορικό αγαπητικό φορτίο της αφορίζεται ως «επικίνδυνο»: επιτρέπεται το «επιθυμιακό φιλί» αλλά όχι το Φιλί της Αγάπης, αφού η αναστάσιμη μεγάλη αγκαλιά συντηρεί την «κοινοτική αρχή», άρα δεν πληροί τις προδιαγραφές της βολικής αποξένωσης. Η Λαμπρή γεννά ένθεα πλάσματα της αλληλεγγύης και του σωστικού δεσμού, αλλά ο παρών κόσμος του Μ. Γκέητς, της κας Λαγκάρντ και του Ν. Τραμπ, θέλει μια «κανονικότητα» με μάσκα και γάντια που θα εναλλάσσει τους χρήσιμους κοινωνικούς ρόλους καθ’ υπαγόρευσιν των «εποπτών της επιβίωσης».

Η Παράδοση (η συνείδηση ρίζας σε χώρο και χρόνο) και η Μεταφυσική (η προβολή της προσδοκίας πολύ πέρα από τα στενά γήινα όρια του εμπορευματικού πολιτισμού) είναι ουσιώδεις προϋποθέσεις καλλιέργειας αντιστασιακής ψυχολογίας βάθους ενάντια σε έναν κόσμο αποχαλινωμένου υπερτεχνολογικού νεομυστικισμού. Η απόλυτη εργαλειοποίηση του Ορθού Λόγου, που έχει, ας πούμε, καταργήσει της ανθρώπινες γενιές από «γενιές» κινητών, αντικειμενοποιώντας πλήρως τη ζωή, απαιτεί αντικειμενικώς την «ολική διαγραφή» του Πάσχα. Και τούτο διότι αυτό αναπαράγεται, με χαρούμενη μαζική συναίνεση, ως το Μείζον Παράδοξο δια του οποίου ο ατελής χοϊκός άνθρωπος ενώ εκτινάσσεται στα ουράνια ταυτόχρονα αυτοβιώνεται ως συλλογικό σώμα με ουτοπία ριζικής ανακαίνισης.

Το Πάσχα είναι ο απόλυτος εκμηδενισμός του εργαλειακού ορθολογισμού. Είναι το Θαύμα που νιώθεται οικείο σαν μια απλή χειρονομία, άρα είναι η βεβαιότητα ότι στον Κόσμο της Πτώσης όλα είναι δυνατά όταν η ανθρώπινη βούληση διεκδικεί την ελευθερία της και τη δικαιοσύνη. Εδώ ευδοκιμούν οι «πτωχοί τω πνεύματι» που όταν δεν τους προδίδει η Πολιτική, τότε γίνονται οι οιονεί Πληβείοι της Απελευθέρωσης.

Το Πάσχα είναι η ριζική αντιπαλότητα στον μίζερο κοσμάκη του ανταγωνισμού, του μίσους, της επίδειξης: είναι ο πλήρης «ρομαντισμός» της Αυτοθυσίας, δηλαδή η άρνηση της «ζωής ως πρότζεκτ», η άρνηση της εγωκεντρικής ευτέλειας. Η Λαμπρή, ως κύκλος παραδόσεων, συνέχει κεντρικά τη συλλογική μας ταυτότητα, και ως Πίστη, γεφυρώνει γη και ουρανό με την καθημερινοποίηση της «ηθικής του δώρου». Είναι η νίκη επί του θανάτου με όρους υπαρξιακής πληρότητας, δηλαδή «μορφώνει» ακέραιο άνθρωπο χωρίς εμφυτευμένους χειραγωγήσιμους ψυχολογισμούς.

Το Πάσχα στερείται δια νόμου της λυτρωτικής μεταφυσικής του και, έτσι, εκπίπτει σε σχετικοποιημένο κοσμικό δρώμενο που υπάγεται στις νομοτέλειες των πολιτικών συστημάτων. Όπως ακριβώς η σοσιαλιστική Ουτοπία, μέσω των ιστορικών αποτυχιών και των «χειρουργείων» της Πολιτικής Επιστήμης, χάνει την ορμή του αρχέγονου μύθου και καταντά κατακερματισμένη προγραμματικότητα υπό διαρκή ανάθεση. Πτυχή του παρόντος χρέους μας, είναι να διασώσουμε το «ανορθολογικό» της λαϊκής ψυχής, το χλευαζόμενο «απίθανο» της επιλογής του απελευθερωτικού θανάτου από έναν «γιο μαραγκού», δηλαδή από τον οιονεί Απροσάρμοστο που με χίλια τεχνάσματα θέλουν να εξαφανίσουν από την εμπειρία.

Σε όλα τα επίπεδα της εμπειρίας θα οργανωθεί ο φενακισμός: το σύστημα που διέλυσε τα εθνικά συστήματα υγείας, στοχοποιώντας με εξοργιστική χυδαιότητα τον δημόσιο τομέα, τώρα προσφέρει στον κοινό απεγνωσμένο θαυμασμό τους νοσοκομειακούς «πολεμιστές της πρώτης γραμμής», ακριβώς για να απολυτοποιηθεί το έσχατο πεδίο κοινωνικού αναστοχασμού, ο θάνατος. Κι αυτό θα επεκταθεί σε όλα τα επιμέρους πεδία. Δεν είναι μια «συνωμοσία», αλλά η αναπαραγωγική διαχείριση μιας δυναμικής καταστροφής που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο καπιταλισμό και που πλέον τρέπεται σε κεντρική σημασία του συλλογικού φαντασιακού.

ΥΠΟ ΤΟΝ ΜΕΙΖΟΝΑ ΤΡΟΜΟ του θανάτου, όλα αποκτούν μια «λογική βάση» αφού πλέον διαχέεται, ακόμα και με ηθική αναγωγή, η αντίληψη της «αποτελεσματικότητας». Για να πιάσει τόπο το «τιμητικό χειροκρότημα», πρέπει ο σικέ ηρωισμός να έχει χαρακτήρα οργανωμένης επικουρίας, άρα πρέπει να μην υφίσταται «αίρων τα αμαρτίας» αφού αυτές πρέπει να βιωθούν ως «συστημικές αστοχίες» και να ανασκευάζονται με αναγωγή στο γενικώς ανθρώπινο. Ο Ιησούς καθιστά την αδικία οντολογικό θέμα ζωής ή θανάτου και ως εκ τούτου δεν αφήνει περιθώρια διαχείρισης : στην περίπτωσή του ο θάνατος είναι ή Μηδέν ή Ελευθερία. Η εμπορικίστικη και διοικητική «μεσότης» δεν έχει εύφορο έδαφος εδώ. Μόνο μια τέτοια «σαλή» πίστη μπορούσε να γεννήσει «αποκοτιές» όπως το ‘21 και το ‘40. Και μέσω της πολυσύνθετης Λαμπρής ενηλικιωθήκαμε ως υποκείμενα «αντιστασιακού φρονήματος». Τώρα, με την ευλογοφάνεια της πρόληψης, επιβάλλεται η «σωφροσύνη», ο κατακερματισμός στη θέση της αγαπητικής ενότητας.

Η «στρατηγική της θανατοκεντρικής συναίνεσης», εκθετικά εφαρμοζόμενη μέσω επαναλαμβανόμενων μαζικών νοσήσεων, επιβάλλει μια κατάσταση αυτοεκπληρούμενης προφητείας: υποφέρουμε σε συνθήκες τυπικού και άτυπου εγκλεισμού, απειλούμενοι θανάσιμα από έναν κίνδυνο που εκκολάπτεται εκάστοτε από την αποξενωμένη αδράνεια του περίκλειστου ιδιωτικού. Ο θάνατος αξιοποιείται πλέον ως λειτουργική παράμετρος σε μια πλατιά αποδοχή της εθελοδουλίας. Ο θάνατος, ο πυρήνας του ορθόδοξου Πάσχα, γίνεται η πλαστογράφηση της ειδικής αξίας του.

Όπως κάθε εξουσιαστικό σύστημα που μόνο μια εξωφρενική μεταφυσική το δικαιολογεί, έτσι και το παρόν, αυτό το μόρφωμα του ρευστού μετανεωτερικού καπιταλισμού: μπορεί να εκλογικευτεί μόνο με καθαρούς ψυχαναγκασμούς: «αν δεν υπακούσετε, θα πεθάνετε από δεινά που τα απελευθέρωσε η υπακοή σας…». Ενώ το Πάσχα είναι η θητεία στον πόνο που προκαλεί η ολική ρήξη με την αμαρτία (δηλαδή με τις διαφθορές που εκτρέφει ο εξουσιαστικός και αλλοτριωτικός Κόσμος της Πτώσης), και μέσω αυτού η επανοικείωση της άνοιξης, άρα η εξέγερση κατά του θανάτου: σήμερα, ο στιγματισμός της πίστης και η αποθέωση της «θετικής οπτικής», καθιστούν «εύλογη» και την οικολογική αποδόμηση και την ιατρική/παθολογική μετασυνείδηση, άρα νομιμοποιούν την απόλυτη οργανωτική συστημικότητα και μετουσιώνουν τη φθαρτότητα σε ρυθμιστή της πολιτικής.

Το φετινό Πάσχα είναι σιωπηλό, ιδιωτικό, μετρήσιμο, αντιποιητικό, θεσμικό, χωρίς καμπάνες και βαρελότα, χωρίς μαζικές ιερές πορείες και συγκεντρωμένη διαχυτικότητα χαρούμενων ψυχών, χωρίς διάφανο πένθος σαν σύγκορμη αίσθηση μιας απόλυτης απώλειας, χωρίς έμμετρα ξεσπάσματα μιας αρχέγονης θλίψης ενώπιον της συνείδησης του «και όμως μπορεί να συμβεί!», συσκευασμένο σε ορισμούς και προβλέψεις και συναρτήσεις. Είναι ατιμασμένο το φετινό Πάσχα, από μια ηθική και πνευματική αφασία που με την αλαζονεία της «κατάρτισης» ανοίγει όλες τις Κερκόπορτες…

Το φετινό Πάσχα είναι βίαια προσαρμοσμένο σε μια επιλογή αποξένωσης από την παράδοση μέσω ενός «εκσυγχρονισμού» της εμπειρίας: όλα είναι «ίσα κι όμοια», όλα είναι διαρκώς επικαιροποιούμενα απότοκα της αμετάκλητης παγκοσμιοποίησης, όλα είναι ένα «επικίνδυνο γήινο» άρα ένα διαρκές «επείγον» που κάνει «ρεαλιστικό» ακόμα και το όραμα κοινωνικής αλλαγής. Όσο υπάρχει η ριζική παραδοξότητα του Πάσχα, που δια της πίστης γίνεται καθοριστικό υπόστρωμα των φίλτρων πρόσληψης της ζωής, τόσο η καθεστωτική Λογική θα γίνεται μόνο σχετικώς δεκτή. «Εξορθολογίζοντας» το Πάσχα, δίνουν απόλυτο κύρος στον κοσμικό μυστικισμό, δηλαδή εξοικειώνουν με το «ανεξήγητο» που μόνο κατασταλτικά το αντιμετωπίζεις.

Το φετινό Πάσχα είναι μια πικρή ήττα της τρυφερότητας που ανέκαθεν υποβάσταζε τους πολέμους ενάντια στις τυραννικές μορφές του «κόσμου τούτου». Η μοναξιά επισημοποιείται, και ο πραγματισμός ενθρονίζεται στο απόλυτο κύρος. Όλα γίνονται ασαφή και προς αναθεώρησιν, ενώ η Μεγάλη Εβδομάδα ανέκαθεν ήταν η συναισθηματική εγγύηση των σημείων αναφοράς του Πάθους.

ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΜΕΝΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, τι θέση και αίγλη έχει το καταματωμένο σώμα ενός Αλλόκοτου εκτεθειμένου στην παθολογία ενός πλήθους; Πρέπει να εξοικειωθούμε με το μαζικό, ακόμα και ως είδος θανάτου! Η μοναξιά του Ιησού στο Σταυρό, το διακριτό του νεκρό Σώμα, δεν συνάδει με την εικονικότητα του «ατόμου» και την απτότητα της ισοπεδωτικής του εξομοίωσης. Μια πικρή ήττα της προσωπικής εαρινής λύπης, δηλαδή μια ολέθρια υπονόμευση της βιωματικότητας που προϋποτίθεται σε μια Επανάσταση.

Η λεηλατημένη φύση γεννά πολλαπλασιαστικά θανατηφόρους ιούς. Πώς να γίνει ανεκτό το «Ω γλυκύ μου έαρ!», αυτή η απόλυτη εξομοίωση του Θεού-Ανθρώπου με τη Φύση-Ύλη, από έναν αφανιστικό πολιτισμό που η «πρόοδός» του απαιτεί την εξαφάνιση του φυσικού; Η Ορθοδοξία δεν αφήνει περιθώρια ειδωλολατρικών απομιμήσεων, άρα δε μπορεί να υπαχθεί σε πρότζεκτ τεχνητότητας.

Συμπέρασμα : η Λαμπρή «πρέπει» να εκλείψει!

Εβδομαδιαία εφημερίδα «Ο Δρόμος της Αριστεράς», 18 Απριλίου, 2020

 

Στην εικαστική πλαισίωση της σελίδας, εικονοποΐα Δημοσθένους Αβραμίδη.

6 Σχόλια

  1. Υπέροχο κείμενο, με πολλούς …εντός και εκτός Εκκλησίας, πολιτικής και κοινωνίας, αποδέκτες, ινστρούχτουρες της επιστημονικοφανούς και θρησκειοφανούς υποταγής, υπακοής και συμμόρφωσης στο υπέρτατο καθεστώς, στο νέο “καθεστώς αλήθειας”, της υγείας ή καλύτερα του υγειϊνισμού!!
    Διότι…”δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις”….

  2. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

    Σήμερα τ’ απόγευμα έννοιωσα μεγάλη απογοήτευση όταν, έχοντας γράψει μιάν “εμπεριστατωμένη” – υπό τήν έννοια τού κόπου που είχα ενσωματώσει, μέ τήν έντονη προσπάθεια νά επιλέξω, νά διαμορφώσω, καί νά καταγράψω τήν σκέψη μου – απάντηση / σχόλιο στό άρθρο τού κ. Νίκου Σταθόπουλου (“Νά καταργηθεί, επιτέλους, αυτό τό μολυσματικό Πάσχα!”), από κάποιον αθέλητο κακό χειρισμό “έχασα” όλο τό περιεχόμενο, πρίν “συντελεσθεί” η υποβολή του. Οδυνηρή εμπειρία, γιά όποιον τυχόν “ομοιοπαθή”, μή προνοήσαντα εγκαίρως καί εντέχνως γιά “αποθήκευση”, καί, δυστυχώς, οριστικά ακυρωτική, μιά, που στήν ηλικία μου τουλάχιστον, η “επαναπαραγωγή” του οιονεί αδύνατη, λόγω μή συνδρομής μνήμης καί συντρέχειας τού έντονου θυμικού παράγοντα, που συνέβαλε στήν δημιουργία του.

    Όμως, ουδέν κακόν αμιγές καλού, καί τό “καλόν”, εν προκειμένω, μού “προέκυψε” μόλις διάβασα τό άρθρο τής Κυρίας Σάρας Θηλυκού (“Ο Χριστός ανασταίνεται στίς καρδιές μας”). Νομίζω οτι απηχεί μέ πληρότητα καί τήν δική μου άποψη, που επιχειρούσα ν’ “αντιπαρατάξω” πρός τήν απέραντη απαισιοδοξία (αυτό ήταν τό συναίσθημα που μού υποβάλλονταν) τού άρθρου τού κ. Σταθόπουλου, μάλιστα δέ τό έκανε μέ ενδελεχέστερο, πιό “ψαγμένο”, καί επιτυχέστερο τρόπο, απ’ ό, τι θά είχα καταφέρει μέ τά μακρόσυρτά μου “σεντόνια” τής συνήθους πολυλογίας μου.

    Θ’ “αναρτήσω” λοιπόν τό σχόλιό μου αυτό ΚΑΙ στά δύο άρθρα, ώστε τό “ένα ν’ απαντάει στό άλλο”, καί νά δηλώσω, μετά παρρησίας καί επιτάσεως, οτι ” Όχι, αγαπητέ μου Κύριε Σταθόπουλε, καθόλου “μολυσματικό” δέν ήταν τό Πάσχα που ζήσαμε, ήταν κι’ αυτό ένα Πάσχα όπως τό “είδε” η κ. Θηλυκού, μέσα στήν ασκητική, παιδευτική, καί χαρμόσυνη ιδιαιτερότητά του, ένα Πέρασμα, όπως πάντα, σέ μιά Ζωή πρωτόγνωρη – καί παράξενη, καμμιά φορά – που μάς νοηματοδοτεί αδιαλείπτως καί μάς προφυλάσσει από κάθε μολυσματικότητα ανελπιστίας, συνθηκολόγησης μπροστά στήν κατίσχυση τού κακού, άν τήν θεωρήσουμε αναπόφευκτη, καί “έξωθεν” κατάργησης τού ακατάργητα ενεργητικού προσανατολισμού μας”

    Σάς ευχαριστώ πολύ !

    • Ναι, κανένα “κακό” δεν έρχεται χωρίς ένα “καλό” ταυτόχρονα! Και μέσα στο καλό, σαφώς, υπάρχει κι άφθονο κακό. Διότι πάνε μαζί. Χρειάζεται, δε, να συνηθίσουμε τούτη την αλήθεια. Δεν ωφελεί σε τίποτα να πολεμάμε διαρκώς, η φύση βρίσκει τρόπους ώστε να τα ανατρέπει όλα (τελικά) και να μας εκπλήσσει…

  3. Πολύ αξιόλογο το κείμενο του κου Νίκου Σταθόπουλου από θεολογική άποψη. Χωλαίνει όμως στα εξής σημεία.
    – Το Χριστιανικό Πάσχα «ανήκει» στους χριστιανούς, σ’ αυτούς που αισθάνονται ως μέλη της Εκκλησίας. Μπορεί το Πάσχα να έχει λάβει πάνδημο εορτασμό, αλλά αυτός είναι μάλλον εθιμικός και λαϊκός: οβελίας, αυγά, κροτίδες όλων των ειδών, θεία μετάληψη για το καλό της χρονιάς, κλπ. Άρα δεν μπορείς να εφαρμόζεις όλα αυτά τα ωραία θεολογικά σε όλο τον κόσμο. Δεν πιστεύουν όλοι στον Ιησού Χριστό και στην Ουράνια Βασιλεία. Άρα όταν μιλάμε για την θεολογία της εκκλησίας αναφερόμαστε στον λαό του Θεού και όχι σε όλους.
    – Είμαι ανάπηρος και δυσκολεύομαι τρομερά να προσέλθω στην εκκλησία, είτε το Πάσχα είτε άλλη μέρα. Αυτή η στέρηση μου κοστίζει πολύ επειδή θα ήθελα να βρίσκομαι στην εκκλησία. Δεν αφορά ανθρώπους που είναι ανάπηροι αλλά δεν ενδιαφέρονται για την εκκλησία. Αυτή την στιγμή έχουμε μια γενικευμένη «αναπηρία», ευτυχώς παροδική ελπίζουμε. Η προσωρινή αποχή από τη σύναξη λόγω «αναπηρίας» είναι μια άσκηση που δέχονται εν υπακοή οι πιστοί, ελπίζοντας στην άρση αυτής της «αναπηρίας» στο μέλλον.
    – Ας μη ξεχνάμε ότι ο χριστιανός έχει διττή ιδιότητα: είναι άνθρωπος της Βασιλείας του Θεού αλλά και άνθρωπος του κόσμου. Ως άνθρωπος του κόσμου συμμετέχει στην εγκόσμια κατάσταση και ακολουθεί τους κείμενους νόμους όσο αυτοί δεν αντιτίθενται στον πυρήνα της πίστης του. Πρέπει πάντα να ισορροπεί ανάμεσα στις δύο πραγματικότητες. Σύμφωνα με την προς Διόγνητο επιστολή πολιτεύεται στη γη αλλά προσβλέπει στον ουρανό. Ας μη συγχέουμε λοιπόν τις δύο πραγματικότητες.

  4. Αγαπητέ μου κ. Σταμπούλη,
    «Απαισιοδοξία» λοιπόν και μάλιστα «απέραντη», «ήταν τό συναίσθημα που» – εξακολουθητικά, μάλιστα – σάς «υποβάλλονταν» από το άρθρο του κ. Σταθόπουλου.
    Απέραντη (κρατώ αυτή τη λέξη σας) όμως εδώ είναι – επιτρέψτε να πω – μονάχα η παρεξήγηση!

    Οφειλή δικαιοσύνης, εκ μέρους μου, προς τον άγνωστό μου γραφέα της συναρπάζουσας τούτης γραφής (γνωστό μου, εννοώ, μόνο υπό την συγγραφική του ιδιότητα) με υποχρεώνει να σημειώσω ότι είναι μάλλον το ρ ι ζ ι κ ώ τ ε ρ α_ κ α τ α φ α τ ι κ ό κείμενο, ανάμεσα σε αρκετά άλλα όντως αξιοπρόσεκτα, τα οποία έχουν ανθολογηθεί στο “Αντίφωνο” τις εβδομάδες τούτες της υγειονομικής αναστάτωσης.
    Κατ’ αυτήν ακριβώς τη διάσταση, λοιπόν, λαβαίνω τον λόγο ίσα ίσα για να κοινοποιήσω την ε υ γ ν ω μ ο σ ύ ν η μου, προς τον Νίκο Σταθόπουλο, για μια μαρτυρία τόσο απαιτητικά “αισιόδοξη”*.

    * : Βάζω το επίθετο «αισιόδοξη» μέσα σε εισαγωγικά εξ αιτίας, βέβαια, της… αβάσταχτης ελαφρότητας του περιεχομένου του.

  5. Χριστός Ανέστη!

    Επιτρέψτε μου να συμπαρασταθώ σε όλους από την σκοπιά, όπως την εννόησα, του αγαπητού μου κ. Μιχάλη Ν. Σταμπούλη.

    Ο κ. Σταμπούλης εξέφρασε κατά τη γνώμη μου μια αισθητική κρίση για το άρθρο. Έκανε λόγο “για απέραντη απαισιοδοξία (αυτό ήταν τό συναίσθημα που μού υποβάλλονταν)”. Σε τούτο δεν βλέπω καμία παρεξήγηση. Τα συναισθήματα δεν είναι λάθος ή σωστά. Είναι μόνο αληθή. Αν ο κ. Σταμπούλης διάβαζε το κείμενο από την σκοπιά του αγαπητού κ. Καστρινάκη, πάλι αληθώς θα το διάβαζε.

    Το ότι όλοι οι δρόμοι δύνανται να οδηγούν στον Θεό, το βλέπω ως αιτία της ελευθερίας μας, διότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε όλοι τον ίδιο, πέραν του ότι είναι φυσικώς αδύνατο.

    Διαβάζοντας κι εγώ το κείμενο της αγαπητής κ. Θηλυκού, αισθάνθηκα χαρά, αγαλλίαση. Το κείμενο του αγαπητού κ. Σταθόπουλου το ένοιωσα περισσότερο σαν μια ζεστή και τρυφερή γροθιά. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε και την κατάσταση που βρίσκεται κάθε άνθρωπος, ως αιτία, κι ας μην την γνωρίζουμε. Δεν υπάρχει ιδανική κατάσταση διαβάσματος απαλλαγμένη από τον πάσχοντα άνθρωπο, που να μπορεί να προσδιοριστεί με τιμή σε κάποια κλίμακα καθαρότητας. Κατανοώ απόλυτα το πνεύμα του κ. Σταθόπουλου (έτσι βέβαια όπως εγώ νομίζω) και διακρίνω μια πίκρα, μαζί και αγωνιστικότητα που παράλληλα με συγκινούν. Αγωνιστικότητα διακρίνω και στο σχόλιο του αγαπητού Ανωνύμου. Προσβλέπω όμως στην άμεσα αισιόδοξη στάση, στην πλήρη απομάκρυνση από τα εγκόσμια, στην αγαλλίαση. Άλλος μπορεί να νιώθει αγαλλίαση με αυτό που εγώ βιώνω ως γροθιά. Κανείς μας δεν είναι λάθος, ενώ όλοι βαδίζουμε εδώ στη γη προσβλέποντας στον ουρανό όπως λέει ο αγαπητός κ. Ιωσήφ Ροηλίδης κάνοντας λόγο για την διττή φύση του Ανθρώπου – Χριστιανού.

    Το ίδιο διττό σχήμα που επισημαίνει με τον τρόπο του ο αγαπητός μου κ. Παναγιώτης Βύρας ισχύει και για τις αισθητικές κρίσεις μια και αναπόφευκτα είναι και νοητικές. Συνοδεύουν, δηλαδή, ως εμβατήρια, τις στρατιές των σκέψεων και δράσεών μας. Άλλοτε τις συνοδεύουν ως μικροί αρπιστές τον νεαρό Ιησού στους κάμπους ή περπατώντας μαζί του στα κύματα ως παιδιά που ζουν ήδη στην Βασιλεία των Ουρανών. Αυτό δεν αφορά τους νόμους του κράτους. Συμβαίνει ανεξάρτητα.

    Επίσης κατατρέχομαι από την ιδέα του ότι κάποτε, αν επιμένουμε στην αντιπαλότητα, δικαιώνουμε το αντίπαλο δέος.

    Σας ευχαριστώ!

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here