Κομμουνιστικός καπιταλισμός

1
1959

Ο καπιταλισμός που εδραιώνεται σε πλανητική κλίμακα δεν είναι ο καπιταλισμός με τη μορφή που προσέλαβε στη Δύση: είναι μάλλον ο καπιταλισμός στην κομμουνιστική εκδοχή του, που συνδυάζει μια εξαιρετικά ταχεία παραγωγική ανάπτυξη μ’ ένα ολοκληρωτικό πολιτικό καθεστώς. Αυτή είναι η ιστορική σημασία του ηγετικού ρόλου που αναλαμβάνει η Κίνα, όχι μόνο στην οικονομία με τη στενή έννοια, αλλά επίσης, όπως έδειξε εύγλωττα η πολιτική χρήση της πανδημίας, ως παράδειγμα διακυβέρνησης των ανθρώπων. Ότι τα καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν στις υποτιθέμενες κομμουνιστικές χώρες ήταν ένας ιδιαίτερος τύπος καπιταλισμού, ειδικά προσαρμοσμένος σε οικονομικά καθυστερημένες χώρες και χαρακτηρισμένος γι’ αυτό το λόγο ως κρατικός καπιταλισμός, ήταν απόλυτα γνωστό σε όποιον ξέρει να διαβάζει ιστορία· εντελώς απροσδόκητο, αντίθετα, ήταν ότι αυτός ο τύπος καπιταλισμού, που φαινόταν να έχει ολοκληρώσει το έργο του και συνεπώς να έχει ξεπεραστεί, προοριζόταν, παρ’ όλα αυτά, να γίνει, σε τεχνολογικά εκσυγχρονισμένη μορφή, η δεσπόζουσα αρχή στην παρούσα φάση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Στην πραγματικότητα, είναι πιθανό ότι σήμερα παρακολουθούμε μια σύγκρουση μεταξύ του δυτικού καπιταλισμού, που συνυπήρχε με το κράτος δικαίου και την αστική δημοκρατία, και του νέου κομμουνιστικού καπιταλισμού, απ’ την οποία αυτός ο τελευταίος φαίνεται ν’ αναδεικνύεται νικητής. Αυτό που είναι βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι το νέο καθεστώς θα ενώσει εν εαυτώ την πιο απάνθρωπη όψη του καπιταλισμού με την πιο βάρβαρη πλευρά του κρατικού κομμουνισμού, συνδέοντας την ακραία αποξένωση στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων μ’ έναν κοινωνικό έλεγχο άνευ προηγουμένου.

Μετάφραση από τα ιταλικά Γιώργος Πινακούλας.

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το βιβλίο ” Που βρισκόμαστε η επιδημία ως πολιτική” του Τζόρτζιο Αγκάμπεν σε εξαιρετική μετάφραση Τάσου Θεοφιλογιαννάκου και Παναγιώτη Καλαμαρά, από τις εκδόσεις Αλήστου μνήμης.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα (“Οδός Βαΐου”, 1994) είναι έργο του Κώστας Κουτρουμπή.

1 σχόλιο

  1. Και σε αυτούς που νομίζουν ότι αυτή η εξέλιξη είναι πρόσφατη επινόηση, προτείνω να διαβάσουν του Χανς Γιόνας την “Αρχή της Ευθύνης” που εκδόθηκε το 1978. Εκεί προτείνεται ένα απολύτως ολοκληρωτικό πολίτευμα, με πρότυπο τα τότε κομμουνιστικά καθεστώτα, αλλά με οικολογικό πρόσωπο, ή προσωπείο, και με πρόφαση την οικολογική καταστροφή. Καημένε Όργουελ, πόσα σου οφείλουμε, όσοι δεν εθελοτυφλούμε.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here