Η ζωή μετά τον Δαρβίνο

3
263

Didier Raoult

Πολλοί αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι αντιλαμβάνονταν τον κόσμο εν διαρκή κινήσει, σε συνεχή εξέλιξη. Σύμφωνα με τον Κάρολο Δαρβίνο (Charles Darwin) όμως, στη βάση του κόσμου και της επιστήμης βρίσκεται η Δημιουργία. Η θεωρία της εξέλιξης θεμελιώνεται σε μια ερμηνεία της Βίβλου, που κυριαρχούσε στην εποχή του, σε συνδυασμό με την αριστοτελική αντίληψη περί προκαθορισμένης φύσης.

Ο Δαρβίνος, όπως κι ο Λαμάρκ (J. B. Lamarck), πρόκριναν την αντίληψη του μεταβαλλόμενου κόσμου, διατηρώντας πάντως την πεποίθηση πως όλοι οι οργανισμοί έχουν κοινή καταγωγή, μια θέση που, μέσω του Αδάμ και της Εύας κυριαρχεί στην θεώρηση της Δημιουργίας -και στη σημερινή εποχή εμφανίζεται με τη μορφή της θεωρίας του «ύστατου παγκόσμιου κοινού προγόνου» (LUCA).Από την Βίβλο προέκυψε και η αντίληψη του «δένδρου της εξέλιξης» αλλά και άλλες βασικές αντιλήψεις όπως ο «γκραντουαλισμός» (η αντίληψη πως η δημιουργία των ειδών δεν συμβαίνει ξαφνικά) ή η ιδέα πως η διαδικασία της φυσικής επιλογής σταδιακά βελτιώνει την προσαρμοστικότητα των ειδών.

Παρά τα πολλά αναπάντητα ερωτήματα που έθεταν ζητήματα όπως η «παράπλευρη γονιδιακή μεταφορά», η λεγόμενη «ουδέτερη εξέλιξη» και ο χαοτικός χαρακτήρας της φυσικής επιλογής, η δαρβινική αντίληψη του κόσμου συνέχισε να επηρεάζει βαθιά τη βιολογία, ολόκληρο τον 20ό αιώνα.Αλλά πρόσφατες γενετικές έρευνες διαψεύδουν οριστικά τη δαρβινική θεωρία.

Η ζωή είναι πρωτίστως η έκφραση των γενετικών πληροφοριών. Όλοι οι ζώντες οργανισμοί εμφανίζονται ως μωσαϊκά «γενετικών συνδυασμών» (ή υβριδίων, «χιμαιρών») και σήμερα ξέρουμε πως κάθε γονίδιο έχει τη δική του αυτόνομη εξελικτική πορεία! Αυτή η διάταξη είναι ασύμβατη με την δαρβινική αναπαράσταση του «δέντρου της εξέλιξης». Μοιάζει αντιθέτως μάλλον με τα ριζώματα, με ένα υπόγειο σύστημα διακλαδώσεων που κάθε τόσο βγάζει ρίζες και βλαστούς που γίνονται νέα φυτά.

Ξέρουμε πλέον πως το ποσοστό των γονιδίων αυτού του πλανήτη που μπορεί να εντοπισθεί η καταγωγή τους είναι αμελητέο. Επιπλέον, οι γονιδιακές έρευνες αποδεικνύουν πως μόνο το 15% των γονιδίων κατάγονται από τα τρία είδη μικροβίων που θεωρούνται σήμερα πως βρίσκονται στη ρίζα του «δέντρου της εξέλιξης»: τα βακτήρια, τα ευκαρυωτικά κύτταρα και τα αρχαία. Στους ιούς η καταγωγή αυτή αποδεικνύεται και πάλι σε μικρά ποσοστά, της τάξης του 15%-30%.

Αυτή η απροσδιοριστία της γενετικής προέλευσης είναι προβληματική διότι δεν γνωρίζουμε να υπάρχει άλλη γονιδιακή προέλευση πέραν των βακτηρίων, των αρχαίων και των ευκαρυωτικών κυττάρων. Αντιθέτως βλέπουμε μια σειρά από νέα γονίδια, τα αποκαλούμενα ORF («ορφανά» γονίδια) που δημιουργούνται είτε από διαίρεση προϋπαρχόντων γονιδίων, είτε από τη συγχώνευσή τους ή και άλλους, άγνωστους ακόμα, μηχανισμούς. Σύμφωνα όμως με τη δαρβινική αντίληψη, κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είναι αδύνατο.

Όσον αφορά τα ανθρώπινα κύτταρα, αυτά έχουν ευκαρυωτική, βακτηριακή, αρχαία και ιογενή προέλευση. Καθώς ο υβριδισμός χαρακτήρας του ανθρωπίνου γονιδιώματος αυξάνει, ευκαιριακά ενσωματώνει γονίδια από μικρόβια που συμβιώνουν στο ανθρώπινο σώμα -όπως συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος μολυνθεί από ερπητοϊούς 6 (HHP-6). Μόλις ενσωματωθούν στο ανθρώπινο γονιδίωμα, αυτά τα γονίδια μεταφέρονται από τους γονείς στα παιδιά τους, καθιστώντας τα μικροβιακά αυτά γονίδια «παππούδες» τους. Η μεταφορά της γενετικής πληροφορίας από τα παράσιτα στους ξενιστές τους μπορεί να αφορά εκατοντάδες γονίδια, από ένα βακτήριο προς πολλούς διαφορετικούς ξενιστές. Αν επί παραδείγματι τα γονίδια του βακτηρίου Wolbachia έχουν ενσωματωθεί σε διαφορετικούς ξενιστές, αράχνες, έντομα, σκουλήκια, οι απόγονοι αυτών των ξενιστών είναι επίσης και απόγονοι τουWolbachia.

Επιπλέον, ως προς το μέγεθος και τη γενετική τους ποικιλομορφία, ορισμένα μικρόβια είναι απολύτως συγκρίσιμα με τα βακτήρια, τα αρχαία ή ορισμένα μικρά ευκαρυωτικά κύτταρα. Πράγματι, ο βίος ορισμένων γιγαντιαίων μικροβίων είναι εξίσου περίπλοκος όσο εκείνος των μικροοργανισμών που έχουν ανάλογο μέγεθος.

Αλλά η σημερινή κατηγοριοποίηση των ειδών ζωής βασίζεται στο ριβόσωμα, τον παραγωγικό μηχανισμό των πρωτεϊνών, κάτι που δεν υπάρχει στους ιούς. Σύμφωνα με τους σχολαστικούς της βιολογίας, οι οργανισμοί που δεν έχουν  ριβόσωμα δεν μπορεί να θεωρούνται βιολογικές οντότητες συγκρίσιμες με τα άλλα μικρόβια. Αλλά αυτή είναι μια στενά δογματική προσέγγιση, καθώς οι ιοί είναι απολύτως συγκρίσιμοι με τα υπόλοιπα μικρόβια.

Η θεωρία του Δαρβίνου αξιοποιείται για να υποστηρίξει τη θέση πως παλιότερες μορφές ανθρώπου, ο Νεάντερνταλ, ο Κρο-Μανιόν και  ο Ντενισόβα δεν αναμείχθηκαν. Η αλήθεια είναι πως βασισμένοι στις υποθέσεις εργασίας της δαρβινικής θεωρίας, οι περισσότεροι ανθρωπολόγοι ισχυρίζονται πως οι σημερινοί άνθρωποι είναι απόγονοι του Κρο-Μανιόν και μόνο, που εξολόθρευσαν τους -λιγότερο καλά προσαρμοσμένους- ανταγωνιστές τους. Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση, η ενιαία επιστημονική ονομασία Homo sapiens καλύπτει τόσο τον σημερινό άνθρωπο όσο και τον Κρο-Μανιόν.Αλλά σήμερα γνωρίζουμε πως ο σύγχρονος άνθρωπος είναι υβρίδιο και των τριών προϋπαρχουσών μορφών ανθρώπου.

Αυτή η γνώση απορρίπτει επίσης την (λανθασμένη) υπόθεση της ύπαρξης μιας «μιτοχονδριακής Εύας», της γυναίκας από την οποία υποτίθεται πως κατάγονται όλοι οι άνθρωποι. Όπως δείχνουν οι έρευνες στα ανθρώπινα αντιγόνα ιστοσυμβατότητας (ΗLA), που εμπλέκονται στην ανοσοποιητική αντίδραση του ανθρωπίνου οργανισμού, τέτοιος κοινός πρόγονος απλά δεν μπορεί να είχε υπάρξει: η συγκεκριμένη ομάδα γονιδίων κατάγεται και από τα τρία γνωστά είδη ανθρώπινων.

Ιδιαιτέρως η γενετική έρευνα χρειάζεται νέα ερμηνευτικά μοντέλα και πληρέστερες επιστημονικές ερμηνείες, που να ανήκουν στον 21ο αιώνα. Σήμερα η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου εμποδίζει μάλλον, παρά διευκολύνει την επιστημονική έρευνα, καθώς έχει μεταβληθεί σε μια σχεδόν θρησκευτική δέσμη πεποιθήσεων που παρεμποδίζει την πλήρη συνειδητοποίηση της σημασίας των τελευταίων ερευνητικών πορισμάτων.

Ο Didier Raoult είναι ερευνητής βιολόγος

πηγή: http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=7853&LID=1

3 Σχόλια

  1. Προσαρμογή μέσα από την Δημιουργία

    1 Πολλοί αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι αντιλαμβάνονταν τον κόσμο εν διαρκή κινήσει, σε συνεχή εξέλιξη.
    1Ένας από τους κυριότερους λόγους που ο άνθρωπος έχει την αντίληψη σήμερα ότι ο κόσμος του βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη είναι το γεγονός ότι αυτός (το σύμπαν που μας περιτριγυρίζει) βρίσκεται σε συνεχή κίνηση. Εάν είναι όμως να παραδεχθούμε ότι η κίνηση των πλανητών και πλανητικών συστημάτων έχει εξελίξει όντως τον άνθρωπο από το πρώτο μόριο και από την αμοιβάδα, τότε αναγκαστικά πρέπει να θεωρήσουμε τά πλανητικά συστήματα και την ενέργεια που τα κινεί… Θεό και Δημιουργό! Αυτό ονομάζεται Πανθεϊσμός…δηλαδή όλα είναι Θεός και εμείς μαζί. Μέσα από τις αντιλήψεις αυτές γεννήθηκε και η φιλοσοφία της μετενσάρκωσης.

    Θέλοντας ο Darwin να περιγράψει την δυνατότητα της οντολογικής προσαρμογής (αλλαγής) η οποία παρατηρείται στα ζώα και τα φυτά μέσα στην φύση διαχρονικά, χρησιμοποιεί την λέξη “εξέλιξη” η οποία δεν περιγράφει απ’ευθείας την παρατηρούμενη διαδικασία η οποία περιγράφεται ορθά με την λέξη προσαρμογή. Για αυτόν τον λόγο έχει την “θεωρητική ανάγκη” μαζί με την λέξη “εξέλιξη” να εισαγάγει ταυτόχρονα τις λέξεις “φυσιολογική επιλογή” η στα αγγλικά “natural selection” οι οποίες στην ουσία υποδεικνύουν (εννοούν) στον μελετητή ότι τα ζώα και τα φυτά ανά τους αιώνας “εξελίχθηκαν” μεν, αλλά δια αυτού όμως το οποίο παρατηρείται επιστημονικά και ονομάζεται προσαρμογή! Η ερώτηση η οποία προκύπτει εδώ είναι η εξής. Γιατί ο Δαρβίνος δεν είχε επιλέξει κατευθείαν την σωστή ορολογία “φυσιολογική επιλογή” (προσαρμογή) αλλά είχε προτιμήσει διατυπώνοντας την προσωπική του επιστημονική θεωρία να “προβάλει από μόνο του” τον όρο “εξέλιξη”?

    Εάν ο Δαρβίνος είχε διατυπώσει την θεωρία ότι τα ζώα και τα φυτά προσαρμόζονται (φυσιολογική επιλογή) χωρίς να είχε περιπλέξει πρώτα την λέξη εξέλιξη, τότε η προσωπική του γνώμη θα αντιπροσώπευε την γνώμη μόνον ενός παρατηρητή επιστήμονα.

    Περιπλέκοντας όμως πάνω από την θεωρία της φυσικής επιλογής (προσαρμογής) και την λέξη εξέλιξη, ο Darwin δηλώνει ταυτόχρονα και μία άλλη προσωπική άποψη η οποία όμως θα τον κατατάξει στον κόσμο της επιστήμης και ως θεολόγο! Φαίνεται ότι δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός (Πρόσωπο) όπως αυτός είναι γνωστός στην Ορθοδοξία, και δεν πιστεύει ότι Αυτός (ο Θεός) δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο.

    Αυτό ακριβώς ομολογεί ο τρόπος δια του οποίου προβάλλει την λέξη Προσαρμογή μέσα όμως από την θεωρία της Εξέλιξης
    Η Εξέλιξη προέρχεται από πρόνοια Του Θεού για την ευελιξία των ειδών στο αιώνιο μεταβαλλόμενο σύμπαν η οποία όμως γεννάται μέσα από την Προσαρμογή

    Υπάρχει σήμερα στην Αίγυπτο ένας ποντικός μοναδικός στο είδος του τον οποίο βρίσκουμε να ζει αποκλειστικά στις πυραμίδες. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους άλλους ποντικούς, είναι τα -πίσω πόδια-, τα οποία είναι -σαν του καγκουρό- εν σχέση με το σώμα του τα οποία και τον διευκολύνουν να κινείται με άλματα στις κατακόρυφες πυραμίδες. Αυτό δια του οποίου ο ποντικός -εξέλεξε- την πυραμίδα ως ένα -καινούργιο διαβιώσιμο “φυσικό” περιβάλλον- ήταν η αφθονία της “τροφής” η οποία αυτή διέθετε στο εσωτερικό της, όταν από την αρχή αυτή εμφανίσθηκε. Την ερώτηση η οποία πρέπει να απαντήσει η επιστήμη και να διδάξει στα παιδιά της είναι η εξής. -Πως θα ήταν σωστό να ονομάσουμε την μεταμόρφωση αυτή την oποια γνωρίζουμε να έλαβε χώρο εντός 4500 χρόνων? Εξέλιξη η Προσαρμογή?

    Προσαρμογή μέσα στην Δημιουργία λοιπόν… και όχι Εξέλιξη

    Προσαρμογής και ΟΧΙ Εξέλιξη
    http://orthodox-world.pblogs.gr/2008/04/katagetai-anthrwpos-apo-pithhko-antilogos-sth-thewria-exelixhs.html

    Ευχαριστώ για την φιλοξενία
    Κωνσταντίνος

  2. Ο james wiliams έγραψε:
    «Η Εξέλιξη προέρχεται από πρόνοια Του Θεού για την ευελιξία των ειδών στο αιώνιο μεταβαλλόμενο σύμπαν η οποία όμως γεννάται μέσα από την Προσαρμογή».

    Η πρόνοια του Θεού διατυπώνεται στην Αγία Γραφή, η οποία ΔΕΝ αφήνει κανένα περιθώριο οποιασδήποτε μορφής εξέλιξης.
    Επιπροσθέτως, την θεωρία της εξέλιξης την έχει στείλει στον τάφο η εξής ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΘΕΩΡΙΑ:
    Αν όλα γίνονταν μόνα τους, χωρίς σχέδιο και Σχεδιαστή – υπόθεση βέβαια εκτός λογικής – και υπήρχε η εξέλιξη. Επόμενο ήταν, δια της μη επιλεκτικής εξελικτικής οδού και άλλα ζώα να αναπτύσσονταν σε όντα, π.χ. με λεονταρίσια μορφή, με τιγρήσια μορφή, έχοντα λογική, ομιλία και πολιτισμό.

  3. Αγαπητέ Βασίλη

    Ήθελα παρακαλώ να σχολιάσω το δεύτερο μέρος περί της -ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ- που έχει αναφερθεί ποιο πάνω (το οποίο δεν είναι δικό μου σχόλιο) και να συμπληρώσω ότι : αυτό το οποίο το οποίο κάνει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει μεταξύ όλων των άλλων ζώων ώστε να έχει την δυνατότητα -της λογικής την ομιλίας και του πολιτισμού- είναι το Πνεύμα δια Του οποίου ο άνθρωπος ήρθε εις την ζωή. Μελετώντας τον ΤΡΟΠΟ με τον οποίο ο Θεός δημιούργησε στόν άνθρωπο ψυχή θα μας αποκαλυφθεί και η ξεχωριστή του φύση.

    Γένεσης 2:7 ΚΑΙ ΕΠΛΑΣΕ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΑΠΟ ΧΩΜΑΤΟΣ ΕΚ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΕΝΕΦΥΣΗΣΕΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΥΚΤΗΡΑΣ ΑΥΤΟΥ ΠΝΟΗΝ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΕΓΕΙΝΕΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΣ ΨΥΧΗΝ ΖΩΣΑΝ

    Από αυτόν τον αποκαλυπτικό στίχο της Γενέσεως μπορούμε να διαπιστώσουμε οτι:

    Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη (σώμα) αλλά είναι και πνεύμα. Το Πνεύμα (η πνοή ζωής) δια Του οποίου α άνθρωπος ήρθε στην ζωή, είναι το Χριστολογικό ήθος της Ψυχής η Συνείδηση δηλαδή μέσα στην ΠΝΟΗ ΖΩΗΣ που ενεφυσησε ο Θεός στον Αδάμ, ώστε να γίνει αυτός εις ΨΥΧΗΝ ΖΩΣΑ”

    Με αυτόν τον τρόπο βλέπουμε γιατί…ούτε το λιοντάρι ούτε η τίγρη ούτε κανένα άλλο ζώο θα μπορούσε ποτέ να έχει την λογική την ομιλία ή τον πολιτισμό όπως ο άνθρωπος έχει, λόγω έλλειψης του δημιουργικού υπόβαθρου (Πνοή Ζωής) που θα τους έδιδε αυτή την ικανότητα.

    K/os

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here