Η Ελληνικότητα στην Τέχνη

2
1105

Ο Χρήστος Γιανναράς μιλά για την Ελληνικότητα στην Τέχνη και συζητά με τον Bαγγέλη Παπά.

Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς γεννήθηκε τὸ 1935 στὴν Ἀθήνα ὅπου καὶ σπούδασε Θεολογία, ἐνῷ συνέχισε μὲ σπουδὲς Φιλοσοφίας στὴ Βόννη καὶ τὸ Παρίσι. Διδάκτωρ Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ Φιλοσοφίας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Σορβόννης. Διετέλεσε καθηγητὴς φιλοσοφίας στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο Πολιτικῶν καὶ Κοινωνικῶν Ἐπιστημῶν τῆς Ἀθήνας, στὸ Τμῆμα Διεθνῶν καὶ Εὐρωπαϊκῶν Σπουδῶν. Ἐπίσης, ἔχει διδάξει βυζαντινὴ θεολογία καὶ Φιλοσοφία στὸν Ἅγιο Σέργιο Παρισίων, στὸ Ἰνστιτοῦτο Οἰκουμενικῶν Σπουδῶν (Παρίσι), στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Γενεύης, στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ Κρήτης (Ρέθυμνο) κ.ἀ.

2 Σχόλια

  1. ΜΑ ΕΓΩ ΧΡΥΣΟΒΟΥΛΟ ΚΡΑΤΑΩ…

    Η ελληνικότητα στην τέχνη είναι ένα ζήτημα που θα άξιζε να διερευνήσουμε συστηματικότερα.
    Δηλαδή… ποιο;

    Ο Χρήστος Γιανναράς απαντά, εδώ, πως η εν λόγω ελληνικότητα είναι κάτι που δεν μπορούμε να ορίσουμε. Έστω. Ξέρουμε όμως ότι υπάρχει – διαφορετικά δεν θα κάναμε λόγο γι’ αυτήν.
    Κατέχουμε λοιπόν ότι έχει προσκομισθεί μία τέχνη την οποία αναγνωρίζουμε ως οικειότερη. Μια «γλώσσα» η οποία μας μιλά αμεσώτερα από τις άλλες.

    Όσον αφορά το χώρο της ζωγραφικής, θα δοκιμάσω εδώ να παραθέσω ονόματα:
    Κόντογλου, Τσαρούχης, Εγγονόπουλος, Μόραλης (στην πρώτη του περίοδο), Ρέγκος, Αστεριάδης, Κοψίδης, Σικελιώτης, Νικολάου, Διαμαντόπουλος, Στέρης, Κογεβίνας, Σεμερτζίδης, Ζαχαρίου, Χατζημιχάλη, Παραλής, Κανέλλης, Μανουσάκης, Καραγάτση, Πικιώνης, Βασιλείου, Μποστ, Τσοτσώνης, Πλακωτάρης, Παππάς, Φασιανός, Φωκάς, Μιγάδης, Μαλάμος, Ρόρρος, Καραβούζης, Ζουμπουλάκης, Κοκκινίδης (σε μία του περίοδο), Μηταράκης, Βατζιάς, Σταυρίδου, Βενιός, Σπεράντζας, Χαρατσίδης, Κατζουράκης, Μαυροΐδης, Λεονταρίτου, Γεωργάς, Μαυρομάτης, Δέρπαπας, Σάμιος, Τέτσης, Πεντζίκης, Ιερεμιάδης, Τάσσος (ο μείζων μεταξύ των μειζόνων ίσως) αλλά και σήμερα Κόρδης, Μητράκας, Μπακογιώργος, Μενεσίδης, Κυριακίδης, Βάρθης, Γαρουφαλής, Ελευθεριάδη, Χούτος, Λάβδα, Σόρογκας, Σπηλιόπουλος, Λεβίδης, Παπανικολάου Κ., Παπανικολάου Η., Ρόρρης, Μποκόρος – για να αρκεστώ στους γνωστότερους. (Χωρίς να έχω περιλάβει, μάλιστα, κανέναν ναΐφ.)
    Ενώ αξίζει νομίζω να συγκρατήσουμε, εν είδει “προπομπών” του ιδίου ρεύματος, και τους Μαλέα, Γαλάνη, Παπαλουκά, Παρθένη.

    Ποια η συμβολή τους;
    Ότι συγκρότησαν μια πρόταση συγκλονιστικά σύγχρονη, η οποία βρίσκεται εδώ για να αποδεικνύει ότι τότε μόνο η τέχνη αναγεννάται, όταν αξιώνεται να εμπιστευθεί τους βαθύτερα “ψαγμένους”, μέσα στη γήινη διαδρομή, εκφραστικούς κώδικες.

    ……………………………………………….
    «Μα εγώ χρυσόβουλο κρατάω
    από καιρούς βυζαντινούς
    και τ’ άγρια βάθη που κοιτάω
    δεν τα χωράει ανθρώπου νους.»
    (Γκάτσος)

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here