Ιχνηλατώντας το νεοελληνικό ήθος

1
220

Γιατί τη δεκαετία του ‘ 60 η ελληνική κοινωνία “είχε όρεξη”;  Ποιές είναι οι διαφορές στην ιδιοσυγκρασία των Ισπανών,των Κινέζων, των Γερμανών, των Ινδών, των Αμερικανών, των Ρώσων; Ποιά είναι τα οξύμωρα της ελληνικής ψυχής;Μπορεί η κρίση να αναδείξει τα εγγενή πλεονεκτήματά μας; Πώς θα καταφέρουμε να ζήσουμε,δίχως να υπολογίζουμε με τί θα ζήσουμε;

 
Ο καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Βασίλης Καραποστόλης ήρθε ΣΤΑ ΑΚΡΑ με τη Βίκυ Φλέσσα την Τρίτη 21 Απριλίου 2015 επιδιώκοντας να ιχνηλατήσει το νεοελληνικό ήθος.

1 σχόλιο

  1. Ωραία συνέντευξη! Κι αν από τον μεν φιλοξενούμενο της εκπομπής μάς ήταν αυτό αναμενόμενο, ίσως αξίζει να πούμε πόσο ευπρόσδεκτη γίνεται η ιλαρή μικρή έκπληξη από το “φιλόξενον” της οικοδεσπότισσας.
    Ξέρουμε βέβαια πόσο δύσκολο πράγμα είναι να ζητάει κάποιος συνέντευξη − πόσο το αποτέλεσμα απειλεί να επιφέρει αποσυντονισμό. Η Βίκυ Φλέσσα [i]έχει[/i] το χάρισμα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δεν ήταν κυρίως αυτό που τη στήριξε: Τη στήριξε η διαθεσιμότητά της να εκτεθεί στον κίνδυνο: ο λόγος της να αποτιμηθεί, πιθανώς, συντετριμμένος από τον λόγο του φιλοξενούμενου.
    Δεν λογάριασε. Δηλαδή δεν συρρίκνωσε τη στιγμή της σε υπολογισμό. Κι είναι − νομίζω − ετούτο (όχι διόλου η απουσία και [i]αστοχιών[/i]) που κυρίως μάς τήρησε την εικόνα της σώα.

    Σπάνιο κατά τα άλλα το φαινόμενο μιας συνομιλίας καλής. Σπάνιο, επειδή ο δεσπόζων λόγος στις μέρες μας προσκομίζει τις λέξεις του άλογες: Είναι το κενό του περιβάλλοντος στερεώματος εκείνο που τις κάνει να ηχούν α π ο-σημασιοδοτώντας την ύπαρξη.
    Ο Βασίλης Καραποστόλης παραμένει ουσιώδης, για τον ευδιάκριτο λόγο ότι αντικρύζει την πλάση από σκοπιά [i]μεταδιαφωτιστική[/i] − που δεν σημαίνει, ασφαλώς, διόλου και [i]μεταμοντέρνα[/i]. Τα πράγματα / τα πρόσωπα / οι σχέσεις τους, τότε, ανα-πνέουν στο νόημα.
    Η Βίκυ Φλέσσα, απ’ την πλευρά της, ξέρει ότι θα μπορούσε ένα τέτοιο αποτέλεσμα να προκύπτει συχνότερα στις εμφανίσεις της. Ξέρει και πώς. Σχεδόν πάντα, ωστόσο, τηρεί μία στάση αυστηρής − όχι διαγραφής − [i]απονεύρωσης[/i] αυτής της προοπτικής.

    Το πικρό καταστάλαγμα είναι ότι, κάθε τέτοια φορά, δεν χάνει μόνη η ίδια. Υπολογίζουμε (ή έστω, προσπερνάμε) απώλειες πολλοί κι άλλοι μαζί της.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here