Αντί θεσμών φόνους εμπνέοντες*

1
85

Τις προάλλες, βρισκόμουνα σε φιλικό σπίτι, όπου ο μικρός της οικογένειας, μαθητής του Γυμνασίου, διηγούνταν τα διατρέξαντα στο σχολείο του, κατά την τέταρτη επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου (6/12/2008):

– «Κάναμε αποχή από το μάθημα», έλεγε.”
– «Και τι κάνατε;»
– «Μαζευτήκαμε και φωνάζαμε “δεν είπαμε ακόμα την τελευταία λέξη, Μπάτσοι, θα πληρώσετε το φόνο του Αλέξη”»,

απάντησε ο δωδεκαετής μικρός, ο οποίος, φυσικά, αν και πήρε το πράγμα για παιγνίδι, ψυχανεμίστηκε το βάρος της φράσης του, όταν ακολούθησε αμήχανη η σιγή μας. Η τόσο χυδαία έκφραση της αντεκδίκησης, βαλμένη στα στόματα παιδιών –κι είναι γνωστή η σκληρότητα, ώρες-ώρες, των παιδιών– μου θύμισε

ένα τηλεοπτικό σποτ της «Γκρινπίς» πριν χρόνια, πιθανόν λίγο πριν τις μέρες του Δεκέμβρη του 2008. Σ’ εκείνο το σποτάκι, ένας μικρός Βρετανός, περίπου δωδεκαετής κι αυτός, θυμωμένος και σκοτεινός απειλούσε τους «μεγάλους», που με την αντι-οικολογική συμπεριφορά τους καταστρέφουν τον πλανήτη και το μέλλον, το οποίο –φυσικά– του ανήκε εξ ολοκλήρου.

Το σποτάκι τότε φαινόταν κομψό και σύγχρονο και απ’ ό,τι θυμάμαι, κανείς δεν σχολίασε τον προφανή φασίζοντα λόγο του και το ξεκάθαρα φασιστικό μήνυμά του. Το ίδιο «προοδευτικοί» φαίνονται και εκείνοι που μάθανε στους μικρούς μαθητές το πιο πάνω σύνθημα ή, τέλος πάντων, κανείς δεν φαίνεται να τους είπε ύστερα πως το σύνθημά τους είναι το ίδιο δολοφονικό με τους λογισμούς πολλών «Μπάτσων», οι οποίοι, σύμφωνα με σφυγμομετρήσεις, προτροπάδην υποστηρίζουν και ψήφισαν την μαύρη «Χρυσή Αυγή».

Γιατί ο φόνος γεννιέται ως κακός λογισμός στη σκέψη, σύμφωνα με την πνευματική μας παράδοση (αρχαία και χριστιανική), που τόσο αστόχαστα οι «προοδευτικοί» αυτοί προπηλακίζουν ευκαίρως ακαίρως, κι από το φονικό λογισμό στο περίστροφο καμμιά φορά ο δρόμος δεν είναι μακρύς, όπως τραγικά μας έδειξε το πρόσφατο μακελειό στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ, από τον δυστυχή νεαρό Άνταμ (Αδάμ) Λάντζα, που ήρθε να προστεθεί στην επίσης πρόσφατη σφαγή στο νησί Ούτογια της Νοβηγίας, από τον ακροδεξιό, εξίσου δυστυχή, Άντερς Μπρέιβικ. Ναι, ξέρω τις διακρίσεις και τις αντιρρήσεις και τις συμμερίζομαι: άλλο κάποιος διαταραγμένος έφηβος κι άλλο ένας ιδεολόγος φονιάς. Κι όμως, οι πνευματικοί νόμοι, το ίδιο άτεγκτοι με τους φυσικούς, λειτούργησαν και στις δύο περιπτώσεις, όπως και στην περίπτωση του άτυχου Αλέξη. Η δολοφονία του έγινε αφορμή να ξεχυθούν τις επόμενες νύχτες στην Αθήνα όλα τα μαζεμένα σκοτάδια, που εν τω μεταξύ κακοφόρμιζαν στα (αριστεροδέξια) περιθώρια της ξεμωραμένης ελληνικής πολιτικής. Κι ο λογισμός του φόνου έγινε πράξη δολοφονική δύο χρόνια μετά στη Μαρφίν, της οδού Σταδίου.

Φόνοι στους φόνους

Η λογική της αντεκδίκησης, της αρπαγής και της βίας μετρά άλλωστε πολλά τα θύματά της καθημερινά. Την ημέρα που κηδεύονταν τα αθώα θύματα στην πόλη Νιουτάουν, την ίδια εκείνη μέρα «τουλάχιστον δέκα μικρά κορίτσια, ηλικίας εννιά ως έντεκα ετών σκοτώθηκαν και δύο ακόμη τραυματίστηκαν, όταν εξεράγη νάρκη στο ανατολικό Αφγανιστάν. […] Τα κορίτσια μάζευαν καυσόξυλα, όταν ένα από αυτά χτύπησε κατά λάθος τη νάρκη με ένα τσεκούρι», όπως μετέδωσε το Α.Π.Ε. (16/12) Εκείνοι, «προοδευτικοί» ή «συντηρητικοί» αδιάφορο, που πιστεύουν ότι ο Λάντζα, ο Μπρέιβικ και ο αφανής δολοφόνος (Ν.Α.Τ.Ο.) των μικρών κοριτσιών στο Αφγανιστάν δεν συνδέονται, δεν έχουν παρά να σκεφτούν πως αυτή η ίδια η λογική της αντεκδίκησης, της αρπαγής και της βίας, ενίοτε για «καλό σκοπό», ένα τέλος μόνο έχουν: το φόνο.

Στις μέρες μας, βέβαια, η «μόδα» της (δολοφονικής) αντεκδίκησης για τον «Αλέξη» πέρασε. Στα σχολεία μας, ιδιαίτερα στα πιο λαϊκά και υποβαθμισμένα, όσο κι αν η «προοδευτική» προπαγάνδα αρέσκεται να το αποσιωπά, η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών στρατεύεται στη «Χρυσή Αυγή». Κι οι υπόλοιποι, όλο και πιο λίγοι σήμερα, συναντούν τον αντίποδα: τα αριστερίστικα γκρουπούσκουλα. Και στις δυο περιπτώσεις η μαθητεία στη βία είναι στην ημερήσια διάταξη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αιτία της ακραίας στράτευσης των παιδιών –κι αναφέρομαι εδώ στα δικά μας, κυρίως– είναι τα ακραία πολιτικά φαινόμενα που ζούμε τρία χρόνια τώρα στην πατρίδα μας. Η βίαιη αναδιανομή του εθνικού πλούτου, με τη συνδρομή των ξένων υπερ-κεφαλαίων που γίνανε κανονικός στρατός κατοχής, υπέρ των λίγων πάμπλουτων, με πρόσχημα την κρίση, έχει φέρει πυρηνικές ανακατάξεις στην ελληνική κοινωνία. Όταν μάλιστα αυτό που έχει προηγηθεί είναι η σκανδαλώδης αδιαφορία ή και πεισματώδης άρνηση του πολιτικού προσωπικού απέναντι στα μεγάλα προβλήματα της χώρας, απ’ τη μια και η επίσης σκανδαλώδης πεισματώδης προσπάθεια κατεδάφισης σύνολης της πνευματικής υπόστασης του ελληνικού λαού, όλοι μας βρεθήκαμε γυμνοί στους παγετώνες των κοσμικών αναδιατάξεων ισχύος του νέου αιώνα.

Χωρίς, κυρίως, τον πνευματικό οπλισμό των πατέρων μας, που σαρκώθηκε για αιώνες από την Εκκλησία, κουβαλώντας ωστόσο ακέραιο τον πνευματικό οπλισμό των προγόνων της αρχαιότητας, εκείνο που καταρρέει πρώτο είναι η ψυχή μας. Βλέπεις, οι ξεσαλωμένοι αγράμματοι της «Χρυσής Αυγής» αλλά και οι δοκησίσοφοι ταγοί της Αριστεράς αγνοούν πως και της ελληνικής αρχαιότητας ιδεώδες υπήρξε η κατάκτηση της Αρετής, αναζήτηση που στέγασε στον τόπο μας ο Χριστιανισμός, δείχνοντας τον νέο σταυραναστάσιμο δρόμο για την οικείωσή της, που είναι η αγάπη. Και οι δυο άκρες σήμερα έχουν βαλθεί να βγάλουν το δέρμα μας για να μας το ξαναφορέσουν το μέσα έξω, τάχα εν ονόματι της «προόδου» ή ενός ανθελληνικού –τι τραγωδία!– Ελληνισμού.

Φόνους αντί θεσμών 

Και επανέρχομαι στην αρχή. Τους φόνους θα τους πληρώσουμε όλοι. Κι αυτό γιατί σαν βυθιστεί το καράβι, η θάλασσα –απαθής και αυτόματη φύση– τα καταπίνει όλα. Γιατί αφήσαμε τα παιδιά μας έρμαια της κάθε ανεγκέφαλης προπαγάνδας, χωρίς όπλα και κυρίως χωρίς το δικό μας παράδειγμα για να σταθούν σήμερα ως «αληθείς Ορθόδοξοι Έλληνες». Γιατί ανεχόμαστε –τους ψηφίζουμε και (ιδιοτελώς) τους υποστηρίζουμε, βεβαίως– μια πολιτική ηγεσία που σαν άλλος Ηρώδης, αντί για νόμους απεργάζονται φόνους.

Γιατί ανεχόμαστε –να το πω κι αυτό– τη συνέχιση ενός μακελεμένου Εμφυλίου. Μέχρι το 1974 τον συντηρούσαν οι ανεγκέφαλοι της Δεξιάς, μετά τον πήραν στα χέρια τους οι ηττημένοι ανεγκέφαλοι της Αριστεράς. Γιατί μάθαμε όχι να διακρίνουμε τα πνεύματα αλλά να τα ανακατεύουμε, πιθηκίζοντας αλλότριους μηδενισμούς, χωρίς μάλιστα το βάθος της δικής τους αγωνίας. Γιατί ξεχάσαμε ότι η αρχή της συλλογικής ευθύνης, δηλαδή ένας Εβραίος μας έφταιξε, όλοι οι Εβραίοι πρέπει να πεθάνουν, ένας Πακιστανός σκότωσε, όλοι στο απόσπασμα, ένας «Μπάτσος» δολοφόνος, όλοι θα πληρώσουν είναι η ρίζα του φασισμού και του ναζισμού, ανεξάρτητα αν ο φορέας της είναι δεξιός ή αριστερός. Γιατί ο αμοραλισμός και ο (πάντοτε) άδικος πλούτος αντικατέστησε την αξιοπρεπή πενία μας. Γιατί ξεκινούν καμπάνιες κατά του φασισμού (λέγε με Βενιζέλο) εκείνοι που κατάκλεψαν ατιμωρητί και καθημερινά δολοφονούν τον ελληνικό λαό και την ψυχή του. Γιατί βάλαμε το λύκο (της εξωνημένης δια του χρήματος και της θεσιθηρίας) διανόησης να φυλάει τα πρόβατα παιδιά μας, διδάσκουσα τα «άλαλα και τα μπάλαλα» της φονικής «προόδου» τους, αντί των πολύτιμων θησαυρών της ζωής μας. Γιατί στο τέλος μας αρέσει, αν δεν τον σιγοντάρουμε κιόλας, ο «μπαμπούλας» της Άκρας Δεξιάς, για να φυλάει τα δικά μας έρμα.

Γιατί χάσαμε το νήμα της προσευχής των κεκοιμημένων και γίναμε τυμβωρύχοι στα μνήματά τους. Γιατί αγνοούμε την πολιτική, που έχει χρέος να σκύβει στα καθημερινά, μικρά ή μεγάλα, καταπατούμε τους νόμους, χλευάζουμε τους θεσμούς, ως επίορκοι άρχοντες, αδιαφορούμε για τις ξεσαλωμένες πράξεις μας και προτιμήσαμε το «ότι φάμε κι ότι πιούμε…» από την αιδώ. Δεν κοκκινίζουμε πια, η ντροπή ανήκει κι αυτή στο «συντηρητικό» μας παρελθόν…

Ε, λοιπόν! Αν δεν συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της πολιτικής και πνευματικής μας έκλυσης, αν δεν τρομάξουμε μπροστά στο χείλος της άπατης ύβρης του φονικού μας λογισμού, τότε, ως νέμεση, έρχονται τα τρισχειρότερα!

* O τίτλος του κειμένου από στίχο του Ρωμανού του Μελωδού. Στον ΙΕ’ Οίκο του Κοντακίου των Χριστουγέννων, ο ποιητής βάζει την παρθένο Μαρία να ρωτά τους Μάγους που προσκυνούν το Χριστό:

«Ηρώδη πάλι πώς διελάθετε
τον αντί θεσμών φόνους εμπνέοντα;»
Και στη μετάφραση του Αρχιμ. Ανανία Κουστένη:
«Πώς πάλι του Ηρώδη εξεφύγατε
που έχει μέσα στην καρδιά του κι αναπνέει φόνους αντί για νόμους;»
πηγή: manifestomag.wordpress.com/2012/12/21/αντί-θεσμών-φόνους-εμπνέοντες/,  εφημερίδα Χριστιανική, 20 Δεκεμβρίου 2012

 

1 σχόλιο

  1. Το άρθρο του κ. Μπλάθρα είναι εξαιρετικό, περιεκτικό και άπτεται πολλών και σημαντικών θεμάτων με πολύ σωστές (κατ’ εμέ) απόψεις!

    Θα τολμήσω (με μεγάλη επιφύλαξη) μια παρατήρηση:
    οι Εβραίοι, οι Πακιστανοί κλπ. είναι κάτι τελείως διάφορο των Αστυνομικών. Η Αστυνομία είναι θεσμός και ακόμη και με μια μόνο τρανταχτή περίπτωση, όπως ο συγκεκριμένος φόνος, θα πρέπει να ελεγχθεί από την κοινωνία (θέματα εκπαίδευσης των Αστυνομικών, κριτήρια επιλογής τους κ.λπ) το σύνολο των Αστυνομικών, ιδιαίτερα όταν το σύνολο αυτό απέναντι στον συγκεκριμένο φόνο αντιδρά χλιαρά, καθόλου, ή και θετικά ίσως. Η ίδια η κοινωνία θα πρέπει επίσης να αισθάνεται “συνένοχη” σε αυτόν τον φόνο.
    Σίγουρα όλα αυτά δεν θα έπρεπε να έχουν καμία σχέση με τα παιδιά, ούτε βέβαια με κάποιο είδος εκδίκησης, πόσο μάλλον με τον συνδυασμό αυτών των δύο.

Σχολιάστε:

Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας
Please enter your name here