Πρωτοσέλιδα

Ἡ αἰωνιότητα τῆς κολάσεως

 Φώτιος Σχοινᾶς

Στήν παροῦσα ἐργασία μας θά ἀναφερθοῦμε στήν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως. Τό ζήτημα εἶναι κρίσιμο καί νευραλγικό καί ἤγειρε πολλές συζητήσεις στήν Ἐκκλησιαστική ἱστορία. Μάλιστα καί στίς ἡμέρες μας ὁρισμένοι σύγχρονοι θεολόγοι, ἤ θεολογοῦντες, ἰσχυρίζονται ὅτι τό αἰώνιον, τό ἀτελεύτητον τῆς κολάσεως ἀντιβαίνει στήν παναγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός μέ τήν ἀσύλληπτη ἀγαθότητά του, ἰσχυρίζονται, στό τέλος θά σώσει, θά ἀποκαταστήσει τούς πάντες. Μέ τήν παροῦσα ἐργασία θέλω νά διατυπώσω ὁρισμένες σκέψεις γιά τήν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως–βασικά ὄχι δικές μου, ἀλλά τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, καί δή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. 

Κατ ̓ἀρχήν τό ζήτημα τῆς αἰων...

 

Χρ. Γιανναράς: Οι αγνοούμενοι και οι αγνοούντες

Χρήστος Γιανναράς

[...Στην προοπτική της θυσίας για την πατρίδα παραμένει η προσφορά τους για κάποιο άλλο όραμα...]

[...Υπήρχε κάτι που χωρίς αυτό η ζωή τους δεν είχε νόημα...]

 

Από την έκθεση «Αγνοούμενοι: στη σκιά της απουσίας τους» στην μνήμ...

Γλωσσάριο ΟΑΣΕ  για προσβολή λέξεων με σημασία

Κυριάκος Χαραλαμπίδης

Όταν είδα τις «Λέξεις που έχουν σημασία», με τον ένστολο υπότιτλο «Γλωσσάριο για τη δημοσιογραφία στην Κύπρο», ένιωσα να εξίσταμαι και ν’ απορώ –καθότι ποιητής– και δεν ήξερα από ποιαν άκρη (ποιον στίχο) του μυαλού να πιαστώ....

Χρειαζόμαστε την αναλυτική φιλοσοφία;

Δημήτρης Γ.  Ιωάννου

Έχουμε στ’ αλήθεια ανάγκη την αναλυτική φιλοσοφία; Γιατί να μην μείνουμε στην ηπειρωτική; Θα ήταν άραγε πολύ να πούμε ότι η τελευταία απέτυχε σε πολλούς τομείς, και προπαντός στο ότι κατάντησε τελικά «Μεταφυσική»; Αυτό κατήγγε...

π. Π. Μινώπετρος: To πνεύμα του Αντρέι Ταρκόφσκι

π. Πέτρος Μινώπετρος

Εμβληματικός σκηνοθέτης του ρωσικού κινηματογράφου και κορυφαίος του 20ου αιώνα κατά τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, ο Αντρέι Ταρκόφσκυ γύρισε το 1966 την σημαντικότερη ίσως χριστιανική ταινία όλων των εποχών τον «Α...

Ζητεῖται ἡ γνώμη σας, κύριε Ἐλύτη, ἡ ἐντελῶς ἀνεπιφύλακτη καί ἀδέσμευτη, ἐπάνω σέ ὅ,τι θεωρεῖτε ὡς τήν πιό κεφαλαιώδη κακοδαιμονία τοῦ τόπου. Ἀπό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μᾶς λείπει; Ποιά θά ὀνομάζατε «πρώτη μάστιγα» τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς;

Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του!

Ἄ! Ἀρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης καί κακοήθης ἀσυμφωνία!…
Βεβαίως! Ἀλλ᾿ ἀφῆστε με νά συνεχίσω. Αὐτή ἡ ασυμφωνία δέν εἶναι μιά συγκεκριμένη κακοδαιμονία, εἶναι, ὃμως, μιά αἰτία πού ἐξηγεῖ ὃλες τίς κακοδαιμονίες, μικρές καί μεγάλες, τοῦ τόπου αὐτοῦ. Ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε ἡ Ἑλλάδα κράτος ἕως σήμερα, οἱ πολιτικές πράξεις, θά ἔλεγε κανένας, ὅτι σχεδιάζονται καί ἐκτελοῦνται ἐρήμην τῶν ἀντιλήψεων γιά τή ζωή, καί γενικότερα τῶν ἰδανικῶν πού εἶχε διαμορφώσει ὁ Ἑλληνισμός μέσα στήν ὑγιή κοινοτική του ὀργάνωση καί στήν παράδοση τῶν μεγάλων ἀγώνων γιά τήν άνεξαρτησία του. Ἡ φωνή  τοῦ  Μακρυγιάννη δέν ἔχει χάσει, οὔτε σήμερα ἀκόμη, τήν ἐπικαιρότητά της. Σημειῶστε ὅτι δέν βλέπω τό πρόβλημα ἀπό τήν ἀποκλειστική κοινωνική του πλευρά, οὔτε κάνω δημοκοπία.
Δημοκοπία ἀσφαλῶς ὄχι. Πολιτική, ὅμως, ναί. Τό ἐντοπίζετε, δηλαδή, [τό πρόβλημα] κυρίως μέσα στόν χώρο τῆς πολιτικῆς – ἤ κάνω λάθος; Στό κέντρο μάλιστα τοῦ δικοῦ της χώρου. Ἐκεῖ μᾶς πάει τό πρόβλημα πού θέσατε, τῶν σχέσεων μεταξύ λαοῦ καί ἡγεσίας.
Μά ναί. Γιατί εἶναι βασικό. Εἶναι πρῶτο… κι ἄς εἶμαι ποιητής, ἐγώ πού τό λέω, μακριά πάντα ἀπό τήν «πολιτική». Κοιτάξτε: ὁ λαός αὐτός κατά κανόνα ἐκλέγει τήν ἡγεσία του. Καί ὅμως, ὅταν αὐτή ἀναλάβει τήν εὐθύνη τῆς ἐξουσίας –εἴτε τήν ἀριστοκρατία ἐκπροσωπεῖ εἴτε τήν ἀστική τάξη εἴτε τό προλεταριάτο–, κατά ἕναν μυστηριώδη τρόπο ἀποξενώνεται ἀπό τή βάση πού τήν ἀνέδειξε, καί ἐνεργεῖ σάν νά βρισκόταν στό Τέξας ἤ στό Οὐζμπεκιστάν!

Στό Τέξας καί στό Οὐζμπεκιστάν; Ποιητικές χῶρες!… Ἤ μήπως θέλετε νά πεῖτε: «Σάν νά βρισκόταν στή χώρα τοῦ ἑκάστοτε ρυθμιστικοῦ ‘‘ξένου παράγοντος’’; Τοῦ ἑκάστοτε… ‘‘προστάτου’’ μας;» Μήπως ἐκεῖ ἀκριβῶς ἔγκειται τό κακό;
Τό εἶπα μέ τρόπο, ἀλλά βλέπω ὅτι τό θέλετε γυμνό. Καί δέν ἔχω ἀντίρρηση νά τό ξαναπῶ φανερά, καί πιό ἔντονα: ἕνας ἀπό τούς κυριότερους παράγοντες τῶν «παρεκκλίσεων» τῆς ἡγεσίας ἀπό τό ἦθος τοῦ λαοῦ μας, εἶναι ἡ ἐκ τοῦ ἀφανοῦς καί ἐκ τῶν ἔξω «προστατευτική» κατεύθυνση. Ἀποτέλεσμα καί αὐτό τῆς ἀπώλειας τοῦ ἕρματος, τῆς «παράδοσης». Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι στήν ἐποχή μας ἡ ἀλληλεξάρτηση τῶν ἐθνοτήτων εἶναι τόση, πού ἡ πολιτική δέν μπορεῖ ν᾿ ἀγνοήσει, ὥς ἕναν βαθμό, αὐτό πού θά λέγαμε «γενικότερη σκοπιμότητα». Ὅμως, ὑπάρχει τεράστια διαφορά ἀνάμεσα στήν «προσαρμοστική πολιτική» καί στή δουλοπρέπεια! Αὐτό εἶναι τό πιό εὐαίσθητο σημεῖο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, «τό τιμιώτατόν του»! Καί αὐτό τοῦ καταπατοῦν συνεχῶς, κατά τόν ἐξοργιστικότερο τρόπο, οἱ ἐκπρόσωποί του στήν ἐπίσημη διεθνῆ σκηνή!
Κι ὁ «ἐπίσημος» ὅρος τῆς δουλοπρέπειας αὐτῆς, κύριε Ἐλύτη; Μήπως εἶναι ὑποκριτικότερος ἀπ᾿  τό «προσαρμοστική πολιτική»; Ἐξοργιστικότερος;
Δέν μ᾿ ἐνδιαφέρει ὁ ἐπίσημος ὅρος τῆς δουλοπρέπειας. Μ᾿ ἐνδιαφέρει ἡ οὐσία. Κι ἐκεῖνο πού ξέρω εἶναι ὅτι μ᾿ αὐτά καί μ’ αὐτά ἐφτάσαμε σέ κάτι πού θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά ὀνομάσω «ψευδοφάνεια». Ἔχουμε, δηλαδή, τήν τάση νά παρουσιαζόμαστε διαρκῶς διαφορετικοί απ’ ὅ,τι πραγματικά εἴμαστε. Καί δέν ὑπάρχει ἀσφαλέστερος δρόμος πρός τήν ἀποτυχία, εἴτε σάν ἄτομο σταδιοδρομεῖς εἴτε σάν σύνολο, ἀπό τήν ἔλλειψη τῆς γνησιότητας. Τό κακό πάει πολύ μακριά. Ὅλα τά διοικητικά μας συστήματα, οἱ κοινωνικοί μας θεσμοί, τά ἐκπαιδευτικά μας προγράμματα, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τούς Βαυαρούς, πάρθηκαν μέ προχειρότατο τρόπο ἀπό ἔξω, καί κόπηκαν καί ράφτηκαν ὅπως ὅπως ἐπάνω σ᾿ ἕνα σῶμα μέ ἄλλες διαστάσεις καί ἄλλους ὅρους ἀναπνοῆς.

«Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΠΕΤΥΧΕ ΩΣ ΓΕΝΟΣ ΑΛΛ᾿ ΑΠΕΤΥΧΕ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ»

Ὥστε, λοιπόν, ζητᾶτε «δικούς μας ὅρους ἀναπνοῆς»!
Ναί. Καί δέν πρόκειται βέβαια γιά «προγονοπληξία». Τά λέω, ἄλλωστε, αὐτά ἐγώ πού, σ᾿ ἕναν τομέα ὅπως ὁ δικός μου, κήρυξα μέ φανατισμό τήν ἀνάγκη τῆς ἐπικοινωνίας μας μέ τό διεθνές πνεῦμα, καί πού σήμερα μέ ἐμπιστοσύνη ἀποβλέπω στή διαμόρφωση ἑνός ἑνιαίου εύρωπαϊκοῦ σχήματος, ὅπου νά ἔχει τή θέση της ἡ Ἑλλάδα. Μέ τή διαφορά ὅτι ὁ μηχανισμός τῆς ἀφομοιώσεως τῶν στοιχείων τῆς προόδου πρέπει νά λειτουργεῖ σωστά, καί νά βασίζεται σέ μιά γερή καί φυσιολογικά ἀναπτυγμένη παιδεία. Ἐνῶ σ’ ἐμᾶς, ὄχι μόνον δέν λειτουργεῖ σωστά, ἀλλά δέν ὑπάρχει κἄν ὁ μηχανισμός αὐτός γιά νά λειτουργήσει! Καί μέ τή διαφορά ἀκόμη ὅτι, ἐκτός ἀπό ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἡ ἡγετική μας τάξη, στό κεφάλαιο τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἔχει μαῦρα μεσάνυχτα! Κοιτάξετε μέ προσοχή τά ἔντυπα πού εκδίδει ἡ ἴδια, ἤ πού προτιμᾶ νά διαβάζει, τά διαμερίσματα ὅπου κατοικεῖ, τίς διασκεδάσεις πού κάνει, τή στάση της ἀπέναντι στή ζωή. Οὔτε μιά σταγόνα γνησιότητας! Πῶς θέλετε, λοιπόν, ν᾿ ἀναθρέψει σωστά τή νέα γενιά; Ἀπό τά πρῶτα διαβάσματα πού θά κάνει ἕνα παιδί ὥς τά διάφορα στοιχεῖα πού θά συναντήσει στό καθημερινό του περιβάλλον, καί πού θά διαμορφώσουν τό γοῦστο του, μιά συνεχής καί άδιάκοπη πλαστογραφία καί τίποτε ἄλλο!
Θά μοῦ πεῖτε: εἶσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, καί βλέπεις τά πράγματα ἀπό τή μεριά πού σέ πονᾶνε. Ὄχι, καθόλου! Καί νά μοῦ έπιτρέψετε νά ἐπιμείνω. Ὅλα τά ἄλλα κακά πού θά μποροῦσα νά καταγγείλω –ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς ἀποκεντρώσεως καί αὐτοδιοικήσεως, ἡ ἔλλειψη προγραμματισμοῦ γιά τήν πλουτοπαραγωγική ἀνάπτυξη τῆς χώρας, ἀκόμη καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀσκεῖται ἡ ἐξωτερική μας πολιτική– εἶναι ζητήματα βαθύτερης ἑλληνικῆς παιδείας! Ἀπό τήν ἄποψη ὅτι μόνον αυτή μπορεῖ νά προικίσει ἕναν ἡγέτη μέ τήν ἀπαραίτητη εὐαισθησία πού χρειάζεται γιά νά ἐνστερνιστεῖ, καί ἀντιστοίχως νά ἀποδώσει, τό ἦθος τοῦ λαοῦ. Γιατί αὐτός ὁ λαός, πού τήν ἔννοιά του τήν ἔχουμε παραμορφώσει σέ σημεῖο νά μήν τήν ἀναγνωρίζουμε, αὐτός ἔχει φτιάξει ὅ,τι καλό ὑπάρχει – ἄν ὑπάρχει κάτι καλό σ᾿ αὐτόν τόν τόπο! Καί αὐτός, στίς ὧρες τοῦ κινδύνου, καί στό πεῖσμα τῆς συστηματικῆς ἡττοπαθείας τῶν ἀρχηγῶν του, αἴρεται, χάρη σ᾿ ἕναν ἀόρατο, εὐλογημένο μηχανισμό, στά ὕψη πού ἀπαιτεῖ τό θαῦμα!
Ὅσο, λοιπόν, καί ἄν εἶναι λυπηρό, πρέπει νά τό πῶ: ὁ Ἑλληνισμός, γιά τήν ὥρα τουλάχιστον, ἐπέτυχε ὡς γένος, ἀλλ᾿ ἀπέτυχε ὡς κράτος! Καί παρακαλῶ νύχτα μέρα τόν Θεό, καί τό μέλλον, νά μέ διαψεύσουν.
Πρίν κλείσομε, κύριε Ἐλύτη, τη συνέντευξη, κάτι πού ἐθίξατε στήν ἀρχή, τό τῆς παλαιᾶς ὑγιοῦς κοινοτικῆς ὀργανώσεως τοῦ λαοῦ μας, πού ἔχει χαθεῖ πιά, πῶς νομίζετε ὅτι θά μποροῦσε ν’ ἀναβιώσει; «Αν κατεβάλλετο προσπάθεια», πρός ποιά κατεύθυνση;
Σέ μιάν ἀναβίωση αὐθεντική δέν εἶναι δυνατόν πιά νά ἐλπίζουμε – ἀλίμονο! Ἑκατόν τριάντα καί πλέον ἔτη ἀχρησίας εἶναι ἀρκετά γιά ν᾿ ἀτροφήσουν ἀκόμη καί οἱ πιό ζωντανοί θεσμοί. Ὡστόσο, ὑπάρχει τρόπος νά πλησιάσουμε, μέ σωφροσύνη καί μελέτη, στή λύση τοῦ προβλήματος, καί αὐτό σαφώς πρός τήν πλευρά τῆς αὐτοδιοικήσεως, μέ τήν πιό αὐστηρή της ἔννοια.
Δέν εἶμαι ἀρμόδιος βέβαια νά σᾶς προτείνω σχέδια. Θά ἤθελα μόνο νά κάνω δύο παρατηρήσεις: ἡ μία εἶναι ὅτι κάθε ἀπόπειρα πρός τήν κατεύθυνση αὐτή θά πρέπει νά βασιστεῖ στή φυσική καί ἱστορική διαίρεση τῆς χώρας σέ μεγάλα διαμερίσματα, πού εἶναι μιά πραγματικότητα δοσμένη, καί ὄχι στή θεωρητική τῆς γεωοικονομίας, ὅπως ἄκουσα νά ὑποστηρίζεται ἀπό πολλούς. Θά εἶναι μεγάλο σφάλμα νά παραγνωριστοῦν οἱ ψυχολογικοί παράγοντες, ἀπό τούς ὁποίους πολλές φορές ἐξαρτᾶται τό μεγαλύτερο μέρος της ἐπιτυχίας. Ἡ ἄλλη παρατήρηση εἶναι ὅτι τά μεγάλα αὐτά διαμερίσματα (μέσα στά ἑλληνικά μέτρα πάντοτε) θά πρέπει νά ὑποδιαιρεθοῦν σέ πολλές μικρές μονάδες, στενότερες καί ἀπό τήν ἐπαρχία, μέ ἀρχές δικές τους καί μέ τή δυνατότητα γιά κοινοπραξίες, προπάντων σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τή γεωργία. Γιατί ὁ πρῶτος ἀντικειμενικός σκοπός εἶναι νά λυτρωθεῖ ὁ πολίτης ἀπό τό «ταμπού» τῆς ἐξουσίας! Καί θά λυτρωθεῖ μόνον ἄν ἔχει τρόπο νά παρακολουθεῖ ἀπό κοντά ποῦ καί πῶς ἀξιοποιοῦνται οἱ θυσίες του, οἰκονομικές καί ἄλλες, πού σήμερα καταβροχθίζονται ἀπό ἕνα μακρινό καί ἀόρατο Φάντασμα.

 

*Συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη στην Ἐφημερίδα Ἐλευθερία στις 15 Ιουνίου του 1958

πηγή:http://ardin-rixi.gr/archives/6101, Ἀπό τό βιβλίο Ὁδυσσέας Ἐλύτης, Σύν τοῖς ἄλλοις, ἐκδόσεις Ὕψιλον, 2011.

People in this conversation

  • Γιώργος Καστρινάκης

    Είναι κι ετούτη μια άποψη: Ότι μου φταίνε πάντα οι δομές. (Ή, το σύστημα.) Μόνο που όταν είμαι_ ο λ ό κ λ η ρ ο ς_ λαός, που καταγγέλλω τό… είναι μου, τότε το μόνο που μπορεί να συμβαίνει είναι πως – αντί να λύνω προβλήματα – προκρίνω να κλαίγομαι.

    Ο Ελύτης δείχνει να το κατάλαβε εγκαίρως αυτό. Εξ ού και, τη συγκεκριμένη συνέντευξη, δεν την περιέλαβε ούτε στα «Ανοιχτά χαρτιά» ούτε στo «Εν λευκώ» – τις συλλογές των πεζών του.
    Είναι χρήσιμη, διευκρινίζω, η αποδελτίωσή της. Αλλά είναι χρήσιμη κυρίως για να γνωρίζουμε ποια, εν τέλει, δ ε ν_ ή τ α ν_ η άποψη ενός ανθρώπου που ήξερε (ιδού) να_ δ ι α κ ρ ί ν ε ι_ ανάμεσα στο σεβασμό προς το λαό, από τη μία πλευρά, και την κολακεία στις αποτυχίες του, από την άλλη.

    0 Like
  • Aλέξανδρος Ν.

    Κύριε Καστρινάκη, πιστεύετε ότι πρέπει να ξεκινα κανείς από την αρχή ή από το τέλος; Αν συμφωνείτε ότι πρέπει να ξεκινά από την αρχή, τότε ποιά θεωρείτε την αφετηρία των δεινών της συλλογικής μας ζωής; Τον λαό ή την εξουσία; Ποιός είναι χειρότερος, ποιός είναι εκείνος που διαφθείρει τον άλλον, σε μία σχέση στην οποία αυτονόητα έχουν και οι δύο ευθύνη, αλλά ίση ή; Αν το μεγαλύτερο εκ των δύο προβλημάτων είναι η εξουσία, και αυτό αποδεικνύεται εύκολα, τότε το να συντασσόμαστε με την εξουσία στον λιθοβολισμό του λαού, μάλλον για ελιτισμό συντηρητικό μου κάνει (συντηρητικό, γιατί δεν θέλει να υπερβεί το αδιέξοδο, παρά να αναζητά ευθύνες) παρά για ειλικρίνεια. Ακόμη και ηθικά αν το δει κανείς, η κολακεία της εξουσίας είναι κάπως πιο επιλήψιμη από την (πάντως επιλήψιμη) κολακεία του λαού.

    0 Like
  • Γιώργος Καστρινάκης

    Το σχόλιό σας προτείνει (και υλοποιεί) τη μετάθεση της συζήτησης σε επίπεδο (επί λέξει) ηθικό.

    Επί του οποίου και δεν δυσκολεύεστε να καταγγείλετε την αποκλίνουσα από την δική σας άποψη επί ελιτισμώ, συντηρητισμώ, απουσία ειλικρίνειας, απουσία βούλησης για υπέρβαση του αδιεξόδου, λιθοβολισμώ του λαού, κολακεία της εξουσίας.

    Ένας άνθρωπος – σα να λέμε – που διαφοροποιείται από την οπτική σας, δεν μπορεί παρά να είναι ένας άνθρωπος (με μια λέξη) κακός. Εν προκειμένω λοιπόν, εγώ. Δεν διαμαρτύρομαι: Σας ρωτώ μόνο αν αντιληφθήκατε ότι αυτό είπατε.

    Διότι, αν τυχόν δεν αντιληφθήκατε αυτό που γράψατε, τότε ίσως να συμβαίνει και ότι δεν αντιληφθήκατε αυτό που διαβάσατε – ως άποψή μου.

    0 Like
  • Κόλλας Αντώνης

    Κύριε Καστρινάκη, αν θα μπορούσατε να διευκρινήσετε τα εξής:

    α) Η διαπίστωση ότι ο Ελύτης κατάλαβε κάτι εγκαίρως και οι λόγοι για τους οποίους \"λογόκρινε\" αργότερα τον εαυτό του, είναι κάτι που προκύπτει από δηλώσεις του ιδίου ή κάποια στοιχεία ή πρόκειται για μια καθαρά δική σας \"προσωμοίωση\" της σκέψης του ποιητή;

    β) Όταν μιλάτε για τις αποτυχίες του λαού, αναφέρεστε στην εποχή της συνέντευξης ή ανάγετε τα συμπεράσματά σας στη σημερινή μας εποχή;

    γ) Πώς ορίζετε τις έννοιες επιτυχία ή αποτυχία ενός λαού; Όταν ας πούμε ο Ελύτης αποδίδει την επίτευξη κάθε καλού στη δράση του λαού και όχι των ηγεσιών του, αποφεύγει συνειδητά ή ασυνείδητα - ωστόσο εύστοχα - να αναπτύξει τις σκέψεις του υπό όρους επιτυχίας / αποτυχίας. Δε δέχεστε ότι είναι κάπως παρακινδυνευμένο να προσωποποιούμε ένα ολόκληρο λαό και να του αποδίδουμε ιδιότητες;

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ελλάδα - Ιστορία - Γεωπολιτική

Όταν η κριτική γίνεται διάλογος φιλίας ( Γ. Κιουρτσάκης, Λ. Προγκίδης)

Οι Εκδόσεις Πατάκη και οι Εκδόσεις Εστία σας διοργάνωσαν τον Μάΐο του 2018 εκδήλωση με θέμα: Όταν η κριτική γίνεται διάλογος φιλίας με αφορμή τα βιβλία 

Υπό την παπαδιαμαντικήν δρυν (Εκδόσεις Εστία...

Φιλοσοφία - Επιστημολογία

 Αἰσχύλος καί Δημοκρατία

 Φώτης Σχοινᾶς

1. Εἰσαγωγικές παρατηρήσεις

    Ὁ Αἰσχύλος θεωρεῖται ὁ πατέρας τῆς Ἀττικῆς τραγωδίας. Ἔχει γραφεῖ ὅτι «ὁ Αἰσχύλος εἶναι ὁ οὐσιαστικός δημιουργός τῆς τραγωδίας, ὁ Σοφοκλῆς ὁ ὥριμος ...

Κοινωνία - Οικονομία 

M. Polsky: Ο αριθμός του Θηρίου

Mikhail Polsky

Πρόλογος του μεταφραστή

Ζούμε άραγε σε «αποκαλυπτικούς» καιρούς;

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε το 1938 από τον πρωτοπρεσβύτερο Mikhail Polsky, έναν από τους συνεργάτες του Πατριάρχ...

 

Θεολογία

Επιστολή του Φίλιππου Σέρραρντ στον Γιώργο Σεφέρη

2.11.1966                                                                                                                                          

Κατούνια, 

Αγαπητέ Γιώργο,

Μιλούσες σοβαρά πριν λ...

περί Τέχνης ο Λόγος

Ένα σημείωμα για τον Άμλετ Πέρα από τον φαύλο κύκλο της βίας και της εκδίκησης

Κώστας Ν. Μπαραμπούτης

Θα ήθελα να εκθέσω εδώ κάποιες σκέψεις που μου γεννήθηκαν κατά την ανάγνωση του Άμλετ στη λέσχη λογοτεχνίας της πόλης μου, του Αμάρυνθου Ευβοίας. Περιορίζομαι στην κεντρική ι...

H ομορφιά θα σώσει τον κόσμο

Οἱ συνέχειες τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος

Κώστας Παπαϊωάννου

Κυκλοφόρησε σττέλη το2007, στν θήνα,πτς «ναλλακτικς κδόσεις», τβιβλίο τοφιλόσοφου Κώστα Παπαϊωάννου, «ΒυζαντινκαΡώσικη Ζωγραφική», ποσπάσματα πτν Εσα...

   

Κοσμολογία - Διαδίκτυο - Χάος

Οι «μεταμορφώσεις» των νετρίνων κλονίζουν τα θεμέλια της Φυσικής

Σπύρος Μανουσέλης


Πριν από δέκα μέρες, στις 22.05.2018, μια διεθνής ομάδα φυσικών που συνεργάζονται στο πλαίσιο ενός πολυετούς ερευνητικού προγράμματος του CERN έκανε μια εντυπωσιακή ανακοίνωση που...

Βιολογία - Ψυχολογία - Εγκέφαλος

Προσωπικότητα, Σώμα και Βιοηθική (Α. Καραμπίνης, Μ. Παρούσης)

O Χριστιανικός Όμιλος Φοιτητών & Επιστημόνων (ΧΟΦΕ) και το Αντίφωνο οργάνωσαν τον Μάϊο του 2018 συζήτηση με τίτλο: "Προσωπικότητα, Σώμα και Βιοηθική"  και εισηγητές τους: 

Ανδρέα Καραμπίνη, Καθηγητ...

Επιστήμη vs Θρησκεία;

Β. Κωνσταντούδης: Η επιστήμη και το αίνιγμα της αγάπης

 O κύριος Ερευνητής στο  ΙΝΝ του ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος Βασίλης Κωνσταντούδης μίλησε με θέμα: «Η επιστήμη και το αίνιγμα της αγάπης»,

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια εσπερίδας της ένωσης ελλήνων φυ...

Τρόπος ζωής - Ανθρώπινες σχέσεις

Σεβ. Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος: Μάλλον στραβά αρμενίζουμε

 Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος

Σίγουρα δέν εναι στραβός ὁ γιαλός. μες εμαστε πού ρμενίζουμε στραβά. Προσπαθῶ νά καταλάβω πς τελικά σάλεψε ὁ νος μας καί τά ατονόητα τά ...

Kινηματογράφος

Για την ελληνικότητα των εικόνων Σχόλιο για τον Αλέξη Δαμιανό

Δημήτρης Μπάμπας

Μυθικό πρόσωπο στο χώρο του Ελληνικού σινεμά, περισσότερο δημιουργός παρά σκηνο-θέτης εικόνων, ο Αλέξης Δαμιανός έχει καταφέρει να διαβεί αλώβητος την αχανή έρημο του Ελληνικού κιν...

 

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βακαλόπουλος Χρ.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπαραμπούτης Κ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Ναστούλης Γ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Μινώπετρος Π.   π. Παπαδόπουλος Χαρ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Δ.Γ.Ι.
Κύριε Σπίγγο, ο Καντ καθόλου δεν πίστευε οτι "η πέτρα γίνεται αντιληπτή με κάποιον μοναδικό για κάθε...
Δημήτρης Βασιλάκης
Αγαπητοί Αντιφωνικοί Φίλοι,

Tο θέμα της επιστολής αυτής του Φίλιππου Sherrard στον Γ. Σεφέρη είνα...
Βασίλης Μούσκουρης
Εξαιρετικά εύστοχες οι αναπτύξεις του κ. Μαυρόπουλου, με ανοιχτό ορίζοντα χωρίς προκαταλήψεις, στεγα...
Β.Ξ.
Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια Ξενοφώντα Βουρλιώτη, Φώτη Σχοινά και Άρη Νούλη.

Υπάρχουν πά...
Β.Ξ.
Δυο λέξεις, δεν χρειάζονται άλλες: Κυριάκος Χαραλαμπίδης!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΙΓΓΟΣ
Στην αντιπαράθεση μεταξύ Καντ και Ώστιν, ίσως τη μεγαλύτερη σημασία να έχει ότι η πέτρα, ακόμη και α...
Νίκος Δεληνικόλας
Το να ταυτίζουμε τον Διαφωτισμό με τον Ολοκληρωτισμό είναι τεράστιο άλμα και εντελώς αστήριχτο, από ...
Φώτης Σχοινᾶς
Κύριε Κουστένη, ἡ γλῶσσα πού χρησιμοποιεῖ ἐδῶ ὁ Χριστός εἶναι συμβολική και πραβολική. Στον μέλλοντα...