Πρωτοσέλιδα

Ἡ αἰωνιότητα τῆς κολάσεως

 Φώτιος Σχοινᾶς

Στήν παροῦσα ἐργασία μας θά ἀναφερθοῦμε στήν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως. Τό ζήτημα εἶναι κρίσιμο καί νευραλγικό καί ἤγειρε πολλές συζητήσεις στήν Ἐκκλησιαστική ἱστορία. Μάλιστα καί στίς ἡμέρες μας ὁρισμένοι σύγχρονοι θεολόγοι, ἤ θεολογοῦντες, ἰσχυρίζονται ὅτι τό αἰώνιον, τό ἀτελεύτητον τῆς κολάσεως ἀντιβαίνει στήν παναγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός μέ τήν ἀσύλληπτη ἀγαθότητά του, ἰσχυρίζονται, στό τέλος θά σώσει, θά ἀποκαταστήσει τούς πάντες. Μέ τήν παροῦσα ἐργασία θέλω νά διατυπώσω ὁρισμένες σκέψεις γιά τήν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως–βασικά ὄχι δικές μου, ἀλλά τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, καί δή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. 

Κατ ̓ἀρχήν τό ζήτημα τῆς αἰων...

 

Χρ. Γιανναράς: Οι αγνοούμενοι και οι αγνοούντες

Χρήστος Γιανναράς

[...Στην προοπτική της θυσίας για την πατρίδα παραμένει η προσφορά τους για κάποιο άλλο όραμα...]

[...Υπήρχε κάτι που χωρίς αυτό η ζωή τους δεν είχε νόημα...]

 

Από την έκθεση «Αγνοούμενοι: στη σκιά της απουσίας τους» στην μνήμ...

Γλωσσάριο ΟΑΣΕ  για προσβολή λέξεων με σημασία

Κυριάκος Χαραλαμπίδης

Όταν είδα τις «Λέξεις που έχουν σημασία», με τον ένστολο υπότιτλο «Γλωσσάριο για τη δημοσιογραφία στην Κύπρο», ένιωσα να εξίσταμαι και ν’ απορώ –καθότι ποιητής– και δεν ήξερα από ποιαν άκρη (ποιον στίχο) του μυαλού να πιαστώ....

Χρειαζόμαστε την αναλυτική φιλοσοφία;

Δημήτρης Γ.  Ιωάννου

Έχουμε στ’ αλήθεια ανάγκη την αναλυτική φιλοσοφία; Γιατί να μην μείνουμε στην ηπειρωτική; Θα ήταν άραγε πολύ να πούμε ότι η τελευταία απέτυχε σε πολλούς τομείς, και προπαντός στο ότι κατάντησε τελικά «Μεταφυσική»; Αυτό κατήγγε...

π. Π. Μινώπετρος: To πνεύμα του Αντρέι Ταρκόφσκι

π. Πέτρος Μινώπετρος

Εμβληματικός σκηνοθέτης του ρωσικού κινηματογράφου και κορυφαίος του 20ου αιώνα κατά τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, ο Αντρέι Ταρκόφσκυ γύρισε το 1966 την σημαντικότερη ίσως χριστιανική ταινία όλων των εποχών τον «Α...

π. Ευάγγελος Γκανάς

Υπάρχει κάτι το παράδοξο στην επικράτεια της Δανιμαρκίας, την οποία οι φιλοσοφούντες ονομάζουν «μεταφυσική». Κατ’ αρχάς, για να παραφράσουμε μια γνωστή ρήση, η μεταφυσική είναι «οι άλλοι» · η έννοια της μεταφυσικής κατά τους Νέους Χρόνους συνδυάστηκε με τις πιο αρνητικές συνδηλώσεις. Παράλληλα όμως, η μεταφυσική κατόρθωσε, μέσα από ποικίλες οβιδιακές μεταμορφώσεις, να επιβιώνει και πλέον εισέρχεται πλησίστια στον 21ο αιώνα.

Το φαινομενικό αυτό παράδοξο εξηγεί και αναλύει με θαυμαστή ενάργεια, σαφήνεια και πληρότητα ο Παναγιώτης Κονδύλης στο έργο του «Η Κριτική της Μεταφυσικής στη νεότερη σκέψη», το οποίο επανεκδίδεται σε μια πολύ φροντισμένη έκδοση, σε ολοκληρωμένη πλέον μορφή, συμπεριλαμβάνοντας, στον δεύτερο τόμο, τις εξελίξεις κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, σε εξαιρετική μετάφραση του Μιχάλη Παπανικολάου.

Τι εννοούμε όταν μιλάμε για «μεταφυσική»; Η απουσία ενός γενικά δεσμευτικού ορισμού δεν σημαίνει, κατά τον Κονδύλη, ότι αδυνατούμε να περιγράψουμε τα γενικά της γνωρίσματα. Η μεταφυσική στηρίζεται στη διάκριση ανάμεσα σε Υπερβατικό και Εμμενές – σε ένα υπερεμπειρικό Εκείθεν, που θεωρείται ως η «αληθινή» και ανόθευτη πραγματικότητα και συνάμα ως πηγή ηθικών-κανονιστικών αρχών, και στο εμπειρικό Εντεύθεν. Εργο της μεταφυσικής είναι η έλλογη σύλληψη του όντος, εμφανιζόμενη έτσι και ως έμπρακτη απόδειξη της παντοδυναμίας του Λόγου.

Η κριτική της μεταφυσικής κινήθηκε, κατ’ αναλογία, σε δύο επίπεδα. Στην πρώτη χρονολογικά, και πιο ήπια μορφή της, η διάκριση Υπερβατικού και Εμμενούς διατηρείται, αλλά είτε αμφισβητείται η δυνατότητα έλλογης σύλληψης του Υπερβατικού, οδηγώντας σε κάποια μορφή αγνωστικισμού, δηλαδή σε κάποια θεωρία που επικαλείται την περατότητα των γνωστικών δυνάμεων του ανθρώπου και, συνεπώς, τη μη γνωσιμότητα του «αληθινού» Οντος, είτε η μεταφυσική ερμηνεύεται ως λανθασμένη χρήση της γλώσσας που υποστασιοποιεί αφηρημένες έννοιες. Στη δεύτερη φάση της κριτικής, η διάκριση Υπερβατικού και Εμμενούς καταρρέει. Το ενδιαφέρον στρέφεται στο ερώτημα τι οδήγησε τον άνθρωπο σε μια τόσο παράλογη και αντίθετη προς την εμπειρία πεποίθηση. Και πάλι διακρίνονται δύο τάσεις. Πρώτον, η ιστορική-κοινωνιολογική, που βλέπει τη μεταφυσική ως ιδεολογία, με καρπό της την «ψευδή συνείδηση» και αποστολή της τη διατήρηση της εξουσίας των ισχυρών επί των αδυνάτων. Και δεύτερον, η ανθρωπολογική, που βλέπει τη μεταφυσική ως έκφραση μιας ανεκρίζωτης ανθρωπολογικής σταθεράς που υπηρετεί την ανάγκη του ανθρώπου για νόημα και προσανατολισμό μέσα στον κόσμο.

Στην εποχή της επιφανειακής και από δεύτερο χέρι γνώσης που διάγουμε, μια ευρεία σύνθεση που χαρακτηρίζεται από γνώση των πηγών στην πρωτότυπη γλώσσα εκπλήσσει ευφρόσυνα. Ο Κονδύλης ξεκινά από τη συμβολή των σχολαστικών, των νομιναλιστών και των ανθρωπιστών του όψιμου Μεσαίωνα για να φτάσει μέχρι την αναλυτική φιλοσοφία και τον υπαρξισμό του 20ού αιώνα.

Ετερογονία των σκοπών

Συνεχώς παρούσα είναι η ετερογονία των σκοπών. Κάθε πνευματικό κίνημα ξεκινά μέσα από συγκεκριμένες ιστορικές αφορμές για να μεταμορφωθεί στην πορεία σε κάτι συχνά ριζικά διαφορετικό, μέσα από τη διαπάλη των ιδεών ή μάλλον των ανθρώπων που επικαλούνται ιδέες και προκρίνουν συνήθως την πολεμική αποτελεσματικότητα από τη λογική συνέπεια. Τα παραδείγματα αφθονούν. Ο νομιναλισμός ξεκινά ως προϊόν της αυγουστίνειας-φραγκισκανικής παράδοσης με θεολογική στόχευση και καταλήγει να θεωρείται κίνημα που προήγαγε το επιστημονικό κοσμοείδωλο. Η μαθηματική φυσική αποστρέφει το ενδιαφέρον της από τον αριστοτελισμό προς χάριν της μελέτης μιας ανατιμημένης πια Φύσης και καταλήγει στην κλασική μεταφυσική διάκριση, αν και με καινούργιο πλέον νόημα, ανάμεσα στην ουσία και στα συμβεβηκότα της. Ο θετικισμός και η αναλυτική φιλοσοφία ασκούν δριμεία κριτική στις καταχρήσεις της γλώσσας στις οποίες υποπίπτει η μεταφυσική, για να καταλήξουν να εισαγάγουν από τη μεριά τους, κρυφά και ασυνείδητα, μεταφυσικές αρχές, στον βαθμό που δεν μπορεί να υπάρξει άμεση συνάφεια μεταξύ γεγονότων και θεωρίας όπως την υποθέτει ο εμπειρισμός. Ο Κονδύλης διαπιστώνει πως ολόκληρη η σχετική επιχειρηματολογία βασίζεται στη συνεχή επίκληση «προφανειών», μολονότι το πρόβλημα της προφάνειας είναι ανεπίλυτο, καθώς βασίζεται σε «προ-ορθολογικές αποφάσεις».

Η μακρά διάρκεια την οποία εποπτεύει ο Κονδύλης τού δίνει τη δυνατότητα να αποδώσει τα εύσημα στους σχεδόν άγνωστους πια πρωτοπόρους στον χώρο της δυτικής φιλοσοφίας (π. χ. Lorenzo Valla, Ramus, Nizolio) αναδεικνύοντας την καίρια συμβολή τους και μετριάζοντας τη σημασία της συμβολής μεταγενέστερων φιλοσόφων που έκαναν αισθητή την παρουσία τους με ιδιαίτερα αυτάρεσκο και δυσανάλογο για το πραγματικό μέγεθος της συμβολής τους τρόπο (π. χ. Heidegger, Wittgenstein).

Νόημα, ταυτότητα, ισχύς

Αν ο Θεός είναι αυτός που εξήγαγε τον Ισραήλ εξ Αιγύπτου και ανέστησε τον Ιησού εκ νεκρών, όπως έγραψε ένας σύγχρονος θεολόγος, ο Θεός αυτός ουδέποτε εμφανίζεται στις σελίδες των μεγάλων μεταφυσικών συστημάτων, ούτε και σε αυτές των κριτικών τους. Ανάλογη είναι η εξέλιξη και στο επίπεδο της αρχαιοελληνικής μεταφυσικής. Αν αρχικά μεταφυσική σήμαινε τον σχολιασμό των «Μετά τα Φυσικά» και γενικότερα του αριστοτελικού corpus που υποβάσταζε το μεσαιωνικό κοσμοείδωλο, αργότερα η έννοια διαφοροποιείται και εναρμονίζεται με εξελίξεις και αιτήματα των Νέων Χρόνων.

Ετσι το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως ένα φιλοσοφικό Bildungsroman με πρωταγωνιστή τον νεωτερικό δυτικό άνθρωπο που παραμερίζει το παρελθόν προσποιούμενος ότι το ανασκεύασε. Ως προς τούτο, εξόχως διαφωτιστική είναι η καταληκτήρια ετυμηγορία του Κονδύλη για το παράδοξο που ήδη αναφέραμε: αυτό της συνεχούς παρουσίας της μεταφυσικής, παρά τα συντριπτικά χτυπήματα που της κατέφεραν οι κριτικοί της. Για τον Κονδύλη, αυτό που διασώζει τη βασική δομή της μεταφυσικής σκέψης, ακόμα κι όταν η διάκριση Υπερβατικού και Εμμενούς έχει υπερβαθεί, είναι η ανθρωπολογική ανάγκη για νόημα, ταυτότητα και ισχύ. Τέτοια έσχατα ερωτήματα δεν μπορούν να απαντηθούν όσο παραμένουμε στον χώρο της εμπειρίας. Ετσι οι πρωτοπόροι του νεότερου «αντιμεταφυσικού» ορθολογισμού ήταν αναγκασμένοι να καταφύγουν σε έννοιες όπως Φύση, Ανθρωπος, Λόγος, Ιστορία, οι οποίες είχαν μια υπερ-εμπειρική διάσταση, στο φως της οποίας βλεπόταν και αξιολογούνταν η εμπειρική. Οποιος δεν αρκείται στην περιγραφή της πραγματικότητας, αλλά φιλοδοξεί να διατυπώσει λόγο κανονιστικό, δηλαδή η σαρωτική πλειονότητα των ανθρώπων με σάρκα και οστά, όποιος διακατέχεται από το ζωτικό για την ανθρώπινη υπόσταση πάθος να δημιουργήσει μια κοίτη, μέσα στην οποία θα οδηγηθούν οι ανθρώπινες ελπίδες και οι φόβοι, αναπόδραστα εισέρχεται στα δίχτυα της μεταφυσικής όσο κι αν διαρρηγνύει τα μεταφυσικά του ιμάτια. Ανεξάρτητα του πώς ερμηνεύουμε τη φράση, εκκοσμικευμένα ή υπερβατικά, δεν μπορούμε να ζήσουμε κάτω από έναν άδειο ουρανό.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ, Η Κριτική της Μεταφυσικής στη νεότερη σκέψη μετ.: Μιχ. Παπανικολάου, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_01/07/2012_487509

People in this conversation

  • Παναγιώτης Ήφαιστος

    Συγχαρητήρια στους συντελεστές της επανέκδοσης. Πρόκειται για θεμελιώδες έργο χωρίς το οποίο δεν είναι κατανοητή με πληρότητα η διαδρομή των Νέων Χρόνων. Η ευγενής αντί-Θεοκρατική αγωνία, η οποία μετατράπηκε σταδιακά σε αντί-Εκκλησιαστική τάση, για να επιταχυνθεί σε θεμελιώδη αντί-πνευματική θεώρηση της δημόσιας σφαίρας. Μια ακάθεκτη τραγική τροχιά προς μια υλιστική εκδοχή της Πολιτικής (και σχεδόν καθολικά εκ παρεξηγήσεως αντί-Αριστοτελική θεώρηση - οι περισσότεροι νεοτερικοί θεωρούσαν και θεωρούν τον Αριστοτέλη ... Θεοκρατικό). Με ενάργεια και μοναδική επιστημονική αυτοπεποίθηση ο Κονδύλης θεμελιώνει αυτό που στα επόμενα έργα του περιγράφει εκτενέστερα, δηλαδή την γέννεση των μορφικά πανομοιότυπων ιδεολογιών που τους τελευταίους αιώνες προτάσσουν κατασκευαστικά δόγματα στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι και που ίσαμε τις λογικές απολήξεις τους είναι διεθνιστικά. Κοντολογίς, γιατί αφού η ανθρωπολογικά αδιάφορη πολιτική είναι εφικτή σε ένα κράτος να μην είναι εφικτή και παγκόσμια. Στην δική μου τελευταία παρέμβαση www.ifestosedu.gr/104ΕθνικήΚοσμοθεωρία.htm">http://www.ifestosedu.gr/104ΕθνικήΚοσμοθεωρία.htm, κτίζοντας πάνω στην περιγραφή του Κονδύλη, επιχείρησα να περιγράψω τους Νέους Χρόνους ως την τραγικότερη ιστορική περίοδο: μια καθολική αντίληψη της πολιτικής με όρους ισχύος, μια διολίσθηση στον πνευματικό μηδενισμό, μια μεταφυσική ανάλωση δισεκατομμυρίων ανθρώπων με παντελώς ανεδαφικούς -γιατί απαιτούν μια παγκόσμια πολιτική ανθρωπολογία και μια παγκόσμια Πολιτική οργάνωση- διεθνισμούς, κοσμοπολιτισμούς και εσχάτως \"παγκοσμιοποιήσεις\" και ένα μέχρι σήμερα εγκλωβισμό μας σε δόγματα κατάλληλα για δουλοπάροικους. Της έμμεσης αντιπροσώπευσης που βαφτίζεται έμμεση δημοκρατία και η οποία αντί φορά κίνησης να έχει την ολοένα στενότερη σχέση εντολέων πολιτών και εντολοδόχου διακυβέρνησης κινείται αντίστροφα.

    Το νεοεκδοθέν βιβλίο του Κονδύλη είναι η βάση πάνω στην οποίο κάθε πολιτικός επιστήμονας μπορεί να σταθεί για να μιλήσει έγκυρα.

    Παναγιώτης Ήφαιστος www.ifestosedu.gr

    0 Like
  • Γιώργος Καστρινάκης

    Δεν έχω παρά να εκφράσω τη χαρά μου για τη συμμετοχή του κ. Παναγιώτη Ήφαιστου στους διαλόγους του “Αντίφωνου”. Παρά τις, ενδεχόμενες, επί μέρους διαφοροποιήσεις μου.

    (Για παράδειγμα: «Αντιθεοκρατική αγωνία», λοιπόν, η αφετηρία των νέων χρόνων; Σα να ήταν ποτέ δυνατό να αναπτυχθεί μια ιδέα περί κράτους η οποία να μην πειθαρχεί ενδελεχώς στο κυρίαρχο νόημα… Σαν ήταν ποτέ εφικτό, δηλαδή, να συγκροτηθεί κοινωνία που να μη θεμελιώνει την ιδεολογική της υπόσταση στο πεδίο του αυτονοήτου. Αν εννοούμε ό,τι λέμε: σε επίπεδο δόγματος.)

    Με την ευκαιρία πάντως, και να συγχαρώ τον π. Ευάγγελο Γκανά (με τον οποίο, άλλες φορές, μπορεί να διαφωνήσω) για τούτο τό, ασυζητητί, υπέροχο κείμενο.

    0 Like
  • Guest

    Ασφαλώς και δεν ήταν μόνο η \"αντί-θεοκρατική αγωνία\". Σταδιακά κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα οι ηγεμόνες αναζητούσαν ευκαιρία για να αντισταθούν στην ηγεμονία του Πάπα. Το 1515 στο Συμβούλιο Εκκλησιών αποστέλλουν, για πρώτη φορά, αντιπροσώπους που δεν ορίστηκαν από τον Πάπα. Την εξουσία την πήρα στα χέρια τους και το σύγχρονο κρατοεντρικό διεθνές σύστημα θεμελιώθηκε συστηματικά, πλέον, μετά την Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648 (που συμβατικά θεωρείται η αφετηρία). Σίγουρα, στην προσπάθεια αυτοθέσμισης και ανεξάρτητης εξουσιαστικής συγκρότησης των ηγεμόνων και στην συνέχεια των ίδιων των κοινωνιών πολλά άλλα κριτήρια και πολλοί παράγοντες ήταν κρίσιμοι. Όμως, ας πούμε σχηματικά ότι στο επίπεδο της διανόησης αναγνωρίζεται αυτή η αντί-θεοκρατική τάση η οποία στην συνέχεια έγινε και αντί-εκκλησιαστική και αντί-πνευματική. Στο επίπεδο της πολιτικής μύριοι άλλοι παράγοντες συνδυάζονται.
    Π. Ήφαιστος www.ifestosedu.gr

    0 Like
  • Ευγενία Θανοπούλου

    Συγχαρητήρια για την επανέκδοση ενός βιβλίου που πραγματικά δίνει το στίγμα των Νεότερων Χρόνων τόσο σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο επιστημολογίας. Θα συμφωνήσω με τον, άλλοτε καθηγητή μου, κ. Ήφαιστο ότι γίνεται φανερό μέσα από το βιβλίο πως τέθηκαν τα θεμέλια \"μιας υλιστικής εκδοχής της Πολιτικής\". Φαίνεται, λοιπόν, πως ο ίδιος ο Διαφωτισμός υπονόμευσε το \"κοινωνικό συμβόλαιο\" και την έννοια της συναίνεσης, αν δεν ήταν ένα τεχνικό κατασκεύασμα (?). Σε αυτές τις βάσεις \"αναπτύχθηκε\" ο νεότερος δυτικός πολιτισμός και συγκροτήθηκαν οι επιστήμες οδηγώντας κοινωνία και επιστήμονες σε πολωτικές καταστάσεις. Τις συνέπειες, δυστυχώς, τις ζούμε ακόμη...!

    Συγχαρητήρια και πάλι για την εξαιρετική αυτή προσπάθεια!

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ελλάδα - Ιστορία - Γεωπολιτική

Όταν η κριτική γίνεται διάλογος φιλίας ( Γ. Κιουρτσάκης, Λ. Προγκίδης)

Οι Εκδόσεις Πατάκη και οι Εκδόσεις Εστία σας διοργάνωσαν τον Μάΐο του 2018 εκδήλωση με θέμα: Όταν η κριτική γίνεται διάλογος φιλίας με αφορμή τα βιβλία 

Υπό την παπαδιαμαντικήν δρυν (Εκδόσεις Εστία...

Φιλοσοφία - Επιστημολογία

 Αἰσχύλος καί Δημοκρατία

 Φώτης Σχοινᾶς

1. Εἰσαγωγικές παρατηρήσεις

    Ὁ Αἰσχύλος θεωρεῖται ὁ πατέρας τῆς Ἀττικῆς τραγωδίας. Ἔχει γραφεῖ ὅτι «ὁ Αἰσχύλος εἶναι ὁ οὐσιαστικός δημιουργός τῆς τραγωδίας, ὁ Σοφοκλῆς ὁ ὥριμος ...

Κοινωνία - Οικονομία 

M. Polsky: Ο αριθμός του Θηρίου

Mikhail Polsky

Πρόλογος του μεταφραστή

Ζούμε άραγε σε «αποκαλυπτικούς» καιρούς;

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε το 1938 από τον πρωτοπρεσβύτερο Mikhail Polsky, έναν από τους συνεργάτες του Πατριάρχ...

 

Θεολογία

Επιστολή του Φίλιππου Σέρραρντ στον Γιώργο Σεφέρη

2.11.1966                                                                                                                                          

Κατούνια, 

Αγαπητέ Γιώργο,

Μιλούσες σοβαρά πριν λ...

περί Τέχνης ο Λόγος

Ένα σημείωμα για τον Άμλετ Πέρα από τον φαύλο κύκλο της βίας και της εκδίκησης

Κώστας Ν. Μπαραμπούτης

Θα ήθελα να εκθέσω εδώ κάποιες σκέψεις που μου γεννήθηκαν κατά την ανάγνωση του Άμλετ στη λέσχη λογοτεχνίας της πόλης μου, του Αμάρυνθου Ευβοίας. Περιορίζομαι στην κεντρική ι...

H ομορφιά θα σώσει τον κόσμο

Οἱ συνέχειες τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος

Κώστας Παπαϊωάννου

Κυκλοφόρησε σττέλη το2007, στν θήνα,πτς «ναλλακτικς κδόσεις», τβιβλίο τοφιλόσοφου Κώστα Παπαϊωάννου, «ΒυζαντινκαΡώσικη Ζωγραφική», ποσπάσματα πτν Εσα...

   

Κοσμολογία - Διαδίκτυο - Χάος

Οι «μεταμορφώσεις» των νετρίνων κλονίζουν τα θεμέλια της Φυσικής

Σπύρος Μανουσέλης


Πριν από δέκα μέρες, στις 22.05.2018, μια διεθνής ομάδα φυσικών που συνεργάζονται στο πλαίσιο ενός πολυετούς ερευνητικού προγράμματος του CERN έκανε μια εντυπωσιακή ανακοίνωση που...

Βιολογία - Ψυχολογία - Εγκέφαλος

Προσωπικότητα, Σώμα και Βιοηθική (Α. Καραμπίνης, Μ. Παρούσης)

O Χριστιανικός Όμιλος Φοιτητών & Επιστημόνων (ΧΟΦΕ) και το Αντίφωνο οργάνωσαν τον Μάϊο του 2018 συζήτηση με τίτλο: "Προσωπικότητα, Σώμα και Βιοηθική"  και εισηγητές τους: 

Ανδρέα Καραμπίνη, Καθηγητ...

Επιστήμη vs Θρησκεία;

Β. Κωνσταντούδης: Η επιστήμη και το αίνιγμα της αγάπης

 O κύριος Ερευνητής στο  ΙΝΝ του ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος Βασίλης Κωνσταντούδης μίλησε με θέμα: «Η επιστήμη και το αίνιγμα της αγάπης»,

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια εσπερίδας της ένωσης ελλήνων φυ...

Τρόπος ζωής - Ανθρώπινες σχέσεις

Σεβ. Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος: Μάλλον στραβά αρμενίζουμε

 Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος

Σίγουρα δέν εναι στραβός ὁ γιαλός. μες εμαστε πού ρμενίζουμε στραβά. Προσπαθῶ νά καταλάβω πς τελικά σάλεψε ὁ νος μας καί τά ατονόητα τά ...

Kινηματογράφος

Για την ελληνικότητα των εικόνων Σχόλιο για τον Αλέξη Δαμιανό

Δημήτρης Μπάμπας

Μυθικό πρόσωπο στο χώρο του Ελληνικού σινεμά, περισσότερο δημιουργός παρά σκηνο-θέτης εικόνων, ο Αλέξης Δαμιανός έχει καταφέρει να διαβεί αλώβητος την αχανή έρημο του Ελληνικού κιν...

 

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βακαλόπουλος Χρ.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπαραμπούτης Κ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Ναστούλης Γ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Μινώπετρος Π.   π. Παπαδόπουλος Χαρ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Δ.Γ.Ι.
Κύριε Σπίγγο, ο Καντ καθόλου δεν πίστευε οτι "η πέτρα γίνεται αντιληπτή με κάποιον μοναδικό για κάθε...
Δημήτρης Βασιλάκης
Αγαπητοί Αντιφωνικοί Φίλοι,

Tο θέμα της επιστολής αυτής του Φίλιππου Sherrard στον Γ. Σεφέρη είνα...
Δ.Γ.Ι.
Κύριε Σπίγγο,
άλλο η πρόσληψη του πραγματικού κόσμου και άλλο η στάση μας έναντι αυτού. Το όμορφο ...
Βασίλης Μούσκουρης
Εξαιρετικά εύστοχες οι αναπτύξεις του κ. Μαυρόπουλου, με ανοιχτό ορίζοντα χωρίς προκαταλήψεις, στεγα...
Β.Ξ.
Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια Ξενοφώντα Βουρλιώτη, Φώτη Σχοινά και Άρη Νούλη.

Υπάρχουν πά...
Β.Ξ.
Δυο λέξεις, δεν χρειάζονται άλλες: Κυριάκος Χαραλαμπίδης!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΙΓΓΟΣ
Στην αντιπαράθεση μεταξύ Καντ και Ώστιν, ίσως τη μεγαλύτερη σημασία να έχει ότι η πέτρα, ακόμη και α...
Νίκος Δεληνικόλας
Το να ταυτίζουμε τον Διαφωτισμό με τον Ολοκληρωτισμό είναι τεράστιο άλμα και εντελώς αστήριχτο, από ...