Για το βιβλίο του «Η πολιτική γονιμότητα της οργής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS, ο  Χρήστος Γιανναράς  είχε ανοιχτή συζήτηση με τους αναγνώστες του, την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011 στον IANO.

Μεταξύ άλλων είπε ότι: "προτιμάει μια δημιουργική καταστροφή από μια ψευδή σωτηρία" ότι "η οργή του πολίτη θα αποδειχθεί γόνιμη μόνο αν μια κρίσιμη κοινωνική μάζα αφυπνιστεί στην ανάγκη προτεραιοτήτων ποιότητας καὶ «νοήματος» της ζωής, πέρα απὸ την καταναλωτικὴ αποχαύνωση" και ότι  "η απώλεια νοήματος είναι καταγωγικό γεγονός του τρόπου του βίου μας αφού η νεωτερικότητα θεμελιώθηκε στην άρνηση κάθε μεταφυσικής".

People in this conversation

  • Guest

    Μεταξύ άλλων είπε ότι:
    \"προτιμάει μια δημιουργική καταστροφή από μια ψευδή σωτηρία\" ότι \"η οργή του πολίτη θα αποδειχθεί γόνιμη μόνο αν μια κρίσιμη κοινωνική μάζα αφυπνιστεί στην ανάγκη προτεραιοτήτων ποιότητας καὶ «νοήματος» της ζωής, πέρα απὸ την καταναλωτικὴ αποχαύνωση\" και ότι \"η απώλεια νοήματος είναι καταγωγικό γεγονός του τρόπου του βίου μας αφού η νεωτερικότητα θεμελιώθηκε στην άρνηση κάθε μεταφυσικής\".

    Αυτό ας το προσέξουν όλοι οι σχλιαστές και συνεργάτες του ΑΝΤΙΦΩΝΟΥ.

    0 Like
  • ΣωτΜητραλ

    Ἄριστες οἱ παρατηρήσεις τοῦ Γιανναρᾶ. Πρὸς τί ἡ ἐπιπλέον προσοχή;

    0 Like
  • Αναστάσιος Πάλλης

    Με αυτά που γράφεται με κάνετε να εννοήσω ότι όχι μόνο οι κυβερνώντες χρήζουν ψυχιατρικής περίθαλψης

    0 Like
  • chris mallias

    το σχολιο μου θα ηθελα να φτασει στην αντιληψη του κ.γιανναρα.ολο το κειμενο ειναι η εκφραση της γνωμης μου

    ο γιανναρας εχει εναν φανερο συντηρητισμο.πιστευει σε κεντρικες εξουσιες.πιστευει στο κρατος.πιστευει,και αηδιαζω για την σημειολογια,οτι υπηρχε καποιο νοημα ταυτοτητος μεχρι την χουντα-μεχρι τον φασισμο.πιστευει σε ιερα και οσια.πιστευει στο εθνος.
    δεν υιοθετω εννοιες με προθεση εθν-,πατρ-.τις εχει βρομισει ο φασισμος και μου ειναι απεχθεστατες.τις εχουνε βρομισει ολοι οι φιλελευθεροι.οι καπιταλιστες.αυτοι του συγκεντρωτισμου του πλουτου.αυτοι του συγκεντρωτισμου του πλουτου και των εξουσιων στα χερια των ολιγαρχων.των κορακιων, δηλαδη, των ζωων των φτωχων.
    το ενοχλησε η καταστροφη εικοσι τονων μαρμαρων.τα ζυγισε?τον ενοχλησε η ριψη της πετρας απο τον δαυιδ στον γολιαθ.τον ενοχλησε η αντισταση δηλαδη στον υπαρκτο φασισμο με χρηση πετρας ελλειψη αλλων οπλων.τον ενοχλησε δηλαδη η αντισταση στην εξουσια και στο κρατος.γιατι αλλο ειναι το κρατος και αλλο η κοινωνια.το κρατος ειναι μηχανισμος εξουσιας και επιβολης.οι κοινωνιες προυπαρχουνε του κρατους.το κρατος και η θρησκεια της βασιλειας ειναι επιβεβλημενες παρανοιες που πανε χερι-χερι απο την ρωμαικη αυτοκρατορια και μετα.
    οι συνδκαλιστες λεει στην αρχη \"με ηλιθια πορωση και φανατισμο....για εξωπραγματικες διακδικησεις\".σωστος.αλλα ποιοι συνδικαλιστες?αυτοι των κομματικων γραμμων των κομματων εξουσιας.ας μελετησει τον αναρχοσυνδικαλισμο
    μιλα για πολιτικους και δημοσιογραφους.σωστος.παντοτε ητανε εργαλεια της αστικης ταξης και του καπιταλισμου.
    μιλα για κριση.κριση καπιταλιστικη.κριση ειναι ο ιδιος ο καπιταλισμος απο την γεννηση του.και παρανοια ειναι.εδω μιλαμε για ενα \"μη συστημα\" το οποιο θα αυτορυθμιζεται απο το \"χερι του θεου\".
    μιλα για τον \"ενα\" που θα εμπευσει και που θα καθοδηγησει.λαθος.οχι στον ενα.ποτε στον ενα.ποτε στην αρχη της αυθεντιας.ας μελετησει τον μεταμοντερνισμο στην πολιτικη.ας μελετησει την αναρχια.την αποκεντροποιηση.ας μελετησει τους \"πολλους\".
    επισημανση,για να μη το ξεχασω κ.σαββιδη.βλεπω οτι κανετε εκπομπες για την αναρχια.και αναφερομαι περισσοτερο στον κορνηλιο καστοριαδη.λιγοτερο στον αλεν μπαντιου.μη δρατε φοβικα.σας προκαλω να αναφερετε ευθαρσως τη λεξη \"αναρχια\" στις εκπομπες σας.ειναι μια ομορφη λεξη.μπορει και παρεξηγημενη γιατι στη νεοελληνικη παραπεμπει στο χαος.ειναι προταγμα ελευθεριας,αυτοθεσμισης,αυτεξουσιου,συνεργατικοτητας και αλληλεγγυης σε ανθρωπινη βαση η αναρχια.
    συνεχιζω με την κριτικη για τον κ.γιανναρα.
    μιλα για \"περηφανεια της αντιστασης\".δε μου αρεσει αυτη η επιλογη της λεξης \"περηφανεια\".\"λιγο πριν την πτωση ερχεται η περηφανεια\" λεει ενα ρητο.θα προτιμουσα την εκφραση \"χαρα της αντιστασης\".
    μιλα κατοπιν για τον \"ταλαντουχο ηγετη\".οχι κ.γιανναρα.οχι σε καθε ηγετη οσο ταλαντουχος και αν ειναι.η εξουσια διαφθειρει ολα τα \"ταλεντα\".ολους τους \"ηγετες\".το λεει η ιστορια.οχι εγω.
    \"να ξαναστηθει το κρατος απο την αρχη\" λεει ο γιανναρας.κανει λαθος.να ξαναστηθει απο την αρχη η κοινωνια ναι.το κρατος οχι.για λογους τους οποιους αναφερω παραπανω.
    κατοπιν εφραζεται αρνητικα για τον αναρχικο χωρο.\"να σταματησουνε λεει οι \"εξυπναδες\".ποιος τις λεει αυτες και γιατι τις λεει?αυτα που λεει ο ιδιος δεν ειναι \"εξυπναδες\"?μιλα για\"επαγγελματικη χρυσαμοιβομενη αρνησηπατρια.....ο προοδευτικος ταχα χλευασμος καθε ιερου και οσιου\".τι ειναι ιερο και τι οσιο περα απο τον ιδιο τον ανθρωπο και την κοινωνια?τι ειναι πιο ιερο απο την ελευθερια και τη δημαρχια(οχι \"δημοκρατια\" γιατι εχει μεσα το συνθετικο \"κρατος\")?τι πιο ομορφο απο τη ζωη σε αντιθεση με την επιβιωση?οσο αφορα την \"επαγγελματικη χρυσαμοιβομενη αρνησηπατρια\".επαγγελματιας χρυσαμοιβομενος των ιδεων του ειναι ο ιδιος.\"αρνησηπατρια\" λεει.....τι ειναι πατριδα? του μεταναστη η πατριδα ποια ειναι?του ειναι αρεστες οι φασιστοπατριδες που γνωρισε μεχρι τωρα?του ειναι αρεστες οι \"πατριδες-φαρμες ανθρωπων\" προς εκμεταλλευση για την κερδοσκοπια καποιων?γνωριζει οτι ο εγωισμος ειναι κακο πραμα?γνωριζει οτι και ο τοπικιστικος εγωισμος ειναι εξισου κακος?ας κανει λοιπον πρωτος την αρχη της δημιουργικης καταστροφης των λαθος αντιληψεων του.σιγα σιγα θα ακολουθησουνε και αλλοι.αμα θα θελησουνε να σκεφτουνε ανθρωποκεντρικα και οχι πατριδο-εθνο-κεντρικα.
    εχω πολλα ακομη να καταθεσω ως δημιουργικες σκεψεις.αλλα καπου εδω τελειωνει ο χρονος μου.
    ξαναπροτεινω,κλεινοντας,την αμεση μελετη του ελευθεριακου σοσιαλισμου-αναρχιας.
    και καλω σε αντιφασιστικο αγωνα ολους τους συνανθρωπους.αντιφασιστικο αγωνα απεναντι σε ολα τα προσωπα του φασισμου.και πρωτα απο ολα του φασισμου μεσα μας.αγωνα σε καθε συγκεντρωτισμο ειτε των εξουσιων ειτε του πλουτου.αλλωστε οι εξουσιες και ο πλουτος ειναι το ιδιο και το αυτο.ειναι η αλλη πλευρα του ιδιου νομισματος.

    0 Like
  • ΚυριακίδηςΘ.

    Η νεωτερικότητα δεν θεμελιώθηκε στην άρνηση κάθε μεταφυσικής, αυτά είναι παιδαριωδίες που λέει κι ο ίδιος.
    Η μεταφυσική της νεωτερικότητας είναι ο ντεϊσμός, ο οποίος αποκλίνει από τον κλασσικό χριστιανισμό προς μια γενική αντίληψη ενός Θεού-Δημιουργού του Σύμπαντος. Αυτή που αρνείται τη μεταφυσική είναι η μετα-νεωτερικότητα η οποία βασίζεται στην άρνηση κάθε απολυτότητας, απολυτοποιώντας έτσι τον σχετικισμό.
    Οι ανατολικο-\"ορθόδοξοι\" βέβαια βρίσκονται κολλημένοι και ζητούν να επανέλθουμε στην προνεωτερικότητα.
    Δηλαδή στον παραδοσιακό φατριαστικό πατριαρχισμό, ο οποίος ερχόμενος σε επαφή με νεωτερικούς θεσμούς όπως κοινοβούλιο και καθολική ψηφοφορία έδωσε ως αποτέλεσμα τον γνωστό ρουσφετολογικό κομματισμό του νεοελληνικού κράτους.

    Οι ωραιοποιήσεις περί \"κοινωνίας των σχέσεων\" και \"άλλης νοηματοδότησης της ύπαρξης\" απλά επικαλύπτουν τις δεδομένες σχέσεις εξουσίας της προνεωτερικής κοινωνίας (το σόι, η εκκλησία, ο αγάς) οι οποίες συνέκλιναν όλες στην πλήρη άρνηση της ατομικότητας.
    Το άτομο δεν είναι το ίδιο υπεύθυνο για την/τον σύντροφο ή την ψήφο του (σόι), την φιλοσοφία ή την πίστη του (εκκλησία), την ζωή ή την περιουσία του (αγάς/κράτος).
    Η νεοελληνική κοινωνία ουσιαστικά δεν έχει ακόμα εξέλθει πλήρως από αυτή την προνεωτερική κουλτούρα και νοοτροπία ούτε έχει ακόμα εισέλθει οργανικά στη νεωτερικότητα. Μεταπολεμικά μόλις και με την εντεινόμενη αστικοποίηση μπορεί κανείς να πει ότι αρχίζει να σχηματίζεται μαζικά μια αντίστοιχη αστική κουλτούρα, δηλαδή ζήτημα να είναι 2 γενιές τώρα.
    Η οποία όμως είναι ακόμα ρηχή και επιφανειακά μόνο αστική ακόμα και για τα ανώτερα αστικά στρώματα, η οικογενειοκρατία (σόι) του πολιτικού συστήματος η οποία σταθερά επιβραβεύεται από τους ψηφοφόρους είναι ενδεικτική της υπάρχουσας κατάστασης.

    Η έξοδος από τον κομματισμό έχει νόημα αν οδηγεί σε θέσμιση κοινωνίας πολιτών, που εκφράζονται χωρίς να μαντρώνονται μέσα σε κόμματα, κάτι που οδηγεί και σε περαιτέρω εκδημοκρατισμό της πολιτικής διαδικασίας.
    Ο Γιανναράς όμως δεν εννοεί αυτό. Η ιδεατή λύση κατ\'αυτόν είναι ένας αντίστοιχος Ερντογάν ή Πούτιν (ή Τσάβες ή Κάστρο ή Γ.Παπαδόπουλος, θα συμπλήρωναν κάποιοι άλλοι) δηλαδή μια ηγετική, \"χαρισματική\" προσωπικότητα που θα αναλάβει να κατευθύνει τον λαό στο σωστό δρόμο. Επιστροφή δηλαδή στη νοοτροπία του προνεωτερικού πατριαρχισμού - \"πίσω ολοταχώς\" με λίγα λόγια.

    Και τελικά στο πίσω μέρος του μυαλού, χωρίς να έρχεται πάντα μπροστά, βρίσκεται η κατάλυση του επάρατου \"κρατιδίου\" με επάνοδο στις αγκάλες του Φαναρίου προς δόξαν και συμμόρφωση. Μπορεί βέβαια να μην είναι σίγουρο ότι θα έχουμε τότε την πολιτική μας ελευθερία, αλλά θα έχουμε μια ...\"οικουμενικότητα\", άλλο πράγμα.

    0 Like
  • Guest

    Κι\' αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση, κι αν έχω ακόμα όλη την πίστη έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω Αγάπη, είμαι ένα τίποτα.

    0 Like
  • Γιώργος Καστρινάκης

    Κε Κυριακίδη, το πρόβλημα – κατά τη δική μου ανάγνωση – δεν είναι η επιστροφή της προ-νεωτερικότητας. Το πρόβλημα αυτού του τόπου είναι η επιστροφή της προ-χριστιανικότητας.

    Συμφωνούμε βεβαίως (και δεν είναι διόλου «λίγο» αυτό) στο ότι η ρόλος της θρησκευτικής συνείδησης αναδύεται κ α θ ο ρ ι σ τ ι κ ό ς για την πορεία οποιουδήποτε έθνους. Αυτό που εσείς προτιμάτε να παραβλέπετε, ωστόσο, είναι ότι οι υ π ο σ τ ρ ο φ έ ς της νεοελληνικής ιστορίας προκύπτουν εκεί, συγκεκριμένα, όπου ανακύπτει ένα χάσμα μεταξύ εκκλησιαστικού λόγου και κοινωνικής πράξης.
    Εκεί, ας πούμε, όπου οι “ποιμενόμενοι” υιοθετούν τή… νεωτερική προτροπή να πάψουν να αναγνωρίζουν “ποιμένες” – ποιμένες τους, οπότε, αποβαίνουν τα ΜΜΕ και η Διανόηση που τα αγωγεί.

    Ο ρουσφετολογικός κομματισμός, λοιπόν, οι εμφύλιες αντιθέσεις αλλά και η σοβούσα οικονομική κατάρρευση εκδηλώνονται στο μέτρο ακριβώς και στον χρόνο ειδικά που η νεοελλαδική κοινωνία έχει ήδη διατρανώσει ότι αρνείται να βαδίζει «με τον σταυρό στο χέρι» και έχει προ πολλού ταυτίσει τη χριστιανική μαρτυρία με το ανεπιθύμητο εκείνο φορτίο που κουβαλά – στις καθομιλούμενες στιχομυθίες μας – η “ντεμοντέ” λέξη κήρυγμα.


    Η Ελλάδα των κρίσεων λέω είναι, επακριβώς, η Ελλάδα μιας προχριστιανικής θρησκευτικότητας. Κάτι σαν ετεροχρονισμένη, παρ’ ημίν, καρποφορία του «ντεϊσμού» – για να μιλήσω ενδεικτικότερα…

    0 Like
  • Γιώργος Καστρινάκης

    Επί στενά πολιτικού πεδίου, τώρα, οφείλω πάντως να επισημάνω ότι το τοπίο επ’ ουδενί ορίζεται μοναχά από παθογένειες.
    Ας αναλογιστούμε: Η πολιτική υπευθυνότητα της υγειούς φλέβας τής ελληνικής συνείδησης έδωσε, στη διάρκεια του 20ου αιώνα, μια εξαιρετικά π λ ο ύ σ ι α ιδεολογική αναζήτηση η οποία, ναι μεν, εξετράπη στην εμφύλια αιματοχυσία – ακριβώς όταν αποκόπηκε από την εκκλησιαστικότητα – από την άλλη όμως πλευρά απέδωσε το έπος μιας συγκλονιστικών διαστάσεων Εθνικής Αντίστασης (ξεκινώντας από το ελληνοϊταλικό μέτωπο) και, παράλληλα, μιας ευαισθησίας για τα θέματα της ελευθερίας και της δημοκρατίας, τέτοιας που δεν τεκμηριώνεται να χαρακρτηρίζει κανέναν, απολύτως, δυτικό λαό.

    Για να μη μακρυγορώ, σημειώνω απλώς ότι το μείζον, επιχώριο, πολιτικό αδιέξοδο (δραματικώτερο και από τις πελατειακές σχέσεις) των πρόσφατων δεκαετιών είναι η α π ο υ σ ί α – πάνυ αντιθέτως προς ό,τι ισχυρίζεται ο κ. Κυριακίδης – πολιτικής ελευθερίας:
    Για την στανική παρουσία (αλλότριων και αλλοτριωτικών) σ τ ρ α τ ι ω τ ι κ ώ ν_ β ά σ ε ω ν, μιλώ, ανά την ελληνική «επικράτεια» – τέτοιων που υποχρεώνουν αυτό τον λαό σε μια, εξ αντικειμένου, συνενοχή στις εγκληματικές εκστρατείες της Νέας προκηρυχθείσας Τάξης Πραγμάτων, ανά την οικουμένη.
    Κι υπενθυμίζω ότι η π α λ λ α ϊ κ ή πολιτική συνείδηση, ετούτου του τόπου, έχει όλη την εναργή βούληση για την ε κ δ ί ω ξ η αυτών των πολεμικών ορμητηρίων – πλην όμως γνωρίζει οδυνηρά ότι… αποφασίζει “με τα πιστόλι στον κρόταφο”: Αν τυχόν ασκήσει το υποτιθέμενο δικαίωμα τής Eθνικής Aυτοδιάθεσης, τότε, από όλες ταυτόχρονα τις πλευρές των συνόρων της θα εξαπολυθεί μια «τιμωρία» που θα μας διηγηθεί με τον εξηγηματικώτερο τρόπο τι, ακριβώς, εννοεί (σε βάθος πεδίου) ο Πολιτισμός της Νεωτερικότητας κάθε φορά που μας μυθολογεί «δικαιώματα».


    Η συλλογιστική του κ. Κυριακίδη, υπογραμμίζω, προϋποθέτει ότι είναι τα κραταιά ΜΜΕ, εκείνα, που μας ορίζουν, ανά πάσα στιγμή, την “ατζέντα” του δημοσίου διαλόγου. Ώστε ποτέ να μη τίθενται τα ερωτήματα, απέναντι στα οποία, ο κυρίαρχος λόγος αδυνατεί να αρθρωθεί.

    0 Like
  • ΚυριακίδηςΘ.

    κε Καστρινάκη, ο ρουσφετολογικός κομματισμός υπάρχει από την εποχή που η ελληνική κοινωνία ήταν εκκλησιαστικότατη και χριστιανικότατη και πήγαινε και με τον σταυρό στο χέρι. Οι ίδιοι άνθρωποι που πήγαιναν στην εκκλησία και έκαναν μεγάλους σταυρούς από πάνω μέχρι κάτω, συνέχιζαν κατά τα άλλα την νομή του κράτους κατά τα φατριαστικά πρότυπα.
    Κι αυτό διότι έχοντας μάθει να ρυθμίζουν τη ζωή τους με βάση το προνεωτερικό σύστημα της πατριάς, δυσκολεύονταν να οικοδομήσουν κράτος νεωτερικού τύπου, δηλαδή κράτος δικαίου, δικαίου για όλους κι όχι μόνο για το σόι.

    Περί πολιτικής ελευθερίας, προφανώς υφίσταται εφόσον η επιλογή της διατήρησης ή μη ξένων στρατιωτικών βάσεων συνιστά υπαρκτό κυριαρχικό δικαίωμα. Μεταξύ του τι δικαιούται κανείς να κάνει και του τι έχει συμφέρον να κάνει μεσολαβεί ο ρεαλισμός, τον οποίον ούτε εφηύρε ούτε κατήργησε η νεωτερικότητα. Εφηύρε βέβαια την ίδια την έννοια του δικαιώματος της εθνικής αυτοδιαθέσης και της κατά το δυνατόν ρύθμισης των διακρατικών σχέσεων ισχύος υπό τη μορφή του διεθνούς δικαίου και των διεθνών οργανισμών.

    Και δεν είμαι καθόλου σίγουρος για την παλλαϊκότητα του αιτήματος εκδίωξης των βάσεων, ιδίως αν σκεφτεί κανείς ότι ο πολιτικός ηγέτης που είχε εκλεγεί με το συνθημα \"έξω οι βάσεις του θανάτου\" τις διατήρησε μια χαρά στη θέση τους κι εντούτοις επανεξέλεγη πανηγυρικά πολλάκις από τους οπαδούς του.
    Υπαρχουν άλλωστε και αρκετοί που απλά επιθυμούν την εκδιωξη των συγκεκριμένων βάσεων με σκοπό την αντικατάστασή τους από βάσεις άλλης ξένης δύναμης.

    Τέλος, εξ όσων γνωρίζω ο Γιανναράς αρθρογραφεί και προβάλλεται σταθερά σε αυτά τα κραταιά ΜΜΕ που ορίζουν την ατζέντα του δημόσιου διαλόγου όπως λέτε και αποτελεί τμήμα της διανόησης που προσπαθεί να κατευθύνει το πλήθος προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.
    Η ένστασή σας λοιπόν αφορά το ίδιο το γεγονός αυτό, ή μήπως το ότι προβάλλονται και απόψεις άλλων με τις οποίες εσείς διαφωνείτε;

    0 Like
  • Γιώργος Καστρινάκης

    Κε Κυριακίδη, επειδή διατρέχουμε (από Συμφωνίας Μάαστριχτ και εντεύθεν) την εποχή ακριβώς κατά την οποία το ύψιστο καύχημα του δυτικοευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος – δηλαδή το Κράτος Δικαίου – π ρ ο γ ρ α μ μ α τ ι κ ά αποσυντίθεται, νομίζω ότι είναι μια γόνιμη ευκαιρία να αναστοχαστούμε κατά πόσον το κατόρθωμα αυτό υπήρξε “αυθεντικό” ή “νόθο” παράγωγο της νεωτερικής νοηματοδότησης του συλλογικού βίου – ή, όλως αντιθέτως, ένα κατόρθωμα που προϋπέθετε το, επί αιώνες, «όργωμα» των «συνειδήσεων» προς την κατεύθυνση της αλληλεγγύης, από πλευράς χριστιανικού κηρύγματος, το οποίο είχε προηγηθεί

    Όσον αφορά το Διεθνές Δίκαιο, είναι προφανές ότι επικαθορίζεται από τη αυθαιρεσία τού (εκάστοτε) ισχυρού των καιρών. Μόνος παράγοντας εξισορρόπησης, επ’ αυτού, θα ήταν η εναργής βούληση της (εκασταχού) κοινωνίας των πολιτών για την προάσπισή του. Η εν Ελλάδι πολιτική κοινωνία, επισημαίνω, θα ήθελε την αποβολή των ξένων στρατιωτικών βάσεων από το έδαφός της. Οι πολιτικές κοινωνίες των δυτικοευρωπαϊκών χωρών, όχι. Ο εκβιασμός, από κει και πέρα, είναι σαφής: Εάν τυχόν ασκήσουμε τό (φιλολογούμενο) “δικαίωμα αυτοδιάθεσης”, αγνοώντας τον «ρεαλισμό» τού «συμφέροντος», η εκδίκηση – εκ μέρους της νεωτερικής συνείδησης – θα εξαπολυθεί α μ ε ί λ ι κ τ η.

    Ο κ. Γιανναράς, τέλος, αρθρογραφεί πράγματι σε μία εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας. Αρθρογραφεί ωστόσο υπό, προφανές, καθεστώς περιορισμού – σε αντίθεση προς εκείνους που εκφράζουν αντιεκκλησιαστικές απόψεις. Και αρθρογραφεί, εν πάση περιπτώσει, εν είδει “καλαμιάς σε απέραντο κάμπο”…
    Από εσάς προσωπικά, λοιπόν, ο οποίος π α ρ α δ έ χ ε σ τ ε την καθοριστική συμμετοχή της θρησκευτικής συνείδησης στην ιστορική πορεία των κοινωνιών, θα περίμενα αντί να μου το επικαλείστε ως πειστήριο… πολυφωνίας να διερωτηθείτε για το όλως αντίθετο: Γιατί άραγε σε_ κ α ν έ ν α ν_ ά λ λ ο_ αρθρογράφο, υπό θεολογική οπτική γωνία, δεν έχει_ π ο τ έ_ επιτραπεί η πρόσβαση σε ένα παρόμοιο βήμα άρθρωσης γνώμης; Ούτε καν σε έναν π. Νικόλαο Λουδοβίκο ή σε έναν Θεόδωρο Ζιάκα…


    ΥΓ: Θα περίπενα ευρύτερα (δεν αναφέρομαι, προσωπικά, σε σας κ. Κυριακίδη) μια έκφραση αναδρομικής «συγγνώμης» έστω, από μια κυρίαρχη Διανόηση που, πριν από 29 χρόνια, έπραττε ό,τι μπορούσε προκειμένου να α π α γ ο ρ ε ύ σ ε ι την ανάληψη πανεπιστημιακής έδρας από τον κ. Γιανναρά, με_ μ ο ν α δ ι κ ό_ ε π ι χ ε ί ρ η μ α_ ότι αυτός είχε σπουδάσει και θεολογία!
    Μια υπόθεση που, τηρουμένων των αναλογιών, στοιχειοθετεί τη σύγχρονη (αλλά ανάστροφη) “επανέκδοση” ενός πνευματικού καθεστώτος παρόμοιου με εκείνο που – σε άλλους τόπους – είχε αντιμετωπίσει κάποτε ο Γαλιλαίος…

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Παπαδόπουλος Χ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Άντης Ροδίτης
Λυπούμαι να παρατηρήσω ότι ο κ. Μπαγιαρτάκης ομιλεί για πράγματα που δεν γνωρίζει καλά και δεν έχει ...
Νικόλαος Μπαγιαρτάκης
Το σχέδιο Άτσετσον δεν έχει δημοσιευθεί ως εκ τούτου καθίσταται ιδιαιτέρως εύκολο για να υπάρξουν επ...
Άρης Νούλης
Και διηγώντας τα να κλαις.
Τι άλλο να πω παρά ευχαριστώ για την θερμή αλλά ψύχραιμη παρουσίαση των ...
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
Πολύ ωραίο άρθρο. Θα μπορούσε να είναι θέμα μελέτης διεπιστημονικής ομάδας εργασίας σε βάθος, Το θέμ...
Α. Παπαγιάννης
Ευχαριστώ και τους δυο για τα σχόλια. Το κείμενο δεν γράφτηκε ως διεξοδική ανάλυση όλων των συνιστωσ...
Φώτης Σχοινᾶς
Ἐξαιρετικό το κείμενο τοῦ Τάκη Θεοδωρόπουλου. Καθαρή σκέψη και εὔστοχος προβληματσμός για την κλασσ...
Μπάμπης Παπαχαραλάμπους
Πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση. Μόνο που με ξένισε πολύ ο κύριος Σαμάντης, που από ότι είδα εκπροσωπούσ...