Σωτήρης Γουνελάς

Εμείς οι ορθόδοξοι έχουμε ένα μεγάλο μειονέκτημα που τo θεωρούμε πλεονέκτημα. Πιστεύουμε ότι είμαστε μόνοι κάτοχοι της Αλήθειας, οπότε δεν μπορεί κανένας μη ορθόδοξος να μας φωτίσει, ή να μας συνδράμει σε αυτό το ζήτημα και όχι μόνο σε αυτό. Η περίπτωσή όμως της Βέιλ μας υποχρεώνει να αμφισβητήσουμε αυτό το κυρίαρχο «δόγμα», γιατί προωθεί, ως προς ορισμένες όψεις τουλάχιστον, τόσο πολύ την χριστιανική αλήθεια, που η περίπτωσή της καταντά ανεξήγητη, αν συλλογιστεί κανείς ότι έχει εβραϊκή καταγωγή και δεν είναι βαφτισμένη. Ίσως θα μπορούσαμε να πλησιάσουμε μια εξήγηση λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα λεγόμενά της σχετικά με την πρώτη φορά που ένιωσε την ανάγκη να γονατίσει σε ναό στην Ασίζη, εκεί όπου στο παρελθόν εκκλησιαζόταν ο άγιος Φραγκίσκος, και προπαντός τη δήλωσή της στη Σολέσμ ότι ο Χριστός «κατέβηκε και την πήρε». Το τελευταίο αυτό σημαίνει ότι η Βέιλ κατέθεσε τον εαυτό της στο Χριστό, γι’ αυτό άλλωστε μπορούσε εν μέσω εικοστού αιώνα να πει: «Δεν είναι δική μου δουλειά να σκέφτομαι τον εαυτό μου. Η δουλειά μου είναι να σκέφτομαι το Θεό. Είναι δουλειά του Θεού να σκέφτεται για μένα».

Η Βέιλ, όσο καταπλήσσει με τη νοητική της ικανότητα και δεινότητα, άλλο τόσο συναρπάζει η αποκλειστικότητα να ενδιαφέρεται έμπρακτα για τους «αδυνάτους» όλου του κόσμου
Πριν προχωρήσουμε θα ήθελα να δώσω μια γενική αίσθηση της περίπτωσής της τονίζοντας ότι η Βέιλ είναι «πολυπεριεκτική» και απαιτεί μεγάλη παιδεία και σταθερή πίστη. Και τούτο γιατί ένα πλήθος αναφορών αλλά και ενστάσεων που προβάλλει απέναντι στη χριστιανική παράδοση-σημειωτέον ότι αναφέρεται προπαντός σε Καθολικισμό και Προτεσταντισμό – αντλούνται από θεμελιακά κείμενα των αρχαίων ελλήνων, των εβραίων και των ινδών. Που σημαίνει ότι πρέπει κανείς να έχει οικείωση με τις κεντρικές τουλάχιστον σημασίες αυτών των αρχαίων παραδόσεων, έτσι ώστε να μπορεί να κρίνει τα λεγόμενά της. Γιατί η Βέιλ, όσο καταπλήσσει με τη νοητική της ικανότητα και δεινότητα, άλλο τόσο συναρπάζει η αποκλειστικότητα να ενδιαφέρεται έμπρακτα για τους «αδυνάτους» όλου του κόσμου. Από την άλλη, πρέπει να μη μας διαφύγει η τάση της για μια συχνά αφ’ υψηλού θεώρηση των πάντων και μάλιστα των χριστιανικών πραγμάτων. Το ζήτημα γίνεται δυσκολότερο από τη στιγμή που στα γραπτά της διακρίνεται μια τρομερή διάθεση εξομοίωσης με τον πάσχοντα Χριστό αλλά και με τον πάσχοντα συνάνθρωπο.

Θα σταθώ τώρα σε δύο σημεία από το βιβλίο της Attentede Dieu (Προσδοκώ τον Θεό) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο «Η αγάπη του πλησίον» (περιλαμβάνεται στην ελληνική έκδοση που έγινε πριν πολλά χρόνια στο «Μήνυμα» με τίτλο Εκλογή από το έργο της σε μετάφραση δική μου και της Β. Τριανταφύλλου). Το πρώτο μιλάει για το Θεό ή μάλλον για την κένωσή του, με τον ακόλουθο τρόπο: «η δημιουργία είναι από μέρους του Θεού, όχι μια πράξη αυτοδιαστολής, αλλά συστολής και απάρνησης. Ο Θεός μόνος του είναι μεγαλύτερος από το Θεό μαζί με όλα τα δημιουργήματά του. Ο Θεός δέχτηκε αυτή τη μείωση. Κένωσε από τον εαυτό του ένα μέρος της ύπαρξης. Ήδη με αυτή την πράξη κενώθηκε από την θεότητά του∙ γι’ αυτό ο άγιος Ιωάννης λέει πως το Αρνίον έχει σφαγεί από καταβολής κόσμου. Ο Θεός επέτρεψε την ύπαρξη σε πλάσματα άλλα από Κείνον και που αξίζουν άπειρα λιγότερο από Κείνον. Με την πράξη της δημιουργίας αρνήθηκε τον εαυτό του, όπως ακριβώς ο Χριστός μας παρήγγειλε ν’ απαρνηθούμε τους εαυτούς μας. Ο Θεός αρνήθηκε τον εαυτό του για χάρη μας, για να μας δώσει τη δυνατότητα να αρνηθούμε τους εαυτούς μας για Κείνον. Αυτή η απάντηση, αυτός ο αντίλαλος, που από μας εξαρτάται να τον αρνηθούμε, αποτελεί τη μόνη δυνατή δικαίωση για την παράφορη αγάπη που δείχνει το γεγονός της δημιουργίας» (σ. 25-26).

Πρώτα πρώτα, με τον τρόπο που θέτει το ζήτημα, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα Θεό αδύναμο, σ’ ένα Θεό που εκουσίως βέβαια αυτοπεριορίζεται και μικραίνει. Η Βέιλ θα μπορούσαμε να πούμε, πιστή στα μαθηματικά λόγω Πλάτωνα και Πυθαγόρα τα βάζει στο παιχνίδι: υπολογίζοντας βρίσκει ότι ο Θεός μόνος του είναι μεγαλύτερος από ό, τι ο Θεός μαζί με τα δημιουργήματά του. Για τα φυσικά μαθηματικά η πράξη αυτή είναι λάθος, όχι όμως για το υπερβατικό η μεταφυσικό επίπεδο. Εκεί, τα πράγματα ισχύουν κάπως αντεστραμμένα, τουλάχιστον σε αυτή τη συγκυρία. Ο Θεός είναι άπειρος από μόνος του, επομένως τί θα του προσθέσει σε μέγεθος η προσθήκη σε Αυτόν των δημιουργημάτων; Όντας λοιπόν πάνω από όλους και όλα, ο ίδιος αποφασίζει να κενωθεί, να υποβιβάσει τον εαυτό του, να αυτοταπεινωθεί σε ύψιστο βαθμό. Η Βέιλ έτσι εξηγεί και τη ρήση του Ιωάννη περί «του Αρνίου του εσφαγμένου από καταβολής κόσμου», που αναφέρει στην Αποκάλυψη. Είναι σαν ήδη στη δημιουργία, να σημειώνεται μια μείωση του Προσώπου του Θεού, ένας περιορισμός της Ύπαρξης του για να χωρέσουν πλάι του οντότητες έτερες και διαφορετικές, πολύ μάλιστα κατώτερες Εκείνου, όπως μας λέει. Το διευκρινίζει διττά: Την πρώτη φορά λέγοντας «Με την πράξη της δημιουργίας αρνήθηκε τον εαυτό του, όπως ακριβώς ο Χριστός μας παρήγγειλε ν’ απαρνηθούμε τους εαυτούς μας» και τη δεύτερη λέγοντας: «Ο Θεός αρνήθηκε τον εαυτό του για χάρη μας, για να μας δώσει τη δυνατότητα να αρνηθούμε τους εαυτούς μας για Κείνον». Όπως κι αν το δούμε, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα Θεό που συνθλίβει το δημιούργημά του, γιατί απλούστατα το έφερε στην ύπαρξη από αγάπη. Αυτή ή αγάπη που είναι ο ίδιος τον δεσμεύει εκούσια (ο Θεός είναι ελεύθερος και να δεσμευτεί και να μη δεσμευτεί) και όχι κάτι έξω από Αυτόν.

Ένα δεύτερο σημείο που μας βοηθά να καταλάβουμε τη στάση της είναι όσα αναφέρει από αφορμή την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Η Βέιλ έχει ένα προσωπικό και άμεσο τρόπο να διαβάζει γεγονότα και γραφές. Και έχει επίσης μια ιδιαίτερη ικανότητα να πηγαίνει κατευθείαν στο ψαχνό. Ζωγραφίζει με τα χρώματα που απαιτούνται για να δούμε την εικόνα μπροστά μας, κάπως σαν να είμαστε εκεί, όχι μέσα από τη διάχυση που επιβάλλουν οι αιώνες. Γράφει: «Ο Χριστός μας δίδαξε πως η υπερφυσική αγάπη του πλησίον, είναι η ανταλλαγή συμπόνιας και ευγνωμοσύνης που προκαλείται όπως μια αστραπή ανάμεσα σε δύο υπάρξεις, από τις οποίες η μία έχει και η άλλη στερείται το ανθρώπινο πρόσωπο. Η μία από τις δύο είναι μόνο λίγη γυμνή σάρκα, αδρανής και αιμόφυρτη, άκρη σ’ ένα χαντάκι, ανώνυμη, άγνωστη σε όλους. Όσοι περνούν πλάι της, μόλις που την αντιλαμβάνονται και λίγα λεπτά αργότερα, σχεδόν δεν ξέρουν ότι την είδαν. Ένας μόνο σταματά και την προσέχει. Οι πράξεις που ακολουθούν δεν είναι παρά το αυτόματο αποτέλεσμα αυτής της στιγμιαίας προσοχής. Η προσοχή αυτή είναι δημιουργική. Αλλά τη στιγμή που ενεργείται είναι απάρνηση».

Επειδή είπε πιο πάνω για την κένωση του Θεού στη δημιουργία, βλέπει το ανάλογο στη δημιουργική πράξη και προσοχή του ανθρώπου προς το δυστυχισμένο, άγνωστο και διαφορετικό πλάσμα. Θέλει να συνδυάσει τη γενναιοδωρία και τη συμπόνια με τη δημιουργία και το πάθος του Χριστού, που περιέχει ταυτόχρονα κένωση, απάρνηση, αγάπη. Για να παρακολουθήσουμε τη Βέιλ, πρέπει να παραιτηθούμε από τους συνήθεις τρόπους ορθολογικών ή αναλυτικών προσεγγίσεων και να κινηθούμε σε επίπεδο ενόρασης-σύνθεσης, κατά κάποιο τρόπο να κενωθούμε, όπως ζητάει η ίδια, αν θέλουμε να καταλάβουμε τι θέλει ο Θεός από τον άνθρωπο ή τι θέλει η αγάπη από τον άνθρωπο. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά προσφιλές της θέμα. Η Βέιλ εννοεί σαρκωμένη αγάπη, δηλαδή προεκτείνει την Ενανθρώπηση, τη θεανθρώπηση του Χριστού, την κένωσή του ώστε να λάβει μορφήν δούλου στη ζωή των ανθρώπων, μέσα στον κόσμο, μέσα στις σχέσεις και δοκιμάζει να τη διαβάσει στις πράξεις τους. Για την Βέιλ δεν υφίσταται αφηρημένη αγάπη. Λέει: «αρνούμενοι τον εαυτό μας γινόμαστε ικανοί να καταφάσκουμε, όπως ο Θεός, έναν άλλο, με μια κατάφαση δημιουργική. Δίνουμε τον εαυτό μας λύτρο για τον άλλο. Είναι μια λυτρωτική πράξη» (σ. 28).

Η Βέιλ έχει ένα προσωπικό και άμεσο τρόπο να διαβάζει γεγονότα και γραφές. Και έχει επίσης μια ιδιαίτερη ικανότητα να πηγαίνει κατευθείαν στο ψαχνό
Καθώς λοιπόν η Βέιλ παρουσιάζει έντονη την εμπειρική βιωματική διάσταση και δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα της αγάπης, προσανατολίζει τη ζωή της σε αυτή τη διάσταση, όπου βλέπει να καταθέτει τον εαυτό της κατά κάποιο τρόπο μέσα σε αυτό το μαρτύριο, αφού σε καθημερινή βάση τον υπέβαλε σε έσχατη προσφορά απέναντι στον πλησίον. Η έλλειψη θεολογικής πληρότητας ή ακρίβειας αντικαθίσταται σε πολλά ζητήματα από αυτή την προσωπική προσφορά που φτάνει σχεδόν ως το θάνατο. Το γεγονός ότι αφήνεται σχεδόν να πεθάνει, δεν είναι αναγκαίο να ερμηνευτεί αρνητικά, κάπως σαν μορφή αυτοκτονίας, αλλά ως διάθεση οριστικής ένωσης με τον Πατέρα. Οπωσδήποτε ισχύει αυτό που έγραψε ο Στ. Παπαλεξανδρόπουλος βιβλιοκρίνοντας την πρώτη εκείνη έκδοση στα ελληνικά ότι «επανανακτά και βιώνει τη σχέση του Θεού με τον κόσμο, τη θρησκεία, σαν κεντρικό γεγονός, σαν την πραγματικότητα εκείνη που αναδύεται πίσω από κάθε άλλο φαινόμενο, σαν εκείνο που ορίζει, ανάλογα με την εγγύτητα ή την απομάκρυνση από αυτό, την αλήθεια –δηλ. το βαθμό ζωής– των πάντων» («Σύναξη», τ.7, Καλοκαίρι του ’83, σ. 75).

Το σπουδαίο με την Βέιλ, είναι ότι μας βάζει με μια αμεσότητα προσωπική και φιλοσοφική –με όσο γίνεται πιο έντονη έννοια- ένα είδος φιλοσοφίας ζωής θα έλεγα– μέσα στο θέμα της κένωσης από τον εαυτό, είτε τον δούμε ως εγώ, είτε ως περιέχων το εγώ
Ωστόσο, το σπουδαίο με την Βέιλ, η οποία ας μη λησμονούμε ότι δεν έχει θεολογικές και μάλιστα ορθόδοξες καταβολές, είναι ότι μας βάζει με μια αμεσότητα προσωπική και φιλοσοφική –με όσο γίνεται πιο έντονη έννοια– ένα είδος φιλοσοφίας ζωής θα έλεγα – μέσα στο θέμα της κένωσης από τον εαυτό, είτε τον δούμε ως εγώ, είτε ως περιέχων το εγώ. Μας βάζει μέσα στο ζήτημα της «μωρίας του σταυρού», που λέει ο Παύλος, δηλαδή στην καρδιά της χριστιανικής Πίστης. Εάν μάλιστα ισχύει η φράση του Σμέμαν «Να πιστεύομε στο Χριστό θα πει να μετανοούμε – να αλλάζομε ριζικά το “νου”, δηλαδή τη νοοτροπία της ζωής μας, να την αντικρύζομε ως αμάρτημα και ως θάνατο» (ο.π. 116), τότε η Βέιλ φαίνεται να έχει θέση στα χριστιανικά πράγματα και βεβαίως στα ανθρώπινα, «νεωτερικά» και μη, όποιο και αν είναι το δικό της προσωπικό βίωμα και όσα συμπληρώματα και αν χρειάζεται.

Επιμέλεια: Σταμάτης Μαυροειδής

πηγή: https://www.e-dromos.gr/simoni-veil-evraia-archaioellinistria-kai-christiani/

People in this conversation

  • Δημήτριος Γ. Παναγιώτου

    Mε ιδιαίτερη απογοήτευση αναγκάζομαι να βάλω τα πράγματα στην θέση τους έτσι όπως είναι και όχι έτσι όπως τα βλέπει ο αμετανόητος μαρξιστής κ. Γουνελάς.

    Ο τίτλος είναι ιδιαίτερα παραπλανητικός διότι η Simone Weil ΔΕΝ ήταν ΠΟΤΕ θρησκευόμενη, δεν ήταν μόνο αρχαιοελληνίστρια και δεν ήταν και "εβραία" με την θρησκευτικο-πολιτική έννοια (μάλιστα ήταν ιδιαίτερα σκληρή η κριτική της ενάντια στην επίδραση του εβραϊσμού στον λεγόμενο "δυτικό πολιτισμό". Με λίγα απλά λόγια η Weil ήταν μια πολύ μπροστά για την εποχή της "πεφωτισμένη" Γαλλίδα, προικισμένη με βαθιά νοητική ικανότητα και εξαιρετικά "ανοιχτή" και πολυπράγμων στις προσωπικές/φιλοσοφικές της αναζητήσεις, αφού εκτός από "αρχαία ελληνικά" είχε μελετήσει και σανσκριτικά και γενικότερα ήταν λάτρης και γνώστης πολλών αν όχι όλων των αρχαίων πολιτισμών.

    Για να μην χάνω τον χρόνο μου (αλλά και εσείς τον δικό σας διαβάζοντας τα ίδια τουλάχιστον 2 φορές) αναζητήστε μία βιογραφία της Weil (π.χ. Simone Pétrement, Richard Rees, καθώς και Eva Fogelman, Robert Coles, etc.) επίσης και το σχετικό άρθρο στην Wikipedia είναι αρκετά αντικειμενικό (στα πλαίσια του εφικτού φυσικά για τον συγκεκριμένο ιστότοπο).

    Αλλά εκεί που υπερβαίνει τα όρια ο κ. Γουνελάς, είναι στα εξής σημεία:

    1ον) "Εμείς οι ορθόδοξοι έχουμε ένα μεγάλο μειονέκτημα που τo θεωρούμε πλεονέκτημα." Αν η γενίκευσις είναι η αρχή της προκατάληψης εδώ ο Μ.Γ. κυριολεκτικά τα σπάει. Ποιος σας είπε "κύριε" ότι "εμείς οι ορθόδοξοι" σκεπτόμαστε κατ' αυτόν τον τρόπο; Πού το είδατε γραμμένο; Σε ποιο σημείο της ελληνορθόδοξης γραμματείας το διαβάσατε αυτό; Σε ποιο ιερό κείμενο; Απαράδεκτη αυτή η θέσις σας ειδικά όταν αποτελεί προοίμιο όσων πρόκειται να ακολουθήσουν σχετικά με την Weil, όπου τα κρίσιμα καίρια στοιχεία που παρατίθενται είναι από ανακριβή έως (εσκεμμένα;) λανθασμένα!

    2ον) Πώς και ξεχάσατε τελείως κ. Γουνελά να μας αναφέρετε ότι η Weil ήταν μαρξίστρια, έτσι δήλωσε (αυτοανακηρύχθηκε μάλιστα) από την ...τρυφερή ηλικία των 10 ετών, είχε μια "ιδιαίτερη" σχέση (όχι πάντως ερωτική) με τον Tρόσκυ, συχνά αντιπαρατέθηκε μαζί του (γεγονός αδιανόητο για οποιονδήποτε εκείνη την εποχή να πάει κόντρα στον σφαγέα και ιδρυτή του "ερυθρού στρατού" και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία), παρόλα αυτά τον φιλοξένησε στο σπίτι των γονέων της στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1933, όταν δηλαδή ο Τρόσκυ βρισκόταν εκεί "incognito" προκειμένου να συμμετάσχει σε "μυστικές" συζητήσεις (είναι μεγάλο το θέμα, ψάξτε το, θα εκπλαγείτε με τον χαρακτήρα αυτού του "αγνού κομμουνιστή").

    3ον) Τέλος, η σωστή ορθογραφία του βιβλίου είναι "Attente de Dieu" (1950; "Waiting for God" στην Αγγλική δηλ. αναζητώντας τον Θεό).

    Ευχαριστώ για την ανάρτηση, προτείνω στο μέλλον περισσότερη προσοχή στον κ. Γουνελά.

    0 Like
  • Μιχάλης Ν. Σταμπούλης

    Αγαπητέ Κύριε Παναγιώτου,

    Θά μού επιτρέψετε, μέ τήν σειρά μου κι' εγώ, νά σημειώσω οτι μέ "ιδιαίτερη απογοήτευση αναγκάζομαι", χωρίς δυστυχώς νά σάς γνωρίζω, - αφού διάβασα τό μέ εμπαθές ύφος διατυπωμένο σχόλιό σας καί τούς ανοίκειους χαρακτηρισμούς καί τίς "ταμπέλλες" σας πρός τόν κ. Γουνελά, τόν οποίον ούτε αυτόν προσωπικώς γνωρίζω - νά σάς υπομνήσω οτι η διατύπωση τής γνώμης σας ΔΕΝ θά πρέπει νά γίνεται μέ εριστικό καί προσβλητικό τρόπο, αλλά μέσα στά πλαίσια τής ευπρέπειας, που επιβάλλει η ασφαλώς πλούσια γνωστική στελέχωση καί παιδεία σας, όπως άλλωστε καί τού συγγραφέα.

    Γιά τά βιογραφικά θέματα περί τήν Simone Weil, δέν θά ήθελα τόσο ν' αναφερθώ σέ όσα ενδιαφέροντα διευκρινίζετε καί προσθέτετε, μιά που πρέπει ευθαρσώς νά ομολογήσω οτι ουδέν περί αυτής εγνώριζα, λόγω τής περιορισμένης μόρφωσής μου, όσο στήν μεγάλη χαρά που πήρα από τήν ανάγνωση τού πολύ καλογραμμένου άρθρου τού κ. Γουνελά, δόκιμου ποιητή, λογοτέχνη καί πνευματικού ανθρώπου, καί από τήν "ανακάλυψη" αυτού τού ανήσυχου, ερευνητικού καί πρόωρα χαμένου πνεύματος, στήν οποία έτσι μέ εισήγαγε.

    Θά ήθελα όμως νά σταθώ γιά λίγο στήν εντύπωσή σας περί τής "προκατάληψης" τού συγγραφέα τού άρθρου γιά μιά κάποια δυσπαρευνία, άς τήν ονοματίσω έτσι γιά νά τό πώ μέ ηπιότητα (άλλος θά έλεγε εχθρότητα), ημών τών Ορθοδόξων - άς βάλω, καταχρηστικώς ίσως, καί τόν εαυτό μου μέσα σ' αυτούς - πρός τούς Χριστιανούς ή πιστούς άλλων Ομολογιών.

    Όπου τό βασικό σας επιχείρημα είναι οτι τούτο δέν "συνάδει" καί δέν προκύπτει από κανένα σημείο/γραπτό κείμενο τής Ελληνορθόδοξης Γραμματείας.

    Μά, αγαπητέ μου, αυτό ακριβώς είναι τό τραγικό. Οτι δηλαδή, ενώ η κληρονομιά μας αυτή είναι νοηματικά άκρως διαλεκτική, Οικουμενικά δια-Χριστιανική καί αλληλοπεριχωρητική (θά γνωρίσατε ασφαλώς τά έργα καί τήν σκέψη τού Θεολόγου καί Καθηγητή + Νίκου Νησιώτη, καί άλλων τού ιδίου μήκους κύματος), η καθιερωμένη νοοτροπία, η Εκκλησιαστική νουθεσιακή πρακτική, η Μοναστηριακή πραγματικότης καί η επικρατούσα αντίληψη στόν Κλήρο, Επισκοπείο, Ιεροκήρυκες, ελλόγιμους Θεολόγους, στούς περισσότερους Ορθόδοξους "ζηλωτές" - γιά νά βάλω κι' εγώ μιά "ταμπέλλα" - καί σέ πλήθος άλλων "εκφραστών" τού Ορθόδοξου πνεύματος, δικαιώνει απόλυτα τόν συγγραφέα, μάλιστα δέ η πράξη ίσως νά υπερακοντίζει καί τόν φόβο καί τήν διαπίστωση που διατυπώνεται.

    Επιτρέψτε μου λοιπόν, μέ τόν προσήκοντα σεβασμό στήν προσωπικότητά σας, νά συστήσω ψυχραιμία καί αποφυγή αποστροφών, τήν στιγμή μάλιστα που, στήν ουσία, τό σχόλιό σας πολλά έχει νά προσθέσει - καί όχι ν' αντιπαρατεθεί - στά όσα ο συγγραφέας μέ τήν τεχνήεσσα καί ρέουσα γραφή του μάς παραθέτει.

    Μέ τήν εκτίμησή μου πρός εσάς, τόν κ. Γουνελά, τούς αναγνώστες καί τούς σχολιαστές / Μιχάλης Ν. Σταμπούλης

    0 Like
  • Σπύρος Κουτρούλης

    Ο κ. Παναγιώτου γράφει ανακρίβειες για τον Σωτήρη Γουνελά γιατί δεν γνωρίζει το έργο του. Αν κάνει τον κόπο να το μελετήσει είμαι βέβαιος ότι θα τις αναθεωρήσειΕίναι όμως από τους πρώτους που μας γνώρισε το έργο της Σιμόν Βέιλ από τις εκδόσεις "Μήνυμα". Στον πρόλογο του βιβλίου της " Ανάγκη για ρίζες" ο Τ.Έλιοτ υποστηρίζει ακριβώς αυτά «η Βέιλ ήταν τρία πράγματα σε ανώτατο βαθμό: Γαλλίδα, Εβραία και χριστιανή. Ήταν πατριώτισσα που ευχαρίστως θα επέστρεφε στη Γαλλία για να υποφέρει και να πεθάνει για τους συμπατριώτες της»( πρόλογος στο, Σ.Βέιλ, Ανάγκη για ρίζες, εκδόσεις Κέδρος, σελ.9,10), ενώ ο « ο ενθουσιασμός της για οτιδήποτε ελληνικό (συμπεριλαμβανομένων των μυστηρίων) ήταν απεριόριστος»(ό.π. σελ.11). Η Σιμόν Βέιλ στην σύντομη και βασανισμένη ζωή της κατάφερε να δημιουργήσει ένα σημαντικό σε εύρος και ποιότητα έργο, το οποίο σταδιακά μεταφράζεται στην ελληνική γλώσσα. Η αντιμετώπιση του κοινωνικού ζητήματος υπήρξε η αφετηρία του στοχασμού της αλλά και το μεγαλύτερο κίνητρο της περιπετειώδους ζωής της. Από καθηγήτρια της φιλοσοφίας και στοχαστής βρέθηκε στα εργοστάσια και στους αγρούς να εργάζεται δίπλα σε χειρώνακτες . Στην συνέχεια για μικρό χρονικό διάστημα πήγε στον ισπανικό εμφύλιο δίπλα στους Δημοκρατικούς, ενώ στη τελευταία περίοδο της ζωής βρέθηκε εξόριστη στο Λονδίνο μαζί με τους Ελεύθερους Γάλλους. Με τις εμπειρίες που συνέλεξε αλλά και την επιρροή Γάλλων στοχαστών θα στραφεί στο Χριστό και στην Εκκλησία. Τα κείμενα της πλέον παρουσιάζουν αναλογίες με αυτά των χριστιανών μυστικιστών όπως του Ιωάννη του Σταυρού. Βεβαίως έχει κυκλοφορήσει στην χώρα μας η βιογραφία της γραμμένη από τον Ζάκ Ζιλιάρ από την οποία μπορούμε να μάθουμε πολλά για την ζωή της. Για μια προσέγγιση στο τελευταίο της βιβλίο που μεταφράστηκε στην χώρα μας , μπορεί να φανούν χρήσιμα τα: http://koutroulis-spyros.blogspot.gr/2017/09/2017-139.html

    Σπύρος Κουτρούλης

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βακαλόπουλος Χρ.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Παπαδόπουλος Χαρ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εκδηλώσεις

Το αίτημα ανθρωπολογίας στη νέα Πολιτική Υγείας, 3 Μαρτίου, 12:00

O ΧΟΦΕ και το Αντίφωνο οργανώνουν από κοινού την πιο κάτω Τράπεζα-συζήτηση:

ΤIΤΛΟΣ: «Το αίτημα ανθρωπολογίας στη νέα Πολιτική Υγείας»

ΕΙΣΗΓΗΤΈΣ:

Κυριάκος Σουλιώτης, Αν...

 

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Φώτης Σχοινᾶς
Πολύ ὡραῖο τό παρόν ἄρθρο (φυσικά καί τό πρῶτο μέρος). Πάντως ἕνας Γερμανός ἱστορικός τῆς φιλοσοφίας...
Σπύρος Κουτρούλης
Ο κ. Παναγιώτου γράφει ανακρίβειες για τον Σωτήρη Γουνελά γιατί δεν γνωρίζει το έργο του. Αν κάνει ...
Άρης Νούλης
Γλαφυρό διότι ουσιώδες.
Ουσιώδες διότι αληθές.
Ευχαριστώ. Τίποτε άλλο. Ευχαριστώ.
Μιχάλης Ν. Σταμπούλης
Αγαπητέ Κύριε Παναγιώτου,

Θά μού επιτρέψετε, μέ τήν σειρά μου κι' εγώ, νά σημειώσω οτι μέ "ιδιαίτ...
Δημήτριος Γ. Παναγιώτου
Mε ιδιαίτερη απογοήτευση αναγκάζομαι να βάλω τα πράγματα στην θέση τους έτσι όπως είναι και όχι έτσι...
Γιῶργος Καστρινάκης
Ὑποτίθεται ὅτι (ὅσον ἀφορᾶ τὸν δημόσιο ἐν Ἑλλάδι διάλογο) Εἶναι μία διχογνωμία γιὰ τὸ ὄνομα. Παρατηρ...
Ἀθηνιώτη-Παπαδάκη
'"Συνεπώς το αίτημα πρέπει να είναι η έγκριση Διεθνών Συνθηκών και Συμβάσεων με δημοψήφισμα και όχι ...
ΜΓ
Το Συλλαλητήριο γίνεται για την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Για να διαδηλώσει ειρηνικά ο λαός το αίτημά του προς το π...
Αγγελίνα
Η θλιβερή εξέλιξη του Σκοπιανού (όρος εσωτ.) ή Μακεδονικού (όρος εξωτ.) ζητήματος όπως και αυτού της...

Nοιάζομαι δηλαδή Μοιράζομαι