Γιάννης Παπαδάκης

Ανθρωπομάνι βιαστικό καταμεσής της Νέας Υόρκης. Όλοι, όλες περπατούν μιλώντας, τυπώνοντας στα τηλέφωνά τους. Ζέστη και υγρασία αφόρητη, πιο αφόρητη καθώς ο καλοκαιρινός ήλιος χτυπάει κατακέφαλα ανάμεσα από τους ουρανοξύστες και ζαλίζει. Εκεί που προχωρούσα «minding my own business» να σου μια μορφή άνδρα λές και βγήκε μέσα από χρόνο παράλληλο. Επιταχύνω το βήμα μου, τον πλησιάζω αλλά η ταυτότητά του δεν βγάζει νόημα. Πλησιάζω κι άλλο, διακριτικά, τον παρατηρώ που περπατάει αργά, το πλήθος ρέει πλάι του σαν ποτάμι, ενώ αυτός βυθισμένος στον κόσμο του παρατηρεί αμίλητος, φανερά μπερδεμένος. Τι παράξενο, μοιάζει με τον Σωκράτη σκέφτομαι και πάνω που η διακοπή της λογικής πήγε να τελειώσει, με ρωτάει αν γνωρίζω που είναι η Αγορά. Δεν μπορεί σκέφτομαι, κάτι τρελό συμβαίνει εδώ, σιγανεύω το βήμα μου, το ποτάμι του πλήθους ρέει τώρα γύρω μας ορμητικά, ο χρόνος σιγάνεψε και αυτός - προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει για να απαντήσω. Ώστε μιλάτε Αγγλικά Δάσκαλε; τον ρωτώ, όχι μου λέει μόνο Ελληνικά. Μα μόλις με ρωτήσατε “where is the Μarket?” ναι μου απαντάει, μιλάω τα Ελληνικά του παρόντος, τυχαίνει να συμπίπτουν με αυτά που ονομάζεις Αγγλικά.

Παράξενο σκέφτομαι αλλα στέκει, μια και στον καιρό του τα Ελληνικά ήταν η πιο διεθνής γλώσσα, τι πιο φυσικό λοιπόν να μου μιλάει Αγγλικά. Να λοιπόν που και η λογική αρχίζει να συμβάζεται. Ίσως να έχει νόημα όλο αυτό. Το βήμα μας τώρα αργό μέσα στη βουβή βουή του πλήθους και του φωτός του Νεοϋορκέζικου κατακαλόκαιρου. Δεν μπορεί ξανασκέφτομαι κάτι δεν πάει καλά εδώ, κάτι δεν ταιριάζει – λοιπόν, που είναι η Αγορά είπες; επιμένει, εδώ είναι του απαντώ, να τα μαγαζιά, πουλάνε τα πάντα, ό,τι επιθυμείς. Το αντιλαμβάνομαι αυτό μου απαντάει αλλά δεν βλέπω φιλοσόφους να διδάσκουν, πού είναι όλοι αυτοί; Πρέπει οπωσδήποτε να τους βρώ να τους ρωτήσω κάποια σημαντικά πράγματα. Μήπως εσύ είσαι φιλόσοφος και μου το κρύβεις; Δάσκαλε, με όλο το σεβασμό φιλόσοφος εγώ δεν είμαι, απλώς σε αναγνώρισα και σταμάτησα για να σε ρωτήσω αν χρειάζεσαι βοήθεια. Μου αρκεί η απάντησή σου λέει, άλλωστε συνθηματική είναι η ερώτηση, για να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον μέσα στο αδιαμόρφωτο πλήθος, ποτέ ο σωστός φιλόσοφος δεν παραδέχεται ότι είναι φιλόσοφος. Πού πας με ρωτάει, στην τράπεζα λέω, μπορώ να έρθω στην τράπεζα μαζί σου; ασφαλώς απαντάω και προχωράμε. Βγαίνομε από την τράπεζα, γιατί -με ρωτάει- η κοπέλλα στον γκισέ δεν σε πίστευε ότι ήσουν εσύ; Τι εννοείς του λέω; Σου ζήτησε ταυτότητα για να πειστεί, γιατί; Δικά σου δεν είναι τα χρήματα στην τράπεζα;

Δικά μου είναι. Και τότε πώς και δεν σε ξέρουν; Και όταν λές ότι είσαι αυτός που είσαι γιατί δεν αρκεί ο λόγος σου; Γιατί χρειάζεται να επιβεβαιώσεις ότι είσαι αυτός που λές ότι είσαι; Καταλαβαίνω που το πάς δάσκαλε του απαντώ, αλλά είναι θέμα κλίμακας και αποδοτικότητας. Αντιλαμβάνομαι πως σε κάποιον ξένο φαίνεται τρελό πως προσπαθούμε συνεχώς να πείσουμε τράπεζες, υπηρεσίες, ακόμα και τα τηλέφωνά μας ότι είμαστε εκείνοι που λέμε πως είμαστε. Δηλαδή χωρίς την ταυτότητά σου δεν μπορείς να έχεις πρόσβαση σε αυτά που είναι δικαιωματικά δικά σου; με ρωτάει. Δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα Δάσκαλε απαντώ, ελπίζοντας να αρκεστεί στην απάντησή μου, αλλά συνοφρυάστηκε. Και ποιος αποφασίζει τι απαιτείται για να πείσει ο ένας τον άλλον πως όντως είναι εκείνος που λέει πως είναι; Συνήθως η κυβέρνηση το αποφασίζει αυτό απαντώ κοφτά. Η απάντησή μου πρέπει να τον εξόργισε διότι ανέβασε τον τόνο της βραχνής φωνής του. Και τι συμφέρον έχει η κυβέρνηση να βάζει πρόσθετες δυσκολίες σε κάποιον πολίτη που απλώς θέλει να πείσει ότι είναι αυτός που λέει ότι είναι; Δάσκαλε μου βάζεις δύσκολα του λέω εγώ, προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο για μια αξιοπρεπή απάντηση...Αυτό γίνεται για να διασφαλισθεί ο ίδιος ο πολίτης και να αποφευχθούν καταστάσεις που παραβαίνουν τους νόμους. Πριν προλάβω να τελειώσω, καλά -μου λέει- και πώς κρίνεται η επάρκεια σε αυτό τον αγώνα άνισης ταυτοποίησης; Που βγάζει το παιγνίδι αυτό τον πολίτη, την κυβέρνηση, την πόλη;

Πιστοποιητικό γεννήσεως, ταυτότητα, αποτυπώματα, διαβατήριο, ηλεκτρονικά στοιχεία και βιομετρικά δεδομένα, γιατί μου λές ότι η αυξητική έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ ανθρώπων είναι και η ποθητή οδός της αύξουσας αποδοτικότητας; Τι νόημα έχει αν η αποδοτικότητα της πόλης εκτοξευθεί στα ύψη ενώ ταυτόχρονα η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών στερείται νοήματος και άρα ύπαρξης; Τι να την κάνω την πόλη σου με τους ουρανοξύστες όταν δεν έχει ούτε νόημα ούτε αξία να εμπιστευθώ έναν τυχαίο συνάνθρωπό μου; Δεν έχουμε βρει καλύτερο τρόπο από αυτόν του λέω εγώ αλλά βλέπω ότι έχει εξοργιστεί με τις απαντήσεις μου και αναζητώ απελπισμένα δικαιολογία για να αποχωρήσω. Συγγνώμη Δάσκαλε του λέω, αλλά βιάζομαι να γυρίσω σπίτι, πρέπει να φύγω. Ανοίγω βήμα αλλά εκείνος με ακολουθεί, εγώ βαδίζω πιο γοργά, εκείνος ξοπίσω, να εκτοξεύει ερωτήσεις σα ρουκέτες κατά πάνω μου. Πώς δέχονται οι πολίτες να ζουν μέσα σε ένα αυξανόμενο έλλειμα εμπιστοσύνης; Πώς ερωτεύονται οι άνθρωποι το μέλλον τους στην πόλη σου; Που είναι όσοι βγήκαν από το Σπήλαιο για να κοινωνήσουν την αλήθεια στους υπόλοιπους; Που κρύβονται επιτέλους οι φιλόσοφοι και οι ποιητές; Συνεχίζει να μου φωνάζει οργισμένος ερωτήσεις, εγώ το έχω βάλει για τα καλά στα πόδια, τρέχω με ταχύτητα ονείρου, στο παρά ένα με σώνει ο υπόγειος και το ανώνυμο πλήθος μέσα στο οποίο χάθηκα χωρίς κανένα απολύτως ίχνος εμπιστοσύνης.

* Ο Γιάννης Παπαδάκης είναι Ηλ/γος Μηχανικός (PhD). Ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ.

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα ("Ο Δάντης και ο Βιργίλιος στη Γιούνιον Σκουέαρ",1932) είναι έργο του, αμερικανού, Ίζαμπελ Μπίσοπ.

πηγή κειμένου: Aντίφωνο

People in this conversation

  • Άρης Νούλης

    Ο Σωκράτης, βέβαια, ήξερε τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που έθετε. Σοφά, όμως, προσπαθούσε να μάς μεταδώσει το εξεταστικό, διδακτικό, μικρόβιο "γιατί ;". Όπως το πετυχαίνει και ο κ. Παπαδάκης.
    Διδακτικό, λοιπόν, το κείμενο του κ. Παπαδάκη, ιδίως για όσους δεν μπορούν να εκτιμήσουν την ονειρική διάσταση της ζωής.

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βακαλόπουλος Χρ.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπαραμπούτης Κ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Ναστούλης Γ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Μινώπετρος Π.   π. Παπαδόπουλος Χαρ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Νίκος Δούσης
Φράγκος Βασιλης
Πράγματι δηλώνω εντυπωσιασμενος! Η οπτική του Αγίου Μαξίμου ήταν πάντα η πιο σαφής και ακριβής θέση ...
Βασίλης Μούσκουρης
Ευγνώμων στο Αντίφωνο που δημοσιεύει τέτοιες ουσιαστικές εκδηλώσεις, και δεν μένουν μόνο στους λίγου...
Βασίλης Μούσκουρης
Κύριε Τύμπα,
Στο άρθρο σας δεν περιττεύει ούτε μια λέξη! Είναι εξαιρετικά βαθύς και φωτισμένος ο λό...
Ξενοφών Βουρλιώτης
Kείμενο κλάσεως και εξ-αιρέσεως. Δεν υπάρχουν πια τέτοια κείμενα. Λιτά, ad hoc, ουσιώδη, δωρικά, που...
Ελένη Ραβάνη
"αυτοπραγμάτωση μέσα στη δουλειά"... ωραίο ακούγεται.
Αρκεί από δίπλα να βάλουμε πολλούς πάρα πολλ...
Βασίλης Μούσκουρης
Το σχόλιο της Κωνσταντίνας θα έπρεπε να είναι το κυρίως άρθρο και όχι η ανάλυση του κ. Καραποστόλη, ...
Ιωάννης Χατζόπουλος
Η ανακοίνωση αυτή κάνει πολλά ουσιώδη λάθη. (α) Λησμονεί ότι η φιλοσοφία είναι η μητέρα όλων των επι...
Βασιλικη Κ.
Προς κ. Φωτη Σχοινα.
Θα μπορουσατε, σας παρακσλω, να γραψετε ενα αναλογου εμβαθυνσεως αρθρο για τα ...
Δ. Σαργέντης

Nοιάζομαι δηλαδή Μοιράζομαι