Θεόδωρος Παντούλας

 

Οι γαλλικές εκλογές, νομίζω, επιβεβαίωσαν τον προσχηματικό χαρακτήρα της Δημοκρατίας μας. Γράφω «μας», διότι κι εμείς εκεί ανήκουμε. Και το πολιτικό μας σύστημα επίσης. Nous sommes françaises. Από την… Προεδρία της ελληνικής Δημοκρατίας έως την Κυβέρνηση και την μείζονα (αλλά και την ελάσσονα αντιπολίτευση) η προτίμηση ήταν ξεκάθαρη: Μακρόν. Και για εμάς και για τους συμμάχους μας. Αλλά και για τους ίδιους τους Γάλλους εκλογείς το ίδιο ξεκάθαρα ήσαν τα πράγματα έχοντας να επιλέξουν στον δεύτερο γύρο της αναμέτρησης μεταξύ του κακού και του χειρότερου. Ηθικής τάξεως, λοιπόν, το ζήτημα αλλά ποιος κρατάει το μέτρο και ποιος ορίζει τις μονάδες μέτρησης έχει μια κεφαλαιώδη σημασία, την οποία αγνοούν μόνο όσοι έχουν αποφασίσει ότι μονά-ζυγά είναι δικά τους.

Στην πραγματικότητα βεβαίως δεν επρόκειτο για επιλογή αλλά για εκβιασμό. Κι ο καθένας είχε τον ρόλο του σε αυτή την ιστορία που τόσο άκομψα σκηνοθέτησε η Ευρώπη των Τραπεζιτών. Από την μία ο μπαμπούλας της Ακροδεξιάς κι από την άλλη το μισογνωστό αλλά γελαστό παιδί των Ρότσιλντ.

Όμως τι νόημα έχει αυτή η σκιαμαχία – εκτός του ότι κάποιοι συνεχἰζουν να βγάζουν το μεροκάματό τους αλλάζοντας εγκαίρως εργοδότη; Στο όνομα της αντιφασιστικής ενότητας (το φύλλο συκής μιας αριστεράς που αυτομόλησε) στηρίζεται ο μονήρης υπαρκτός καπιταλισμός! Θέλω να πω, τι νόημα έχει μια ξεπερασμένη αντιφασιστική συσπείρωση, όταν δεν υπάρχουν πραγματικοί φασίστες; Ή, όταν κι όπου αυτοί υπάρχουν –όπως λ.χ. στην Ουκρανία το 2014–, απολαμβάνουν της στήριξης του «ελεύθερου κόσμου». Ενός κόσμου που, όταν δεν φέρνει στα μέτρα του την οικουμένη με εκλογές, έχει «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις και «παράπλευρες απώλειες» για να κάνει τις βρομοδουλειές του.

Τελικώς ποιος είναι φασίστας; Αυτός που υπερασπίζεται την εργασία και την κοινωνική αξιοπρέπεια ή αυτός που ξεπατώνει τους λαούς;

Νομίζω ότι η πραγματική μάχη είναι συγκεκριμένη όσο και τα στρατόπεδα που συγκρούονται: Παγκοσμιοποίηση και Ετερότητα. Από την μία οι μεσίτες της χρηματοπιστωτικής μαφίας και από την άλλη οι υπέρμαχοι της Ταυτότητος. Από την μια οι ντίλερ κι από την άλλη οι Κοινότητες. Οι πρώτοι μιλούν στο όνομα της ενδογενούς (νεο)αποικιοκρατίας, οι δεύτεροι (συκοφαντημένοι, όπως στην περίπτωση του BREXIT ως υπερήλικες, αγράμματοι κι επαρχιώτες) μιλούν ή πρέπει να μιλήσουν όχι μόνο για την επάνοδο της Πολιτικής, αλλά και να προτείνουν μια αισθητική και μια μεταφυσική που θα έχουν με το μέρος τους τους αιώνες. Οι πρώτοι έχουν με το μέρος τους την Αγορά, οι δεύτεροι την Ιστορία.

Με δυο λόγια, κατά την κρίση μου, στην Γαλλία «ηττήθηκε» η Πολιτική κι επικράτησε ο τραπεζικός ολοκληρωτισμός. Και είναι αποκαλυπτικό ποιοι και πώς τον στήριξαν κι εκεί κι εδώ.

Η αντιπαράθεση καλών και κακών είναι πιο παλιά κι από τις ταινίες που την υπηρέτησαν και την υπηρετούν. Στο τέλος νικάνε οι καλοί αλλά κανένας δεν είναι βέβαιος ότι οι ινδιάνοι είναι οι κακοί.

 

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του, κροάτη, Ivan Generalić.

πηγή κειμένου: Aντίφωνο

  • No comments found

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βακαλόπουλος Χρ.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Παπαδόπουλος Χ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Παλουμπη χαρα
Πολύ κατατοπιστικό και τεκμηριωμένο κειμενο .
Ali al-Yunani
Ισλάμ και τρομοκρατία
του Αλή αλ-Γιουνάνι

Α μέρος)

Ο Άμπου Χουράιρα (ραντιγιαλλάχου άνχου) εί...
A. Alexandris
O δρ. Σπίγγος θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα «μήπως όποιος ενδιαφέρεται να λυθεί οριστικά το ζήτημα θ...
Τάσος Πέτκου
Το κείμενο είναι μια ακριβής περιγραφή της κρατούσας νεο-φιλιλελεύθερης κοινωνικής αντίληψης. Η αντί...
Γιῶργος Καστρινάκης
Τρεῖς παρατηρήσεις πάνω στὸ ἀπολαυστικὰ πυκνογραμμένο αὐτὸ κείμενο:

1) «Ο μετανεωτερικός άνθρωπος...
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΙΓΓΟΣ
Εξαιρετική η συνεισφορά σας στην κριτική σκέψη. Καταθέτω κι εγώ εδώ τη δική μου, όπως δημοσιεύθηκε π...
Vasilis
Πως φθάσαμε στο σημείο οι ξένοι πνευματικοί άνθρωποι να εκτιμούν, να σέβονται και να προσπαθούν για ...