Ακoύστε και κατεβάστε την κηρυγματική ομιλία του Σεβ. Μηροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη Ζηζιούλα που έλαβε χώρα στις 11 Οκτωβρίου του 2009 στον Ιερό Ναό Αγίας Ειρήνης Αιόλου με θέμα:

"Θείος και Ανθρώπινος Λόγος "

{mp3}Zizioulas/Zizioylas_11_Oct_logos{/mp3}  

People in this conversation

  • alexander

    Γερασμένα μεγαλεία...
    Ο ΄Αγιος Συμεών ο Ν. Θεολόγος συμβουλεύει να ελέγχουμε με το ευαγγέλιο όσους επιχειρούν να κατηχήσουν. Στο ευαγγέλιο λοιπόν δεν προκύπτει πως ο Θείος Λόγος γεννά την αγάπη. Αντίθετα ο Κύριος λέει πρός τον Πατέρα γιά τουσ μαθητές Του πως τους δίδαξα αυτά που μου εμπιστεύτηκες και ο κόσμος τους εμίσησε.
    Διαθέτουμε όμως και την διάκριση του Θείου Λόγου απο τον Άγιο Χρυσόστομο : \"εγώ φωτιά ανάβω, αυτήν που ξεπετιέται απ’ τις Γραφές• πάνω στη γλώσσα μου καίει το κερί της διδασκαλίας. Αυτό το φώς είναι πιό σημαντικό ......δεν ανάβουμε εδώ λαδωμένα φυτίλια, ........, αλλά φωτίζουμε ψυχές που καρπίζουν μες στην ευσέβεια με το πνεύμα της μαθητείας\".

    0 Like
  • Αγγελος

    παρακολουθούμε με ενδιαφέρον το site σας ,εαν θέλετε μπέστε και στο δικό μας site ,σχολιάστε τα άρθρα μας , μπορούμε επίσης να ανταλασουμε και άρθρα και αν σας αρέσει βάλτε το site μας στα προτεινόμενα

    0 Like
  • π. Κωνσταντίνος Νευροκοπλής

    Αγαπητοί εν Κυρίω αδελφοί,
    Με πολλή συστολή και βάσανο σας αποστέλω το κείμενό μου που αφορά στην εσχάτως δημοσιευθείσα επιστολή του έγκριτου καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Τσελεγγίδη την 08/10/2009 προς τον Μακαριώτατο και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Δίχως καμία διάθεση ελέγχου και επιτίμησης θα επιθυμούσα να καταθέσω την δική μου μαρτυρία σε θέματα που θίγει η επιστολή του κ. Τσελεγγίδη και αρκετά από αυτά περιλαμβάνονται και στην περίφημη «Ομολογία Πίστεως» που έχει κυκλοφορήσει. Επειδή όλοι σφάλουμε και στην ενηληκίωσή μας στο μέτρο του Χριστού μας πολλές φορές Τον πληγώνουμε, εκ προοιμίου σας παρακαλώ να εκλάβετε τα όσα γράφω σαν καρπό του προσωπικού μου εγκεντρισμού στην εκκλησιαστική συνείδηση που παραμένει ακόμα ατελής και είναι αγώνας ζωής.
    Πολλές φορές είναι διαπιστωμένο πως αγαθές προθέσεις μας καταλήγουν σε πικρίες και διαιρέσεις και έτσι τίθεται συχνά το ερώτημα του ποιό εν τέλει είναι το υπόβαθρο των καλών προθέσεων μας. Δυστυχώς η πείρα δείχνει πως αυτό που υποβόσκει εντός μας αναδύεται όχι σπάνια στο τέλος, στην γεύση του καρπού μιας πράξης μας. Ο ζήλος μας για τα ακριβά και πολύτιμα της πίστης μας πρέπει να ερευνούμε μήπως κατατρώγει τον οίκο της Εκκλησίας μας που νομίζουμε πως υπερασπιζόμαστε και εν τέλει εμάς τους ιδίους.
    Είμαστε όλοι μέλη της Εκκλησίας μας ενταγμένοι στο Σώμα Της μέσω του τοπικού μας επισκόπου. Η τοπική μας Εκκλησία όμως δεν είναι η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά εν προκειμένω για τον σεβαστό μας καθηγητή και εμένα η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Ο επίσκοπός μας, μετέχοντας στην Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, κομίζει το εκκλησιαστικό γεγονός που λαμβάνει χώρα στην Θεσσαλονίκη και το κοινωνεί με τις άλλες τοπικές Εκκλησίες στην Σύνοδο. Η αναφορά επομένως των ιερέων, των διακόνων και των λαϊκών είναι ο επιχώριος επίσκοπός τους και όχι η Σύνοδος. Η αναφορά του επισκόπου μας είναι προς την Σύνοδο. Όταν λοιπόν προκύπτει θέμα που τραυματίζει τη χριστιανική μας συνείδηση, η κανονική τάξη είναι να απευθυνόμαστε στην ορατή κεφαλή μας που είναι ο επίσκοπός μας. Ο επίσκοπος έχει την ευθύνη να μας νουθετήσει και εάν κρίνει πως όσα του καταθέτουμε χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης από την Σύνοδο να τα θέσει ενώπιόν Της.
    Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης μας η Πρόνοια του Θεού μας θέλησε να έχουμε ένα ακριβό δώρο. Πλην της Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος υφίστανται στην περιοχή μας δεσμοί πνευματικοί και εκκλησιολογικοί με το σεπτό Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Η Μητρόπολή μας ανήκει στο κλίμα των λεγομένων «Νέων Χωρών», πράγμα που διευρύνει της δυνατότες μας για συναντίληψη σε προβλήματα που ανακύπτουν και αφορούν στην πίστη. Λαμβάνοντας την ευλογία του επισκόπου μας, του αγίου Θεσσαλονίκης, έχουμε το φυσικό δικαίωμα να χτυπούμε την πόρτα της Πρωτόθρονης Μητέρας Εκκλησίας μιας και είμαστε τα φυσικά της παιδιά. Δεν αρμόζει να παρακάμπτουμε τους Πατέρες που μας όρισε η εκκλησιαστική τάξη γιατί μπορεί να παρεξηγηθούμε πως τάχα εμείς θέλουμε να υποκαταστήσουμε τους Πατέρες μας ή πως διαθέτουμε τάχα μεγαλύτερη ευαισθησία από αυτούς. Άλλωστε όλοι μας δεν είμαστε πιστοί κατά πάντα αφού αμαρτάνουμε και γνωρίζουμε εκ πείρας πως δεν είμαστε ακόμη χριστιανοί αλλά γινόμαστε. Όντας λοιπόν αρωγοί και οδηγοί στους πνευματικούς μας πόθους μας τόσο ο Μητροπολίτης μας όσο και ο Οικουμενικός Πατριάρχης μας θέλει προσοχή στο να μην τους λυπούμε περιφρονώντας τους, πολλώ μάλλον διαβάλλοντας τους.
    Θα μου επιτραπεί τώρα να αναφερθώ στον Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη ο οποίος είναι και ο ορισμένος επικεφαλής του Διαλόγου με την Εκκλησία της Ρώμης. Δεν είναι πρόσωπο που δεν ανήκει στην Εκκλησία μας αλλά αντιθέτως ανήκουμε με τον ίδιο στο αυτό εκκλησιαστικό σώμα. Ο άγιος Περγάμου αποτελεί καύχημα για τους Θεσσαλονικείς που τιμήθηκαν από την Πρόνοια του Θεού να τον έχουν θεράποντά τους στην διδασκαλία της Θεολογικής επιστήμης επί σειρά ετών. Μάλιστα ζήσαμε μαζί του- όσοι τότε ήμασταν μαθητές του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο την προσκομιδή του από τον Μεγαλομάρτυρα και Πολιούχο μας Άγιο Δημήτριο στον Μακαριστό και –κατά την συνείδηση μας «Άγιο»- Πατριάρχη μας κ. Δημήτριο ο οποίος και του ενεχύρησε την Αρχιερωσύνη του Κυρίου μας. Κουβαλά έκτοτε τον σταυρό του Χριστού λαμπρύνοντας τον Οικουμενικό θρόνο και δίδοντας την μαρτυρία της Ορθοδόξου Θεολογίας ανά τον κόσμο. Δεν έχουμε πολλοί εξ ημών την ευκαιρία να του εκφράσουμε την αγάπη μας και την ευγνωμοσύνη μας για όλα όσα κάνει στηρίζοντάς τον σε ανοίκειες και άδικες επιθέσεις που δέχεται. Το Πνεύμα του Θεού γνωρίζει πως δεν είναι μόνος του. Δυστυχώς όμως ένα γνώρισμα της αγάπης του Χριστού είναι το να συστέλεται, ενώ του μίσους το να απλώνεται. Ας καταπαύσουμε εδώ τον λόγο για το θέμα αυτό προς συμφέρον επουράνιο όλων μας.
    Ένα άλλο θέμα επίσης σημαντικό για όλα τα μέλη της Εκκλησίας μας είναι το να κατανοήσουμε την διαφορά που υπάρχει στο Σώμα της Συνόδου της Εκκλησίας μας και π.χ. στην Κεντρική Επιτροπή ενός κόμματος. Τα μέλη της Συνόδου, οι Αρχιερείς που την συγκροτούν, δεν παίρνουν γραμμή ούτε τους τίθενται όρια για την ομολογία της πίστης τους από το σώμα της συνόδου. Οι ίδιοι είναι μάρτυρες της αληθείας που ζουν οι εκκλησιαστικές τους υποστάσεις κατά τόπους. Εάν κάποιος επίσκοπος θεωρεί ότι ένας άλλος συνεπίσκοπός του στην σύνοδο δεν είναι εδραίος και ακέραιος στην μαρτυρία της πίστης, αυτό πρέπει να το θέσει ενώπιον της Συνόδου. Επίσης εάν σε διαπροσωπικές συζητήσεις με λαϊκούς ή με ιερείς ένας επίσκοπος εκφραστεί με μία γνώμη ή κρίση που στην συγκυρία εκείνη κινείται από πικρία, δεν είναι θεμιτό εμείς να την δογματίζουμε απολυτοποιώντας την. Όταν επικοινωνούμε με τους επισκόπους μας σε πιο ανθρώπινες στιγμές είναι καλό να τους ανακουφίζουμε από τις λύπες και κατόπιν- εάν βλέπουμε πως δεν είναι ως άνθρωποι και αυτοί στην καλύτερη στιγμή τους -να τηρούμε την κανονική τάξη στην εκκλησιασική μας ζωή δίχως να τους εκθέτουμε. Εάν κάποιος επίσκοπος δεν ενημερώθηκε για κάποιο θέμα, ακόμα και κεφαλαιώδες, αυτό δεν αποτελεί το άλλωθι για κανέναν κληρικό ή λαϊκό να βάλει εναντίων του Προέδρου της Συνόδου και όσων κατά την υποψία του με «δόλο» τον άφησαν στο σκοτάδι.
    Η τοπική Εκκλησία της Θεσσαλονίκης ζεί κάτω από την σκέπη του Οικουμενικού Πατριάρχου και της Ιεράς Συνόδου που ο Μητροπολίτης μας μνημονεύει πάντοτε στην Θεία Ευχαριστεία. Όλοι όσοι απολαμβάνουμε του καρπούς της ευχαριστιακής προσευχής και κοινωνούμε των αχράντων μυστηρίων αποδεχόμεθα με την συμμετοχή μας την ορθή πίστη και αλήθεια που διαφυλάσσουν και οι τρείς αυτοί εκκλησιολογικοί μας άξονες, ο Οικουμενικός, η Ιερά Σύνοδος και ο Μητροπολίτης μας. Εκείνοι ορθοτομούν και εμείς επικυρώνουμε με το «Αμήν» μας.
    Είναι ανάγκη να αναφερθούμε δι όλιγων και στο θέμα του «αυτοκεφάλου». Το «αυτοκέφαλο» παραχωρείται από την Μητέρα Εκκλησία με σκοπό την αυτονόμηση και την «εθελοθρησκεία» εκείνου που επωφελείται της αυτοκεφαλίας;
    Έχοντας πηγή του το υπερώο της Πεντηκοστής το «αυτοκέφαλο» διαχέεται και εκχωρείται για την εξασφάλιση της ενότητας. Η ενότητα συγκροτείται από την ενανθρώπηση του Θεού και Λόγου, σε κατά τόπους εκκλησιαστικές υποστάσεις, του ιδίου Πνεύματος της Μιάς Εκκλησίας. Ο στόχος δεν είναι η «ιδιορρυθμία» μέσα στην οποία θα ιδιωτεύουν στην πίστη άτομα ή ομάδες, αλλά η κοινωνία όλων στην αλήθεια της Εκκλησίας. Στον λόγο του Κυρίου μας «ο εωρακός εμέ εώρακε τον Πατέρα» βλέπουμε σαρκωμένο το θεανθρώπινο «αυτοκέφαλο». Δεν είπε «ο εωρακώς εμέ εώρακε τον Θεό(Ουσία)»(Ρωμαιοκαθολική εκδοχή), αλλά μήτε έδειξε τον Πατέρα του εκτός του Προσώπου Του, ωσάν να ήταν ο ίδιος μια ατομική μονάδα(Προτεσταντική εκδοχή). Εάν προέκρινε την πρώτη εκδοχή θα καθιστούσε μια υπεροχή της Φύσης-Θεσμού απέναντι στην αρχή της Υπόστασης οδηγώντας την αναζήτηση της αλήθειας σε μια Υπερ-Προσωπική αρχή. Εάν προέκρινε την δεύτερη εκδοχή θα επικύρωνε την υπεροχή του Ατόμου-Ιδιώτη απέναντι στην αρχή της Υπόστασης οδηγώντας την αναζήτηση της αλήθειας σε μια Υπο-Προσωπική(Ηθική) αρχή. Ο Κύριός μας όμως στον λόγο Του αποκαλύπτει την αρμονική κοινωνία Φύσεως και Προσώπου, Θεσμού και Υπόστασης. «Η αρχή του αυτοκεφάλου των τοπικών Εκκλησιών στην έσχατη πραγμάτωσή της μας ομιλεί για την κοινή ελπίδα μας, ότι όχι μόνο οι τοπικές Εκκλησίες αλλά και κάθε μέλος της Εκκλησίας, κάθε υπόσταση ξεχωριστά λαμβανόμενη οφείλει να γίνει φορέας όλου του καθολικού πληρώματος της Εκκλησίας»(αρχ. Σωφρ. Σαχάρωφ, σελ. 224, Γράμματα στην Ρωσία,2009). Σε αυτό το πνεύμα των Πατέρων μας φυσικά και δεν είναι δυνατόν ο καθένας μας να αυτοαναγορεύεται «αυτοκέφαλος» ιδρύοντας την ιδιωτική του εκκλησία, όπου εντός της δεν θα διαμένει κανείς άλλος παρεκτός ο εαυτός του. Από την άλλη, το νόημα της Ελευθερίας μέσα στο «αυτοκέφαλο» βρίσκεται στην με εμπειρικό τρόπο απόδειξη της δυνατότητας πλήθους τοπικών παραδόσεων και εκκλησιαστικών υποστάσεων να τηρούν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες τις ευαγγελικές εντολές. Γι αυτό τον λόγο η αρχή του αυτοκεφάλου είναι γεύση των εσχάτων, της Βασιλείας του Πατρός, όπου συγκλίνουν από το Άγιο Πνεύμα τα θελήματα πλειάδας υποστάσεων καταφάσκοντας εκούσια στο ίδιο αναστημένο Σώμα, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.
    Ολοκληρώνω με μια φράση του μακαριστού γέροντος Παϊσίου όταν με συμβούλευε να «προσέχουμε πολύ την ευλάβεια, γιατί η Εκκλησία από τους ευλαβείς έπαθε μεγάλες βλάβες». Είναι κρίμα στο όνομα μιάς δήθεν «Ορθόδοξης Ομολογίας» -που πηγάζει από έναν τυφλό ζηλωτισμό- να διακρατείται σε «ομηρία» η εκκλησιαστική μας συνείδηση. Η κλήση των καιρών μας είναι να βαστάξουμε το σταυρό που συντίθεται από την ρωμαϊκή πίστη στον νομικισμό και την ιουδαϊκή πίστη στον ατομικισμό κατά τον τύπο του Κυρίου μας, όχι μόνο προς χάριν του αγαπημένου μας λαού αλλά και «υπέρ του σύμπαντος κόσμου».
    π. Κων/νος Νευροκοπλής, Εφημέριος Ι.Ν.Αναλήψεως Θεσσαλονίκης.

    0 Like
  • alexander

    ΓΕΡΑΣΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΕΙΑ ΚΙ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ ........
    Αγαπητέ πρεσβύτερε δεν κατόρθωσα να καταλάβω άν είστε στρατιωτικός ιερεύς ή όχι. Διότι η εκκλησία που μας περιγράφεις είναι ο τρόπος που λειτουργεί ο Στρατός. Η πρόνοια στην οποία αναφέρεσαι είναι η άλλη πλευρά της Μοίρας και όπως καταλαβαίνεις δεν έχει καμιά σχέση με τον Σταυρό του Κυρίου ή του Χριστιανού. Μήν ξεχνάς πως στον Γολγοθά υπήρχαν τρείς σταυροί. Εδώ σου παρουσιάζω μερικά σημεία της τελευταίας διδασκαλίας του κ.Ζηζιούλα, με την οποία κατόρθωσε να πάρει απολυτήριο από το φρενοκομείο που ήταν κλεισμένος για θεραπεία.
    παρ.5 \" Εφ` όσον ο Επίσκοπος είναι εικών του Χριστού, δεν μπορούμε να παρακάμψουμε την εικόνα του και να πάμε απευθείας στο πρωτότυπο. Δέν μπορούμε να προσευχόμαστε απευθείας στο Χριστό αλλά πρέπει να παρεμβάλλεται η εικόνα του Επισκόπου. Εάν παρακάμψουμε τον Επίσκοπο στην επικοινωνία μας με τον Θεό, η επικοινωνία αυτή πραγματοποιείται μέσω της φαντασίας!\"
    Αγαπητέ μου διάβασε προσεκτικά τον 34ο Αποστολικό κανόνα. Αγαπητέ μου, όπως βλέπεις, πιστεύουμε σε διαφορετικούς Θεούς.
    Αν ενδιαφέρεσαι για περισσότερα διάβασε το κείμενο περί του προσχεδίου στον Τρελογιάννη.

    0 Like
  • π.Κ. Νευροκοπλής

    Επειδή μάλλον δεν πρόκειται να κάνουμε εδώ την ομολογία πίστεως, ούτε εσείς αλλά ούτε και εγώ, φρονώ συνετώτερο το να σεβαστώ το ότι για σας τα πράγματα έχουν διαφορετικά απ ότι για μένα.Μου είναι δύσκολο το συμφωνήσω μαζί σας πως πιστεύουμε σε διαφορετικούς Θεούς, αυτό μάλλον θα το αποφασίσουν οι “Θεοί”. Δεν προσπάθησα να περιγράψω την Εκκλησία, αυτό ανήκει σε όποιον πιστεύει πως είναι ευρύτερος Της. Στην επιστολή μου καταθέτω μια απλή μαρτυρία της συνειδήσεως μου και τίποτεάλλο.Πιστεύω πως η αντίδραση σας δικαιώνει την πίστη μου πως η πρόνοια στην οποία αναφέρομαι είναι θεϊκή, μια και η δική σας στάση δεν μοιάζει να οδηγείται από την Μοίρα αφού περιποιείται την τιμή στο πρόσωπο μου να σταυρωθεί στον σταυρό του αγνώμονος ληστού. Όσον αφορά το απόσπασμα του κειμένου του αγ. Περγάμου, θέλω να σας πω ότι η πείρα της Εκκλησίας έδειξε πως είναι αδύνατον να εννοήσεται τον λόγο ενός προσώπου εάν πρώτα δεν το αγαπήσεται. Προσωπικά θα έβλεπα την θέση μου στην Εκκλησίαπροβληματική, εάν αδυνατούσα προσευχηθώ στον Χριστό δια του επισκόπου μου.Ο 34ος κανόνας είναι κατανοητός μόνον μέσα σε διάσταση υποστατική και ευχαριστειακή για την δική μου θεολογική ερμηνεία. Λυπάμαι εάν σας έθιξα σε κάτι αλλά δεν ήταν στις προθέσεις μου.

    0 Like
  • alexander

    Aγαπητέ πρεσύτερε άν δέν είχαμε αυτό τό έρμο τό εγώ θα είμαστε όλοι Άγιοι. Όσο κι άν τό ονομάζεται πρόσωπο το εγώ μασκαρεμένο παραμένει

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Steiner   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βακαλόπουλος Χρ.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κλεμάν Ο.   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπαραμπούτης Κ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Ναστούλης Γ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Μινώπετρος Π.   π. Παπαδόπουλος Χαρ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Γιῶργος Καστρινάκης
Οἱ «νέοι καιροὶ» ἀντιστοιχοῦν ἀσφαλῶς πρὸς τὴν «ἦττα» τοῦ ἀρνίου. Ἀπὸ τότε καὶ μετά, οἱ διῶκτες του ...
Φώτης Σχοινᾶς
Ἀγαπητέ κ. Γ. Ἰωαννίδη,
εὐχαριστῶ καί ἐγώ γιά τήν προσοχή καί τό χρόνο σας. Θά προβῶ σέ δυό-τρία...
Άρης Νούλης
Να προσθέσω μόνο την Πατερική ρήση : Σώμα δίχως ψυχή το πτώμα. Ψυχή δίχως σώμα το φάντασμα.
Χαίρομα...
Γιάννης Δ. Ιωαννίδης
Αγαπητέ κ. Σχοινά,
οι παρατηρήσεις μου δεν είχαν καθόλου να κάνουν με το πώς θεωρείτε το όλο κείμεν...
Φώτης Σχοινᾶς
Τό ἀντικείμενο τῆς ἐνστάσεώς μου ἐντοπιζόταν ἀποκλειστικά ἄν στέκει ἤ ὄχι ἡ φράση αὐτή τοῦ π. Θεοδοσ...
Νίκος
Να πω ότι είναι το πρώτο μου σχόλιο στην σελίδα μετά από ανάγνωση χρόνων.
Αρχικά μου άρεσε πολύ το ...
Γιάννης Δ. Ιωαννίδης
Θα ήθελα να συζητήσω λιγάκι την ένσταση, που διατύπωσε ο κ. Φώτης Σχοινάς αναφορικά με τη φράση του ...
Φώτης Σχοινᾶς
Γενικά τό κείμενο τοῦ π. Θεοδοσίου Μαρτζούχου εἶναι πολύ καλό. Ἔχω ὅμως μία ἔνσταση σέ μία ἀπόφανσή ...
Πέτρος Πανταζής
Καλές οι διαπιστώσεις και πολύ ωραία και σωστά δομημένο το άρθρο του π.Θ. Μαρτζούχο, ειδικα η τελευτ...
Αλέκος Βαρβέρης
Φίλε Βασίλη. Εξαιρετικό κείμενο. Η αφιέρωση μάλιστα εύστοχα συνδέει θύμα & θύτη και από-δομεί τη...

Nοιάζομαι δηλαδή Μοιράζομαι