Άρης Νούλης

άνευ δε αρετής αληθινής

θεός λεγόμενος όνομα εστιν.

Πλωτίνος, Εννεάδες, ΙΙ  9, 15, 39.

 

Αλήθεια, τι έγινε μετά την έβδομη μέρα ; Την έκτη και την έβδομη ξέρουμε …

            συνετέλεσεν ο Θεός εν τη ημέρα της έκτη τα έργα αυτού,

α εποίησε, και κατέπαυσε τη ημέρα τη εβδόμη από πάντων των    

έργων αυτού, ων εποίησε.[1]

            και ευλόγησεν ο Θεός την ημέραν την εβδόμην και ηγίασεν αυτήν              

. ότι εν αυτή κατέπαυσεν από πάντων των έργων αυτού,

ων ήρξατο ο Θεός ποιήσαι.[2]

Η δημιουργία του Κόσμου για τον Άνθρωπο τελείωσε την έκτη μέρα και την εβδόμη μέρα, αφού ευλόγησε όλη την Κτίσιν, κατέπαυσεν από πάντων των έργων. Μετά, λοιπόν, την τέλεση του έργου του αναπαύεται[3], δίνοντας την ευκαιρία, την δυνατότητα, στα κτίσματά του να αναλάβουν τα ίδια τις ευθύνες τους, να ασκήσουν την ελευθερία που τους χάρισε.

Άφησε, λοιπόν, τον Αδάμ και την Εύα να χαίρονται τον Παράδεισο.

            και ήσαν οι δύο γυμνοί, ο τε Αδάμ και η γυνή αυτού, και ουκ  ησχύνοντο.[4]

Ασφαλώς δεν ντρέπονταν. Γιατί να ντραπούν. Έως τότε όλα ότι καλά, καλά λίαν. Ούτε η κακία υπήρχε, ούτε η ασχήμια. Γι αυτό όλα στην εμφάνεια, περήφανα γι αυτό που είναι. Δεν χρειάζονταν την ύπαρξη του αντίθετού τους για να διευκρινιστεί ο λόγος τους.[5] Τα ζεύγη αντιθέτων απαραίτητα ως συμπληρωματικά του ενός πόλου από τον άλλον μετά την πτώση των πρωτόπλαστων. Ο λόγος πλέον του κάθε όντος εσχατολογικός. Στον αιώνα της Γέεννας, στον πεπτωκότα κόσμο, ατελής ο άνθρωπος και γι αυτό θα διαπιστώσει ο Ηράκλειτος πάλι ότι φύσις κρύπτεσθαι φιλεί [6]κι επομένως αρμονίη αφανής φανερής κρείττων.[7] Εκτός του παραδείσου  της τρυφής, ανατολικά της Εδέμ, απέναντι του παραδείσου της τρυφής, αλλάζει ο τρόπος του ζην των πρωτόπλαστων. Γίνεται πορεία, νόστος προς τον νέο παράδεισο. Μη προτρέχουμε, όμως. Ας δούμε πρώτα γιατί εξέπεσαν του παραδείσου ο Αδάμ και η Εύα.

            ο δε όφις ην φρονιμώτατος πάντων των θηρίων των επί της γης,           

ων εποίησεν Κύριος ο Θεός.[8]

Πότε άλλαξε, λοιπόν, και … ηπάτησε την Εύα ; Όταν συνάντησε τον άνθρωπο, την Εύα. Ο άνθρωπος, λοιπόν, έσπρωξε στην απάτη τον φρονιμώτατον πάντων των θηρίων και όχι το αντίθετο, όπως θέλει να το παρουσιάσει η Εύα. Και ποια ήταν η απάτη ; ου θανάτω αποθανείσθε.[9] Τι της υποσχέθηκε ο όφις ; Αυτό που ήθελε να ακούσει η ίδια. Όχι μόνον δεν θα πεθάνουν αν φαν τον καρπό του ξύλου της γνώσης που τους συμβούλευσε ο Θεός να μη φαν, αλλά θα γίνουν ως θεοί. Όσο καιρό περιπλανιόνταν στον παράδεισο της τρυφής ο Αδάμ και η Εύα θαύμαζαν την σοφία του Δημιουργού τους. Την ζήλεψαν, ήθελαν να διανοιχθούν και αυτών οι οφθαλμοί και ν' αποκτήσουν την γνώση καλού και πονηρού. Δεν αρκέσθηκαν να Είναι. Θέλησαν και να ειδέναι. Και το Ειδέναι, πριν φτάσει στον νου, περνάει από τις αισθήσεις.

            και είδεν η γυνή, ότι καλόν το ξύλον εις βρώσιν και ότι αρεστόν  

τοις οφθαλμοίς ιδείν και ωραίόν εστι του κατανοήσαι, και     

λαβούσα από του καρπού αυτού έφαγε . και έδωκε και τω ανδρί           

αυτής μετ' αυτής, και έφαγον.[10]

Και ποιο ήταν το πρώτο, άμεσο, αποτέλεσμα του ειδέναι και του ιδείν ; Όντως, διηνοίχθησαν οι οφθαλμοί των δύο και έγνωσαν … Τι έγνωσαν ; Αυτό που δεν γνώριζαν προηγουμένως διότι δεν υπήρχε : Ντροπή ! και έγνωσαν ότι γυμνοί ήσαν, και έρραψαν φύλλα συκής και εποίησαν εαυτοίς περιζώματα. [11] Να, λοιπόν, η πρώτη γνώση : η ασχήμια. Και μάλιστα η ασχήμια του ίδιου του ανθρώπινου σώματος ! Η κορωνίς της Ύπαρξης ! Και, βέβαια, έχοντας πλέον γνώση της ασχήμιας τους όχι μόνο κάλυψαν το σώμα τους αλλά και … εκρύβησαν ο τε Αδάμ και η γυνή αυτού από προσώπου Κυρίου του Θεού … πού ; μα, πού αλλού παρά … εν μέσω του ξύλου του παραδείσου. Στην γνώση καλού κακού που απέκτησαν. Και να, η τραγική παραδοχή του Αδάμ, ενώπιον του Δημιουργού του :

            της φωνής σου ήκουσα περιπατούντος εν τω παραδείσω και      

εφοβήθην ότι γυμνός ειμι, και εκρύβην.[12]

Και από εδώ και πέρα αρχίζει η κατακόρυφος πτώση του Αδάμ-ανθρώπου με την επιστράτευση του ψεύδους για να δικαιολογήσει τις αδικαιολόγητες πράξεις του. Τις αστοχίες του, δηλαδή τις αμαρτίες του, αποπέμποντας την ευθύνη του που του χάριζε το πρόσωπό του.

           και είπεν ο Αδάμ . η γυνή, ην έδωκας μετ' εμού, αύτη μοι έδωκεν           

από του ξύλου, και έφαγον.[13]

Αρνείται αμέσως, δίχως άλλη σκέψη, την ευθύνη της πράξης του ο Αδάμ. Αρνείται την βούλησή του, το δικαίωμά του να επιλέγει. Αρνείται, δηλαδή, την ίδια την ύπαρξή του. "Δεν φταίω εγώ, Θεέ μου, εσύ μού έδωσες αυτήν την γυναίκα που μου έδωσε να φάω τον απαγορευμένο καρπό. Εσύ κι αυτή φταίτε". Δηλαδή η παντελής άρνηση του προσώπου του. Για να μην αναλάβει τις συνέπειες της πράξης του δέχεται να είναι υποχείριο του Δημιουργού του και της γυναίκας του.  Κι η Εύα ; Τα ίδια κι αυτή :

            ο όφις ηπάτησέ με, και έφαγον. [14]

Προτίμησε κι αυτή να αποπέμψει από επάνω της την ευθύνη για την επιλογή της βούλησής της. Αρνήθηκε να έχει βούληση. Την παραχώρησε στον όφη. Ο όφις αποφασίζει γι αυτήν κι επομένως αυτός είναι υπεύθυνος, όχι η ίδια.

Να, λοιπόν, η αιτία της εισόδου του θανάτου στην ανθρώπινη ζωή. Ο Αδάμ και η Εύα αρνούμενοι την ευθύνη της πράξης τους γίνονται υπεύθυνοι για την εξαφάνιση της βούλησής του. Που σημαίνει τον θάνατο του προσώπου τους. Κι η πράξη συνεχίζει υπάρχοντας να καθορίζει την ζωή τόσο των πρωτόπλαστων, όσο και των απογόνων τους. Η προτίμησή τους, δηλαδή, να προτιμήσουν τον καρπό του δένδρου της Γνώσης αντί του δένδρου της Ζωής όχι μόνον τους στέρησε την αθανασία αλλά και κληροδοτήθηκε στους απογόνους τους. Από τότε και στο εξής οι άνθρωποι προσηλώθηκαν στην απόκτηση γνώσεων ώστε να γίνουν ως θεοί. Αυτή είναι η κληρονομημένη αμαρτία που υπάρχει στους ανθρώπους και σήμερα. Η προτίμησή τους να παραβούν την συμβουλή του Δημιουργού τους, τους απομάκρυνε από την αιωνιότητα του Όντος . αυτήν που χαίρονταν όντας στον Παράδεισο. Κι αν ο Θεός χάρηκε διαπιστώνοντας την ανυπακοή των κτισμάτων του που αποδείκνυε ότι όντως τους έπλασε κατ' εικόνα του, δηλαδή ελεύθερους, στενοχωρήθηκε - προσοχή, δεν θύμωσε, στενοχωρήθηκε - όταν τους άκουσε να αρνούνται την ίδια την ύπαρξή τους. Στενοχωρήθηκε διότι ήξερε, ξέρει, ποιο είναι το τίμημα αυτής της άρνησης από εκείνη την στιγμή μέχρι … μέχρι, θα δούμε στην συνέχεια.

            εν ιδρώτι του προσώπου σου φαγή τον άρτον σου, έως   του     

αποστρέψαι σε εις την γην, εξ ης ελήφθης, ότι γη ει και εις γην  απελεύση.[15]

Και τι έκανε ο οικτίρμων Θεός ;

Πρώτα φρόντισε να διαφυλάξει την αγαθότητα του Παραδείσου.

Εξωπέταξε το κακό που υποστασιοποιήθηκε στις υπάρξεις του Αδάμ και της Εύας.

Το Κακό ως μη αυτογενές χρειάζεται κάποιον φορέα-ξενιστή που θα του δώσει υπόσταση, που θα το κάνει να υπάρχει.

            και εξαπέστειλεν αυτόν Κύριος ο Θεός εκ του παραδείσου της    

τρυφής εργάζεσθαι την γην, εξ ης ελήφθη.

            και εξέβαλε τον Αδάμ και κατώκισεν αυτόν απέναντι του   παραδείσου της τρυφής και …[16]

Και όχι μόνον. Έχοντας ο Θεός κατά νου το σχέδιό του για την κτίση και το κτίσμα του τον άνθρωπο φροντίζει να απομακρύνει τον μολυσμένο Αδάμ από τον Αγνό Παράδεισο. Και τι άλλο ;

            … και έταξε τα Χερουβίμ και την φλογίνην ρομφαίαν την  

στρεφόμενην φυλάσσειν την οδόν του ξύλου της ζωής. [17]

Ξέρει ο Θεός ότι οι άνθρωποι στην πορεία της απορίας τους, με όπλο πλέον τον καρπό της γνώσης καλού-κακού, φυγάς θεόθεν και αλήτης, [18] θα περιπλανηθούν σωρεύοντας γνώσεις στην προσπάθειά τους έσονται ως θεοί, θα ξανά αναζητήσουν την αθανασία που χαρίζει μόνον το δένδρο της ζωής, αυτό που απαρνήθηκαν οι πρωτόπλαστοι διεκδικώντας τον θρόνο του Θεού, και γι αυτό έταξε τα Χερουβίμ και την φλογίνην ρομφαία να φυλάσσουν τον δρόμο προς την Ζωή. Στην ουσία, δηλαδή, να διαφυλάσσουν την αιωνιότητα της ζωής να υπάρχει όποτε ο άνθρωπος μετανοήσει  για την λάθος επιλογή του και θελήσει να επιστρέψει κοντά στον Θεό, τον Όντα. Και, βέβαια, έβαλε τον Αδάμ να κατοικήσει απέναντι από τον παράδεισο. Για δυο λόγους. Πρώτον για να τον βλέπει και να συνειδητοποιεί τι έχασε. Και, δεύτερον, εισάγει μ' αυτόν τον τρόπο την έννοια του αντίθετου που δεν υπάρχει στον παράδεισο. Από εδώ και πέρα τα πάντα στον κόσμο του ανθρώπου θα διέπονται από τα ζεύγη αντιθέτων. Το λέει ο Θεός στον Αδάμ από την πρώτη στιγμή.

            και εξανέτειλεν ο Θεός έτι εκ της γης παν ξύλον ωραίον είναι εις            

όρασιν και καλόν εις βρώσιν και το ξύλον της εν μέσω του     

παραδείσου και το ξύλο του ειδέναι γνωστόν καλού και πονηρού.

Δεν είναι αντίθετα τα δύο δένδρα. Κάθε ένα έχει τον σκοπό του, τον λόγον του. Το μεν δένδρο της ζωής να χαρίζει την οντότητα του Θεού στον Αδάμ και την Εύα. Το δε της Γνώσης, τον διαχωρισμό, τον διχασμό, με την απομάκρυνση από την Οντότητα,  σε καλή και κακή, σε ζωή και θάνατο.  Ελεύθεροι ήταν οι πρωτόπλαστοι να επιλέξουν. Κι επειδή την επιλογή τους δεν την βάσισαν στην επιθυμία τους να αποκτήσουν την γνώση perseαλλά για να γίνουν ως θεοί.

Και τι άλλο έκανε ο οικτίρμων Θεός για τα εκπεσμένα, αλλά ελεύθερα, πλέον κτίσματά του ;

            Και εποίησε Κύριος ο Θεός τω Αδάμ και τη γυναικί αυτού χιτώνας        

δερματίνους και ενέδυσεν αυτούς.[19]

Πολλές οι ερμηνείες από τους αρχαίους έως τον νεότερους θεολόγους τι ακριβώς είναι οι δερμάτινοι χιτώνες.

Μία σοβαρή ερμηνεία είναι ότι οι Παραδείσιοι προπάτορές μας είχαν μια μορφή ενδιάμεση, μεταξύ πνευματικής και υλικής. Ο εκπεσμός τους από τον Παράδεισο άλλαξε την κατάσταση. Έτσι οι δερμάτινοι χιτώνες συμβολίζουν την χοϊκή υλικότητα. Και καθώς η ύλη είναι φθαρτή, φθαρτός πλέον και ο άνθρωπος, θνητός.

Πιστεύοντας απόλυτα ότι ο Θεός είναι συγχωρητικός και αγαπητικός, νομίζω ότι οι δερμάτινοι χιτώνες είναι ένα δώρο του Θεού στον χοϊκό πλέον άνθρωπο. Πριν εγκαταλείψουν τον Παράδεισο και περιπλανηθούν αλητεύοντας στο πεδίο της Γνώσης, στην πάλη του Κακού εναντίον του Καλού, ο εύσπλαχνος Θεός τούς χάρισε ένα τελευταίο δώρο. Ένα δώρο να τους θυμίζει πώς ήταν κοντά του, σε αντίθεση με την απομάκρυνσή τους από Αυτόν τον Όντα. Να τους θυμίζει ότι η πορεία στην ικανοποίηση της απορίας τους πρέπει να είναι ένας νόστος. Μια επανάκαμψη στην αιωνιότητα της Οντότητάς του. Το δώρο των δερμάτινων χιτώνων είναι ο προσωρινός θάνατος. Δώρο ο Θάνατος ; Ναι, ο προσωρινός-φυσικός. Άλλη μια ευκαιρία που μας χαρίζει ο Θεός για να ασκήσουμε το δικαίωμα της επιλογής. Να αποδείξουμε πόσο ελεύθεροι είμαστε.

Ο φυσικός θάνατος είναι η κρησάρα από όπου περνάμε όλοι μας για να δηλώσουμε την επιλογή μας. Όσοι προτίμησαν κατά την πορεία του νόστου να βρίσκονται κοντά στον Όντα θα αποβάλουν τους δερμάτινους χιτώνες και θα πάρουν μεν την μορφή που είχαν εν ζωή, αλλά άυλη για να περάσουν στον Νέο Παράδεισο που έκτισε ο Θεός με την συνέργεια, όμως, του ανθρώπου. Να μην είναι πλέον δοτός ο Παράδεισος. Να είναι και δημιούργημα δικό του. Απόδειξη της Ελευθερίας του. Της Ελευθερίας, όμως, που είναι Αγάπη.

Όσοι δεν δέχθηκαν την Αλήθεια του Θεού θα Τον ακούσουν να τους λέει : Δικαίωμά σας να με αρνηθείτε. Ελεύθεροι είστε. Υποχρέωσή μου, επομένως, να σας επιστρέψω εκεί από όπου σας έφερα στην ζωή, στην ύπαρξη : στο Μηδέν της ανυπαρξίας. Στην Κόλαση.  

Εκεί τελειώνει η μετά την έβδομη μέρα περίοδος η όγδοη. Εκεί τελειώνει η περίοδος του Γίγνεσθαι. Από εκεί αρχίζει πια η ένατη μέρα. Αυτή του ΕΙΝΑΙ.

 

Αμήν.

 

Επίλογος.

Είναι γνωστόν ότι το κείμενο της Γένεσης που αφορά την Κοσμογονία και την Ανθρωπολογία δέχθηκε σφοδρή επίκριση από τον καιρό που απελευθερώθηκε η ανθρώπινη σκέψη από τα δεσμά της Παπικής Εκκλησίας, τον Διαφωτισμό. Η εξέλιξη των Επιστημών, κατά την γνώμη τους, απεδείκνυε την λανθασμένη, παραμυθική, περιγραφή της Κοσμογονίας. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, κατά πόσο αληθεύουν αυτές οι κατηγόριες.

 

Πρώτη επίκριση ήταν ότι τίποτα δεν μπορεί να δημιουργηθεί από το τίποτα, κατά την επιστημονική γνώση. Κι άρα (πάντα παρόν το απλοϊκό και απλουστευτικό "άρα" στην Δυτική σκέψη), η Ζωή δεν δημιουργήθηκε εκ του μηδενός. Η Γη και η Ζωή, επομένως υπήρχε ανέκαθεν και δεν δημιουργήθηκε από κάποιον Δημιουργό. Κι όμως, τόσο η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης όσο και η Κβαντική Φυσική απέδειξαν ότι από το τίποτα μπορεί να δημιουργηθεί κάτι. Το Σύμπαν δημιουργήθηκε από το τίποτα πριν κάποια δισεκατομμύρια χρόνια, βάσει αυτής της θεωρίας που έχει αποδειχθεί σωστή από πολλές μετρήσεις. Στον υπό-ατομικό κόσμο, επίσης, υπάρχουν στοιχεία που, αν και για ελάχιστη διάρκεια, παρουσιάζονται αναίτια από το τίποτα.

Το Σύμπαν, επομένως, δημιουργήθηκε σε μια συγκεκριμένη στιγμή από κάποια συγκεκριμένη αιτία. Αυτή η αιτία δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά ο υπερβατικός Θεός. Αν επικαλεστούμε μια άλλη φυσική αιτία για την δημιουργία του Σύμπαντος θα πρέπει τότε να αναζητήσουμε την αιτία αυτής της αιτίας.

Δεύτερη επίκριση της Βιβλικής περιγραφής για την δημιουργία του ανθρώπου ήταν και είναι η θεωρία της εξέλιξης των ειδών ζωής του Δαρβίνου. Επιπόλαιοι ως συνήθως οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας και αποφασισμένοι να αποδείξουν την αναλήθεια της Βιβλικής εξήγησης παραβλέπουν τα όσα προηγούνται στην Γένεση από την έκτη ημέρα που "πλάστηκε" ο πρωτάνθρωπος Αδάμ.

            Και είπεν ο Θεός . εξαγαγέτω τα ύδατα ερπετά ψυχών ζωσών και          

πετεινά επί της γης κατά το στερέωμα του ουρανού.  και εγένετο       ούτως.

            και εποίησεν ο Θεός τα κήτη τα μεγάλα και πάσαν ψηχήν ζώων  

ερπετών, α εξήγαγε τα ύδατα κατά γένη αυτών, και παν πετεινόν       

πτερωτόν κατά γένος. και οίδεν ο Θεός ότι καλά.

            και ευλόγησεν αυτά ο Θεός, λέγων . αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε τα ύδατα εν ταις θαλάσσας, και τα πετεινά πληθυνέσθωσαν επί της γης.[20]

Άμεση απάντηση είναι, βέβαια, ότι ο Μωυσής δεν είναι βιολόγος. Σκοπός του δεν είναι να παρουσιάσει την ζωική εξέλιξη μέχρι της παρουσίας του ανθρώπου. Πάντως, ψέματα ή ανακρίβειες δεν λέει.

Δεύτερη απάντηση είναι, βέβαια, ότι η δημιουργία των ζωντανών αρχίζει από τα ύδατα, την θάλασσα, όπου πιστεύουν και οι σημερινοί επιστήμονες ότι άρχισε η μονοκύτταρη ζωή.

Τρίτη, και ίσως η σπουδαιότερη παρατήρηση για να άρει τις αντιρρήσεις των αθεϊστών, είναι οι δύο προστακτικές προς τα δημιουργημένα ζώα : αυξάνεσθε και πληθύνεσθε. Το πληθύνεσθε σίγουρα έχει να κάνει με το πλήθος, τον αριθμό. Το αυξάνεσθε ; Όσοι επιμένουν να θέλουν να αποδείξουν την παραμυθία της Γένεσης, το ερμηνεύουν σαν μια επανάληψη που τονίζει την ίδια επιθυμία. Μήπως, όμως, εννοεί να αυξάνονται ως την ποιότητα του είδους τους, να εξελίσσονται,  που θα βοηθήσει και στον πολλαπλασιασμό του ; αν ο Θεός είχε ολοκληρώσει την βιολογική τους αύξηση εξ αρχής, γιατί αναφέρει ο συγγραφέας στο εδάφιο 24 :

            εξαγαγέτω η γη ψυχήν ζώσαν κατά γένος ...

Να εξαγάγει η γη, όχι να πλημμυρίσει πληθυσμιακά, γράφει. Από τα έγκατά της δηλαδή να βγει η αύξηση/ολοκλήρωση της Ζωής. Δηλαδή αφήνει την εξέλιξη των ζώων να πραγματοποιηθεί από την γη, την φύση. Αυτή είναι η ευλογία, έργο της γης πλέον. Να ολοκληρώνονται επί αυτής και από αυτήν όλα τα ζωντανά.  Αυτό δεν ανακάλυψε και ο Δαρβίνος; Και αυτή η θέση μας ισχυροποιείται στο εδάφιο 19 του κεφαλαίου Β' :

            και έπλασεν ο Θεός έτι εκ της γης πάντα τα θηρία του αγρού και           

πάντα τα πετεινά του ουρανού και ήγαγεν αυτά προςτον Αδάμ,       

ιδείν τι καλέσει αυτά. και παν ο εάν εκάλεσεν αυτό Αδάμ   

ψυχήν ζώσαν, τούτο όνομα αυτώ.

Δηλαδή ; Δήλα δη ότι ναι μεν τα ζώα υπήρχαν πριν την εμφάνιση του ανθρώπου αλλά δίχως τέλος/σκοπό. Όντως, λέει ο Δαρβίνος, η ζωή υπήρχε υπό διαφορετικές μορφές πριν τον άνθρωπο. Με την παρουσία όμως του ανθρώπου … πήραν όνομα ! Και το όνομα το έδωσε ο Άνθρωπος, όχι ο Θεός. Αποσύρεται σιγά-σιγά ο Θεός από την σκηνή του Κόσμου δίνοντας την πρωτοβουλία πρώτα στην φύση/γη και μετά στον άνθρωπο. Έτσι δεν έγινε στην προϊστορική περίοδο του ανθρώπου όπως αποδεικνύεται επιστημονικά ;

Τέταρτη παρατήρηση, το βαρύ πυροβολικό, νομίζουν, των αρνητών του Θεού, είναι ο τρόπος που μας παρουσιάζει ο Μωυσής την εμφάνιση του Αδάμ :

            και είπεν ο Θεός . ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και         

καθ' ομοίωσιν  …

            και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ' εικόνα Θεού εποίησεν  

αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς.[21]

Δύο οι πληροφορίες που μας δίνονται σ' αυτά τα εδάφια. Πρώτον ότι ο άνθρωπος έχει πρότυπο την εικόνα του Θεού. Δηλαδή εξ αρχής ο Θεός είχε σκοπό οι άνθρωποι, τα δημιουργήματά του, να του μοιάζουν. Προσοχή, να ομοιάζουν την εικόνα του όχι το πρότυπο της εικόνας, τον ίδιο τον Θεό ! Αυτό είναι το δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Από εκεί και πέρα, πάλι, πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία ο ίδιος ο άνθρωπος. Να γίνει και καθ' ομοίωσιν του Θεού. Την δυνατότητα αυτή του την έδωσε ο Θεός, πλάθοντάς τον κατ' εικόνα Του.

Στο Β' κεφάλαιο, όμως, ο Μωυσής δίνει συμπληρωματικές πληροφορίες.

            και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης,

και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο            

άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν.[22]

Εις ψυχήν ζώσαν ; Δηλαδή ; Ε, μα τι άλλο παρά αυτοσυνείδηση.

Ο Μωυσής, το είπαμε, δεν είναι βιολόγος ούτε ανθρωπολόγος. Είναι Θεολόγος, ο πρώτος Χριστιανός Θεολόγος. Τον Λόγο του Θεού μάς παρουσιάζει. Δεν τον ενδιαφέρει, λοιπόν, η περίοδος που ο άνθρωπος εξελισσόταν σε έλλογο ον με αυτοσυνείδηση της ύπαρξής του. Τον ενδιαφέρει από την στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι είναι πλάσμα, κοινωνικό ον, κάποιου ανώτερου όντος. Από την στιγμή που μπορεί ο Θεός να συνδιαλέγεται μαζί του. Και τι άλλο είναι ο άνθρωπος παρά ύλη και πνεύμα, χους και πνοή ; Η ένωση αυτή, ύλης και πνεύματος, είναι η ζώσα ψυχή. Από εκείνη την στιγμή, από την στιγμή που αυτά τα δύο ενώθηκαν εις ένα συναμφότερον[23], τον άνθρωπο, μας παρουσιάζει την πορεία της απορίας του ο Μωυσής.

Όλες οι άλλες ερμηνείες του τρόπου περιγραφής της γένεσης του ανθρώπου από τον Θεό είναι ή ύποπτες ή ανόητες.

 

Σημειώσεις

[1]  Γένεσις, Κεφάλαιον Β', 2

[2]  ο.π., 3.

[3]  Τα ίδια λέει και ο Ηράκλειτος : μεταβάλλον αναπαύεται. D-K84a. Και ο Θεός μετέβαλε τον εαυτό του στο αντίθετό του, τον άνθρωπο, κατά την Δημιουργία. (Βλ. Δοκιμή μου, "Μήπως ;").

[4]  ό.π. 25

[5]  Την ίδια διαπίστωση κάνει και ο Ηράκλειτος : τώι μεν θεώι καλά πάντα και αγαθά και δίκαια, άνθρωποι δε α μεν άδικα υπειλήφασν (θεώρησαν)   α δε δίκαια. D-K102. Γιατί ; Διότι : Δίκης όνομα ουκ αν ήιδεσαν, (ήξεραν) ει ταύτα μη ην. D-K23.

[6]D-K123.

[7]  D-K54.

[8]  Γένεσις, Κεφάλαιο Γ', 1.

[9]   ό.π 4.

[10]ό.π 6.

[11]ό.π. 7.

[12]  ό.π. 10.

[13]  ό.π. 12.

[14]  ό.π. 13.

[15]  ό.π. Γ 19

[16]  ό.π 23, 24.

[17]  ό.π. 24.

[18]  Εμπεδοκλής, D-K115c,  στ. 13.

[19]  ό.π. γ, 21.

[20]  ό.π. 20-22.

[21]ό.π 26 & 27.

[22]Β, 7.

[23]  Γρηγορίου Παλαμά, PG150, 1361C: Μη αν ψυχήν μόνην μήτε σώμα μόνον λέγεσθαι άνθρωπον, αλλά το συναμφότερον, ον δη και κατ' εικόνα πεποιηκέναι Θεός λέγεται.

 

Η εικόνα που πλαισιώνει τη σελίδα (Η Δημιουργία των ζώων) είναι αγιογραφημένη από τον Θεόδωρο Πουλάκη, κατά το β΄ μισό του 17ου αι.

πηγή κειμένου: Αντίφωνο

People in this conversation

  • ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΙΓΓΟΣ

    Από φιλοσοφική άποψη, θα είχε κρίσιμη σημασία να προσδιοριστεί εάν η πορεία της Πτώσης είναι ένα λάθος που καλούμαι να διορθώσω και τις συνέπειες του να αποσοβήσω και μάλιστα, ένα λάθος το οποίο προηγείται της γνώσης μου ή εάν ο ίδιος ο Δημιουργός έχει συμπεριλάβει το χώρο και της αιτιακές ακολουθίες όλης της ανθρώπινης περιπέτειας μέσα στη δημιουργία Του.

    0 Like
  • Άρης Νούλης

    Προς Κωνσταντίνο Σπίγγο.

    Ο Θεός, ως Παντογνώστης, ήξερε - ξέρει - την εξέλιξη της πορείας του δημιουργήματός του : Την ολοκλήρωση του τέλους/λόγου των ανθρώπων και την αναφορά τους στον Λόγο. (Μη ξεχνάμε, ο Θεός είναι Λόγος, Σχέση : Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος).
    Ο Θεός, ως Αγάπη, δημιούργησε τον άνθρωπο όχι από κάποια Ανάγκη, αλλά ως εκχείλισμα αγάπης προς τον άλλον. Και τον "έπλασε" κατ' εικόνα του, δηλαδή ελεύθερο.
    Χάρηκε, επομένως, όταν οι πρωτόπλαστοι απέδειξαν την ελευθερία τους απορρίπτοντας την συμβουλή του. Και, συνεχίζοντας να είναι αγαπητικός προς το δημιούργημά του, φρόντισε να εξοπλίσει τον άνθρωπο με τους δερμάτινους χιτώνες. Θυμητάρι δηλαδή του λάθους τους ώστε να μεριμνήσουν κατά την διάρκεια της πορείας τους προς την ολοκλήρωση του λόγου τους να το διορθώσουν. Το τέλος τους - και ως χρονικό όριο, αλλά και ως σκοπό - να είναι η επιστροφή τους στον Όντα που χαρίζει την αιώνια οντότητα.
    Η απάντηση, λοιπόν, στην απορία σου είναι ότι συμβαίνουν και τα δύο. Και ο άνθρωπος οφείλει να διορθώσει το "λάθος" του επανερχόμενος στην αγκαλιά του Όντος, και ο Θεός, αγαπητικός όντας, παραχώρησε στο κτίσμα του την δυνατότητα διαπράξεως του "λάθους".

    0 Like
  • Γιώργος Καστρινάκης

    Εάν τυχόν η Πτώση ήταν λάθος εντός εισαγωγικών, αν δηλαδή… δεν ήταν λάθος, τότε απλά… δεν θα ήταν και Πτώση.
    Διά τούτο η άποψη ότι ο Θεός «χάρηκε» με αυτήν, είναι μια άποψη που μόνο ως παρα-θεολογική είναι δυνατόν να αναγνωρισθεί.

    0 Like
  • Αρης Νούλης

    Προς Γιώργο Καστρινάκη.
    Ο Θεός χάρηκε όταν οι πρωτόπλαστοι απέδειξαν ότι όντως πλάστηκαν ελεύθεροι, κατ' εικόνα του Δημιουργού τους, προτιμώντας τον καρπό του ξύλου της γνώσης αντί του ξύλου της ζωής που τους προέτρεψε ο Θεός να σιτίζονται. Δεν ήταν αυτό το προπατορικό αμάρτημα, το "λάθος" σε εισαγωγικά, που προκάλεσε την έξοδό τους, την πτώση, από τον Παράδεισο. Το λάθος - δίχως εισαγωγικά - ήταν ότι αρνήθηκαν την ευθύνη της απόφασης/πράξης τους. Όταν δηλαδή αρνήθηκαν το πρόσωπό τους, την ίδια την ζωή τους που τους προσέφερε ο καρπός του ξύλου της ζωής. Τότε ο Θεός λυπήθηκε διότι ήξερε ότι αυτό - η ανευθυνότητα - γίνεται πλέον χαρακτηριστικό που κληροδοτείται στους απογόνους των πρωτόπλαστων.

    0 Like
  • Απόστολος Κ.Σ.

    Πολύ καλή και σύντομα προσεγμένη επαγγελματική εργασία και προσπάθεια ερμηνείας ενός καθόλου απλού θέματος αλλά χρειάζεται το Ορθόδοξο Πατερικό μάτι να φωτίσει περισσότερες πτυχές, ίσως σε άλλη νεώτερη, διαφορετικά θα παραμείνει στον χώρο της προσπάθειας. Όχι ότι κι αυτό είναι λίγο. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας και από παλαιότερες μελέτες του έχει δώσει δείγματα πολύ καλής γραφής, που αντλούν από τον χώρο της ελληνικής φιλοσοφίας και κυρίως αυτήν του Ηράκλειτου. Στο Μηδέν όμως της ανυπαρξίας ως κόλαση, υπάρχει σοβαρή διαφωνία. Και σε μερικά άλλα, αλλά αυτό είναι έντονα καταλυτικό για όλο το πόνημα.

    0 Like
  • Άρης Νούλης

    Αγαπημένε εν Χριστώ αδελφέ Απόστολε, καλησπέρα. Με ευγνωμοσύνη θα περιμένω το "Ορθόδοξο Πατερικό μάτι" να φωτίσει και λύσει το αίνιγμα της Κόλασης διότι έως τώρα υπάρχουν πολλά "μάτια" και πολλές εξηγήσεις Πατέρων για αυτό το θέμα. Πάντως, μη ξεχνάς, η θεολογική σκέψη δεν σταμάτησε στον άγιο Καβάσιλα. Και, προπαντός, όπως λέει ο Πέρσης Ποιητής Χάτζι αλ Δηούμ στις "Παροιμίες" του :
    "Όταν και ο τρίτος δερβίσης έπαψε να μιλά, ο Χαλίφης στράφηκε στον Ομάρ Ναζράτ, αυτόν που τον έλεγαν Ομάρ ο Εξηγητής και τον ρώτησε ποιος από τους τρεις ερμήνευσε σωστά το Ιερό Κοράνιο. Αυτός του απάντησε : Κύριέ μου, τα λόγια και των τριών ήταν σοφά. Όμως αυτό το οποίο ερμηνεύει τον Λόγο του Θεού είναι μόνον ο Λόγος του Θεού".
    Ευχαριστώ.

    0 Like
  • Απόστολος Κ.Σ.

    Αγαπητέ Άρη, είναι πολύ καλό που θα περιμένεις με ευγνωμοσύνη. Να είσαι σίγουρος ότι αν ζητήσεις πληροφορία από τον Θεό με πνεύμα αγάπης και ταπεινοφροσύνης, σίγουρα θα σου δοθεί. Διαφορετικά, όσο και να τα λέμε χρησιμοποιώντας τη διάνοια, πότε θα συμφωνούμε και πότε όχι. Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά. Τη διαλεκτική στη Θεολογία ας την κρατήσει ο παπισμός. Η θεολογική σκέψη δεν εξελίσσεται για να σταματά και να ξαναρχίζει κατά το δοκούν, αλλά αποκαλύπτεται μέσω της άκτιστης Θείας Χάριτος δια της εμπειρίας. Σε αυτό δεν υπάρχει περιθώριο διαφωνίας.

    0 Like
  • Άρης Νούλης

    Η διάνοια (intellect), καλέ Απόστολε, ιδίως ως ratio, ναι, είναι χαρακτηριστικό των Δυτικών Πατέρων. Ιδίως του Ακινάτη. Η διαλεκτική, όμως, είναι των Ρωμηών Πατέρων,ιδίως Μάξιμου του Ομολογητή. Διαλέγεται ο Θεός με το κτίσμα Του, τον άνθρωπο. Λόγος ο Υιός. Κι ο ίδιος ο Θεός δεν όρισε "περιθώρια διαφωνίας" ή συμφωνίας. Ελεύθερους μάς έπλασε. Τόσο ελεύθερους που να μπορούμε και να Τον αρνηθούμε, όπως έκαναν οι πρωτόπλαστοι. Μην βάζεις εσύ, λοιπόν.
    Όποιος - όποιος, λέει ο Σεφέρης μεταφράζοντας την "Αποκάλυψη" - ακούει το "Έρχου" Του, "ο διψών ερχέσθω, ο θέλων λαβέτω ύδωρ ζωής δωρεάν". Ο μη-διψών και μη-θέλων, δεν υπάρχει για να λάβει το ύδωρ ζωής. Μόνον ο διψών και θέλων θα λάβει την αιωνιότητα του Όντος.
    Είπαμε, "ερώ εμόν ουδέν".

    0 Like
  • Απόστολος Κ.Σ.

    Προφανώς, δεν θα πρόσεξες ότι μίλησα για παπική διαλεκτική στη θεολογία και όχι για διαλεκτική με τον Θεό. Περίμενε λοιπόν με ευγνωμοσύνη όπως είπες, αυτό που είπες, και ζωή νά ' χουμε, μπορεί και να τα ξαναπούμε κάποτε, εάν και εφόσον.

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Παπαδόπουλος Χ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Γιάννης Ιωαννίδης
Εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο και κατά κάποιον τρόπο είναι κρίμα που ήρθε μέσα στο κατακαλόκαιρο, πράγ...
Βασίλης Μούσκουρης
Εξαιρετικά βαθύς,, άμεσος, γλαφυρός και αληθινός ο π. Χ. Παπαδόπουλος. Είπα να δω και λίγο και την ε...
Νίκος Μαυρίδης
Γιώργος Σαλεμής
Κύριε Μαυρίδη

Αν απαντήσετε εσείς στο μπλογκ σας υποθέτω ότι πρέπει να απαντήσω κι εγώ στο δικό μ...
Νίκος Μαυρίδης
Κύριε Σαλεμή τα σχόλιά σας είναι ενδιαφέροντα αλλά και εκτενή. Ως εκ τούτου θα απαντήσω λίγο πιο οργ...
Γιώργος Κρανιδιώτης
Συγχαρητήρια! Πολύ κατατοπιστικό άρθρο.
Χάρης Φεραίος
Ο κύριος Νικόλαος Μπαγιαρτάκης πλανάται όταν μιλά για το σχέδιο Άτσεσον, όπως άλλωστε πλανάται και σ...