Κωνσταντίνος Μπλάθρας* 

Καλύτερα να αποδεχόμασταν σκέτο το «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αν, μάλιστα, η Κυβέρνηση κατάφερνε, έστω, να πετύχει την αλλαγή στο όνομα της γλώσσας του γειτονικού Κράτους σε «σλαβομακεδονικά», όπως είναι άλλωστε η πραγματικότητα, τότε, νομίζω, η ήττα θα ήταν ηπιότερη. Γιατί, εν πάση περιπτώσει, αφού η Χώρα μας βρίσκεται υπό κατοχήν, με το πιστόλι στον κρόταφο, η απλή αποδοχή τετελεσμένων θα ήταν προτιμότερη από αυτή την καταφανή κοροϊδία εις βάρος –εδώ είναι το τραγικό– και του ελληνικού λαού και του λαού των Σκοπίων.

Πρακτικά, η προσθήκη του προσδιορισμού «Βόρεια», στο όνομα της «Μακεδονίας», κάνει το αλυτρωτικό όραμα των γειτόνων παγκόσμιο υπονοούμενο. Αφού υπάρχει «Βόρεια», άρα υπάρχει και «Νότια». Στα διεθνή συμφραζόμενα, θα υπονοείται πάντοτε ότι εδώ έχουμε ένα λαό χωρισμένο στα δύο, καλή ώρα όπως η Κορέα! Το ακόμα κωμικότερο είναι ο «αστερίσκος», όσον αφορά τη γλώσσα: θα λέγεται μεν «Μακεδονική», αλλά με την υποσημείωση ότι είναι σλαβογενής γλώσσα. Λες και η διεθνής πραγματικότητα είναι κάτι σαν διδακτορική διατριβή, όπου ο υποψήφιος κρίνεται στις υποσημειώσεις! Η δε εθνικότητα θα είναι «Μακεδονική» με κάθετη γραμμή και την προσθήκη «πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας»! Δηλαδή, φαντάζεστε στους Ολυμπιακούς, φερ’ ειπείν, να λέει ο εκφωνητής... «και τώρα ο τάδε, Μακεδών –κάθετος πολίτης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας»; Η ξεδιάντροπη κοροϊδία σε όλο της το μεγαλείο! Συμπέρασμα: Αν ο Θεός αποκοιμηθεί, και ισχύσει αυτή η Συμφωνία, οι γείτονες θα λέγονται εν τέλει σκέτο «Μακεδόνες», η γλώσσα τους απλά «Μακεδονική» και, επιπλέον, θα έχουν το όνομα «Βόρεια Μακεδονία», που στην απλή λογική και στην κοινή παγκόσμια συνείδηση θα τους κατοχυρώνει το δικαίωμα να ζητήσουν αργά ή γρήγορα την ένωση της Χώρας τους, της «Βόρειας» και της «Νότιας» «Μακεδονίας»! Κάπως έτσι αντιλαμβάνεται ο κ. Τσίπρας, σύμφωνα με το «Διάγγελμά» του, την «εθνική υπερηφάνεια».

Ζητούμενο η σταθερότητα

Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο στρατηγικός στόχος της Ελλάδας στη διαπραγμάτευση είναι, πάλι σύμφωνα με το πρωθυπουργικό «Διάγγελμα», η σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Έχει κανείς την εντύπωση ότι μια Συμφωνία που εκβιάστηκε –και για τις δύο πλευρές ισχύει αυτό, γιατί ούτε Έλληνες ούτε Σκοπιανοί την πιστεύουν– από τους κύριους αποσταθεροποιητές της περιοχής, δηλαδή ΝΑΤΟ και Γερμανία, ότι θα συντελέσει στην καλώς εννοούμενη γειτονία, φιλία και σταθερότητα στη νότια Βαλκανική; Εξ αρχής το Κράτος των Σκοπίων είναι κάτι σαν τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες του 19ου αιώνα: ένα προσωρινό μαξιλάρι ισορροπίας των ανταγωνισμών των Μεγάλων Δυνάμεων στη Βαλκανική, μέχρι την επόμενη φάση των αναμετρήσεών τους. Βλέπεις, σ’ αυτή την ευλογημένη Χερσόνησο, όπου η Ιστορία έκανε γείτονες πολλούς και διαφορετικούς σε νοοτροπία λαούς, πάντα βρίσκεται μια περιοχή που δεν μπορεί να είναι –λόγω (αν)ισορροπίας δυνάμεων– ούτε ελληνική, ούτε βουλγαρική, ούτε σερβική, ούτε αλβανική, ούτε τουρκική! Κάτι τέτοιο είναι σήμερα τα Σκόπια – ένα κράτος με βαλκανική πανσπερμία: Σλαβομακεδόνες (που εθνοτικά νοούνται Έλληνες, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία), Έλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι, Αλβανοί. Είναι μ’ άλλα λόγια ό,τι απέμεινε αμοίραστο μετά τους Βαλκανικούς πολέμους από την πάλαι ποτέ Οθωμανική (και Βυζαντινή) επικράτεια της Μακεδονίας. Σύμφωνοι. Θα μπορούσε ένα τέτοιο Κράτος να γίνει οδηγός συνύπαρξης για τους Βαλκάνιους, αν το πράγμα δεν έμπλεκε στον ανταγωνισμό, όπως είπα των Μεγάλων Δυνάμεων: Αμερικανοί, Ρώσσοι, Γερμανοί, Ιταλοί όλοι μπλέκονται σ’ αυτό το κουβάρι. Συμπέρασμα: Όχι μόνο η συμφωνία αυτή, που υποτίθεται ότι έχουμε με τους γείτονες, δεν θα συμβάλει στην ποθούμενη (από Έλληνες και, πιστεύω, και από Σκοπιανούς) σταθερότητα και ευημερία, αλλά αντίθετα θα γίνει εντός ολίγου θέατρο νέων αντιπαραθέσεων, αφού εκ των πραγμάτων μεταβάλλεται σε αιχμή της αντιπαράθεσης Δύσης και Ρωσίας.

Εκτεθειμένη η Ελλάδα

Είπα πριν «υποτίθεται ότι έχουμε», γιατί αυτό που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας το βράδυ της Τρίτης είναι η πορεία προς μια Συμφωνία και όχι μια καθαρή συμφωνία. Έτσι η ελληνική Κυβέρνηση πέτυχε το εξής ασύλληπτο: η μεν Ελλάδα να εκτεθεί, συναινώντας ουσιαστικά στην αποδοχή των τετελεσμένων –με δυσμενείς όρους, όπως περιέγραψα πριν – ενός κακοφορμισμένου αλυτρωτισμού και κοντά σ’ αυτό, να αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια των γειτόνων για το αν τελικά θα αποδεχτούν τη «ρύθμιση». Εν τω μεταξύ, τα Σκόπια θα έχουν πετύχει το σύνολο των στόχων τους: Να πάρουν πράσινο φώς για την ένταξή τους σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, να υποκλέψουν με ελληνική βούλα (!) το ελληνικό εθνικό όνομα της Μακεδονίας, να σταθεροποιηθούν ως υπολογίσιμος παίκτης στη νότια Βαλκανική, έναντι Βουλγαρίας, Αλβανίας και Σερβίας, και να ακυρώσουν κάθε μελλοντικό ελληνικό όπλο εναντίον της ιστορικής τους λαθροχειρίας, που, καιρώ τω δέοντι, θα στραφεί και εναντίον της ελληνικής Μακεδονίας. Σας κάνει εντύπωση; Σκεφτείτε μόνο τι επιχείρημα αντίθεσης θα έχει η Ελλάδα, όταν ζητηθεί –από τους γνωστούς επικυρίαρχους «δικαιωμάτων» και «δημοκρατίας», αναγνώριση «Σλαβομακεδονικής» μειονότητας. Απολύτως κανένα!

Ποιος κερδίζει;

Ποιος κερδίζει τελικά, εκτός φυσικά υπερατλαντικών και άλλων «Συμμάχων» μας; Ο κ. Ζάεφ πρώτος, ο οποίος με την προσδοκώμενη αίσια έκβαση της Συμφωνίας θα σταθεροποιηθεί πολιτικά στο ρευστό πολιτικό τοπίο των Σκοπίων. Και αυτός μεν θα απολαύσει μια δίκαιη τιμή, εφόσον πέτυχε το σύνολο των πολιτικών επιδιώξεων των κυβερνώντων στη γείτονα Σλαβομακεδόνων, ο δε δεύτερος επιτυχών, ο κ. Τσίπρας, ο οποίος ελπίζει σε ανάλογα πολιτικά οφέλη, θα έχει επιφέρει μια ιστορική ήττα για τη Χώρα.

Τι προσδοκά ο κ. Τσίπρας;

α. Την αποδοχή ενός αριστερού κοινού, που πάντα έβλεπε με συμπάθεια τα «δικαιώματα» των «συντρόφων» της ΠΓΔΜ, ελπίζοντας πως όλος αυτός ο κόσμος θα ξεχάσει την άνευ όρων παράδοση στο Μνημόνιο.

β. Τη σταθεροποίησή του ως «παίκτη» του μίσθαρνου ελληνικού συστήματος.

γ. Την πολιτική ακύρωση της Αντιπολίτευσης, αφού οι «Δημοκρατικοί» του πρώην ΠΑΣΟΚ, φέρονται πρόθυμοι να ψηφίσουν τη ρύθμιση, ο Θεοδωράκης του «Ποταμιού» θα είναι κάτι σαν κυβερνητικός εταίρος επί του θέματος αυτού, η δε «μειζων» Ν.Δ., αφ’ ενός δεν θα πείσει στην όποια αντίθεσή της –που εκδηλώθηκε ήδη δια χειλέων Κυρ. Μητσοτάκη– καθώς είναι παλαιόθεν γνωστές οι θέσεις των Μητσοτάκηδων επί του θέματος, αφ’ ετέρου, ο κ. Τσίπρας έχει στήσει καλά τη νάρκη του, ώστε αυτή, αν αναφλεγεί, να εκραγεί στα χέρια του κ. Μητσοτάκη – «παλιά μας τέχνη κόσκινο» για τους αριστεριστές Συριζαίους. Για τον κ. Καμμένο, δε χρειάζεται να πω κάτι, γιατί έχει καεί από μόνος του: στις επόμενες Εκλογές, εάν δεν είναι στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα βρίσκει ούτε την ψήφο του!

δ. Τέλος, ο κ. Τσίπρας πετυχαίνει το σπουδαιότερο: Να περάσει το νέο Μνημόνιο χωρίς να έχει ουσιαστικά καμία αντίδραση, αφού θα έχει πετύχει ο αντιπερισπασμός: τα συλλαλητήρια, που έτσι κι αλλιώς δεν αγγίζουν τον «αριστερό» πολιτικό του χώρο, θα γίνουν για τη Μακεδονία.

*  Διευθυντής της εφημερίδας «Χριστιανική».

πηγή: Εφημερίδα Χριστιανική, 14/6/2018

  • No comments found

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Steiner   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βακαλόπουλος Χρ.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κλεμάν Ο.   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπαραμπούτης Κ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Ναστούλης Γ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Μινώπετρος Π.   π. Παπαδόπουλος Χαρ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Άρης Νούλης
Να προσθέσω μόνο την Πατερική ρήση : Σώμα δίχως ψυχή το πτώμα. Ψυχή δίχως σώμα το φάντασμα.
Χαίρομα...
Γιάννης Δ. Ιωαννίδης
Αγαπητέ κ. Σχοινά,
οι παρατηρήσεις μου δεν είχαν καθόλου να κάνουν με το πώς θεωρείτε το όλο κείμεν...
Φώτης Σχοινᾶς
Τό ἀντικείμενο τῆς ἐνστάσεώς μου ἐντοπιζόταν ἀποκλειστικά ἄν στέκει ἤ ὄχι ἡ φράση αὐτή τοῦ π. Θεοδοσ...
Νίκος
Να πω ότι είναι το πρώτο μου σχόλιο στην σελίδα μετά από ανάγνωση χρόνων.
Αρχικά μου άρεσε πολύ το ...
Γιάννης Δ. Ιωαννίδης
Θα ήθελα να συζητήσω λιγάκι την ένσταση, που διατύπωσε ο κ. Φώτης Σχοινάς αναφορικά με τη φράση του ...
Φώτης Σχοινᾶς
Γενικά τό κείμενο τοῦ π. Θεοδοσίου Μαρτζούχου εἶναι πολύ καλό. Ἔχω ὅμως μία ἔνσταση σέ μία ἀπόφανσή ...
Πέτρος Πανταζής
Καλές οι διαπιστώσεις και πολύ ωραία και σωστά δομημένο το άρθρο του π.Θ. Μαρτζούχο, ειδικα η τελευτ...
Αλέκος Βαρβέρης
Φίλε Βασίλη. Εξαιρετικό κείμενο. Η αφιέρωση μάλιστα εύστοχα συνδέει θύμα & θύτη και από-δομεί τη...
Ἀθηνιώτη-Παπαδάκη
Ἀντιγράφω:«Ἡ θεία αὐτὴ δικαιοσύνη, ἡ δικαιοσύνη τῆς ἀνάστασης, δὲν ἔχει νὰ κάνει οὔτε μὲ τιμωρία οὔτ...
Άρης Νούλης
Ο γνωστός Βασίλης Ξυδιάς με το θεσπέσιο ύφος και τον φωτισμένο λόγο του.
Χαρίεσσα εμπειρία η ανάγνω...

Nοιάζομαι δηλαδή Μοιράζομαι