Γιώργος Καστρινάκης

«Έχουμε δείξει στην Ιστορία μας, οι Έλληνες, ότι στις δύσκολες καμπές ξαναβρίσκουμε το πρόσωπό μας, οπότε ξεπερνάμε τα προβλήματα.» Γι’ αυτό μπορούμε να είμαστε, λοιπόν, αισιόδοξοι και για την τρέχουσα περίσταση ανάγκης;
Θα γινόταν, ας υποθέσουμε, νά ’ταν πράγματι έτσι.
Μεσολαβεί όμως, σήμερα, μια κομβική διαφορά εν σχέσει με όλες τις προηγούμενες δοκιμασίες: Τότε, η  πνευματική ηγεσία  τού τόπου υποδείκνυε τη λύση τού προβλήματος. Τώρα, ωστόσο, αυτό που πραγματικά εισηγείται είναι μόνο την  αναπαραγωγή  του – δια της δικαιώσεως, απλούστατα, των αιτίων τα οποία το προξένησαν.

Αν θελήσουμε να παρακολουθήσουμε τα γεγονότα στο πλαίσιο μιας λογικής αλληλουχίας κατανοήσεων, το πρώτο που οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε είναι τι ακριβώς ζητάμε να ερμηνεύσουμε: Αντικρύζουμε, άραγε, εμπρός μας μια κρίση  οικονομική η διαβλέπουμε μια κρίση  κοινωνική;

Δύσκολα θα βρεθεί συμπολίτης μας που να μην αναγνωρίζει το δεύτερο. Κι όμως: Οι ίδιοι ετούτοι πολίτες παραχωρούν τα πρωτεία σε έναν δημόσιο λόγο… καφετηριακών προδιαγραφών, ο οποίος (βέβαιος ότι οι «συνειδήσεις» διαπλάθονται από τις «δομές» – όχι το αντίθετο) δακτυλοδείχνει ως ένοχο το «κράτος» και μαίνεται εναντίον τών διεχειριστών του.
Από κοντά, ένας ολόκληρος λαός μέμφεται τους πολιτικούς εκπροσώπους του – μα γιατί επιτέλους; Λογικά, επειδή δεν έλαβαν εγκαίρως τα απαραίτητα (περιοριστικά) μέτρα. Για τα οποία, όμως, όποτε κάποιος υπεύθυνος ταγός αποτολμούσε να τά διανοηθεί, τον  τ ρ ο μ ο κ ρ α τ ο ύ σ α ν  – υπό την καθοδήγηση των δημοσιογράφων, και μέσω αυθημερόν διεκπεραιουμένων δημοσκοπήσεων – δια του καταλογισμού ενός ακαριαίου πολιτικού κόστους και τον υποχρέωναν εσπευσμένως να τα ανακαλέσει!
Με απλούστερες λέξεις, η κοινωνία μέμφεται (κι απαιτεί τιμωρία, για) τους διοικητικούς της εντολοδόχους επειδή εκείνοι πολιτεύονταν δημοκρατικά – όπως, εξ ίσου παράλογα, μέμφεται το κράτος της επειδή ακριβώς αυτό ενεργεί ως σάρκα εκ τής σαρκός της. Ακόμα χειρότερα: Το ιδιοτελέστερο (μα, συνάμα, κι εξαλλότερα διαμαρτυρόμενο) τμήμα της κοινωνίας καταγγέλλει το κράτος όταν, ακριβώς, αυτό επιζητεί μια δικαιότερη κατανομή των βαρών (η Εφορία, πχ, καθίσταται αντικείμενο… μίσους απλώς και μόνο επειδή… υφίσταται).

Θα ξεπεράσουμε, εν τέλει, το πρόβλημα! Αλλά μόνο εάν  ο  κ υ ρ ί α ρ χ ο ς   λ ό γ ο ς  α ρ θ ε ί  π ά ν ω  α π’  α υ τ ό  και αρχίσει να εντοπίζει, πραγματικές, τις αιτίες του. Τι θα συμβεί, ωστόσο, εάν ο λόγος αυτός εξακολουθήσει να ενεργεί ως (όχι απλώς συστατικό τής κρίσης, αλλά ως) η καθοριστικότερη αιτία τού εν λόγω προβλήματος;
Πρόκειται, συγκεκριμένα για την εστία  γ ύ ρ ω  α π’  τ η ν  ο π ο ί α  εξακολουθούμε να  π ε ρ ι δ ι ν ι ζ ό μ α σ τ ε  σ ή μ ε ρ α.
Κι είναι δύσκολοι οι καιροί, ασφαλώς, για πολλούς από μας. Μα αξίζει να συνειδητοποιήσουμε (όσο και να αναδείξουμε) ότι είναι πολύ δυσκολότεροι, ειδικά, για τους  φ ο ρ ε ί ς  τού  κ α θ η γ ο ύ μ ε ν ο υ  λ ό γ ο υ.  Διότι αυτό που εξελίσσεται ενώπιόν μας είναι η κατάρρευση ενός καθολικού Οράματος Κοινωνικής Ανάπτυξης, το οποίο θεμελιώθηκε σε αυτόν ακριβώς τον ηγούμενο λόγο.
Στην ουσία της, η εν Ελλάδι οικονομική κρίση δεν είναι παρά η κρίση εκείνης της νοοτροπίας η οποία είχε καταξιώσει ως «ζωή» τη «μαγκιά»: Της νοοτροπίας ότι προκύπτει απλό να γίνει ένα άτομο η μια κοινωνία οικονομικά επιτυχημένη – αρκεί μοναχά να καταστεί ηθικά… ασυνείδητη.
Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας κόσμος με τέτοια νοοτροπία έχει γίνει  ο ρ α τ ό,  πλέον,  δ ι α  γ υ μ ν ο ύ  ο φ θ α λ μ ο ύ.  Ως μόνη διαφυγή, οπότε, για την κυρίαρχη αντίληψη απομένει η αποκρυβή τού εξόφθαλμου: Εφ’ ώ και αρχίζει να επιδεικνύει ως αιτίες τα αποτελέσματα – δηλαδή να σπέρνει τη σύγχυση όσο και να διασφαλίζει την ανατροφοδοσία του αδιεξόδου.
Σε τελευταία εννόηση, η κατάρρευση της Ελλάδας του σήμερα δεν είναι παρά η κατάρρευση τής εσχάτως επιλεγόμενης «νέας» Ελλάδας (κατ’ επιδεικτικήν αντιδιαστολή προς την «παλαιά»). Της Ελλάδας του Νέου Ανθρώπου – η ανθρωποθεού. Δηλαδή της ελληνικής εκδοχής του ανθρωποειδώλου της Νεωτερικότητας.
Η οποία ελληνική εκδοχή, σημειωτέον, διόλου δεν  υ π ο λ ε ί π ε τ α ι  τής διεθνούς ομολόγου της. Όλως αντιθέτως,  π ρ ω τ ο π ο ρ ε ί  – καθώς ο παρ’ ημίν εκσυγχρονισμός προβαίνει εξτρεμιστικότερος τού αρχετύπου του: Μια εξ ίσου παράλογη κοινωνική κρίση όσο η ημεδαπή, ο λοιπός ανεπτυγμένος κόσμος (κατά τούτη την ανάγνωση) θα την βιώσει – απλώς – ελάχιστες δεκαετίες μεταγενέστερα.

Πόσο μάλλον όταν όλες οι οικονομετρικές «σταθερές» που επιλέγονται να «παγκοσμιοποιηθούν» είναι εκείνες που υπακούουν στην αντικοινωνικότερη λογική: Η ελληνική κρίση – ας διακρίνουμε – έχει πολύ ειδικότερες αιτίες από την ευρωπαϊκή. Ακόμα και χωρίς τήν ελλαδική τους επίταση, πάντως, οι προδιαγραφές της απο-συγκρότησης κείνται, αυτούσιες, ως οικονομικό «Σύνταγμα» της δυτικοευρωπαϊκής ενοποίησης – δηλαδή ως πνεύμα και γράμμα τής περιώνυμης Συνθήκης του Μάαστριχτ (1992).
Εκεί όπου τέθηκαν οι βάσεις για ένα οικοδόμημα που θα θυσιάζει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων για χάρη της ευημερίας των αριθμών. Η νεοφιλελεύθερη, δηλαδή, συνταγή για την άρθρωση μιας κοινωνίας των «δύο τρίτων».
Ο «νεοφιλελευθερισμός» ετούτος εμπεριείχε κάτι περισσότερο από την αντιστροφή της έννοιας της ελευθερίας: Εμπεριείχε τον πυρήνα εκείνου τού αντι-ανθρωπισμού που επιφυλλάσσεται ως αθέατη εντελέχεια ενός πολιτισμού με εφαλτήριο ορόσημο τον αντι-θεανθρωπισμό.
Επιφανειακή προβολή μιας ενσυνείδητης (στις τάξεις των ιθυνόντων) προσχώρησης στον μύχιο δαιμονισμό της ανθρώπινης βούλησης.

Επίμετρο
Η γηγενής, τώρα, αφομοίωση αυτού του παροξυσμού, δεν είναι δύσκολο να δούμε ότι εκδηλώνεται ως απέλπιδα απόπειρα να καταδειχθεί το θύμα ως θύτης: Να περιπαιχθεί ως υπαίτια τής κατάρρευσης η πνευματική παράδοση τού χώρου της.
(Μιας και είναι εξόφθαλμο, μάλιστα, ότι η ριζωμένη νοοτροπία επ’ ουδενί ευνοούσε την εργασιακή ραθυμία – παντελώς  α ν τ ι θ έ τ ω ς  προς τα “life style” προτάγματα – θα πρέπει να επιννοηθεί μια… πρωτοποριακότερη συνάφεια μεταξύ παραδεδομένου ήθους και… αντιδημιουργικότητας. Επιστρατεύεται, οπότε, η – προχριστιανική, παρά ταύτα! – κοινωνιολογία τής…  ο ι κ ο γ ε ν ε ι ο κ ρ α τ ί α ς  ω ς  κ ι ν ο ύ σ α ς  α ι τ ί α ς  τ ή ς  Ι σ τ ο ρ ί α ς  ή περί ενός  ι σ ο π ε δ ω τ ι κ ώ ν  π ρ ο δ ι α γ ρ α φ ώ ν  σ υ ν α ι σ θ ή μ α τ ο ς  μήπως και, έστω έτσι, περιφρουρηθούν τά… προ-σχήματα.)
Η κρατούσα πρόταση ζωής, ας αναλογιστούμε, προσεταιριζόταν τον άνθρωπο τής εποχής μέσω μιας υπόσχεσης που εκμεταλλευόταν την αμφιθυμία του: Ξέρεις κι ο ίδιος ότι, διατρέχεις την ύπαρξη με τρόπο που αφήνει να αιμορραγεί η ποιότητα. Αποζημιώνεσαι ωστόσο, γενναιόδωρα, στο πεδίο της ποσότητας – τού υπαινισόταν σαρδόνια.
Κι είναι αυτή ακριβώς η έσχατη Αποπλάνηση, η οποία καταπίπτει τώρα με τον ίδιο πάταγο με τον οποίο είχε συντριβεί – σε επίπεδο εμπραγμάτων συμβόλων – το Νεολληνικό Χρηματιστήριο, μία μόλις δεκαετία νωρίτερα.
Από μια έντιμη φωνή, λοιπόν, που πειθόταν παλαιότερα ειλικρινά από τη φιλολογία του εκσυγχρονισμού, θα μπορούσαμε να περιμένουμε σήμερα, αν όχι τον συγκλονισμό – ενώπιον της ιστορικής διάψευσης – ένα αίσθημα τουλάχιστον εσωτερικής διερώτησης όσο και εξωτερικής επιφύλαξης.
Αυτό που, ορθολογικά, δεν θα περιμέναμε πάντως είναι, ο φορέας της, «σαν έτοιμος από καιρό», να μη χρονοτριβήσει, με την παραμικρή αμφιβολία, αλλά να τινάξει για μια ακόμη φορά το δάκτυλο κατεναντίον των φιμωμένων του διαλόγου – μέλος των οποίων ήταν κάποτε, ίσως, κι ο ίδιος – και να εκστομίσει κάτι που αυτός, καν, δεν πιστεύει:  Ότι η ενοχή  β α ρ α ί ν ε ι  τό…  π ε ρ ι θ ώ ρ ι ο  (: Τη συναίσθηση ότι, ναι, με τον σταυρό μόνο στο χέρι θα πάμε μπροστά) της κρατούσας συνείδησης.

Το «σαν έτοιμος από καιρό», εν τούτοις, δεν είναι τυχαίο σχήμα του λόγου:  Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αιφνιδιάζεται από τις εξελίξεις, για τον απλό λόγο πως ο ίδιος ξέρει ότι ήταν  τ ο  ο ι κ ε ί ο  τ ο υ  Ν ό η μ α  εκείνο που τίς  κ υ ο φ ό ρ η σ ε.
Έχει, λοιπόν, έτοιμη την καινούργια Αντιστροφή, δια της οποίας θα περιγράψει τα πραττόμενα, επειδή η παραγωγή αντιστροφών είναι το μόνο «προϊόν» για το οποίο ο Πολιτισμός ακέραιος, τον οποίο μάς εισηγείται, ούτε απειλήθηκε ούτε πρόκειται να απειληθεί οποτεδήποτε από οιαδήποτε κρίση…
Το μέγεθος, όμως, τούτης τής εσχάτης του μυθοπλοκής, αντανακλά ζωηρά το εύρος τού ύστατου αδιεξόδου του.

 

Το κύριο τμήμα του κειμένου δημοσιεύθηκε στο αφιέρωμα «Οικονομία σε κρίση - Το έχειν και το είναι» (τχ 217, Ιούλιος 2010) του περιοδικού “Πειραϊκή Εκκλησία”. Έχει προστεθεί, εδώ, το «Επίμετρο».

Πρώτη διαδικτυακή δημοσίευση: Αντίφωνο

People in this conversation

  • Ηλίας Τερζής

    Κ. Καστρινάκη, θα σας παρακαλούσα να φέρετε δυο παραδείγματα ορθών μέτρων, που έλαβαν οι πολιτικοί ηγέτες μας της τελευταίας 10ετίας, και τα οποία ακυρώθηκαν ή αδρανοποιήθηκαν εξαιτίας της αποδοκιμασίας τους από τους δημοσιογράφους ή/και την απειλή αρνητικών δημοσκοπήσεων.

    Προσωπικώς δεν θυμούμαι ΚΑΝΕΝΑ τέτοιο μέτρο! Μπορεί όμως να μη θυμούμαι καλώς, ή να μην έχω επαρκή εποπτεία. Βοηθήστε με λοιπόν. Θα σας είμαι ευγνώμων.

    Έως τότε, επιτρέψατέ μου να διατηρήσω τις επιφυλάξεις μου για το σχήμα που προτείνετε, κατά το οποίο οι πολιτικοί μας ήταν πρόθυμοι να λάβουν ορθά μέτρα αλλά τρομοκρστήθηκαν και εμποδίστηκαν από τους δημοσιογράφους.

    0 Like
  • Γιώργος Καστρινάκης

    Κύριε Τερζή, ευχαριστώ κατ’ αρχήν που υποβάλλετε το ερώτημα / άποψή σας επώνυμα. Ανταποκρίνομαι στην πρόσκλησή σας, όχι για να υπερασπιστώ ξανά τη δική μου άποψη, αλλά μόνο επειδή μου ζητάτε να αναφερθώ σε γεγονότα.

    Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να σας θυμίσω τις δύο απόπειρες αντιμετώπισης του ασφαλιστικού προβλήματος: Η πρώτη επί υπουργείας Γιαννίτση, υπό κυβέρνηση Σημίτη, η δεύτερη επί υπουργείας Πετραλιά – τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου κατέβαινε με υψωμένη γροθιά στις διαδηλώσεις.

    Σημειώνω πάντως, ότι οι δύο αυτές περιπτώσεις ε π’ ο υ δ ε ν ί υπήρξαν οι μ ο ν α δ ι κ έ ς κατά τις οποίες επιχειρήθηκε η λήψη περιοριστικών μέτρων. Παρόμοιες υπουργικές πρωτοβουλίες ανακοινώνονταν συχνά – μόνο που το ίδιο κιόλας βράδυ, κάθε φορά, το Mega Channel (όπως και τα άλλα ιδιωτικά κανάλια) αφιέρωνε σχεδόν ολόκληρη την έκταση τού ειδησεογραφικού δελτίου του σε ρεπορτάζ και σε σχόλια τού είδους: «Νέα φορομπηχτική θύελλα» ή «μια ακόμα επιδρομή στην τσέπη των εργαζομένων».
    Το επόμενο βράδυ, μάλιστα, ανακοίνωνε τα αποτελέσματα πρωινών τηλεφωνικών δημοσκοπήσεων που συνήθως έδειχναν τό (εκάστοτε) κυβερνών κόμμα να «έχει απωλέσει 2 ποσοστιαίες μονάδες» – εν σχέσει με την προηγούμενη ημέρα! – όσον αφορούσε στην πρόθεση ψήφου. Εννοείται ότι το πρωινό της τρίτης ημέρας ο (εκάστοτε) πρωθυπουργός ανακοίνωνε την απόσυρση των επίμαχων μέτρων.

    0 Like
  • Ηλίας Τερζής

    Κ. Καστρινάκη, συγχωρείστε μου που επανέρχομαι έπειτα από τόσο πολύ καιρό αλλά η πρόσβασή μου στο διαδίκτυο είναι περιορισμένη.

    Νομίζω ότι δεν έχετε δίκιο. Ο \"νόμος Γιαννίτση\" δεν εφαρμόστηκε, όχι τόσο λόγω των αντιδράσεων των μμε, όσο λόγω των επιθέσεων που δέχτηκε από σύσσωμη την αντιπολίτευση, και δη την μείζονα ... δηλαδή λόγω του γεγονότος ότι δεν βρήκε ενωμένο το σώμα των πολιτικών ανδρών του τόπου.

    Για το λόγου μου το αληθές παραθέτω από την εφ. ΗΜΕΡΗΣΙΑ εκείνης της εποχής:

    \"«Tην εκτίμηση ότι η κυβέρνηση θα αναγκαστεί τελικά όχι μόνο να παγώσει τις προτάσεις της για το Aσφαλιστικό αλλά και να τις εγκαταλείψει για πάντα», έκανε ο πρόεδρος της NΔ K. Kαραμανλής μιλώντας κατά την πρώτη συνεδρίαση της Kεντρικής Eπιτροπής του κόμματός του χθες το μεσημέρι. Aπέδωσε δε την αναδίπλωση Γιαννίτση στις αντιδράσεις των συνδικάτων και στην υπεύθυνη θέση της NΔ. O κ. Kαραμανλής απέδωσε ακέραιη την ευθύνη για το Aσφαλιστικό στις κυβερνήσεις του ΠAΣOK . Kατηγόρησε την κυβέρνηση ότι αποδόμησε την ασφαλιστική μεταρρύθμιση της περιόδου 1990 - 1992 , ότι αθέτησε τις υποχρεώσεις του κράτους για την τριμερή και υποστήριξε ότι κύρια αιτία είναι «η αιχμαλωσία της κυβέρνησης σε μία διαχειριστική πολιτική». O κ. Kαραμανλής συνόψισε την πρόταση της κυβέρνησης στη φράση «αυξάνονται τα όρια ηλικίας και μειώνονται οι συντάξεις» και εξέφρασε την υποστήριξή του προς τα αιτήματα των εργαζομένων. «Oι εργαζόμενοι πρέπει να ξέρουν ότι, στα δίκαια αιτήματά τους, είμαστε αρωγοί και συμπαραστάτες. Eίμαστε αλληλέγγυοι», τόνισε χαρακτηριστικά. O αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης διακήρυξε ότι οι προτάσεις της κυβέρνησης «δεν θα περάσουν»\" (28/4/2001)

    Το ανάλογο συνέβη και με το νόμο Πετραλιά, με απλή αντιστροφή των πόλων, όπως κι εσείς ορθώς αναφέρατε.

    Με άλλα λόγια: Εάν οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας συναινούσαν, τότε κανένα μμε δεν θα μπορούσε να παίξει το παιχνίδι του.

    Το πρόβλημα επομένως δεν είναι τα μμε αλλά Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ, που αποτελεί τη διαρκή τάση των πολιτικών ανδρών μας δυστυχώς ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ!

    Το πρόβλημα, εν ολίγοις, είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες μας - πολύ πριν υπάρξουν τα μμε! - θεωρούν το Κράτος ως ΛΑΦΥΡΟ τους και γι\' αυτό ουδέποτε συναινούν συμπολίτευση και αντιπολίτευση, εφόσον το λάφυρο συνεπάγεται εκ των πραγμάτων καυγά και διχασμό.

    0 Like
  • Γιῶργος Ἰακώβου

    Οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες συνήνεσαν. Καὶ, τὸν Μάϊο τοῦ 2012, τὰ δύο κόμματα ποὺ συνήνεσαν ἔχασαν συνολικῶς 44 ἑκατοστιαῖες μονάδες ἐκλογικῆς ἐπιρροῆς. Συνεπῶς, τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι στὰ κόμματα, ἀλλὰ στοὺς ἰδιοτελεῖς πολίτες. Κατὰ σύμπτωσιν (;) ἴσο ἀκριβῶς ποσοστὸ ψηφοφόρων «ἀλλαξοπίστησε» στοὺς δυόμισυ μῆνες πού μεσολάβησαν μεταξὺ τοῦ δημοψηφίσματος καὶ τῶν ἐκλογῶν τοῦ 2015. Προφανῶς, τὸ ποσοστὸ αὐτὸ ψηφοφόρων δὲν ἔχει σταθερὴ ἰδεολογία καὶ ψηφίζει ὅποιον τοῦ τάζει, κάθε φορά, περισσότερα. Στοὺς ἰδιοτελεῖς αὐτοὺς πρέπει νὰ προσθέσῃ κανεὶς καὶ τοὺς ἀπέχοντες, οἱ ὁποῖοι δὲν βρίσκουν, προφανῶς, πλέον ἀγοραστὲς τῆς ψήφου τους σὲ ἱκανοποιητικὴ τιμή.
    Ὅσο γιὰ τὸν παραδοσιακὸ Ἑλληνικὸ τρόπο ζωῆς, κανεὶς δέν τὸν μέμφεται, ἀφοῦ ἦταν κατ' ἐξοχὴν λιτός. Τὸ πρόβλημα ὑπάρχει ὅταν θέλουμε ἀντισηψία, ἀναισθησία καὶ ἀντιβιοτικά καὶ ἄλλα τέτοια νεωτερικά, ὅ,ποτε ἀρρωσταίνουμε, ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε τὸν τρόπο ζωῆς μας ὥστε νὰ τὰ παράγουμε, εἴτε τὰ ἴδια, εἴτε ἄλλα ποὺ ἐνδιαφέρουν αὐτοὺς ποὺ παράγουν τὴν ἀντισηψία, τὴν ἀναισθησία καὶ τὰ ἀντιβιοτικά. Τὰ παιδιά μας τὰ προετοιμάζει ἡ ἐκπαίδευσή μας γιὰ καρεκλοκενταύρους σφραγιδοθέτες στὸ εὐρύτερο δημόσιο.
    Ἐπίσης, ὅλοι ἀντιδροῦν στὰ περιοριστικὰ μέτρα, ἐνῶ στὴν προηγηθεῖσα αὐτῶν κραιπάλη μέ δανεικά, αὐτὴν πού ἔφερε κα τὰ περιοριστικὰ μέτρα, κανεὶς «πνευματικὸς ἄνθρωπος» δὲν ἀντέδρασε. Γιὰ τοὺς πενηντάρηδες συνταξιούχους, βγῆκε κανείς, πρὸ κρίσεως νὰ μιλήσῃ ;

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βακαλόπουλος Χρ.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπαραμπούτης Κ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Ναστούλης Γ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Μινώπετρος Π.   π. Παπαδόπουλος Χαρ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Βασίλειος Ορφανόπουλος
Εξαιρετικό άρθρο! Λείουν, όμως, οι παραπομπές. Ξεχάστηκαν;
Νίκος Δεληνικόλας
Άρης Νούλης
Ξέρω, κ. Ιωάννου, ότι μόνον ο ανώτερος επιτρέπεται να συγχαρεί τον κατώτερο. Επέτρεψε (Καβαφικός και...
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΙΓΓΟΣ
Το θεμελιώδες και καλά κρυμμένο πρόβλημα στην προσέγγιση της ομοφυλοφιλίας δεν είναι η έλξη προς το ...
Παυλάκη Μαρια
Δείτε και το βιβλίο
ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΟΥ ΦΡΟΙΝΤ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ της
CLEMENT CATHERINE.
Ψυχίατρος δεν είμαι (γι...
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΙΓΓΟΣ
Τα ηλεκτρονικά μέσα δικτύωσης επιτυγχάνουν ακριβώς στο βαθμό που διευκολύνουν την ποθητή κατά την πα...
Γιῶργος Ἰακώβου
Οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες συνήνεσαν. Καὶ, τὸν Μάϊο τοῦ 2012, τὰ δύο κόμματα ποὺ συνήνεσαν ἔχασαν συνολικῶ...
Σταύρος ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
Καλησπέρα... Πολύ ωραίο το άρθρο, καίτοι τσουβαλιάζει μερικά ζητήματα.

Η πρώτη μου ένσταση είναι...
Φώτης Σχοινᾶς
Κυρία Βασιλική Κ., θά προσπαθήσω νά ἀνταποκριθῶ στήν ἐπιθυμία σας, ὄχι ὅμως τώρα ἀλλά σε βάθος χρόνο...
Νίκος Δούσης

Nοιάζομαι δηλαδή Μοιράζομαι