Μάνος Ηλιάδης

 
Ο εκβιασμός των κοινωνιών από μια ξεπερασμένη ιδεολογία

Η προσπάθεια του εξωκοινοβου­λευτικού υπουργού Δικαιοσύνης να περάσει το περιττό -όπως εμμέσως παραδέχτηκε αργότερα και ο ίδιος- νομο­σχέδιο περί αντιρατσισμού και ξενοφο­βίας είναι το αποτέλεσμα μιας ιδιόμορφης κουλτούρας μερίδας του πολιτικού κόσμου που φαίνεται να διέπεται από απόψεις και ιδεολογήματα που δεν έχουν ακόμη κωδικοποιηθεί πλήρως.  Άλλες εκδηλώσεις αυτών των απόψεων είναι η στάση ορισμένων γενικώς για τη λαθρομετανάστευση και την εισαγόμενη εγκληματικότητα, για την αναθεώρηση της Ιστορίας, το Σκοπιανό, για το φεμινιστικό κίνημα, το δικαίωμα των γκέι στο γάμο και αρκετά άλλα, στα οποία η κοινή γνώμη έχει πλέον εθιστεί, αν όχι και κουραστεί, από τον έντονο ακτιβισμό των υποστηρικτών τους.  Η ελληνική κοινωνία δεν είναι η μόνη που αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα.

Στην Αμερική, για παράδειγμα, το θέμα της γυναίκας-θύμα, των μαύρων και των ισπανόφωνων, της επανασυγγραφής της Ιστορίας, των ψεύτικων στατιστικών, το κίνημα για τα δικαιώματα των γκέι και μια σειρά από άλλα παρόμοια θέματα έχουν αποκτήσει τέτοια δυναμική, που άρχισαν ήδη να παρουσιά­ζονται οι πρώτες θεωρητικές εργασίες από πανεπιστημιακούς, όπως οι εξαιρετικές ερ­γασίες του Bill Lind και της Linda Kimble, περί της περίφημης πολιτικής ορθότητας, από την οποία θεωρούν ότι πηγάζουν όλα τα παραπάνω.

Όπως σημειώνει ο Lind, ο όρος πολιτική ορθότητα (political correctness) ξεκίνησε ως μια αστεία αναφορά, αλλά είναι μια πολύ σοβαρότερη υπόθεση από όσο κοινώς πι­στεύεται [Σ.Σ.: ο ίδιος τη χαρακτηρίζει ως θανάσιμα σοβαρή - deadly serious]. Ο Lind τεκμηριώνει με επιχειρήματα -που λόγω χώρου δεν μπορούν να παρατεθούν εδώ- ότι η πολιτική ορθότητα είναι «πολιτιστικός μαρξισμός» που έχει ρίζες όχι στη δεκαετία του 1960, όπως πολλοί υποστήριζαν, αλλά στη δεκαετία του 1920. Υποστηρίζοντας την άποψή του, ο ίδιος επισημαίνει ότι η πολιτική ορθότητα είναι μαρξισμός εκπε­φρασμένος όχι με οικονομικούς, αλλά με πολιτιστικούς όρους, και ότι στην ουσία δεν είναι μια απλή θεωρία, αλλά ιδεολογία.
 
«Αυταρχικές ιδεολογίες»
 
Συγκρίνοντας τις δύο αυτές εκφάνσεις του μαρξισμού, ο Lind υποστηρίζει ότι και οι δύο είναι αυταρχικές ιδεολογίες, κάτι που προκύπτει σαφώς από την κατάσταση που επικρατεί στα αμερικανικά πανεπιστήμια, όπου όσοι από τους φοιτητές και καθηγητές τολμούν να ξεπεράσουν τις «κόκκινες γραμμές» της πολιτικής ορθότητας που θέτουν διάφορες μειονοτικές ομάδες (του φεμινιστικού κινήματος, των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των γκέι, τους μαύρους, τους ισπανόφωνους ή άλλες ομάδες υπο­τιθέμενων «ομάδων-θυμάτων») αντιμε­τωπίζουν συχνά προβλήματα με τη Δικαιο­σύνη, ιδίως στο εσωτερικό πανεπιστημιακό κανονιστικό σύστημα, με αποτέλεσμα την επιβολή ποινών.
Κατά τον Lind, αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα για τη μελλοντική πορεία της πολιτικής ορθότητας και το τε­λικό αποτέλεσμα για το σύνολο της αμερι­κανικής κοινωνίας, αν η ιδεολογία αυτή δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα.Κατά τον ίδιο, κάθε ιδεολογία είναι εκ της φύσεώς της αυταρχική, διότι αποτελεί μια φιλοσοφία με βάση την οποία ορισμένα πράγματα πρέπει να είναι αλήθεια, όπως, για παράδειγμα, ότι το σύνολο της Ιστορίας της αμερικανικής κουλτούρας είναι η Ιστο­ρία της... καταπιέσεως των γυναικών. Δεδο­μένου, διευκρινίζει, ότι η άποψη αυτή είναι προφανώς λανθασμένη και διαψεύδεται από την πραγματικότητα, η πραγματικό­τητα αυτή πρέπει να απαγορευθεί.
Πρέπει, δηλαδή, να απαγορευθεί η αποδοχή της πραγματικότητας ως προς την Ιστορία και ο κόσμος να πιστέψει έτσι σε ένα ψέμα. Και επειδή ο κόσμος είναι, φυσικά, απρό­θυμος να πιστέψει σε κάτι τέτοιο, γιατί έχει τη δυνατότητα να δει την πραγματικότητα, επιδιώκεται η παρέμβαση του Κράτους προκειμένου αυτό να επιβάλει με την ισχύ του -την ποινικοποίηση, δηλαδή, βάσει νόμου- αυτό το ψεύδος ως επίσημη και μη δυνάμενη να αμφισβητηθεί άποψη για ένα συγκεκριμένο θέμα. (Σημ.: Βλ. την παρ' ημίν προσπάθεια επιβολής του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, γιατί ορισμένοι προφανώς θεωρούν ότι οι Έλληνες είμαστε ρατσιστές, ξενόφοβοι, "εχθροπαθείς", ομοφοβικοί, σεξιστές, αντισημίτες, υπερεθνικιστές που εμπνέουν μίσος κ.ο.κ.Επί πλέον, όπως στον κλασικό μαρξισμό, στον πολιτιστικό μαρξισμό της πολιτικής ορθότητας υπάρχει μόνο ένας παράγων που εξηγεί την Ιστορία, προσθέτει ο Lind.
Ο οικονομικός μαρξισμός υποστηρίζει ότι το σύνολο της Ιστορίας καθορίζεται από την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, ενώ στον πολιτιστικό μαρξισμό η Ιστορία καθορίζεται από την ισχύ μέσω της οποίας ορισμένες ομάδες που καθορίζονται από τη φυλή -εθνοτική προέλευση, το φύλο κ.λπ.- χρησιμοποιούν αυτή την ισχύ για να επιβληθούν σε άλλες ομάδες.  
Μια τρίτη παράμετρος, κατά τον Lind, ως προς τις ομοιότητες των δύο μαρξισμών είναι ότι, όπως στον οικονομικό μαρξισμό ορισμένες ομάδες, για παράδειγμα, οι ερ­γάτες και οι χωρικοί, είναι εξ ορισμού καλές και άλλες, όπως οι αστοί και οι κεφαλαιού­χοι, είναι κακές, έτσι και στον πολιτιστικό μαρξισμό της πολιτικής ορθότητας υπο­στηρίζεται ότι ορισμένες ομάδες είναι a priori καλές, όπως οι φεμινίστριες, οι μαύ­ροι, οι ομοφυλόφιλοι, οι ισπανόφωνοι της Αμερικής κλπ., διότι απλούστατα είναι «θύ­ματα» και, κατά συνέπεια, αυτόματα καλοί, άσχετα και ανεξάρτητα με ό,τι κάνουν [Σ.Σ.: εδώ οι καλοί, ως γνωστόν, είναι συλλήβδην οι λαθρομετανάστες άσχετα από τη συχνό­τατα παραβατική και συχνά εγκληματική συμπεριφορά πολλών εξ αυτών].  
Τέλος ο Lind υποστηρίζει ότι αμφότεροι οι μαρξισμοί έχουν τη δική τους μέθοδο αναλύσεως η οποία δίνει αυτομάτως το αποτέλεσμα που επιδιώκουν.
Για τον κλασι­κό μαρξισμό, η μέθοδος αυτή είναι η προ­σέγγιση της οικονομίας. Για τους οπαδούς της πολιτικής ορθότητας, η μέθοδος είναι η αποδόμηση, υπό την έννοια ότι μέσω αυ­τής κάθε κείμενο ή έννοια μπορεί να κενω­θεί από το περιεχόμενό του και να αντικατασταθεί με οποιαδήποτε άλλη έννοια της αρεσκείας τους.
 
Η επανάσταση που δεν έγινε
 
Ο Lind ανάγει την προέλευση της πολι­τικής ορθότητας στη δεκαετία του 1920, όταν η θεωρία που επικρατούσε μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο -σύμφωνα με την οποία η εργατική τάξη σε ολόκληρη την Ευρώπη θα ξεσηκωνόταν και θα ανέτρεπε τις κυβερνήσεις κάθε εμπόλεμου κράτους (της αστικής τάξεως), διότι οι εργάτες είχαν περισσότερα κοινά μεταξύ τους σε όλα τα κράτη, παρά με τους αστούς και την κυ­ρίαρχη τάξη κάθε κράτους- διαψεύτηκε από τα γεγονότα. Η εξήγηση των κομμου­νιστών, μέσω δύο επιφανών κομμουνιστών ηγετών, του Λούκατς και του Γκράμσι, ήταν τότε ότι η εργατική τάξη δεν θα μπορούσε ποτέ να δει το πραγματικό ταξικό της συμ­φέρον, όπως αυτό οριζόταν από το μαρξι­σμό, εάν δεν απαλλασσόταν από τη δυτική κουλτούρα.
Ο Λούκατς, μάλιστα, που θε­ωρείτο ως ο μεγαλύτερος θεωρητικός του μαρξισμού μετά τον ίδιο τον Μαρξ, είπε το 1919 «ποιος θα μας γλιτώσει από το δυτι­κό πολιτισμό;», στο πλαίσιο μιας θεωρίας του ότι το μεγάλο εμπόδιο στη δημιουργία του μαρξιστικού παραδείσου ήταν η ίδια η κουλτούρα του δυτικού πολιτισμού.Το έργο αυτό ανέλαβε ένα think tank που ιδρύθηκε στη Γερμανία (Φρανκφούρτη) το 1923, με την ονομασία Ινστιτούτο για το Μαρξισμό (Institute for Marxism), του οποίου το όνομα, για να μην αποκαλύπτε­ται ανοικτά η ταυτότητά του, μετονομά­σθηκε στη συνέχεια σε Ινστιτούτο Κοινωνι­κής Έρευνας και επί Χίτλερ μετεφέρθη στις ΗΠΑ. Αποστολή του ήταν η «μετάφραση» του οικονομικού μαρξισμού και η έκφρασή του με πολιτιστικούς όρους. Σύμφωνα με ένα επιφανές στέλεχος του, τον Martin Jay, «τα χρόνια μετά τη δεκαετία του 1930 το κύριο ενδιαφέρον του Ινστιτούτου επικε­ντρωνόταν στην πολιτιστική υπερδομή, με τελικό αποτέλεσμα αυτού την παραγωγή της Κριτικής Θεωρίας, αποτέλεσμα προσμίξεως του μαρξισμού με τη θεωρία του Φρόιντ [Σ.Σ.: για περισσότερα επ' αυτού βλ. στο Διαδίκτυο -Accuracy in Academia- «The Origins of Cultural Correctness»].
To περιεχόμενο της θεωρίας αυτής είναι να ασκεί κριτική, όχι όμως με σκοπό να προτείνει μια εναλλακτική λύση στο πρό­βλημα του καπιταλισμού, διότι οι εμπνευστές της ισχυρίζονται ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν και ούτε μπορούμε να φα­νταστούμε καν μια ελεύθερη κοινωνία όσο είμαστε κάτω από την καταπίεση του καπι­ταλισμού. Το πραγματικό περιεχόμενο της Κριτικής Θεωρίας είναι να ασκεί απλώς κρι­τική, κριτική οξεία και όσο το δυνατόν πιο καταστροφική, με στόχο την αποσάθρωση και την τελική κατάρρευση του συνόλου της καπιταλιστικής τάξεως των πραγμάτων. Απόρροια και προϊόντα αυτής της θεωρίας, επισημαίνει ο Lind, είναι η κατάσταση που βιώνουν σήμερα η Αμερική και άλλες χώ­ρες του δυτικού κόσμου, με τις γενικευμένες επιθέσεις σε κάθε πυλώνα, στήριγμα, θεσμό, αξία ή αντίληψη που αποτελούν τις βάσεις της δυτικής κοινωνίας
 
Υπονόμευση κοινωνιών
 
Η θεωρία της πολιτικής ορθότητας -με το υπόβαθρο που ανέφερε ο Lind και μόνο τε­λείως συνοπτικά περιγράφηκε παραπάνω- δίνει μία εξήγηση στο παράδοξο φαινόμενο της υπονομεύσεως των δυτικών κοινωνιών μέσα από μια καθαρά κομμουνιστική με­θοδολογία και προσέγγιση, τη στιγμή που, μετά την κατάρρευση της κομμουνιστικής μητροπόλεως (της πρώην ΕΣΣΔ), οργανω­μένο κομμουνιστικό κίνημα με παγκόσμια εμβέλεια, όπως επί της σοβιετικής περιό­δου, δεν υπάρχει.
Ο κομμουνισμός, άλλω­στε, ακόμη και στα χρόνια του υπαρκτού σοσιαλισμού παρουσίαζε ένα παράδοξο που ο Ντε Γκωλ συνόψισε στο γνωστό «ο κομμουνισμός είναι στην Ανατολή και οι κομμουνιστές στη Δύση».Αυτό που προφανώς υπάρχει ακόμη εί­ναι η θεωρία ορισμένων αιρετικών κομ­μουνιστών [Σ.Σ.: αιρετικών γιατί η Μόσχα τούς θεωρούσε αποστάτες και εκτός της κομμουνιστικής ορθοδοξίας] του παρελ­θόντος, που διεσώθη και διαιωνίζεται από διάφορους άσχετους με την πραγματικό­τητα, οι οποίοι αγνοούν τόσο την αληθινή της προέλευση όσο και τους αρχικούς σκο­πούς της. Είναι μια κατάσταση που μοιάζει με ιό που ξέφυγε από κάποιο εργαστήριο ερευνών βιολογικού πολέμου, ο οποίος, μέχρι να γίνει αντιληπτή η καταστρεπτική του δράση, θα προκαλέσει τεράστιες ζη­μιές στις δυτικές κοινωνίες, της δικής μας συμπεριλαμβανομένης.
Όσο για τους φορείς του στην Ελλάδα, συνειδητούς ή μη, αυτοί είναι εύκολα ανα­γνωρίσιμοι, όπως και τα κίνητρα πολλών εξ αυτών.

πηγή: περιοδικό Επίκαιρα 30-05-2013 τχ. 189, σελ. 18-19, http://pitagorasamios.blogspot.gr/2013/06/blog-post_19.html

People in this conversation

  • Β.Ξ.

    Η πολιτική ορθότης είναι η επικρατούσα διεθνώς ιδεολογία. Αν λοιπόν κάποιος υποστηρίζει, όπως παραπάνω, ότι η πολιτική ορθότητα είναι «μαρξισμός εκπεφρασμένος όχι με οικονομικούς, αλλά με πολιτιστικούς όρους» είναι σαν να λέει ότι η επικρατούσα διεθνώς ιδεολογία είναι μια παραλλαγή του μαρξισμού. Κάπως χοντρό, δεν νομίζετε;

    Θά’λεγα ότι ισχύει το ακριβώς ανάποδο· ότι η πολιτική ορθότης είναι ένας εύσχημος τρόπος με τον οποίο η «αστική ιδεολογία» επεβλήθη του μαρξισμού. Η έννοια του – ατομικού κατά βάση – δικαιώματος, που αποτελεί τον ιδεολογικό πυρήνα της πολιτικής ορθότητας, είναι η εκδίκηση του ατομικισμού· το ξεδόντιασμα της κοινωνιοκεντρικής δυναμικής του μαρξισμού.

    Το φιλοσοφικό πλαίσιο της Πολιτικής ορθότητας είναι ο πολιτικός φιλελευθερισμός – ξεκινώντας από τον J.St.Mill (Περί Ελευθερίας) και φτάνοντας στον John Rawls (θεωρία Δικαιοσύνης) και τους λοιπούς συγχρόνους φιλελεύθερους. (Εννοείται ότι ο «πολιτικός φιλελευθερισμός», που πολιτικά παραπέμπει περισσότερο στη σοσιαλδημοκρατία ή τη λεγόμενη «κεντροαριστερά», είναι άλλο πράγμα από τον οικονομικό «νεοφιλελευθερισμό» της Θάτσερ και του Ρήγκαν – όσο κι αν στις τρεις τελευταίες δεκαετίες οι δυο αυτοί φιλελευθερισμοί ψιλοπαντρεύτηκαν· εξ ου και η ψευδής εντύπωση ότι η επικρατούσα ιδεολογία είναι μαρξιστικής προελεύσεως.)

    Από κει και πέρα, το ανακάτεμα της «κριτικής θεωρίας» της σχολής της Φραγκφούρτης κτό, που επιχειρεί το παραπάνω άρθρο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την προσπάθεια κατασκευής ενός σύγχρονου πολιτικού μύθου, μιας συνομωσιολογικής ερμηνείας κατάλληλου για υπερσυντηρητικούς Αμερικάνους. Είναι αλήθεια πως η προσπάθεια αυτή βασίζεται και σε πραγματικά στοιχεία, τα οποία όμως παραποιεί ή υπερτονίζει, ενώ αποκρύβει άλλα. Π.χ. ο όρος «πολιτική ορθότητα» όντως πρωτοεμφανίζεται στην αμερικανική Νέα Αριστερά (New Left), όχι όμως με τη σημασία που απέκτησε από το 1990 και μετά.

    0 Like
  • Β.Ξ.

    Μια πιο αναλυτική παρουσίαση αυτής της συνομωσιολογικής θεωρίας περί πολιτικής ορθότητας από τον ίδιο τον ·W. S. Lind, στις απόψεις του οποίου βασίζεται το παραπάνω άρθρο, μπορεί να βρει κανείς εδώ:
    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=78&t=253192&sid=09ae60754928513db721ac6426114269

    Πόσο πετυχημένη μπορεί να είναι η θεωρία αυτή στο στήσιμο ενός υπερσυνηρητικού συνομωσιολογικού μύθου, κατάλληλου και για φονταμενταλιστές χριστιανούς και για εθνικιστές ακροδεξιούς αντικαπιταλιστές, είναι το παρακάτω σχόλιο: «το κειμενο ειναι συγκλονιστικο ... το οτι το εγραψε ενας φανατιλας Χριστιανος δεν σημαινει οτι δεν παρουσιαζει ενα εντυπωσιακο ιστορικο της διαδρομης προς την πολιτικη ορθοτητα … ειναι ιδιαιτερα χρησιμο ακομη και για τους Αριστερους αν θελουν να μαθουν για ποιο λογο ο Καπιταλισμος εχει παντρευτει με τον Πολιτιστικο Μαρξισμο ... και ποια η καταγωγη της αμερικανικης New Left ... που στη συνεχεια αποτελεσε το καλουπι πανω στο οποιο στηθηκαν τα ευρωκομμουνιστικα κομματα που υστερα αποβαλαν σταδιακα το πολιτικα κομμουνιστικο και κρατησαν το πολιτιστικα μαρξιστικο κομματι ... οπως ας πουμε το ΚΚΕς που μεταλλαχθηκε πρωτα σε Συνασπισμο και μετα σε Συριζα ... φυσικα ειναι ιδιαιτερα χρησιμο και για τους Εθνικιστες, διαβαζοντας το θα αντιληφθουν γιατι ο Εθνικισμος ειναι σημερα εχθρος του Καπιταλισμου ενω παλια υπο προυποθεσεις και κατα διαστηματα ηταν συμμαχος του ... οπως και για τους Χριστιανους, θα βρουν τι παει στραβα και σημερα η θρησκεια τους αποξηλωνεται σε Αμερικη και Ευρωπη...»

    0 Like
  • Β.Ξ.

    Όταν έγραφα στο παραπάνω σχόλιο ότι η άποψη του Lind μου μοιάζει σαν μια προσπάθεια κατασκευής ενός σύγχρονου πολιτικού μύθου, δεν είχα υπ’ όψη μου ότι υπάρχει ολόκληρη φιλολογία περί αυτού. (Βλ. σχετικό λήμμα στη wikpedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Frankfurt_School_conspiracy_theory)

    Μπορεί κανείς να δει εκεί για την προσπάθεια του Lind και άλλων υπερσυντηρητικών θεωρητικών να κατηγορήσουν τη Σχολή της Φραγκφούρτης(*) ότι συνειδητά και συστηματικά προσπάθησε να διαβρώσει τις παραδοσιακές αξίες του δυτικού κόσμου. Θεωρούν δε ως βασικό στοιχείο το ότι πολλοί απ’ τους πρωταγωνιστές της Σχολής της Φραγκφούρτης ήταν εβραϊκής καταγωγής. (Τουτέστιν: μαρξισμός και εβραϊκός δάκτυλος => όπερ έδει δείξαι).

    Εκτός όμως από αντιμαρξιστής ο Lind είναι ταυτοχρόνως και δηλωμένος οπαδός της μοναρχίας (θαυμαστής του Κάιζερ), καθώς και έμμεσος υποστηρικτής της δουλείας, μιας και, όπως λέει, η κατάργησή της, μετά τη νίκη των Βορείων είναι η πραγματική αιτία για τα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα στις σχέσεις μεταξύ λευκών και νέγρων στις Πολιτείες του αμερικανικού Νότου. («The real damage to race relations in the South came, not from slavery, but Reconstruction, which would not have occurred if the South had won.») Για περισσότερα, βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/William_S._Lind

    (*) Μ.Χορκχάιμερ, Τ.Αντόρνο, Χ.Μαρκούζε, Β.Μπένγιαμιν, Έριχ Φρομ, Γ.Χάμπερμας κ.ά.

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βακαλόπουλος Χρ.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοροβίνης Β.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπαραμπούτης Κ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Ναστούλης Γ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Ροδίτης Α.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Μινώπετρος Π.   π. Παπαδόπουλος Χαρ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Βασιλεία Δερουκάκη
Στην αρχαία Ελληνική "εστώς" σημαίνει ουσία.
Βασιλης Γαλανοματης
Αγαπητε Βασιλη
Το σημειωμα σου γινεται ακομη πιο ενδιαφερον μετα τις προσφατες δυσαρεστες εξελιξει...
Γιώργος Παυλής
Απίστευτη συζήτηση για τον κινηματογράφο και όχι μόνο!
Είχα την τιμή να παρευρίσκομαι κατά την πραγ...
Μιχάλης Ν. Σταμπούλης
Γλυκασμός μνήμης καί αναθυμητική ευωχία αλκής καί σοφίας πνεύματος.

Αδελφέ φίλε τής σπουδαστικής ...
Νεόφυτος Μιχαήλ
Κύριε Ξυδιά, Δεν έχω γνώση γιά ότι έχει σχέση με τη θεολογία του 60 και το άρθρο σας που παρακίνησε...
Άρης Νούλης
Ο αείμνηστος Παναγιώτης Νέλλας, ένας από τους εγγυρότερους θεολόγους της Χριστιανικής Ορθοδοξίας, κο...
Γιῶργος Καστρινάκης
Ἀποτελεῖ βέβαια δεδομένο ὅτι τὸ παραπάνω κείμενο γράφτηκε τὸν 20ὸ αἰώνα, ἐνῷ ἡ εἰκονουργία ποὺ τὸ συ...
Άρης Νούλης
Ψυχής πείρατα ιών ουκ αν εξεύροιο, πάσαν επιπορευόμενος οδόν. ούτω βαθύν λόγον έχει. (D-K 45)
Γιατί...
Γιῶργος Καστρινάκης
Ἔχω τὴ γνώμη ὅτι ἡ σειρὰ «Ἡ δὲ πόλις ἐλάλησεν» ἀποτελεῖ τὴν σημαντικώτερη ἀπὸ ὅλες τὶς πράξεις συμβο...

Nοιάζομαι δηλαδή Μοιράζομαι