Ποιά είναι η σχέση της Ελλάδας με τη Δύση σήμερα; Πως διαμορφώθηκε; Διατηρείται η σχέση αυτή και με ποιά μορφή; Οι χώρες δεν καταρρέουν απλώς οικονομικά. Της οικονομικής κατάρρευσης προηγείται η κατάρρευση του συστήματος αξιών που είχαν ή που δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν. Ακολουθεί η κοινωνική αποσύνθεση και έπεται η οικονομική καταστροφή. Πριν καταρρεύσουμε οικονομικά είχαμε αποσυντεθεί ως κοινωνία. Κανένας συνδετικός δεσμός, καμιά συνεκτική αξία που να μας κρατούν ενωμένους. Απλοί καταναλωτές και ακραίοι ατομιστές. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Τι συγκροτούσε, όμως, την ελληνική κοινωνία τα χρόνια που προσπαθούσε να οργανωθεί ως σύγχρονο κράτος; Τι σχέση είχε με το διαχρονικό φορτίο που έφερε απο το μακρινό παρελθόν ως μικρή ή μεγαλύτερη συλλογικότητα ή κατά μόνας χαμένος στις εκτάσεις της οθωμανικής αυτοκρατορίας ο έλληνας; Πως προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί σήμερα η Ευρώπη και πόσο σ αυτόν τον αυτοπροσδιρισμό συνεχίζει να βασίζει την πνευματική της ύπαρξη στον ελληνικό πολιτισμό; Μπορεί να παρακολουθήσει αυτήν την αναγκαιότητα η σύγχρονη ελληνική κοινωνία και αν όχι τι μπορεί να σημαίνει για το δικό της επαναπροσδιρισμό; Γιατί ορισμένοι πολιτικοί μιλούν για Παγκόσμια Διακυβέρνηση και τι σημαίνει αυτό;  Αυτά είναι μερικά απο τα ερωτήματα που απασχόλησαν την εκπομπή των “Ανιχνεύσεων” της Τετάρτης 30 Μαρτίου.

 

People in this conversation

  • ΛΑΖΑΡΟΣ ΑΡΑΒΑΝΗΣ

    Ἀξιότιμοι κύριοι, Κοντογιώργη καί Λουδοβίκο, θά σᾶς ἀναπτύξω μία παράμετρος ὅπου ἡ ἀνατολή (ἀρχαία Ἑλληνική φιλοσοφία) ἐβυθίσθει εἰς τήν δύση τῆς σημερινῆς Ἑλλάδος, ὅταν ἡ τελευταία (Ἑλλάς) ἐκτροχιάσθει ἀπό τό ἀληθινό φιλοσοφικό καί πολιτικό σύστημα τῆς ἀληθινῆς δημοκρατίας, τῆς ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ.

    ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΑΡΧΕΓΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ , ΟΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ, ΩΣ ΜΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. ΔΗΛΑΔΗ : ΔΗΜΟΣ + ΚΡΑΤΟΣ = ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

    Στήν σπουδαιοτάτην μελέτη καί ἔρευνα τοῦ ἐθνικοῦ πανεπιστημίου ,τό ἔτος 1875, ὑπό τοῦ καθηγητοῦ τοῦ διοικητικοῦ δικαίου κυρίου Ἐμμανουήλ Κόκκινου μέ το συγγραφικό του ἔργο :ΛΟΓΟΣ περί τοῦ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΘΗΣΕΩΣ, ἀντιλαμβανόμεθα πλήρως καί μετ\'ἀποδείξεων ὅτι τό οἰκοδόμημα τῆς δημοκρατίας τῶν Ἑλλήνων, ὡς βάσεις – πυλῶνες ἦταν οἱ δῆμοι μέσα στό κράτος.

    1) Ὁ θησέας θεωρῆται ὁ ἀρχιτέκτονας τῆς ἀρχέγονης Ἑλληνικῆς δημοκρατίας ὅταν συνένωσε τούς δήμους τῆς Ἀττικῆς κάτω ἀπό τήν διακυβέρνηση τῆς πόλης-κράτος τῶν Ἀθηνῶν. Αὐτό το ἐγχείρημα του ὁ καθηγητής Κος Εμμ. Κόκκινος στό βιβλίο του τό ἀναλύει ὡς τό πρῶτο πολιτικό σύστημα στήν ἀρχαία Ἑλλάδα, καί βεβαίως βγάζουμε τό συμπέρασμα ὅτι πρόκειται περί τοῦ πρώτου δημοκρατικοῦ πολιτεύματος :
    ΔΗΜΟΣ + ΚΡΑΤΟΣ = ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. (Οἱ δῆμοι μέσα στό κράτος)

    2) Σέ κάποια ἄλλη ἀναφορά του ὁ καθηγητής ἀναφέρει: « Ἀρχικά ὁ δῆμος κατεῖχε τήν πολιτικήν κυριαρχία , ἡ ὁποία μετά περιῆλθε στίς πόλεις.» Εἶναι φανερό ὅτι ὁ δῆμος ἦταν ἐκεῖνος ὅπου διαμόρφωνε πολιτικές ἀποφάσεις , σχεδίαζε τρόπους ἀντιμετωπίσεως τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν καί ἔπειτα ἐπικυρωνόταν νομοθετικά ἀπό τήν Πόλη -Κράτος.
    καί ὁ καθηγητής συνεχίζει: «Ὁ δῆμος θεωρῆται τήν ἐποχή του Θησέα ἡ πηγή καί ἡ βάση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας» δηλαδή μέ λίγα λόγια ὁ δῆμος ἦταν ἡ κεφαλή τοῦ πολιτικοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος.

    3) Ἀκόμα διαβάζουμε: « Ὁ συνοικισμός ἐν τέλει ἐπῆλθε ὡς μέτρο πού συνδύασε τήν πολιτική καί πολεμική δύναμη τοῦ βασιλιά (Θησέα) , μέ ἀποτέλεσμα να μετατραπῆ ἡ Ἀθήνα σέ ἑνιαῖο πολιτικό κέντρο.
    Ἡ ἐνέργεια ἐξάλλου τοῦ Θησέα λειτούργησε καί ὡς παράδειγμα γιά ἄλλους ἡγέτες, ὅπως τοῦ Θαλῆ τοῦ Μιλήσιου, ὅπου εἰσηγήθηκε στούς Ἴωνες τῆς μικράς Ἀσίας το συνοικισμό τῆς Τέω, καί τόν χωρισμό τῶν λοιπῶν πόλεων σέ δήμους.» Αὐτό λοιπόν τό ἱστορικό στοιχεῖο δείχνει τήν δύναμη τῆς ἀρχέγονης Ἑλληνικῆς δημοκρατίας, ὡς οἱ πυλῶνες τῆς δημοκρατίας, ὅπου ἐξαπλώθη εἰς ὅλο τό Ἑλληνικό στοιχεῖο ὡς το ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Διότι ἕνα βασικό στοιχεῖο τῆς δημοκρατίας εἶναι : ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΕΦΑΡΜΟΣΙΜΟ.

    4) «Ὁ Σόλωνας καί ὁ Κλεισθένης ἀργότερα οἱ ὁποῖοι θεωρήθηκαν οἱ (μετέπειτα) θεμελιωτές τῆς δημοκρατίας καί τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος ἐξασφάλισαν τήν ἀρχή τῆς ἰσοπολιτείας, καί τόν λεπτομερέστερο τρόπο λειτουργίας τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, ἀνοίγοντας οὐσιαστικά τόν δρόμο πρός τά μεγαλεῖα τῆς Ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας» (Ἑλληνικῆς δημοκρατίας)

    Καί καταλήγει ὁ καθηγητής:
    « Μέ τον συνοικισμό τῆς Ἀθήνας (δηλαδή οἱ δῆμοι μέσα στήν Πόλη-Κράτος) τίθεται ὁ θεμέλιος λίθος τῆς ἀστικῆς καί πολιτικῆς ἰσότητας τοῦ πλήθους» (οἱ πρῶτες ἔννοιες «κλειδιά» γιά την δημοκρατία)
    «Ἕνα οἰκοδόμημα ὅπου ὁλοκληρώνεται μέ τούς μετέπειτα χρόνους τῆς δημοκρατίας.»

    5) Καί ὁ καθηγητής τελειώνοντας λέγει: « Ὑπό την ἔννοιαν αὐτήν, ὁ θησέας ἐκτός ὅτι εἶναι ὁ προπομπός τῆς δημοκρατίας, οὐσιαστικά μετέβαλε καί το βασιλικό πολίτευμα σέ αὐτήν, καθώς *παραιτήθηκε ἀπό τήν βασιλικήν ἐξουσίαν καί παρέδωσε τόν δῆμο στό κράτος».

    * Αὐτό το τελευταῖο, ὅπου ὁ Θησέας παραιτήθηκε ἀπό τό βασιλικό ἀξίωμα καί παρέδωσε τόν δῆμο στήν Πόλη-κράτος, ὅταν το μελετήσετε ἀγαπητοί ἀναγνῶστες μου, ὅπως το μελέτησα καί ἐγώ ὡς ὁ συγγραφέας τοῦ παρόντος βιβλίου θά διαπιστώσετε μέ λίγα λόγια:
    Ἐνῶ ἡ βασιλεία τοῦ (Θησέα) ἔδωσε τίς βάσεις γιά τήν δημοκρατία, θέλει να μεταφέρει γιά τόν λαό του ἕνα ἰσχυρότατο μήνυμα: «ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΣ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. (Αὐτό εἶναι σίγουρο ὅτι ἐννοοῦσε μέ την παραίτηση ἀπό το βασιλικό ἀξίωμα, καθότι στήν τότες ταραγμένη ἐποχή του, οἱ δολοφονίες ἡγετῶν, ἡ ἐξορία, ἦταν συχνό φαινόμενο, καί ἡ μόνη λύση γιά να ἐπιζήσει το δημοκρατικό πολίτευμα ἦταν ἡ διαφύλαξη του ὡς πολιτικό σύστημα διαφυλασσόμενο ἀπό τούς δήμους, δήμους ὅπου θά εὑρίσκονται ἑνωμένοι ὑπό τοῦ κράτους. Στήν ἱστορία ἄλλωστε τῆς ἀνθρωπότητας δέν ἔχουμε λίγα γεγονότα ὅπου μετά τον θάνατο βασιλέων, ἡγεμόνων, κλπ, κατέρρευσαν ὁλόκληρες πολιτικές ἰδεολογίες καί στρατιωτικές κυριαρχίες. Κάτι τέτοιο ὅμως ὁ θησέας ΔΕΝ θά ἤθελε μέ κανένα τρόπο να συμβῆ στήν ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Ἄρα ὁ πρῶτος ὅπου ἐγκαθίδρυσε τήν πρώτη καί ἀρχέγονη μορφή τῆς δημοκρατίας ἦταν ὁ Ἕλλην Θησέας, καί γι\' αὐτό ἡ λέξη δημοκρατία μᾶς ὑπενθυμίζει πάντα τό κύτταρο τῆς δημοκρατίας μας, τῆς δικῆς μας Ἑλληνικῆς δημοκρατίας, ὅπου εἶχε τίς δύο τους βασικές ἀρχές: α) Ὁ δῆμος β) μέσα στό κράτος.
    Ὡς Ἕλληνες καί Ἑλληνικό κράτος θά πρέπει να ἀποδεχθοῦμε μόνο το γνήσιο πολιτικό μας σύστημα, χωρίς τα σημερινά ξενόφερτα πολιτικά συστήματα καί ἰδεολογίες, καί αὐτό δέν θά μποροῦσε να εἶναι ἄλλο ἀπό τό πολιτικό σύστημα τῆς ΒΑΣΙΛΕΥΟΜΕΝΗΣ ΔΗΜΑΡΧΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

    Ἐάν κάποτε ὁ λαός ἔρθει στά συγκαλά του καί «ξεμεθύσει» ἀπό τίς πολιτικάντηδες ἰδεολογίες-παραληρήματα , ὅπου τοῦ σερβίρισαν ἔντεχνα κάποτε, τότες θά διακρίνει πόσο μεγάλο εἶναι τό χάσμα μεταξύ ἐκείνου ὅπου ὀνομάζουμε ἐκτελεστική ἐξουσία ἀπό τήν δημιουργική ἐξουσία. Ἐάν συλλάβει ὁ πολίτης τό χάσμα αὐτό θά πέσει σέ βαθύ καί τρομερό ἴλιγγο κοιτάζοντας τό βάθος καί διακρίνει τό χάσμα ὅπου χωρίζει αὐτά τά δυό, διότι βάλαμε τά κακομαθημένα «παιδιά μας» (πολιτική οἰκογενειο-κρατία) στόν ρόλο καί τῶν κηδεμόνων μας (πατέρα καί μητέρα = ὀρθόδοξος λόγος)
    Πάρτε γιά παράδειγμα ἕνα πολιτικό πρόσωπο σημερινῆς οἰκογενειοκρατίας, ὁποιοδήποτε πρόσωπο, καί ἀπό τά δυό πολιτικά κόμματα, καί πέστε του κάτι ἁπλό:
    « Ἐγώ θά λύσω αὐτό τό δικό μου πρόβλημα, καί ἐσύ θά ὑπογράφεις ὡς ἐκτελεστική ἐξουσία γιά νά ἐφαρμοσθεῖ ὡς νόμος τοῦ κράτους, θέλεις; » Αὐτό εἶναι κάτι εὔκολο νά τό κάνει , γιατί; Διότι δέν κουράσθηκε νά δημιουργήση τήν λύση, ἀλλά ἁπλά ἔδωσε ἐντολή νά ἐφαρμοσθεῖ ἡ λύση ὡς ἐκτελεστική ἐξουσία. Μά τότες θά μοῦ πεῖτε, τί τούς θέλουμε στήν ἐξουσία ; Καί θά σᾶς ἀπαντήσω: Καί ἐκεῖνον ὅπου καθήσαμε στήν καρέκλα τοῦ προέδρου τῆς δημοκρατίας, τί εἶναι; Δέν εἶναι μήπως μία διακοσμητική γλάστρα; μία εἰδωλολατρική φιγούρα ; ἕνα ἀπατηλό μας εἴδωλο στόν καθρέφτη; Καί ὅμως τόν θέλουμε, καί τόν θέλουμε διότι ἔχουμε τήν ψευδαίσθηση ὅτι εἶναι ὁ φύλακας τῶν θεσμῶν. Ἕναν φύλακα ὅπου ποτές δέν λειτούργησε ὡς φύλακας τῶν δημιουργικῶν λύσεων μας εἰς ὄφελος τοῦ λαοῦ, γιατί ἁπλούστερα οἱ λύσεις ἐκεῖνες ποτές δέν ὑπῆρξαν, ἀλλά ὑπῆρξε ὅμως ὡς φύλακας τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας , ὑπῆρξε γιά νά διαφυλάξει τυπολατρικά τήν μονιμοποίηση τῆς στειρότητας, χωρίς πολιτική καί κοινωνική δημιουργία, γιά νά διαφυλάξει τήν ἐκτελεστική ἐξουσία στό νά στειρώνει τήν δημιουργική ἐξουσία. -
    Εἶναι ὅμως ἐφικτό μόνο τήν προσπάθεια ὅπου ζητᾶμε νά καταβάλει ἡ ἐκτελεστική ἐξουσία; νά ἔχει δηλαδή καί τόν ἐπιπλέον οὐσιαστικό ρόλο τῆς δημιουργικῆς ἐξουσίας; Δηλαδή νομίζουμε ὡς λάος ὅτι ἐάν καταβάλει προσπάθεια ἡ ἐκτελεστική ἐξουσία ὡς σημερινοί Ἕλληνες πολιτικοί μποροῦν νά δημιουργοῦν τίς λύσεις τῶν προβλημάτων μας; Ὄχι φυσικά, διότι οἱ ἀνθρῶποι αὐτοί δέν ἔχουν τό χάρισμα τῆς δημιουργικῆς ἐξουσίας ὅπου εἶναι ἡ φυσική ἡγεμονική ἐξουσία, καί γι\' αὐτό δέν ὑπάρχει τρανότερη ἀπόδειξη ἀπό τό ὅτι 40 χρόνια ἀντί νά λύνουν προβλήματα στήν Ἑλληνική κοινωνία δροῦν ὡς παιδάκια μέ πυροσβεστικά κουβαδάκια σέ καιόμενα δάση. Καί αὐτή ἡ ὑποτιθέμενη ἱκανότητα τους νά ρίχνουν κουβαδάκια μέ νερό σέ μεγάλες πυρκαγιές δασῶν δέν πηγάζει ἀπό τήν ἱκανότητα τους φυσικά ὡς δημιουργική ἐξουσία, ἀλλά ὡς ἐκτελεστική ἐξουσία κινούμενων σχεδίων, ἁπλά δηλαδή εἶναι κινούμενες κωμικοτραγικές φιγοῦρες. Γι\' αὐτό λοιπόν πρέπει νά ἀλλάξει ἐν τό ἔσω τό πολιτικό σύστημα στήν χώρα μας, καί τά τῶν ἔσω εἶναι οἱ δῆμοι, νά βροῦμε ἀνθρώπους (ὀρθοδόξους) μέσα ἀπό τίς τοπικές κοινωνίες ὅπου νά δώσουν τήν ἔκθεση τους στά τοπικά μας προβλήματα πρωτίστως (δηλαδή τῶν δήμων) καί μετέπειτα νά προχωρήσουν καί σέ ἐθνικά. Ἡ δημιουργική ἐξουσία δέν εἶναι δυνατόν νά εὐδοκιμήσει μέσα σέ πέτρινα ἐδάφη, διότι πέτρινα καί ἄγονα ἐδάφη εἶναι ὁ νοῦς αὐτῶν τῶν σημερινῶν πολιτικῶν ἀποδεδειγμένα, ἐκ τῶν γεγονότων. Στοχασθῆτε τήν παλαιάν πολιτική «μπεμπέκα μας» μέ τό «καινούριο της φόρεμα» (πολιτικό κόμμα) γέννημα θρέμμα πολιτικῆς οἰκογενειοκρατίας, εἶναι δυνατόν νά δημιουργεῖ λύσεις στά πολιτικά καί κοινωνικά προβλήματα τῆς χώρας;;;; ἀφοῦ τό μυαλό της συνεπῆρε ἡ γοητεία τῆς ἐξουσίας; Ἕλληνες δημιουργοί!!! Κάντε τήν ἔκθεση σας λοιπόν γιά τά Ἑλληνικά προβλήματα μας, γιατί δικά μας εἶναι τά προβλήματα ὡς λαός, καί δῶστε ἐσεῖς ὅλοι τίς λύσεις ὡς δημιουργική ἐξουσία, καί λαϊκή ἐξουσία, μήν ἀπαιτώντας ἀπό τήν σημερινή ἐκτελεστική ἐξουσία νά ἔχει καί τόν ρόλο τῆς δημιουργικῆς ἐξουσίας, καί αὐτό διότι οἱ σημερινές ἐξουσίες εἶναι ἀνώριμες στό νά δημιουργοῦν λύσεις, ἀλλά ἔστω ἱκανές νά τούς βάζουμε νά ὑπογράφουν ὡς ἐκτελεστική ἐξουσία τίς δικές μας δημιουργικές λύσεις ὅπου εἶναι καί τό ζητούμενο στά ζωντανά προβλήματα μας.-

    0 Like

Leave your comments

Post comment as a guest

0
Your comments are subjected to administrator's moderation.
terms and condition.

Ἐτικέτες Συγγραφέων

Agamben   Alicin   Badiou   Barth   Bell   Berdyaef   Breck   Buntig   Chesterton   Clement Steiner   Dworkin   Elliot   Ellul   Evdokimov   Heidegger   Lacan   Lash   LeGoff   Lepeltier   Levinas   Losky   Malson   McGilchrist   Muse   Orwell   Pastoureau   Polony   Popper   Postman   Rawls   Rifkin   Sherrard   Skolimowski   Smith   Solzhenitsyn   Swartz   Szazs   Tarkofsky   Unger   Weil   Zirar   Zoja   Αγγελής Δ.   Αμάραντος Σ.   Ανδρουλιδάκης Α.   Ανδρουλιδάκης Κ.   Αρανίτσης Ε.   Βαμβουνάκη Μ.   Βαρδής Μ.   Βαρθαλίτης Γ.   Βιρβιδάκης Στ.   Βραχνός Κ.   Γεωργίου Θ.   Γρηγοράτος Μ.   Δανέζης Μ.   Διαμαντής Α.   Ζάχος Κ.   Ζιώγας Απ.   Ζουράρις Κ.   Ζώης Ι.   Ιωάννου Δ.   Ιωαννίδης Γ.   Καλογερόπουλος Α.   Καραμπελιάς Γ.   Καστρινάκης Γ.   Κατρούτσος Χρ.   Κιουρτσάκης Γ   Κομνηνός Στ.   Κονδύλης Π.   Κοσμόπουλος Δ.   Κουτρούλης Σ.   Κουτσουρέλης Κ.   Κούκος Σ.   Κυριαζόπουλος Σ.   Κωνσταντούδης Β.   Κόσσυβα Σ.   Λυγερός Ν.   Μαλεβίτσης Χ.   Μανουσέλης Σ.   Μαυρίδης Ν.   Μαυρόπουλος Δ.   Μητραλέξης Σ.   Μπάρλας Γ.   Μπαλτάς Δ.   Μπλάθρας Κ.   Ναξάκης Χ.   Νευροκοπλή B.   Ντόκος Γ.   Ξυδάκης Ν.   Παντούλας Θ.   Παπαγιάννης Α.   Παπαθανασίου Θ.   Παπαναγιώτου Ι.   Πρεβελάκης Γ.Σ.   Προγκίδης Λ.   Σακελλαρίου Μ.   Σαλεμής Γ.   Σκλήρης Δ.   Σουφλέρης Στ.   Σταματελόπουλος Λ.   Σταυρόπουλος Β.   Σχοινάς Φ.   Τάσης Θ.   Τσιρόπουλος Κ.   Τσιτσίγκος Σ.   Φαραντάκης Π.   Φεραίος Χ.   Χαραλαμπίδης Κ.   Χατζηαντωνίου Κ.   π. Γιάγκου Β.   π. Γκανάς Ε.   π. Γοντικάκης Β.   π. Ζηζιούλας Ι.   π. Θερμός Β.   π. Παπαδόπουλος Χ.   π. Φάρος Φ.   JoelLipman.Com

Νίκος Μαυρίδης Ἡ διαρκής μεταπολίτευση καί τό χριστιανο-ισλαμικό τέλος τῆς ἱστορίας 24/4 7:00μ.μ.

 

Τό Ἀντίφωνο συνεχίζει την σειρά συζητήσεων μέ θέμα:
 Ἡ κρίση τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ.
 
Νίκος Μαυρίδης
Ἡ διαρκής μεταπολίτευση καί τό χριστιανο-ισλαμικό τέλος τῆς ἱστορίας
 
Δευτέρα  24  Ἀπριλίου  2017  7:00 μ.μ.
Βιβλιοπωλεῖο Ἐν Πλῷ Ἐμπορικό Κέντρο ATRIUM, Χαριλάου Τρικούπη 6-10, Ἀθήνα
Εισάγετε έγκυρο email για την εβδομαδιαία ενημέρωση. (Ελέγχετε τα spam ή τα promotion emails σας)
Η εβδομαδιαία αντιφωνική επισκόπηση καταχωρείται συνήθως στα spam ή στα promotion emails σας.
Παύλος Κλιματσάκης
Αγαπητέ Νίκο, πολύ ενδιαφέρουσα η ερώτησή σου. Πρώτα απ' όλα παραπέμπω στην απάντηση του κ. Σχοινά, ...
Φώτης Σχοινᾶς
Ἀγαπητέ Νίκο,
Τό ἐρώτημα πού θέτεις εἶναι εὔλογο και ἀπασχόλησε καί τόν ἱερό Δαμασκηνό. Καί βέβαια ...
Νίκος
Η πλάκα είναι (αν υπάρχει χιούμορ στην παρέα), ότι η ''one million dollar question'', ή διαμάχη αν ...
Παύλος
Γιατί παραμένει εξαντλημένη και δεν επανεκδίδεται Η Γραμμή του Ορίζοντος;
Παύλος Κλιματσάκης
Αφορμώμενος από τα σχόλια του φιλτάτου Φ. Σχοινά, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι αυτό που ουσιαστικά μάς...
Φώτης Σχοινᾶς
Περί ἐλευθερίας
Τό πρόβλημα τῆς ἐλευθερίας τῶν λογικῶν καί αὐτεξουσίων ὄντων εἶναι ὄντως δύσληπτο σ...
Σχοινᾶς Φώτης
Περί κολάσεως
Ἀτυχές τό ἄρθρο τοῦ κ. Ιωάννη Πλεξίδα ἀπό θεολογικῆς, φιλοσοφικῆς καί λογικῆς ἀπόψεως...